Vragen?

Elkaars eenzaamheid bekijken...

    door Johan , 07/10/2012 00:02. #43373. 26 reacties, laatste

Ik zit de laatste maanden heel vaak op deze site te lezen en denk er af en toe aan hoe het zou zijn om met mensen bij elkaar te komen en samen bv. iets uit het Thomas evangelie te halen om uit te wisselen over welke plaats het in ons leven kan hebben.
Hoe zit dat met het uitwisselen rond gnostiek? Mensen die een ontwikkelingsweg gaan en hun waarheid niet meer uitbesteden aan een goeroe, die afstand doen van dogma's, die trachten hun ego niet te "bekleden" met de opvattingen van de kudde, die op zoek gaan naar het goddelijke in zichzelf en de eenheid van zichzelf met alles, zijn zulke mensen bij elkaar te brengen?
Ik geloof dat elke mens zijn/haar eigen weg te volgen heeft. Ik ben me in de loop van mijn leven stilaan bewust geworden van een zekere eenzaamheid die dat inhoudt. Een taoistische spreuk luidt als volgt: Het dichtst dat 2 mensen bij elkaar kunnen komen is elkaars eenzaamheid bekijken. Ik heb dat altijd een fascinerende uitspraak gevonden. Ik ben katholiek grootgebracht. Er werd steeds in de kerk over de katholieke gemeenschap gesproken. Ik heb dat nooit zo ervaren. Er werd ook steeds over geloof gesproken. Ik vond het moeilijk om te geloven in een geloof omdat het ook geen ervaring was. Verbinding met de natuur bv., gaf mij wel regelmatig een heel intiem en direct gevoel van goddelijke aanwezigheid. Door hier regelmatig met mensen over te praten ben ik er achter gekomen dat ik hier lang niet alleen in ben. Maar hoe verenigbaar zijn mensen die allemaal hun eigen weg aan het zoeken zijn? Hoe verenigbaar zijn mensen als er geen dogma is, geen leider, geen regels, enkel ontmoeting? Er is volgens mij tot nu toe geen enkele religie op aarde die niet tot doel heeft om mensen in het rijtje te laten lopen. Dus, een moeilijke zaak, hé. Kunnen mensen samen komen rond de inhoud van het Thomas evangelie, gewoon om elkaar op weg te helpen, ook al is dat voor iedereen iets anders. Bestaan er zulke initiatieven in Nederland of België?


Johan je zegt:

@Hoe zit dat met het uitwisselen rond gnostiek? Mensen die een ontwikkelingsweg gaan en hun waarheid niet meer uitbesteden aan een goeroe, die afstand doen van dogma's, die trachten hun ego niet te "bekleden" met de opvattingen van de kudde, die op zoek gaan naar het goddelijke in zichzelf en de eenheid van zichzelf met alles, zijn zulke mensen bij elkaar te brengen?

Voor mij is dit forum een plaats van samenkomen met gelijkgestemden zeg maar, ter inspiratie op mijn weg van zijn.
Daarbuiten zijn er slechts enkele mensen met wie ik zo nu en dan in een een op een contact iets over uitwissel.
Mijn interesse ligt niet in het samenkomen met een groep mensen.
In het verleden is dit wel een enkele keer gebeurd met mensen van dit forum en dat was verrassend mooi.
Maar dat gebeurde toen, vrij en spontaan.

Ik weet niet of er in Nederland of België mensen samenkomen rondom het Thomasevangelie.
Ik heb eens gegoogled en zie enkel cursussen en workshops hieromtrent.

Je zegt:
@Ik geloof dat elke mens zijn/haar eigen weg te volgen heeft. Ik ben me in de loop van mijn leven stilaan bewust geworden van een zekere eenzaamheid die dat inhoudt. Een taoistische spreuk luidt als volgt: Het dichtst dat 2 mensen bij elkaar kunnen komen is elkaars eenzaamheid bekijken.

Ik herken een zekere eenzaamheid in het volgen van mijn eigen weg.
Ik las daar een mooi stuk over van Krishnamurti.

"Als je eenmaal zo ver bent gegaan en zo diep hierin bent doorgedrongen,
zul je ontdekken dat in het onbewuste, in de duistere uithoeken van de geest een gevoel begraven ligt van volslagen eenzaamheid, van isolement, en dat is de fundamentele oorzaak van angst.

Maar hier kom je nooit aan voorbij als je het uit de weg gaat, als je het ontloopt, als je er niet in afdaalt zonder er een naam aan te geven.
Onze geest moet oog in oog komen te staan met het feit van volledige innerlijke eenzaamheid en zichzelf niet toestaan iets aan dat feit te veranderen.

Dat uitzonderlijke iets dat eenzaamheid heet is het diepste wezen van het zelf, het “ik” met al zijn pesterijtjes, al zijn slimmigheden, zijn plaatsvervangende trucs, met zijn sluier van woorden waarin de geest gevangen raakt.

Pas wanneer de menselijke geest in staat is aan die uiteindelijke eenzaamheid te ontstijgen meldt zich vrijheid- de absolute vrijheid van angst.
Alleen dan kom je zelfstandig te weten wat werkelijk is,
die onmetelijke energiebron die geen begin kent en geen einde.

Zolang de geest echter in termen van tijd zijn eigen angsten verwekt,
is hij niet in staat tot inzicht in datgene wat tijdloos is.
Krishnamurti



Dank je Nij. Ik heb het stukje van Krishnamurti afgedrukt. Ik vind het prachtig. Ik ga het ergens ophangen, waar ik het de komende tijd dagelijks kan herlezen. Ik kom die angst regelmatig nog tegen en doorleef ze dan zo goed mogelijk, met het besef dat ik er niet meer voor kies, maar ik beleef gelukkig ook momenten van vrijheid en vervulling. Ik vraag me al een tijd af of in die taoistische spreuk "eenzaamheid" ook niet door vervulling of goddelijke verbinding zou kunnen vervangen worden. Tijdloosheid ervaar ik persoonlijk alleen door diep in het eigen lichaam te gaan voelen en op een punt te komen waar de woorden ophouden. Die meditatie delen met anderen is een nog sterker gebeuren heb ik al ondervonden. Ik ervaar soms ook tijdloosheid of goddelijkheid in de hartsverbinding met mensen, maar ook weer op dat punt waar woorden onbelangrijk worden. Dat kan soms heel vluchtig zijn maar toch tijdloos: een glimlach, een blik, iets troostend,... Ik veronderstel dat heel veel mensen dat zullen herkennen.
Kan de groei van het mosterdzaadje bevorderd worden door er bewuster voor te gaan zorgen bij onszelf en bij elkaar, zonder dat het een excuus is voor onze eenzaamheid? Ik heb elke vorm van geïnstitutionaliseerde godsdienst de rug toegekeerd, eigenlijk juist vanuit mijn zoektocht naar God. Ik besef dat naarmate ik dieper in contact probeer te komen met het goddelijke in mij, dat ik dat ook rondom mij probeer waar te nemen in mijn dagelijkse contacten. Ik besef dat daar onze opdracht ligt: in het dagelijks leven en niet in een kerk en niet in groepsbijeenkomsten om erover te praten. En toch... en toch... Ik geraak er niet uit met mijn verlangen om uit te wisselen en samen met anderen bewust op zoek te gaan.


@Ik vraag me al een tijd af of in die taoistische spreuk "eenzaamheid" ook niet door vervulling of goddelijke verbinding zou kunnen vervangen worden.

Je bedoelt hiermee Johan naar elkaars goddelijkheid kijken?

@ Tijdloosheid ervaar ik persoonlijk alleen door diep in het eigen lichaam te gaan voelen en op een punt te komen waar de woorden ophouden.

Ik hou me eigenlijk niet met tijdloosheid bezig. Wel met het nu, in die zin: het is goed zoals het is, dit moment.
Misschien is het wel tijdloosheid ik weet het niet.

@Kan de groei van het mosterdzaadje bevorderd worden door er bewuster voor te gaan zorgen bij onszelf en bij elkaar, zonder dat het een excuus is voor onze eenzaamheid?

Wat mooi deze vraag!

Ik moet hier denken aan een citaat over aloneness dat ik 20 jaar geleden las van Jan Foudraine en behoorlijk is blijven hangen en zo nu en dan weer oppak ter inspiratie.

"Je bedoelt in feite eenzaamheid. Eenzaamheid is een negatieve staat: de ander wordt gemist en je gaat de ander zoeken. Aloneness is van een immense schoonheid, aloneness betekent het moment waarop die ander niet meer nodig is. Je bent voor jezelf genoeg - zo genoeg dat je aloneness met de gehele existentie kunt delen. Zo onuitputtelijk is je aloneness dat je die aloneness over de gehele existentie kunt uitspreiden en ze er nog altijd zal blijven. Je bent rijk als je alleen bent, je bent arm als je je eenzaam voelt. De eenzame mens is een bedelaar; zijn hart is als een bedelnap. De mens als aloneness is als een keizer..."

@ Ik besef dat daar onze opdracht ligt: in het dagelijks leven en niet in een kerk en niet in groepsbijeenkomsten om erover te praten. En toch... en toch... Ik geraak er niet uit met mijn verlangen om uit te wisselen en samen met anderen bewust op zoek te gaan.

Geef er aan toe Johan aan dat verlangen, het moet blijkbaar geleefd worden .









In een ander draadje viel mij een prachtig stukje van Bram op over het gemis van eenheid.

Voor mij herkenning evenals wat Foudraine hierover schrijft.

Ik vind het hier aansluiten en kopieer en plak..

"Het gemis van die eenheid kan tot oneigenlijke pogingen leiden om die te herstellen, bijvoorbeeld om te proberen anderen te behagen, erkenning te krijgen van anderen en zo je eenzaamheid op te lossen. Tegelijk weet je diep van binnen dat het nep is wat je aan het doen bent en daarover kun je in grote verwarring geraken, zodat je de erkenning ook weer afstoot als die dreigt zich te realiseren. Voor de omstanders en wellicht ook voor jezelf moet dat heel onbegrijpelijk zijn, maar vanuit mystiek oogpunt is het de enig juiste reactie: je red je mystieke zuiverheid, ook al heb je dat niet bewust in de gaten."




Eenzaamheid is 'maar' een gevoel..., ik zet 'maar' tussen aanhalingstekens omdat het in het algemeen toch niet zo'n prettige gewaarwording is.

Toch bergt dit woord zelf het grote geheim in zich.
Het is de 'deur' of poort tot Eenwording:

Alone ...ALL-ONE
Eenzaam ...EEN-SAMEN
Al-one-ness ...AL-EENHEID

Het gaat erom, blijf je bij de 'deur' zitten of staan, of ga je erdoorheen, ..om dan tot de ontdekking te komen dat je EEN bent met allen die reeds erdoorheen zijn gegaan en de Bron in zichzelf hebben gevonden.


Herkenbaar je posting Leo!

Alone…ALL-ONE
Eenzaam…EEN-SAMEN
Al-one-ness…AL-EENHEID

Mooi!

En soms ook raak ik dit kwijt en voel ik de eenzaamheid als dat ik mezelf mis, de momenten dat ik de innerlijke bedelaar in me herken. De momenten dat ik hier niet van weg wil, als het ware mezelf draag, verdwijnt de bedelaar en ontstaat er de aloneness

64
Maar als je de moed hebt om die eenzaamheid in te gaan, je er aan over te geven, verandert er iets. In de geaccepteerde eenzaamheid kan er een heel nieuwe ervaring zomaar als vanzelf ontstaan, die van de verbondenheid met al wat is.
Dan is er geen eenzaamheid meer. En terugblikkend kun je zien dat de echte barrière niet de eenzaamheid was, maar jouw eigen angst voor de eenzaamheid.
En dan zul je, verder gaand op het spirituele pad, jouw angst voor de eenzaamheid voorbij, de wegen langs, soms een prachtige ontmoeting meemaken met iemand die zomaar begrijpt wat je hebt meegemaakt en wat dat voor je betekent. Dan is er een vreugdevolle herkenning die geen uitleg nodig heeft.

#Johan@43387@En toch...en toch...
IK geraak er niet uit met mijn verlangen om uit te wisselen en samen met anderen op zoek te gaan.

Ik vind je hele posting indrukwekkend Johan.
De gequote woorden hierboven hebben vooral mijn aandacht.
Er spreekt voor mij een verlangen van de ziel uit.
Ik denk daarom ook dat er dat gebeurt wat er gebeuren moet ten gunste van het verlangen en ten gunste van de ontwikkeling van de ziel.
Denk je niet?



Nij, Leo,

Bedankt voor jullie mooie reacties. Het voelt heel authentiek aan wat jullie schrijven. Het beeld van die bedelaar komt me heel bekend voor, een beetje grotesk maar ook zielig schuifelend van deur tot deur. ik moet hem telkens opnieuw geruststellen dat er overvloed is voor wie het niet te ver zoekt. En tegenwoordig kan hij ook al eens genieten op een bank in de zon en heeft hij terug tijd om de vogels te horen fluiten en naar de wolken te kijken die altijd in nieuwe vormen verschijnen die hij zelf niet had kunnen bedenken. Eigenlijk zijn de vogels en de wolken er voor iedereen, maar hoeveel dagen van ons leven zijn we er gewoon voorbijgelopen.

Met tijdloosheid bedoel ik het loskomen van tijdschema's om het nu volop te beleven. Ik werk in een leefgroep met mensen met autisme. Er zijn veel schema's in zulk een groep en dat geeft mensen ook steun, maar... terwijl ik sommige dagen niet anders lijk te kunnen dan autistisch mee het dagverloop te volgen, zijn er andere dagen waarop dit alles wordt overstegen vanuit de warmte van het samenzijn, vanuit speelsheid en de herkenning van elkaar. Dit is nooit te plannen. Het is altijd een geschenk. Maar het leert me wel dat op de achtergrond van onze plannen en drukke bezigheden voortdurend iets op de achtergrond aanwezig is dat tijdloos en eeuwig is. Misschien is tijdloos niet het woord. Vanuit de Indiaanse culturen wordt er vaak over de kleine tijd en de grote tijd gesproken. Hoe dan ook, ik ervaar het iedere keer als een wonder hoe alles op een gegeven moment vanzelf op zijn plaats valt zoals je het niet had kunnen plannen, maar enkel kon ontvangen.


Mooi mooi mooi wat je schrijft Johan.

Ik zou je graag willen ont-moeten en met je uitwisselen vanuit 'n geraaktheid.



Dag Nij,

Bedankt voor je reactie. Ik heb er zowat een week over gedaan om te ontdekken dat ik het nog niet weet of er in woorden over de kern van onze geraaktheid kan uitgewisseld worden.
Vanmorgen ging ik winkelen en voelde me op een eigenaardige manier verbonden met alles en iedereen. Materieel gezien is alles hetzelfde, maar ik nam het laagje zonlicht waar dat overal op ligt en dat op zich on(be)grijpbaar is. ik voelde overal zielscontact en herkenning die terugkwam vanuit de blikken van anderen: in het stembureau, aan de kassa in de winkel, op straat,... Het is zo'n moment van heelheid. Het is een diepe schoonheidservaring. Het voelt ook heel speels en blij aan. Ik heb het al enkele keren in mijn leven meegemaakt en altijd kwijt geraakt. Maar ook het gemis is deel van het geheel en nodig om ons verlangen levend te houden.
Wat Bram in de commentaar op logion 11 va heeft geschreven heeft me hierop een nieuwe kijk gegeven.

En of ik je nu wil ontmoeten? Ja, natuurlijk. Elke ontmoeting is een kans die het leven biedt. Misschien is de ontmoeting hier op de site al mooi genoeg en misschien is er de kans om dat in levende lijve te doen.


Mooi wat je ervaren hebt Johan. Dank je voor het delen.

Ontmoeten op de site is zeker al mooi genoeg.
Wie weet komt er nog eens een dag van ontmoeten met enkele forumleden zoals eerder ook weleens gebeurd is.
En wie weet ben ik er dan en misschien ook jij.

groetjes


Hallo mede zoekers en ontdekkers,

Fijn/goed om dit allemaal te lezen.
Ik wist dat ik niet de enige ben maar zie dit nu mooi geconfirmeerd.
Er word meerdere malen door verschillende schrijvers geschreven over ontmoeten en/of samen op zoek gaan.
Maar............ontmoeten, en dan? Waar naar op zoek gaan?
Ik ben er inmiddels van overtuigd geraakt (door lezen te koppelen aan mijn levenservaringen) dat antwoorden en waarheden in jezelf liggen. Alleen zijn die soms zo hard dat ik er van schrik. Dit belet me echter niet om hier mee verder te gaan.
Wat, waarom, hoe, wanneer. Dit probeer ik heel diep in mijzelf uit te zoeken.
Waarom loopt mijn leven zoals het loopt
?
20 jaar beroepsmilitair, gehuwd, 2 kinderen geadopteerd, gescheiden, vader overleden, moeder overleden, zwaar alcoholist geworden (inmiddels 8 jaar aantoonbaar alkohol vrij).
Hoe kan het dat ik psychisch en physiek nog 100% in orde ben en weer samen leef met een hele fijne lieve vrouw?
In mijn grootste dieptepunt heb ik "God" gevraagd of mijn leven weer inhoud kon krijgen. En dat is gebeurd op een wonderbaarlijke manier.
Nu ben ik bezig die "God" te zoeken en te herkennen. En dat is een mooi proces.
Net een puzzel. En de puzzel ben ik in dit geval zelf.

Ik blijf puzzelen. Jullie ook neem ik aan ?
Zelfkennis. Ken u zelf. Dat is de naam van mijn puzzel.

Mischien tot hoors of ziens.
De wegen van de puzzel zijn ondoorgrondelijk.

Gr. Bees.


@ #43410:
'In mijn grootste dieptepunt heb ik "God" gevraagd of mijn leven weer inhoud kon krijgen. En dat is gebeurd op een wonderbaarlijke manier.'

Dat dit gebeurt is.., - zij het, 'op een wonderbaarlijke manier'-... Wat valt er dan nog te puzzelen?

Blijkbaar heeft 'God' zich reeds aan jou kenbaar gemaakt in dat dieptepunt en jouw leven weer inhoud gegeven.

Is het nou nodig om daarover te gaan 'puzzelen' ?
Want puzzelen doe je met je brein en dat brengt je altijd weer 'verder van huis'.

Je zegt: 'Nu ben ik bezig 'die God' te zoeken..., terwijl je 'hem' al gevonden hebt: diep in jezelf !

Nee, ik 'puzzel' niet meer..
Och kom nou toch, jij toch ook niet?!

'God'is geen 'ander'..
God is: 'Ik Ben die Ik Ben'.

Ja, voor het puzzelend brein zijn de wegen ondoorgrondelijk, als je van puzzelen houdt tenminste..

Ik wens je veel geluk en liefde op je levensweg.

Groet,



Hallo Leo,

Zinvolle reaktie. Bedankt.

Mijn "ziel" of "geest" weet. Maar mijn hersens
begrijpen dat niet. Die zoeken altijd naar iets herkenbaars. En weten is niet herkenbaar.
Deductie en logisch redeneren hebben niets met "God" te maken.
Wat ik dan mischien zoek is de link tussen mijn hersens en mijn weten.
Het is geen kennis. Het is gewoon aanwezig.
En dat is wat mij soms in verwarring brengt.
How can ???????
Ik probeer het weten te begrijpen maar dat is HEEL moeilijk en gaat heeeel lang duren en gaat ook stap voor stap met vallen en opstaan. (in mijn geval)

Gr. Bees


Hallo Bees.

Je zegt het zelf al: 'Het is geen kennis. Het is gewoon aanwezig'.

Ik zou zeggen, laat het heerlijk gewoon aanwezig zijn!

Het denken, het brein, kan het toch niet vatten; daarvoor is het een veel te 'grof' instrument. Gebruik dit instrument voor je dagelijks werk en andere bezigheden, maar laat de Geest zijn wat hij IS.
Het denken kan daar nooit bij en raakt daarom juist helemaal in de war.
'Let it Be' zou ik willen zeggen ( samen met 'the Beatles:
'There will be an answer: let it Be..'

Gr. Leo


Ik probeer het weten te begrijpen maar dat is HEEL moeilijk en gaat heeeel lang duren en gaat ook stap voor stap met vallen en opstaan. (in mijn geval)

Beste Bees, ik sluit me helemaal aan bij Leo, let it be, het Weten valt nooit te begrijpen, daar is het te beperkt voor!


Vanuit denken kun je nl nooit tot Werkelijkheid komen. Je kunt alleen denken over dat wat je denkt, niet over het ongemanifesteerde, de "Zijns-staat".


Erken wat is en leer die kennis in je dagelijks leven toe te passen. Dat gaat met vallen en opstaan, maar zolang je je hart volgt en je innerlijk oog niet sluit, zal je niets dan goeds toekomen. Ieder moment dat je je kunt verwaardigen om zuiver te zijn is een moment dat je in het hart kan raken. Het is niet relevant om je druk te maken over het wel of niet zijn van niet iets of alles, en welke naam dat dan moet hebben, en hoe je je perceptie nog verder kan misvormen door speculaties en onderdrukte wanhoop. Geloof me dat het een vlucht is. Niets wat je leest, wat je bedenkt of wat je belijdt is van belang voor je ontwaken. Wat je beleeft met open armen en nieuwsgierigheid is de sleutel tot je hart. Volgens mij ben jij wel een levensgenieter, anders kun je niet bovenkomen uit je worsteling als jij gedaan hebt. Je hoeft niet meer te vechten, niet letterlijk en niet figuurlijk. Dat van echte waarde (en volgens mij is dat heel wat) is tot je gekomen vanuit de geraaktheid van je hart. Niet uit passiviteit, maar uit ontvankelijkheid en ontwaakte aanwezigheid. Wees je daar bewust van. Je zult zien dat dat je elke dag overkomt, bijna ongemerkt, in een inzicht, of een gevoel van verbondenheid, of in een passie, of in helemaal niets (zonder aanleiding). Je zult misschien wel gaan zien dat die momenten talrijker zijn dan de momenten van diepe wanhoop en onvervuld verlangen, en zelfs talrijker worden nu je ze opgenomen hebt in je wakende bewustzijn. Rationele mensen noemen dat "Relativeringsvermogen". Ik heb dat toch wel iets anders ervaren. Ik relativeer niets! Zie het pad dat je volgt niet als een modderig, moeilijk begaanbaar pad, bezaaid met kuilen die hun diepte verbergen onder een vlakke spiegel van regenwater. Dat is het pad van je verbeelding. Ik zou zeggen: vergeet het pad! Ban het uit je intellectuele brein. Het ligt gewoon opgeslagen in je hart. Hou niet krampachtig vast aan de wijze lessen van welke leraar dan ook. Hij/zij mag je inspireren, maar hun woorden dienen slechts als een enzym dat de epyfise activeert. Een vaccin om je wakker te schudden. Vooral: LEEF. Het pad zal zich ontvouwen in het landschap van je geest, waar tijd en ruimte hun validiteit hebben verloren.

Ik heb vandaag weer eens voor drie klassen middelbare school gestaan, om over mijn leven te vertellen. Het klinkt cru, maar het heeft me diep geraakt. Die jochies, net een jaar jonger dan toen ik begon aan wat ik dacht "HET ECHTE LEVEN". Ik zag mezelf terug in die kinderen. Puts your whole life in a different perspective, om maar eens een cliche te gebruiken. (De geraaktheid kan ik toch niet onder woorden brengen). De aandachtige stilte zal ik nooit vergeten. Hier is gedeeld, een moment van zuiverheid. Ik heb daar niet op aangestuurd, ik verwaardigde mij om zuiver te zijn en dat werd alleen maar versterkt. (Verder sjoemel ik ook maar wat aan. Maar ook dat ga ik steeds beter zien). Er komen steeds meer vissen aan land. Ik ben diep gelukkig dat ik mijzelf toesta om getuige van dat moment te zijn en het in mijn hart te sluiten. En om in te zien dat ieder moment goed genoeg is om de ogen te openen. That's it, and that's that (Yankee Doodle, 1856)

(Deze mededeling biedt geen garanties voor de toekomst, noch voor het verleden, noch voor het heden)


Beste Yvonne, #43416
Bij mij is weten meer de zielservaring. Er gebeurt iets, je wordt geraakt. En dan 'denk je' ja, dat wist ik eigenlijk al lang. Het is dus niet zo zeer opnieuw denken, maar beseffen dat je het eigenlijk al wist. Voor mij is dat weten de kennis van het hart. Dit weten is niet beperkt. Alles zit er al in. Maar je moet het wel opnieuw in je opdiepen en ontdekken.


Her-inneren is ook zo'n woord.., er komt iets tot je bewustzijn dat je vergeten was.
Pas daarna kun je erover gaan denken. Maar hoe meer je er dan over dènkt, hoe meer het zijn kracht en levendigheid verliest. Daarom zei ik al: 'Let it Be'





Waarom zou je willen verenigen? Kijk naar uw medemens en zie christus..?
Zou het zicht beperkt worden met gelijkgestemden?
Logion 2: Laat hij die zoekt voortgaan met zoeken totdat hij vindt..
De eenzaamheid (leegte) die velen mensen ervaren,of ze alleen zijn of niet.
Zou het mogelijk zijn dat "het vinden" of twee die èèn worden, de eenzaamheid (leegte) verdrijft?



Willeke,

Wat bedoel je met: "Zou het mogelijk zijn dat "het vinden" of twee die èèn worden, de eenzaamheid (leegte) verdrijft?" Bedoel je het overstijgen van de dualiteit of bedoel je het een worden met iemand anders?
Ik zal iets vertellen: Ooit verlangde ik naar zulk een diep en zuiver zielscontact met iemand dat woorden overbodig zouden worden, dat er enkel delen zou zijn. Vanuit dat verlangen kwam er zulk een ontmoeting. Het was een onwaarschijnlijke belevenis, een soort tweelingzielervaring, al weet ik niet of het verstandig is om dit woord te gebruiken, gezien het groot aantal betekenissen dat daaraan wordt gegeven. Ik bedoel dat er geen scheiding meer leek te zijn tussen mijn gevoelens en gedachten en die van de andere. Daarna hebben de omstandigheden op een keiharde manier beslist dat we elk onze aparte levensweg moesten verderzetten. Ik zeg het nog eens: Keihard! Het voelde als uit de hemel gestampt worden. Eigenlijk was het doodgaan. Ik besef nu dat het nodig was om weer uit die eenheidsbeleving te komen om weer verder te ontwikkelen. Ondanks de fysieke gescheidenheid is er tot op vandaag op elk moment de mogelijkheid tot zielscommunicatie met elkaar. (en ik ontdek stilaan dat dat met een aantal andere mensen ook kan) Ik heb als gevolg van deze gebeurtenissen volgende zaken geleerd: Mensen kunnen onvoorstelbaar dicht bij elkaar komen, maar het blijven aparte zielen. Het hele gebeuren heeft bij mij een zoektocht in gang gezet naar wat van mij was en wat niet. Het heeft me twee intensieve jaren van verdriet, vallen en opstaan gekost om dat te ontdekken en ook om naar de eigen gevoelens te leren kijken. Dus deze ontmoeting heeft wel zin gehad om mezelf te leren kennen. Het heeft me ook geleerd dat de belangrijkste communicatie tussen mensen niet die met woorden is, maar die van de zielsintentie. Daardoor ben ik nu op elk ogenblik bezig met de vraag naar wat mij drijft en ook wat alle mensen om me heen beweegt. De herkenning is er voortdurend. Dat wat in me leeft, zie ik de hele tijd om me heen. En naarmate ik er op zoek ga, voel ik dat ik zelf ook (h)erkend word. Wie zijn de gelijkgestemden als we voorbij politieke en religieuze opvattingen en alle uiterlijkheden naar ontmoeting op zoek gaan? Het lijken er steeds meer te zijn. Het is niet ongewoon om gevoelens van mensen op te pikken, als we eenmaal voelen wat er is achter de façade, achter de rolletjes die er gespeeld worden. Het verrast me hoe langer hoe minder dat we allemaal enorm op elkaar gelijken. Het maakt het allemaal wel eenvoudiger: leven
vanuit een gevoel van verbondenheid en bewust op zoek gaan naar de intentie. Eenzaamheid is een illusie van afgescheidenheid. Je kan niet tegelijkertijd vriendelijk naar je buurman wuiven die op zijn dak aan het werken is en denken: "val toch van je ladder, zeiker." En misschien word ik niet elke dag overspoeld door een golf van geluk bij de ontmoeting met mijn nukkige buurman, toch geeft het een gevoel van warmte om me ook met hem verbonden te voelen. Ik voel me niet afgewezen omdat hij geen zin heeft in veel contact, want dat is juist de bron van eenzaamheid: verwachtingen, oordelen en misschien later daar bovenop het schuldgevoel als hij effectief nog eens van zijn ladder zou vallen. :-)
Onlangs wuifde hij terug. 't Gaf een gevoel van dubbel zoveel warmte.


Johan,

Zal niet makkelijk geweest zijn, om op een keiharde manier uit het leven van een zielsverwante getrokken te zijn.'
Wel een enorme verrijking dat jij zo een zielscontact hebt mogen ervaren..!

Met mijn reactie doelde ik op het overstijgen van dualiteit.
Waar komt de wens/behoefte naar herkenning vandaan Johan?


Dag Willeke,

"Waar komt de wens/behoefte naar herkenning vandaan?"

Zou het mogelijk zijn dat een verlangen ons kan zoeken? Het voelt voor mij als een uitnodiging.

Ik weet niet wat in termen van groei het meest verrijkend is geweest: het beleven van een innig zielscontact of het geconfronteerd worden met de weerstand vanuit mijn omgeving toen. Ik heb het gevoel dat ik het hoogste en het laagste heb gezien, ook in mezelf, hoor. En ik ben geëindigd op ground zero. Alles kwijt: mijn werk, mijn huwelijk, mijn huis, mijn engagement, de geloofsgemeenschap waartoe ik meende te behoren,... Uiteindelijk blijkt het het mooiste te zijn wat me had kunnen overkomen. Want ik was maar schijnbaar alles kwijt. Ik heb het gevoel dat ik wakker word.




Wat fijn, Johan, dat jij je op dit forum veilig genoeg voelt om jouw verhaal hier te vertellen.


Ik kom hier ineens heel veel reacties tegen van zaken die mij persoonlijk ook raken. Op zoek naar wat ons leven nu eigenlijk constitueerd kom je heel veel kennis en wijsheden tegen die je diep van binnen allang wist. Echter wordt je door je leraren (school, kerk, media, ouders, enzovoort) geleerd dat wat je voelt niet echt is en dat het leven draait om dat wat zij jou trachten te leren.
Maar goed, een zoektocht van jaren heeft mij ook het gevoel van eenzaamheid gebracht, en ook een ervaring met iemand waarmee je een diepe geestelijk verwantschap voelt maar dat de omstandigheden het niet toe laten om bij haar te zijn.
Vaak heb ik ook het verlangen om met gelijkgestemden van ervaringen te wisselen, wellicht helpt dat om een ander licht en betekenis te geven aan de aspecten van mijn leven. Want soms weet ik niet meer wat nu wel waarheid is of niet.

Maar goed, eigenlijk is het gewoon heel veel herkenning van wat de verschillende personen hier vertellen en wellicht dat ik reageer omdat die alleengang op dit moment wel erg nadrukkelijk aanwezig is.


Dank voor het delen Willie en van harte welkom.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.