3. Non-dualisme.

te hoog gegrepen

    door Rinus, 27/04/2016 17:06. #46697. 2 reacties, laatste

Als ik de reacties lees en de inleiding van Bram Moerland over zelfrealisatie wordt het mij bang te moede. Ik ben bijna 80 jaar oud en een gelovig Christen. De materie die door de heer Moerland en zijn reageerders wort aangereikt is voor mij niet te behappen. Ik probeer als een goed mens te leven en dat gaat met vallen en opstaan. Ik zoek naar God en naar de zin van ons Zijn, ik ben er nog niet uit en de tijd dringt. Wat nu? Nog stapels moeilijke boeken doorlezen of wordt het me aangereikt door de Geest Gods's die waait waarheen hij wil?


Dag Rinus,
Als de materie op deze website voor jou niet is te behappen, waarom zou je dat dan niet zo laten? Het is kennelijk niet van waarde voor jou.
Je bent een gelovig christen, zeg je. Je probeert als een goed mens te leven. Waarom is dat niet genoeg?
Waar ben je bang voor?


Dag Rinus,
Drie dingen uit je bericht trokken mijn aandacht: 80 jaar, Wat nu? en de wind die waait waarheen hij wil.
Daar wil ik graag op reageren Rinus met de bedoeling de "wind" jouw richting op te sturen.
Daar gebruik ik een verhaal voor dat door Bram is na verteld met als titel:
Oud Joods verhaal over Mosje.
Het staat ook op de website van Bram maar voor het gemak heb ik het hieronder voor je gekopieerd.

Mosje komt bij God, een joods verhaal
Naverteld door Bram Moerland

Er bestaat een mooie joods verhaal. Het gaat over Mosje die sterft en bij God aanklopt om toegelaten te worden in de hemel.
God vraagt hem nieuwsgierig: 'Wat heb je zoal gedaan tijdens je leven op aarde?'
Mosje antwoordt: 'Heer, ik heb alle heilige teksten bestudeerd en precies gedaan wat daarin staat dat men doen moet. Ik heb getrouw alle wetten nageleefd.'
'Echt waar?' zegt God, en zijn gelaat betrekt enigszins. 'Dat was alles?'
'O nee', zegt Mosje, 'ik heb aan de voeten gezeten van de allerbelangrijkste rabbi's, en als ik in de geschriften niet kon vinden wat ik doen moest, vroeg ik het hen. Ik heb altijd gehoorzaam nagevolgd wat zij mij opdroegen.'
Trots kijkt Mosje op naar God, in de stellige verwachting nu een vooraanstaande plaats in de hemel, te krijgen, heel dicht bij God, want hij heeft toch zo zijn best gedaan.
Maar God kijkt helemaal niet blij.
'Weet je,' zegt hij peinzend tegen Mosje, 'ik heb eeuwen nagedacht over de mens die jij moest worden en die nodig zou zijn op de plek en de tijd waar jij geboren zou worden. Ik heb in jouw een innerlijk weten geplant van jouw persoonlijke bestemming. Ik heb je rijkelijk van talenten voorzien om met jouw bestemming te kunnen werken aan de wereld. Ik heb je hart vervuld van verlangen om datgene te doen waarvoor je bestemd was. En je hebt niet naar je hart geluisterd? Je hebt niets gedaan met al die talenten die ik je gegeven heb? Je bent niet Mosje geworden? Wat zonde, dat je zo je bestemming gemist hebt.'
En God voegt daaraan toe, na een tijdje stil te zijn geweest: 'Weet je, ik ben Liefde, en ik kan niet anders dan je toelaten tot de hemel, want ook ik moet als God mijn bestemming volgen. Hier is iedereen altijd welkom. Dat je welkom bent, dat is de hemel. Dus, daar is de hemelpoort.
Maar soms, als we elkaar aankijken, zul je de spijt in mijn ogen zien dat je niet geworden bent zoals ik je bedoeld had. En de pijn in je hart die jij daarbij zult voelen, omdat jij niet jezelf welkom hebt geheten, dat is wat jullie mensen de hel noemen.'

Toen ik dit verhaal las gebeurde er van alles met me, de wind raakte me als het ware aan.

In een verhaal zit vaak een diepere bedoeling, wat ik er in zag is het volgende:

Toen Mosje vertelde wat hij allemaal gedaan had op aarde veroordeelde God hem niet, maar sprak hem Vaderlijk toe.
Hij vertelde dat hij lang over Mosje had nagedacht, over zijn bestemming, over een verlangen waarmee Hij Mosjes hart had vervult en hem de nodige talenten had meegegeven om zijn bestemming te bereiken.
Ook vertelde God dat Hij zelf ook een bestemming heeft, Liefde, en daarom hem welkom heette in de hemel.

Ik dacht ook aan de gelijkenis van de verloren zoon, daar werd een zoon ook door de Vader welkom geheten toen hij thuis kwam.
Ook daar was er geen verwijt maar legde Hij zijn handen op de schouders van zijn zoon en heette hem welkom.

Wat nu?, bedoel je dat dit op je leeftijd slaat?.
Ik ben de 70 al gepasseerd, als iemand aan mij vraagt hoe oud ik ben dan is steevast mijn antwoord:"mijn lichaam is 70 jaar, Ikzelf, Wim, heb geen leeftijd".
Dus Rinus, we hebben nog een "zee" (een symbool woord voor Geest) aan tijd om onze bestemming te bereiken. En bovendien, de gereedschappen zijn ons aangereikt.
Laat het gebeuren Rinus, ik wens je een gezonde wind in de rug toe.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.