Gesprek

Persoonlijk gesprek met Yvonne (alleen Yvonne kan reageren)

    door Bram, 16/02/2009 19:33. #32307. 78 reacties, laatste

Yvonne je zei dat je de ontkenning door je ouders als waarheid aangenomen hebt en dat je daardoor jezelf blijft ontkennen.
Als dat zo is, ben jij de enige die dat kan veranderen.
De eerste stap daartoe is om de hoop op te geven ooit nog door je ouders erkend te worden.
Hoe vind je dat?



Het is prima om die hoop op te geven, want die erkenning komt er toch nooit.


Dat is heel wijs en verstandig, vind ik. Maar ehhh... wees eens eerlijk, blijf je misschien toch nog stiekum hopen?


Nee, dat denk ik niet, ik ben gewoon realistisch. Ik denk dat het gevoelsmatig is, dat ik denk dat ik erkenning van ze nodig heb.


Ik heb de indruk dat je dat gevoel zelfs een beetje koestert, want dan ben je ze nog niet helemaal kwijt.

Met je verstand loslaten, dat gaat wel, maar gevoelsmatig....


Bedoel je dat ik mijn ouders helemaal kwijt ben als ik dat gevoel van erkenning niet meer nodig heb?


Is dat wat je vreest?


Nee, dat is niet wat ik vrees. Maar ik heb altijd zo vreselijk mijn best moeten doen om het goed te doen, en toch is het nooit goed genoeg.


Okee, dat weet je dan. Zo is het en dat wordt nooit meer anders.
Wat valt er dan nog te bewijzen? Dat ze ongelijk hebben?


Nee, dat hoef ik niet te bewijzen.
Ze zouden graag willen dat ik was zoals hun wensen, maar daar kan ik niet aan voldoen. Ik kan alleen maar Yvonne zijn.


Okee, je hebt niet de ouders die je zou willen hebben. En je bent niet van plan om aan hun wensen te voldoen.
Maar het zijn nu eenmaal je ouders. Je kunt ze niet omruilen.

Nu is het aan jou om je af te vragen: welke plaats wil ik ze nog in mijn leven geven? Ze zijn hoe ze zijn, en dat verandert niet: hoe wil jij verder met ze?

Nog even een punt van orde. Ik moet nu andere dingen gaan doen. Morgen ben ik er niet. Zullen we woensdag verder gaan?
Denk ondertussen maar eens rustig na over de vraag hierboven.


Best een moeilijke vraag, maar hun helemaal niet meer zien voelt ook niet goed. Ik denk wel dat ik af en toe kontakt wil.


Dag Yvonne, ben ik weer.
Was jij het niet die een tijdje geleden zei dat je je als kind weggetoverd had?
Ik vertelde toen dat kinderen die 'er niet mogen zijn' zichzelf een fantasiewerkelijkheid scheppen om zich daarin veilig te voelen.
Ik meen me te herinneren dat jij toen reageerde dat je dat herkende. Klopt dat? Zo ja, wil je daar meer over vertellen?
(Ik ga pas over een paar uur weer hier verder, zo rond 10.30.)


Wat een goed geheugen Bram! Dat klopt, ik kon me helemaal in mijn eigen wereldje terugtrekken en was daar ontzettend gelukkig in. Ik had hier ook vriendjes en vriendinnetjes.
Alles was in harmonie en ik kon me hier uren in vermaken.
Ik kan me nu nog herinneren hoe het voelde om zo gelukkig in mijn eigen wereldje te zijn, vooral de sfeer kan ik nog goed herinneren.
(Bram, ik moet zo ook nog weg, ik reageer morgen wel weer op je)


Okee Yvonne, ik begin het geloof ik een beetje te snappen. Ik zal het samenvatten wat ik vermoed.

Ik heb de intuïtie dat je je pijn over de miskenning door je ouders enigszins koestert. En ik vroeg me af waarom. Voor de hand lag om te denken dat je nog hoop hebt dat het ooit goed komt tussen jou en je ouders. Zolang je nog aan die relatie lijdt is het nog niet over, is er nog een relatie.
Maar dat heb je duidelijk ontkracht. Je nee daarop is helder en geloofwaardig.
Dus dat is het niet? Maar wat dan wel?
Het antwoord zit 'm, vermoed ik in je vermogen als kind een eigen gelukzalige wereld te fantaseren en daarin jezelf te handhaven. In zo'n fantasiewereld kun je een positief zelfbeeld handhaven. Het is een krachtige en knappe overlevingsstrategie voor een kind dat zwaar miskend en vernederd wordt. Is het zo erg geweest Yvonne?
Je beschrijft je fantasiewereld heel mooi en overtuigend, net echt.

Nu komt mijn diagnose.
Een mens beleeft zijn leefwereld altijd als een geheel. Het één hangt met het ander samen.
In jouw leefwereld zijn twee componenten met elkaar verstrengeld.
Enerzijds is er de pijn die je geleden hebt aan je ouders, anderzijds is er je gelukzalige fantasie. Die twee bestaan met en door elkaar. Je gelukzalige fantasie en de pijn zijn een koppel.
Als je de pijn loslaat, heeft je gelukzalige fantasie geen bestaansrecht meer. Dan ben je die dus ook kwijt. Dus, om de innerlijke gelukzaligheid die je fantasie je heeft gebracht in stand te houden moet je de pijn blijven koesteren.
Die innerlijke gelukzaligheid, gekoppeld aan je overlevingsfantasie, zul je niet graag kwijt willen. Maar dan moet je wel het gekrenkte kind blijven dat je fantasie rechtvaardigt.

Hoe ervaar je dit? Ik vraag je om daar niet alleen maar denkend op te reageren, maar vooral aan je buik te vragen of dit klopt. (We hebben het eerder over de buik als toetssteen gehad. Je weet wat ik bedoel en hoe je dat doet. Je hebt los van je fantasie allang een andere bodem onder je bestaan gevonden namelijk. Toch?)


Dank je voor je diagnose, Bram.
Mijn buik zegt me wel dat je gelijk hebt, dat wanneer ik de pijn loslaat, ook het gelukzalige gevoel kwijt ben.
Toch denk ik dat mijn innerlijke kind de pijn over de miskenning wel koestert, en wel graag zou willen dat het goed kwam.
Ik weet gewoon dat dat niet mogelijk is. Daarom heb ik de hoop opgegeven.
Verder wil ik hun blijven bezoeken uit plichtsbesef en om ze niet te kwetsen,
maar ook uit dankbaarheid voor wat ze me wel hebben gegeven.
Verder heb ik ook het gevoel dat ze wel heel erg hun best hebben gedaan en voel ik dat (vooral mijn moeder) emotioneel geblokkeerd is.
Ik vind het jammer dat ik haar niet kan bereiken.
Je vraagt of het zo erg is geweest. Ik kan niet spreken over zware miskenning en vernedering, maar voor mij was het allemaal erg pijnlijk, vooral omdat ik erg gevoelig ben.
Heb ik het gevoel of je daaraan twijfelt?

Ik heb inderdaad allang een andere bodem onder mijn bestaan gevonden, maar deze pijn heb ik toch altijd willen oplossen.
Dit is me nooit gelukt. Maar ik zie nu in waarom en dat het er gewoon mag zijn. Ik zal het gewoon toelaten.
Alleen al dat het er gewoon mag zijn, geeft al opluchting.



Dag Yvonne, eerst een antwoord op je vraag "Heb ik het gevoel of je daaraan twijfelt?" Nee, daar twijfel ik niet aan.
En al zou ik daaraan twijfelen, dan nog hoeft dat geen miskenning te betekenen. Als ik ergens aan zou twijfelen dan zeg ik dat gewoon en is dat bespreekbaar.
Maar het is wel heel goed dat je me dat vraagt. Die eerlijkheid waardeer ik.

Nou zeg je dat het innerlijke kind wel heel graag zou willen dat het goed kwam. Er is dus wel degelijk nog hoop en verwachting. Je zegt wel dat je die hoop hebt opgegeven, maar ik vrees dat je dat alleen met je verstand hebt gedaan en niet met je gevoel.
Het lijkt misschien hard wat ik nu ga zeggen, maar het is goed bedoeld: je moet die hoop opgeven, echt radicaal loslaten. Zolang je nog blijft hunkeren kun je geen nieuwe relatie met je ouders opbouwen als vrij mens en zal de pijn steeds weer opnieuw bevestigd worden.

Ik was al een beetje verbaasd dat je die hoop niet zou hebben. Het hoort er welhaast categorisch bij voor kinderen die miskend zijn om te blijven verlangen. Jij zou de uitzondering zijn geweest. Dat kan natuurlijk.

Wat je eigenlijk hoopt is niet zozeer een betere relatie met je ouders, maar hoop op een beter verleden. Aanvaarden dat je ouders zijn zoals ze zijn, dat het was zoals het was en dat het niet zal veranderen, betekent dat het echt waar is, onontkoombaar waar. Je ouders loslaten betekent ook het verleden accepteren zoals het was..

Ik laat mijn vraag hoe je je relatie in de toekomst met je ouders wilt zien nu even rusten. Daar kunnen we pas aan toe komen als je dit eerst geklaard hebt.

Laat ik je maar waarschuwen: het opgeven van de hoop op een beter verleden kan een heftig rouwproces inluiden.

Het is heel passend dat je elders op het forum het citaat van Tagore aanhaalt:
"Laat mij niet vragen dat mijn pijn verzacht wordt,
maar dat ik de moed zal hebben om haar te doorstaan."


Ik denk dat ik afscheid van mijn verleden en mijn ouders kan nemen door het verleden te laten voor wat het is. Dus aanvaarden, want veranderen kan ik het niet.
Ik zou in gedachten de banden die ik met mijn verleden en met hun heb kunnen verbreken.


Yvonne, misschien moet je iets meer doen dan alleen maar jezelf voornemen om het verleden los te laten.

Misschien zou je een afscheidsbrief aan je ouders kunnen schrijven. Die hoef je niet te versturen en ze hoeven er zelf ook niets van te weten. Schrijf die brief en verbrand 'm na een paar dagen ritueel samen met iemand die je dierbaar is. Zoiets.

Of dit, een meditatieve fantasie:
Ga rustig zitten op een plek waar je alleen bent. Ontspan, verbind je met je lijf. Stel je dan voor dat je in een bos loopt. In dat bos ontmoet je je 'innerlijke kind'. Stel je dat heel letterlijk voor. Laat even gebeuren wat er gebeurt. Vertel dan het kind dat jij je voortaan over haar zult ontfermen, en dat jij de plaats inneemt van jouw ouders, en dat jij, als volwassen Yvonne, van haar houdt, haar zal meenemen en altijd bij haar zal zijn.
Omhels haar en laat haar met jou versmelten.
Keer terug naar het hier en nu.



Hallo Bram,

Dank je voor je antwoord. Ik heb een afscheidsbrief geschreven, omdat ik hier mijn hele ziel en zaligheid in kan leggen. Heb er een brok van in mijn keel.
Ik zal hem een paar dagen bewaren en dan verbranden.


Mooi Yvonne.
Je zegt: "Ik heb er een brok van in mijn keel".
Dat is goed. Dan ben je bezig op het niveau van je ziel en niet alleen met gedachten.
Geweldig dat je de moed daartoe hebt.
Laat maar weten wanneer je de brief verbrand hebt. Tot dan.
En mochten er ondertussen wat tranen komen: is goed.


Dag Bram, ik heb de brief verbrand.


Hoe was dat Yvonne? Ik zou het fijn vinden als je je emoties beschrijft die je daarbij ervoer, of misschien wel de afwezigheid daarvan.
Kortom, wat deed het met je? Om verder te gaan is het voor mij belangrijk dat te weten.


Ik voelde heel veel pijn en verdriet. Vooral in mijn hartstreek. Ook een brok in mijn keel, en tranen. Het was een heel diep verdriet.
Daarna voelde ik wel opluchting.
Bij het verbranden zelf was er vooral opluchting.


Zeker Yvonne, ik begrijp heel goed dat het een heel diep verdriet was. En ook dat het in je hartstreek was.
Maar wel geweldig van je dat je dat aangegaan bent.

Laat nu maar even betijen. Aanstaande maandag kom ik er weer op terug.
Het hoeft niet, maar misschien kun je tussendoor soms even laten weten hoe het met je gaat.


Is o.k. Bram, alvast bedankt.


Gisterenavond heb ik mijn fotoalbum nog even gepakt en mezelf op verschillende leeftijden bekeken.
De laatste keer dat ik dit deed maakte me dat erg somber en verdrietig.
Ik heb mezelf op die verschillende leeftijden goed bekeken en geknuffeld en gezegd dat ze het goed hebben gedaan met het begrip en de wijsheid die ze toen hadden, en dat ik er in de toekomst voor hen zal zijn. Dit voelde goed.
Alleen al weer een nacht slecht geslapen,
Vriendelijke groet, Yvonne


Al zo lang
leef jij
op de achtergrond
verstopt in diepe
delen van mijn zijn.
Schuchter verlangend,
misschien wel bang.
Maar ik haal jou nu
voorzichtig naar boven.
Zal je innig liefhebben,
koesteren en bevrijden.
Kan jij mij geloven,
lief kind, lieve schat,
het spijt me
dat ik jou zo vaak vergat.


Daar krijg ik nou weer een brok van in m'n keel.


Dag Yvonne, hoe is het nu met jou?


Het gaat nu weer goed, dank je Bram.


Dan wil ik het graag nog eens met je over je relatie met je ouders hebben. Maar misschien heb je daar nog geen zin in en moet je nog even bijkomen van de afgelopen dagen.
Laat je het me weten als je er aan toe bent? Heeft geen haast.


Dag Bram, ik denk wel daar aan toe te zijn.


Kijk Yvonne, je bent nu niet meer het emotioneel afhankelijke kind. Maar het zijn nog steeds je ouders. Zoals ik al eerder zei: je hebt nu eenmaal geen andere; je kunt ze niet inruilen. Dit zijn ze.
In de emotionele vrijheid die jij nu hebt verworven tegenover je ouders kun je je afvragen: welke plek wil ik ze nog in mijn leven geven, binnen de mogelijkheden die er zijn.
Welke plek je ze ook wilt geven, ga niet proberen ze te veranderen. Je moet ze nemen zoals ze zijn. Ook daarin heb je geen keus, ook als ze vrijwel permanent zouden laten weten dat je tekortschiet. Als dat zo is, dan is het zo, en daar moet je het mee doen.
Wat denk je, heb je een realistisch beeld van je ouders? Met realistischl bedoel ik een beeld dat niet versluierd is door hoop en verlangen.


Goedemorgen Bram. Ik denk dat ik nu wel een realistisch beeld van ze heb.
Verder doet het me ook zeer om hun onvermogen te zien waarmee ze met problemen omgaan, van hunzelf of van mij. Zou het zo kunnen zijn dat hun eigen emotionele problemen via mij weerspiegeld werden?


Dat zou ik me maar niet afvragen, Yvonne. Het gaat er nu om wat jij wilt vanuit jezelf, hoe ze ook zijn en waarom.
Maar anderzijds begrijp ik je vraag natuurlijk ook wel.
Daarom is nu mijn vraag aan jou. Kun je ze vergeven? Wil je ze vergeven? En dat gaat om iets in jou. Kijk dus in jezelf of jij bereid bent alle verwijt, wrok, verbittering, boosheid en zo los te laten.
Dus niet: ik vergeef ze want ze projecteren hun onlust op mij, enzovoort, enzovoort.
Maar wel: ik ben bereid afscheid te nemen van mijn negatieve gevoelens over hen.


Ja Bram, ik ben bereid om afscheid te nemen van mijn negatieve gevoelens over hen.


Dat is mooi, Yvonne. Maar dat is wel het moeilijke stuk, vrees ik. Want dat lukt je waarschijnlijk niet zomaar hupsakee. Maar je kunt het je wel voornemen en rustig, zonder haast, naar de vrijheid van die negatieve gevoelens toegroeien. Met die vrijheid bedoel ik dat ze er misschien soms nog wel zijn, maar dat ze je innerlijke houding tegenover je ouders niet meer dwingend bepalen.
Het hoef ook allemaal niet meteen. Het gaat mij vooral om je wilsbesluit, je intentie, om daarnaar te streven.

Dan geef ik je nu als huiswerk op: ga de komende dagen eens op zoek naar die negatieve gevoelens. Onderzoek of ze er nog zijn. Kijk er naar, glimlach er tegen en laat ze los: "je bent er, je mag er zijn, maar ik heb je niet meer nodig, ga maar".
En vraag ook je innerlijke kind dat je zo liefdevol omarmd hebt, of ze nog ergens mee zit. En zeg dan tegen haar dat dat niet verkeerd is, dat ze dat mag vinden, dat het zelfs terecht was, maar dat jij dat samen met haar los wilt laten.
Je zou daar een moment van de dag voor kunnen kiezen. En als je daarmee begint: veranker jezelf eerst in je lijf. Je weet hoe dat moet.

En wil je dan hier verslag uitbrengen hoe dat gaat? Hoeft niet in details hoor.


Dank je Bram, ik zal de komende dagen eens gaan letten op die negatieve gevoelens.


Prima, tot later.


Yvonne, ik wil nog uitleggen waarom ik vind dat het in jouw proces geen zin heeft om te vragen waarom je ouders zich gedragen tegenover jou zoals ze doen.

De Buddha zei: Als je je in een brandend huis bevindt moet je niet gaan zitten nadenken over het waarom van die brand: wie heeft het aangestoken, waarmee, wanneer, hoe gaat het verder, enzovoort.
Je moet het huis verlaten.
En dat geldt hier ook voor jou.

Ik zal je een voorbeeld uit de levenspraktijk geven.
Ik ken iemand met een geestelijk gehandicapt kind. De moeder van dat kind 'weet' dat het een straf is van God op haar eigen zonde. Ze 'weet' zelfs welke zonde ze heeft begaan.
Die moeder is in de praktijk buitengewoon plichtsgetrouw jegens dat kind. Maar ze doet het niet vanuit liefde. Want ze is voortdurend bezig haar schuld jegens God te delgen. Dat is het denkkader waarin de relatie met dat kind ervaren en beleefd wordt.
Ze zou, mede op advies van de Buddha, dat hele denkkader kunnen verlaten.
Nu heeft ze een gesloten relatie met dat kind vanuit een gedachte over het waarom. Pas als ze dat denkkader zou verlaten, kan ze een open relatie van hart tot hart met dat kind aangaan.

En dat geldt ook voor jou en je ouders.
Je moet het huis verlaten, en niet vragen waarom het in brand staat.
Het verlaten van het brandende huis is een innerlijk proces van loslaten, geen theorie over het waarom.
Als je denkt dat je ouders op jou hun eigen onlusten projecteren, zul je bij elke volgende ontmoeting de relatie binnen die theorie kaderen en ervaren, net als die moeder doet met haar kind. Dan bevindt je je nog steeds met hen in hetzelfde brandende huis als voorheen. Dan blijft het ook pijn doen.
Want je gedachten zijn gebaseerd op de oude situatie. En met die gedachten over het waarom herstel je de oude pijnlijke situatie die je nu net aan het verlaten was.

Er is een mooie tekst uit Matteus die daarop slaat:
Wanneer een onreine geest iemand verlaat, trekt hij door dorre oorden op zoek naar een rustplaats. Maar als hij die niet vindt, zegt hij: Ik zal terugkeren naar mijn huis, dat ik verlaten heb. En wanneer hij terugkeert, merkt hij dat het leegstaat, schoongemaakt is en op orde gebracht. Dan gaat hij weg en haalt er zeven andere demonen bij, die slechter zijn dan hijzelf, en zij allen nemen daar blijvend hun intrek. En zo is de mens bij wie de demon intrekt er ten slotte veel slechter aan toe dan voorheen.

Door wat je de afgelopen dagen gedaan hebt, heb je een 'onreine geest uitgedreven'. Maar vaak kom je daarna in een soort dorre leegte terecht. Het is onwennig en kaal dat die oude toestand verdwenen is, en dat maakt je onzeker. Die onwennige dorheid kun je opvullen door er een nieuwe demon bij te halen: het waarom van het oude. Daarmee herstel je echter het oude patroon, want het waarom is op die oude toestand gebaseerd. Dat voelt weer vertrouwd. Die nieuwe demon, het waarom, neemt dan intrek in je lege huis. En dat is erger dan voorheen.
Waarom is dat erger?
Je oude pijn was waar. De relatie met je ouders deed je echt pijn. Dat je daarin kunt blijven hangen komt vooral omdat je jezelf niet die pijn als waar toekent. Daarom moet je jezelf eerst die pijn toekennen om er overheen te kunnen groeien.
Maar die gedachte over het waarom is niet waar. Het is maar een gedachte. Ook de pijn die deze gedachte blijvend zal oproepen als je de relatie met je ouders daarin gaat ervaren is dan niet meer waar. Hij is dan vergelijkbaar met het schuldgevoel van de moeder met het gehandicapte kind. Dat is erger dan de echte pijn.
Lastig?


Dag Bram, dank je voor je uitleg. Vind het niet lastig, maar heel begrijpelijk.
Ook heel erg mooi dat stukje uit Mattheus.
Verder ben ik geschrokken hoeveel negatieve overtuigingen ik nog met me meedraag en ik geloof dat de ander deze non verbale boodschappen ook ontvangt.
En ook dat het mijn eigen innerlijke ruimte vervuilt.
Heb dus nog werk aan de winkel.


Wat goed van je Yvonne, dat je die negatieve overtuigingen onder ogen wilt zien, echt knap.
Maar doe als ik gezegd heb: zie ze aan, veroordeel jezelf er niet om, neem vriendelijk afscheid van ze.
Gaat lukken, zeker weten.
Nu zijn die negatieve overtuigingen heel hardnekkig. Dus ze zullen vast nog vaak terugkomen. Geeft niet. De kunst is steeds om ze te herkennen en vriendelijk los te laten. Dan zullen ze langzaam maar zeker op de achtergrond geraken en na verloop van tijd zelfs verdwijnen.


Ik merk dat overtuigingen een gewoonte zijn, een patroon en dat dit onbewust is.
D.w.z. dat ik niet weet wat ik doe.
Dit doet me denken aan de woorden van Jezus:
“Vergeef hen want ze weten niet wat ze doen”, dit wil voor mij zeggen dat ik zelf de verantwoording moet nemen voor mijn innerlijke toestand.
Dat wat de onbewustheid van anderen niet door de vingers wil zien, is mijn eigen onbewustheid.
Dit doe ik om “vijanden” te blijven zien en mezelf als goed voor te stellen.
Ik probeer deze stem in mijn hoofd te pakken en daarbij besef ik dat ik niet de stem ben, maar de waarnemer ervan. Zo laat ik ze in vrede los en bevrijd ik mij van mijn overtuigingen.


Zeker Yvonne, krachtige emoties kunnen uitgroeien tot een zichzelf almaar herhalende overtuiging. Zie het verhaal over de man en de hond.
Eerst is er de emotie, de pijn, een echte en terechte emotie. Daarna kun je jezelf een overtuiging gaan scheppen waardoor je steeds weer opnieuw de werkelijkheid volgens die overtuiging gaat zien en zo ook weer steeds dezelfde emotie gaat ervaren.
Zie het verhaal hierboven over de moeder met het gehandicapte kind. Het is eigenlijk hetzelfde verhaal als dat van de man en de hond. Een dergelijk verhaal kan zich vastzetten voor de rest van je leven.
Maar goed, dat is theorie.

De vraag is: hoe kom je er van af als je zelfervaring in zo'n overtuiging zit opgesloten?
Ten eerste: hoe kun je beseffen dat je in zo'n overtuiging opgesloten zit?
Die gevangenschap kenmerkt zich door de voortdurende herhaling van almaar dezelfde emotie.
Een innerlijk vrij mens doorgaat steeds weer nieuwe stemmingen, afhankelijk van het hier en nu. De stemmingen van je ziel zijn dan als een rivier die in steeds veranderende landschappen soms een kabbelende beek is, soms een waterval, dan weer een brede, traag deinende stroom, enzovoort.

De verlossing uit de gevangenschap bestaat allereerst uit het toeschouwer worden, zodat je gaat zien hoe die zich als een automatisme voltrekt.
Dan kan er een moment komen dat je daar willens en weten mee kapt. Daar is een wilsbesluit voor nodig.
Pas daarna kun je een nieuwe orientatie aannemen, in jouw geval met je ouders.
Er zal voor jou een moment komen dat je beseft dat je daar aan toe bent, aan die nieuwe orientatie. Het is verstandig om rustig af te wachten tot dat moment zich aandient, want dat heeft tijd nodig. Anders bestaat het gevaar dat je alleen maar een nieuwe overtuiging aanneemt, namelijk dat je verlost bent, nog voor het echt zover is. De verandering moet zich op de bodem van je ziel voltrekken, niet in je hoofd, niet als overtuiging.

Richt je aandacht voorlopig nog maar op je negatieve overtuigingen en het loslaten daarvan.
Ga bijvoorbeeld je ouders maar eens opzoeken en dan het automatisme proberen bewust waar te nemen waar je met z'n allen in gevangen zit. Kijk toe. Zie het gebeuren, vooral in jezelf.


Dag Bram, bedankt voor je antwoord, ik denk dat ik het patroon al begin te doorzien.
Ga binnenkort even langs en zal extra opmerkzaam zijn.
Bovendien zal ik me dan goed bewust blijven van mijn lichaam.
En wat er allemaal gebeurd is, is gebeurd.
Ik wil gewoon mijn leven leiden, en zij het hunne. En dat is een wereld van verschil.
Heb met mijn man afgesproken dat we ons alleen op hun speelhelft zullen begeven,
dus alleen over de alledaagse dingen zullen praten, vooral niet over gevoelszaken.
Verder richt ik me nog op de negatieve overtuigingen en het loslaten ervan.


Heel wijs en verstandig om je alleen op hun speelveld te begeven. Succes.


Goedemorgen Bram, ik denk dat het patroon ook te maken heeft met de speelhelften.
Hun speelhelft is vooral voor mijn innerlijk kind veel te klein en bekrompen.
Het innerlijk kind voelt zich daarin niet begrepen en voelt zich vreemd en niet normaal.
Dit brengt haar van de wijs.
Ook al geeft ze steeds een duidelijk teken, ze spreekt toch echt een andere taal.
Hierdoor wordt ze steeds opnieuw verwond, en denkt ze dat alles haar schuld is.
Ik heb het innerlijk kind gerust gesteld en ze weet nu dat ze niet altijd op die speelhelft hoeft te blijven.


Yvonne je bent nu het oude patroon aan het herstellen. Dit zit je nu namelijk allemaal te bedenken. Dit gebeurt nu toch niet? Laat los. Stap er uit.


Heb het al losgelaten Bram. Ik dacht dat inzicht in het patroon me zou kunnen helpen.


Wat mij betreft, Yvonne, gaat het vanaf nu over het hier en nu, met een open mind. Zien wat er gebeurt. Niet de strijd aangaan, niet in de verdediging schieten, niet van tevoren jezelf wapenen met gedachten uit het oude patroon.
Het inzicht dat je aangaf is alleen maar een variant op het oude patroon. Zo zit je er nog steeds midden in.
Van de zeven nieuwe demonen was dit de tweede.
De kunst is nu om ook naar dat proces te kijken, en te zien hoe je brein krampachtig probeert het oude patroon te handhaven met schijnbaar nieuwe redeneringen en overtuigingen die de relatie met je ouders alleen maar herbevestigen.
(De kans is groot dat je nu boos op mij wordt. Als dat zo is kun je me dat rustig laten weten. Is goed.)


Pijnlijk Bram, maar ik begrijp het wel.
Zal de leegte proberen leeg te laten.
Dit voelt raar.


P.s. ik ben niet boos, weet dat je het goed bedoeld.


Ja, dat is raar. En je brein zal alles uit de kast halen om het oude vertrouwde weer te herstellen.

Zie het verhaal van Sartre:

Een vrouw zit op een stoel voor het raam naar buiten te kijken tot ze haar man ziet verschijnen. Hij zal om zes, zeven uur thuiskomen, hij zal dronken zijn en hij zal haar slaan, zoals elke dag voorheen.

Op een gegeven moment ziet ze een vrouw lopen op de straat voor haar huis met ongeveer dezelfde jas als zij heeft. Ineens beseft ze met een schok: ik zou daar ook kunnen lopen.
Ze staat op, loopt naar de kapstok, doet haar jas aan, opent de deur, staat in de deuropening, kijkt de straat in en schrikt dan zo van alle mogelijkheden, van wat er van haar terecht zou kunnen komen, dat ze bevangen wordt door angst, de deur dichtdoet, haar jas aan de kapstok hangt en weer op haar stoel gaat zitten.

Ze wacht opnieuw op haar man, die om een uur of zes, zeven uur thuis zal komen. Hij zal dronken zijn en hij zal haar slaan, zoals alle dagen voorheen.
Maar dat kent ze, dat is vertrouwd, dat kan ze aan.
Alles liever dan die lege straat.


Allemaal bedankt voor de bemoedigende reacties en ik vind het fijn dat jullie er ook aan leren.
Al met al vind ik het moeilijk, maar wil dit wel graag oplossen.
Ga nu eerst even lekker met de hond lopen.


Werd overvallen door een heel diep verdriet en boosheid.
Nu het eruit is wel weer opluchting.
Ben boos omdat ik hier mee zit.
Voel onmacht om het op te lossen.


Ja, dat kan je echt overvallen. Dat begrijp ik helemaal.


Ik wil nog even zeggen dat ik het niet erg vind om verdrietig of boos te zijn. Dat gaat allemaal wel weer over. Er is mij gevraagd om verslag uit te brengen hoe het gaat, dus soms is er dan verdriet of boosheid. Het is niet zo dat er alleen maar verdriet en boosheid is.
Verder ben ik blij dat dit thuis gebeurde en niet op school.


Ik had ook heel goed genoteerd dat er opluchting was, hoor Yvonne, en dat is fijn.


Dag Bram, ik wist ook wel dat jij het goed begrepen had, maar ik voelde me na een andere reactie toch bezwaard dat ik het geplaatst had.
Ben in dit weekend nog even bij mijn ouders langs gegaan. Dit ging goed. Er was van mijn kant minder irritatie.
Ben extra alert geweest op negatieve overtuigingen en heb er nog wat getraceerd.



Yvonne, ik denk dat zo langzamerhand het moment aangebroken is dat je een wilsbesluit moet nemen. En dat betekent dat je zelf de kwaliteit van je relatie met je ouders gaat bepalen. Dus niet je ouders, niet het verleden, niet valse hoop op verandering, maar jijzelf gaat dat doen, vanuit vrijheid.
Is dat moeilijk? Nee, niet eens. Je moet het vooral willen. Maar wel moet je eerst illusieloos aanvaarden dat het is zoals het is. Alleen vanuit de aanvaarding van de werkelijkheid kun je veranderen, niet de werkelijkheid, maar je eigen houding.
Ik vroeg je al eens eerder welke plek je je ouders wilt geven. Toen zei je dat je ze nu en dan nog wel eens wilde bezoeken. Dat bedoel ik niet. Ik bedoel: welke emotionele plek in jouw eigen hart wil jij je ouders in de toekomst toekennen?
Als je het verleden hebt losgelaten, de werkelijkheid hebt aanvaard zoals die is, ben je daar helemaal vrij in.

Zou jij je ouders in je eigen vermogen tot liefde willen opnemen, zonder ook maar iets van ze terug te verlangen?
Ik zeg nadrukkelijk 'willen'. Dit is een keus die je moet maken vanuit de vrijheid van het loslaten.
Doe maar even net alsof je ouders vreemden zijn. Probeer ze te zien zoals ze zijn. Zie hun lot. Zoek dan in jezelf naar mededogen.
Beschrijf hier je overwegingen van mededogen.


Bram, dank je voor je antwoord.
Ik heb het gevoel alsof er meer ruimte is gekomen, door alles wat ik de afgelopen weken heb gedaan. En dat ik daardoor een realistischer beeld heb gekregen en dat ik daardoor nu ook een keus heb.
Ik wil mijn ouders niet uitsluiten van mijn liefde.
Het inhouden van mijn liefde voor hen voelt voor mij slecht, laat staan voor de ander.
En ik hoef daar niets voor terug.
Als het verleden van mijn ouders mijn verleden was, als hun pijn mijn pijn was en hun bewustzijnsniveau de mijne, dan zou ik net zo denken en doen als hun……
Ik denk dat ik hiermee wel tot vergeving en mededogen ben gekomen.



Het is fijn Yvonne dat er meer ruimte is gekomen. Het mooie zal zijn dat dat niet alleen voor je ouders is, maar ook voor jouzelf.
Het is ook fijn te horen dat je je ouders niet wilt uitsluiten van je liefde. En weet je, als je je ouders zou uitsluiten, sluit je ook jezelf uit. Liefde is liefde, althans de liefde die ik nu bedoel en die is niet strikt persoonlijk. Als je dus barrières in één relatie weghaalt, haal je ze ook weg in alle andere relaties.

Maar vergeven is moeilijk. Vergeven is eigenlijk de hoop opgeven op een beter verleden. De realistische kijk op de relatie met je ouders zoals die in het verleden was, is ook de opening naar vergeving.
Ik wil je opnieuw vragen een brief te schrijven aan je ouders, deze keer om ze te vergeven voor alles wat ze je aangedaan hebben. Zeg ook maar dat je ze niet meer nodig hebt voor je zelfrespect, je groei en je levensgeluk en dat je ze accepteert zoals ze zijn zodat ze ook niet meer hoeven te veranderen. Vertel hun dat maar.

Het is mogelijk dat je daarbij nogal wat innerlijke weerstand te overbruggen hebt. Het schrijven van die brief zal je dat duidelijk maken. Ga jezelf dan niet dwingen. Wacht tot het voor jezelf eerlijk voelt, niet als een doen alsof. En als dat weken duurt, dan duurt het weken.

En ook die brief hoef je niet te versturen. Verbrand ook deze maar en laat dan daarmee het verleden geheel los, zelfs je realistische kijk.
Wil je dat doen?


Dag Bram, ik heb al een begin aan de brief gemaakt. Maar dit is inderdaad nog niet zo gemakkelijk,
ik liep al tegen verschillende dingen aan. Ik zal hier de tijd voor nemen en als ik de brief verbrand heb, dan laat ik het je wel weer weten. O.k.?
Hartelijke groet van Yvonne


Neem je tijd Yvonne, ik wacht rustig af.
Wat goed van je overigens dat je meteen al begonnen bent. Ik heb daar wel bewondering voor.


Dag Bram, ik heb de brief verbrand.


Nou zeg, dat zeg je zo eventjes alsof het niks is. Maar ik besef dat het een grote stap voor je was. Ik ben werkelijk heel erg trots op je.

Weet je wat, laat het hele proces dat je doorgemaakt hebt, nu maar een weekje of zo helemaal los. Neem even vakantie van dit alles. Ga leuke dingen doen of iets anders wat je helemaal in beslag neemt. Of misschien wel gewoon alleen maar de dingen van de dag.
Vergeet je ouders maar even (calamiteiten daaargelaten). Ze lopen vast niet weg.
Ik kom er over een tijdje zelf wel op terug. Laat maar aan mij over.


Dank je Bram, ik heb de brief i.d.d. wel honderd keer herschreven en aangepast voordat het goed voelde. Gisterenavond heb ik hem mijn man laten lezen en hebben we hem samen verbrand.
Ik vind het belangrijk dat hij ook meegaat in dit proces.
Verder zijn mijn ouders zijn deze week ook met vakantie, dus dat komt wel goed uit.
Tot later.


Hallo Bram,

Ik heb af en toe last van (licht) depressieve buien, die na een huilbui wel weer weg zijn.
Ik merk dat er dan nog veel verdriet in mij zit.
Is dat normaal?

Hartelijke groet,
Yvonne



Ja, Yvonne, dat verbaast mij niet. Je zult nu haast onvermijdelijk door een rouwproces gaan. En dat heeft zijn tijd nodig. Laat het maar gewoon gebeuren en maak je er geen extra zorgen om.

Weet je Yvonne, het moeilijkst voor een kind dat echt gekwetst is door de ouders is om te beseffen dat het echt waar is. Accepteren dat je ouders niet de ouders zijn die je helemaal terecht zo graag had willen hebben, is heel moeilijk. Er blijft bijna altijd een soort gevoel: dit is niet waar, want ooit....

De werkelijkheid onder ogen zien, afscheid nemen van de valse hoop dat het toch misschien ooit wel zo zal zijn als je altijd zo graag gewild had, is voor een kind een welhaast onnatuurlijke wending.
Toch is juist dat nodig om vrij te worden en als een volwassene, opnieuw en zonder valse hoop, voor jezelf te bepalen welke plek je je ouders nog wilt schenken in je leven.
Met de expressie 'vergeven is de hoop op een beter verleden loslaten', bedoel ik het gevoel dat jij moet kennen dat je almaar diep in jezelf, desnoods tegen beter weten in, toch hoopt dat het niet waar kan zijn dat... en dat dan loslaten.

Gea schreef eerder elders op het forum dat er een moment komt dat je beseft dat het onherroepeijk waar is. Dat kun je ervaren als een beetje sterven. Daar hoort rouwverdriet bij en ook een gevoel van grote leegte. Gun jezelf dat verdriet maar en het besef van die leegte.
Komt goed.


Dank je Bram voor je antwoord, het is heel herkenbaar wat je zegt over het besef dat het echt waar is.
Verstandelijk weet je dat wel, naar je gevoel zegt wat anders.

Ik voel nu wel dat ik zelf verantwoordelijk ben voor de kwaliteit van mijn leven en dat ik van hun niets meer nodig heb.
Die afhankelijk heb ik eigenlijk zelf geschapen, maar dat zag ik eerst niet.

Verder heb ik ook weer zo’n heimwee gevoel, dat is er altijd wel, maar nu heftiger.
Het gevoel een vreemdeling te zijn, eenzaam onbegrepen en kwetsbaar.
Ik zie dit maar als een wegwijzer.
Komt i.d.d goed,


Dat gevoel van heimwee zou je best kunnen koesteren, Yvonne.
Het hoort bij de openheid die ik beschrijf in de toelichting bij logion 58.
In elk mens is een innerlijke weten hoe het zou kunnen zijn - dat we zouden kunnen wonen in een wereld van liefde. Maar de realiteit is helaas anders, soms zelfs pijnlijk anders. En dat verschil roept dat heimwee op.
Nu kun je op dat heimwee verschillend reageren. Je kunt het wegwerken door ongevoelig te worden. Maar daarmee blokkeer je ook de toegang tot dat innerlijk weten van de liefde.
Het heimwee is de prijs voor het innnerlijk weten van de liefde.
Laat het verdriet wat je nu ervaart maar landen in dat gevoel van heimwee. Daar is het veilig en op z'n plaats.

Wat je nu doet in relatie tot je ouders, namelijk het omarmen van de werkelijkheid, doe je daarmee als vanzelf ook ten opzichte van de hele werkelijkheid.
En ja, dan is dat heimwee een richtingwijzer, namelijk naar de liefde.


En wat dat vreemdelingschap betreft zou je ook nog eens logion 86 kunnen lezen.


@ Laat het verdriet wat je nu ervaart maar landen in dat gevoel van heimwee. Daar is het veilig en op z'n plaats.

Bram, fijn je antwoord. Ik wil nog even zeggen dat ik helemaal niet weet waar ik nu precies verdriet over heb.
En dat hoeft voor mij ook niet. Het lijkt net of ik dat allemaal opgeslagen heb, omdat ik er eerder misschien ook niet mee om kon gaan.

Voelt wel goed om dat nu los te laten.


In het stappenplan voor spirituele groei is een stukje over Bevrijdende emoties:

"Zo kun je plotseling overspoeld raken door een enorm verdriet. Het kan dan lijken alsof je nooit meer kunt ophouden met huilen. Daar kun je behoorlijk van schrikken, en ook je omgeving kan er danig van in de war raken. Het is belangrijk dat je het zelf herkent als behorend bij je ontwikkeling. Ga dat verdriet vooral niet koppelen aan een bepaalde ervaring uit het verleden, want het is van een heel andere soort. Het zal lijken alsof alle verdriet van de wereld bij je binnenkomt. Troost van lieve medemensen kan helpen als ze je maar niet proberen te redden met goede raad, maar je bemoedigen je verdriet aan te gaan. Laat het verdriet dus gewoon toe. Het gaat vanzelf over als je er niet tegen vecht. Daarna zul je je enorm bevrijd voelen. Er kan een tintelende blijheid uit opbloeien."

Jij ervaart dat nu niet zo heftig als hier beschreven, maar wel ervaar je zelf heel duidelijk dat het niet om een bepaalde gebeurtenis uit het verleden gaat.
Je zegt:
"Ik wil nog even zeggen dat ik helemaal niet weet waar ik nu precies verdriet over heb."
Precies. Laat het daar maar bij.


Bram, ik heb het stappenplan gelezen, maar heb het idee dat dat een niet-persoonlijk verdriet is, wat daar beschreven wordt, terwijl het van mij wel persoonlijk aanvoelt.
Of heb ik dat mis?


Yvonne, ik geloof niet dat er zoiets bestaat als onpersoonlijk verdriet. Wat ik in het stappenplan benadruk is dat je dat verdriet niet aan een gebeurtenis hoeft te koppelen: ik ben verdrietig omdat toen en toen...
Ik meen dat jij dat nu ook zelf zo ervaart. Of toch niet?


Ja, dat klopt Bram, ik heb daar geen herinneringen bij.
Ik dacht alleen dat er in het stappenplan een onpersoonlijk verdriet bedoeld werd.
Maar dit bestaat dus niet, zeg je. Het raakt dus altijd aan je eigen verdriet.
Dan klopt dat wel.


Vannacht heb ik gedroomd dat ik mijn verleden achter me moest laten.
Er werd me gevraagd om weg te gaan en alles achter te laten. Ik moest via een ondergronds gangenstelsel weg en zou hiervoor opgehaald worden. Ik werd niet opgehaald en ben toen zelf gegaan. Na veel zoeken vond ik de uitgang. Dit is wat ik me in grote lijnen kan herinneren.


Reageren op dit bericht is niet meer mogelijk.