Zelfwerk 1. Plaats van rust

Plaats van rust 2

    door Baudolino, 23/11/2012 10:50. #43719. 4 reacties, laatste

Frappant dat ik gisteren in mijn eigen logboekje een verhaal over de plaats van rust heb geschreven. Ik zie nu de vraag van Jaap en het antwoord van Bram daarover. Ik heb besloten het dan toch ook maar te plaatsen op de site. Ik noem de plaats van rust in dit stukje "Plek van stilte". Opvallend ook dat hier een bijdrage staat van mij van 2 jaar geleden. Er is wel wat veranderd....

Schurisme

Een goede vriendin van mij helpt mij bij het verwerken van een aantal hardnekkige overtuigingen en verhalen door het toepassen van EMDR. Blijkbaar heeft jarenlang alcoholmisbruik een stevige imprint in mijn neurologische infrastructuur nagelaten, deels door verwaarlozing van persoonlijke coping mechanismen, deels door de installatie van parameters die vooral dienden om de verslavingsmachine te voeden. Vanuit de EMDR benadering zie ik dit als een mechanisch verhaal. Neurologische ketens die een pad banen dat als een hobbelig karrespoor de groene weide van mijn ziel doorkruist. Het lijkt te werken, in combinatie met veel schrijven (ook op deze site, vergeef me) en praten. Het ontrafelen van alle verhalen, de openheid naar al mijn gevoelens en emoties doen het werk. De alerte aanwezigheid van mijn goede vriendin draagt daar zeer aan bij. De EMDR lijkt te werken als een soort affirmatie, niet van een illusie maar van een gerealiseerd inzicht.

Er komen depressieve gevoelens naar boven, die mij eerder nog onbekend waren. Die laten zich niet altijd zo duidelijk zien, en kunnen zeer vasthoudend zijn. Als een kind dat zich in paniek vastklampt aan zijn beschermer. Materiaal om die gevoelens te versterken is ruimschoots voorhanden. Ik ben al een jaar betrokken in een schuldhulpverleningstraject dat me confronteert met absurde situaties: schuldeisers die op sneaky wijze toch nog even proberen al het geld binnen te halen (een deel van hen heeft daarmee het volle pond weten binnen te sleuren, ten koste van andere schuldeisers en de slagingskans van mijn traject), onverhuld sarcasme dat als een geleid projectiel rechtstreeks mijn ziel lijkt te verwonden, schuldgevoel over de ontstane situatie, naar mijn partner geprojecteerde woede over zijn al dan niet vermeende flegmatieke houding, schuldgevoel over mijn geprojecteerde woede, het gevoel alleen voor een tot de tanden bewapend leger te staan, angst voor de toekomst. Stagnatie, verwarring, lashing out, striemende woorden, zwijgen, zwijgen, zwijgen.

Het overspoelt mij zo nu en dan als een golf, en krijgt dan de ruimte om mij terug te dringen in een zelfgekozen isolement. Dat is een plek waar het spirituele pad kruist met een diep ingesleten neurologisch karrespoor, en het stoplicht op rood gaat. Een zelfgekozen isolement is niet een plek van stilte, het is niet een nieuwsgierig en mild onderzoeken van de geestelijke werkplaats. Het is een donker schuurtje achterin het veld, met geblindeerde ramen. Woede en angst bonzen op de afgesloten deur.

De plek van Stilte wordt nou juist niet afgeschermd door deuren met sloten en geblindeerde ramen. Het lijkt wel een open zaal, met een lichtkoepel en glazen pilaren. Ik heb inmiddels met die plek in mijn innerlijk kennisgemaakt. Het gevoel van vrede is hier zo allesoverheersend, dat de ogen open gaan. Het kind ontwaakt en kijkt belangstellend en liefdevol naar alle aspecten van MIJ. Wat er gebeurt gaat verder dan relativeringsvermogen. Het wordt wel eens “Zelfherinnering” genoemd: wie je werkelijk bent. En wie je werkelijk bent is mild en vergevend omdat je Bron uit liefde bestaat, althans zo ervaar ik dat steeds vaker. Het verandert niets aan de situatie, maar het verandert wel iets aan mijn beleving ervan. Hier krijgt alles zijn diepste naam en die is onuitspreekbaar.

Ik weet nu wat komen kan, illusie na illusie, overtuiging na overtuiging. Ik zie nu ook dat ik zelf een donker schuurtje heb gecreëerd, maar ook dat er in mijn hart een open tempelzaal is. De keuze is aan mij, ik kan mij opsluiten in een donker schuurtje en ik kan de openheid van de Stilte toelaten. Overal en altijd. Geen ritueel, geen dienst, geen evocaties, niet nodig. Het is in mijn bewustzijn of het is het niet, ik kan en mag daar open voor zijn. Steeds vaker laat ik de Stilte toe.


Fijn Baudolino, dat je je hier in al je naaktheid durft laten zien. En weet je wat? Je bent met dat alles hier welkom.
Maar bovenal: fijn dat je je eigen plaats van rust hebt gevonden.
En geringschat dat donkere schuurtje niet. Het was de noodzakelijke opstap naar de plaats van rust. De werkelijk grote stap, lijkt me, was dat je daar het woeden in jezelf durfde waarnemen.


Bram, dank je. Wijsheid wordt ontdekt door te delen. De Agora is daar een uitgelezen platform voor. Ik ben dankbaar dat ik hier mag zijn.

Magnum Mysterium


Ach ja, de Agora, van oudsher het dorpsplein met in het midden de waterput, de bron.


En nu, een slordige 2,5 millennia verder, is die Agora er nog steeds. Iets andere uiterlijke verschijning, maar wezenlijk. Zelfs de Bron is niet verdwenen.

Hoewel ik me ook graag op zo'n pittoresk pleintje ergens op de Peloponnesos zou willen begeven. Ook zonder Retsina is het daar goed toeven....


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.