7. Zingeving.

Ja. We hebben elkaar nodig

    door Maaike, 17/01/2011 21:24. #40279. 3 reacties, laatste

We hebben elkaar nodig. Dat is zo mooi. Als we ons onzelf weten te herinneren, kunnen we ook de ander als henzelf herinneren. Daarmee bedoel ik niet dat wij dan precies kunnen weten wat die ander 'is'. Maar dat we ons best doen (want de openheid valt mij niet altijd even makkelijk...dat moet ik me ook zo nu en dan herinneren ;-)) de eigenheid van de ander te respecteren en te nemen voor wat die is. Die is.

En op een bepaalde manier biedt dit ook troost. Er is geen enkele noodzaak voor mij om alomvattend te zijn. We kunnen samen gewoon zijn. Ik in het mijn, jij in het jouwe.

Op dit moment is dit ook heel praktisch 'weten'. Wanneer ik mij besef dat we elkaar nodig hebben, in pure zin dat we hebben elkaar nodig in wie we elk zijn, dan geeft me dit kracht. Kracht om het hoofd te bieden aan conflictsituaties en verstoorde energie in mijn werksituatie. Het geeft me kracht te handelen en denken in rust en werkelijk een bijdrage te leveren aan meer verbondenheid. Zonder een kamp te kiezen en zonder mijzelf te verliezen. Zo'n praktische vertaling is voor mij van ongekende waarde.


Dank, Maaike voor deze prachtige aanvulling.


Hallo Maaike,

Het volgende verhaal had ik al een tijdje onder 'mijn documenten' geplaatst. Jouw bijdrage nodigde mij uit om het te plaatsen.

"Het is alweer een paar weken geleden dat mij gevraagd werd of ik weet waarom ik voor het leven ‘alleen’ kies. Voor mij een bewuste keuze die de afgelopen periode steeds sterker door Mij wordt bevestigd. Op die vraag had ik wel een antwoord maar wilde dat (nog) niet delen.

Ik moet terug naar mijn kindertijd waarvan ik me nog heel goed herinner dat ik graag in mijn eigen wereld vertoefde. Gedachten gingen, voor zover die al aanwezig waren, vrijelijk hun gang. Ik was een kind die graag op ontdekking ging, keek mijn ogen uit in mijn omgeving. Ondanks dat ik een meisje was speelde ik niet veel met poppen, ik was meer bezig met papier, klei of verpakkingsmaterialen. De poppen die ik had gaf ik weg aan een peuterspeelzaal toen ik zo’n 8 jaar jong was, een hele bewuste keuze kan ik me nog herinneren. Op latere leeftijd ( 11 à 12 jaar) wist ik dat ik geen kinderen wilde en dat ik nooit in een witte jurk zou gaan trouwen. Ik was daar zeer standvastig in.

Net als alle andere kinderen kreeg ook ik vriendjes, de ene maakte wat meer indruk dan de ander. Na een paar klaverliefdes kreeg ik een stabiele relatie, althans dat dacht ik. Al gauw bleek ik in de handen te zijn gekomen van iemand die anders dacht over de liefde dan ik. Deze ‘relatie’ heeft toch nog 2 jaar geduurd totdat ik uiteindelijk het lef had om op te stappen.

Een hele periode ben ik alleen geweest en heb die tijd benut aan reizen. Ik reisde alleen samen met mijn backpack en heb zo’n beetje alles gezien wat ik wilde zien. Totdat ik mijn voormalige partner leerde kennen, we waren dolverliefd. Na een aantal jaren zijn we, op mijn verzoek, getrouwd. Wat me na mijn trouwen erg verbaasde was dat er niets was veranderd. Althans gevoelsmatig niet, we hielden nog net zoveel van elkaar en de dagelijkse dingen gingen gewoon verder. Totdat, na een periode van vele tegenslagen in onze gezondheid, we gingen scheiden. Ik was er kapot van …….. ik voelde me voor het eerst in mijn leven eenzaam en alleen. Juist dat gevoel van eenzaamheid en alleen zijn maakte mij verdrietig en angstig, het was een gevoel wat ik nog nooit eerder had ervaren. Nog pijnlijker was het besef dat ik onbewust mezelf totaal had ‘verloren’ in deze relatie. Die jonge standvastige meid was er niet meer, ze was weg.

Langzaam maar zeker vond ik mezelf weer terug, ging voor een periode in het buitenland werken als vrijwilligster. Een hartenwens vanuit de tijd dat ik nog jong was. Droomde over werken in verre oorden en helpen van hen die het nodig hadden.
Toen ik arriveerde bij het huis waar ik mijn vrijwilligerswerk zou gaan doen werd ik van tevoren gewaarschuwd voor de beheerder van het huis. “Hij is een norse en kwaadaardige man” werd mij verteld. En zo gebeurde het dat ik inderdaad werd voorgesteld, ik schudde hem de hand en stelde me voor. En inderdaad …….. het was een man van ( zeer) weinig woorden, een enorm postuur en een wat sombere blik. Mijn dagelijkse werkzaamheden kregen na een paar weken wat vorm, dit na een ietwat onzekere periode van aftasten en doorstaan van eigen angsten. Elke dag begon met elkaar een goedemorgen wensen, iets waar erg veel waarde aan werd gehecht. En zo begon het mij op te vallen dat ook de norse man steeds vaker langs kwam om mij een goedendag te wensen. Zo af en toe vroeg hij hoe het met mij ging tot dat hij mij zelfs aanbood om mij naar het centrum van de stad te brengen. Ik maakte van dit aanbod gretig gebruik, ik was al een paar weken daar en was nog niet buiten het huis geweest. Een aangename verandering van omgeving en een net zo’n aangename verrassing.
En zo gebeurde het dat ik iedere week door deze man netjes werd gebracht en gehaald. Steeds zonder woorden, rijdend in zijn auto met steeds dezelfde muziek.
Na een aantal weken reden we wederom vanuit het centrum naar het huis echter deze keer was het anders. De muziek was anders ……………en bij het uitstappen sprak hij en zei: You look great“. Ik bedankte hem met een kus op zijn wang.

En zo ontstond een bijzondere vriendschap. Wezenlijk veranderde er niets, ik deed mijn vrijwilligers werk en ging zoals altijd één maal per week naar het centrum van de stad.
Op een dag nodigde hij mij uit bij zijn caravan, deze stond achter het huis. Hij had voor deze manier van wonen gekozen zodat hij niet de ruimte van iemand die het echt nodig innam. Ik ging op zijn uitnodiging in, het was al avond toen ik bij de caravan kwam. Er stond een leeg olievat met daarin een vuur. Samen zaten we bij het vuur en we zeiden niets. Zo hebben we samen die avonden, uren, weken, maanden met elkaar doorgebracht ……..met niets!

De tijd om naar huis te gaan naderde zo ook de tijd om afscheid te nemen. Dit hebben we echter nooit gedaan. Zoals onze vriendschap ook bestond uit ‘niets’ deden we ook ‘niets’ toen ik weer vertrok.

Maanden later kreeg ik een mail van hem met daarin alleen de woorden: ‘Thanx for letting me feel agian’.

Deze ervaring met ‘niets’ heeft me de meest intense liefdegevoelens laten ervaren, gewoon ……… met ‘niets’……. alleen in verbondenheid met Zijn."





Beste .......

Een heel mooi verhaal en bijzonder ook. Ik had het al eerder gelezen, maar het duurde even voor ik woorden voor een reactie vond.... Vaak lijkt het ontbreken van woorden een teken van gebrokenheid (stellen aan tafeltjes in restaurants die elkaar niets meer te vertellen hebben), maar hier was het juist helend. Dank voor het delen.

Maaike


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.