Zelfwerk 3. Emotionele openheid

innerlijk protest

    door Nij, 09/04/2012 17:11. #42514. 17 reacties, laatste

@"Er is ook nog een heel andere categorie van strategieën tot pantsering van de ziel. Die wordt vaak, ten onrechte, gestaafd met de opvatting dat liefde betekent dat je alles moet goedvinden, dat je alle rottigheid moet bedekken met de mantel der liefde. En ook daarmee kun je je geraaktheid, je roep van de ziel, het stilzwijgen opleggen. Als er een innerlijk protest in je oprijst om wat er om je heen gebeurt, en als je meent dat dit innerlijke protest betekent dat je "er nog niet bent", of nog niet inziet dat alles "in wezen goed is" en je daarom je innerlijk protest afkeurt en, dan pantser je ook met die opvatting je ziel."

Innerlijk protest betekent niet voor mij dat ik er nog niet ben. Waar ben? Ook niet dat ik nog niet inzie dat in wezen alles goed is en ook niet dat ik innerlijk protest afkeur.
Als het er is kan er strijd zijn of niet.



Beste Nij,
Naar mijn mening wordt er met de tekst die je aanhaalt het volgende bedoeld: Indien je op een bepaald moment een 'innerlijk protest' voor iets ervaart, dan moet je dit aanvaarden en dan moet je het oordeel dat vanuit je naakte ziel gevormd werd trouw blijven. Indien je echter denkt: "Oei! Ik ervaar een innerlijk protest. Dit kan in feite niet, want ik weet zeer goed dat 'goed en kwaad' niet bestaan, dat er in feite alleen het goede is." Als je dan besluit dat je ziel fout is geweest door tegen die bepaalde situatie te protesteren, dan ben je je ziel aan het pantseren om geraakt te kunnen worden, dan zit je op de foute weg.
Er is met andere woorden niets verkeerd aan om vanuit je naakte ziel een oordeel te vellen. Je moet dit oordeel juist volgen. Zolang je oordeel maar vanuit je diepste innerlijke ziel komt en je niet oordeelt vanuit je uiterlijke wereld die is opgebouwd uit vooroordelen, dan is er geen probleem.
Dit is althans hoe ik de tekst geïnterpreteerd heb.
Vriendelijke groet,
Luc


Dag Luc

Dank voor je reactie, voor je meekijken.
De tekst van emotionele openheid gaat me ter harte.
In gequote stukje zit voor mij persoonlijk een triggerpuntje, het schuurt. Blijkbaar wil het gezien worden.
Elk innerlijk protest, elk bewust oordeel zoals b.v. walging en afgrijzen dat zich bij me voordoet laat ik ongecensureerd toe en wat er innerlijk gebeurt gebeurt er, hier voel ik me vrij in.
Hetzelfde gebeurt wat ik er naar buiten toe mee doe, vanuit de bewogenheid van het moment.
Dit staat geenszins vast. De ene keer kan het zijn dat ik er ongecensureerd uiting aan geef, een andere keer gecensureerd. Of een andere keer dat ik bv kies het naar buiten toe geen energie te geven met de gedachte alles wat aandacht krijgt groeit.
Het is mijn ervaring dat rottigheden bedekken met de mantel der liefde rottigheden veroorzaakt. Het staat verre van mij. Het heeft voor mij niets van doen met als ik ergens geen uiting aan wil geven.


Dat heb je mooi uitgelegd, Luc. Zo bedoelde ik het precies.
Maar Nij heeft ook een punt.
Emotionele openheid betekent voor mij het bewust durven ervaren van elke gemoedsbeweging, welke die ook is. Maar vervolgens rijst natuurlijk de vraag: wat dan?
Maar daar gaat nog een vraag aan vooraf: waar is emotionele openheid eigenlijk goed voor - waarom zou je?
Daniël van Egmont schreef dit weekend in een artikel in Trouw dat de ziel het contactorgaan is met het Al. Nou geloof ik niet dat de ziel een op zich bestaand ding is, los van het lichaam, maar wel dat er een zijnservaring is die je kunt omschrijven als 'verbondenheid met het Al', of, zoals ik het zelf liever noem: 'verbondenheid met het Omvattende'. Het Omvattende is iets wat ons omgeeft en waar je al dan niet in de ervaring mee verbonden kunt zijn. Christenen noemen dat God, maar ook dat is slechts een willekeurige naam voor een ervaring. Die ervaring van verbondenheid kun je ook een eenheidservaring noemen.
Die verbondenheid, hoe je die ook noemt, is het doel van emotionele openheid. Zodra je ook maar één emotie niet toelaat, of jezelf dwingt almaar dezelfde emotie te ervaren (emotionele censuur en emotionele dwang) heb je geen toegang tot deelnemerschap aan het Omvattende. Emotionele openheid is dus een soort poort tot het Omvattende. Daarom noem ik het ook wel de poort van openheid. Het deelnemerschap aan het Omvattende bevindt zich voorbij de emotionele openheid.
En wat levert dat deelnemerschap dan wel op? Dat is voor mij duidelijk: rust, goedheid, liefde, gedragen door vertrouwen.
Over de liefde heb ik in logion 58 gezegd: Onvoorwaardelijke liefde kan alleen bestaan in combinatie met de onvoorwaardelijke bereidheid tot het ervaren van de pijn die het leven ons soms aandoet.

En nu dan het punt van Nij. Wat doe je in de praktijk van het leven met emotionele openheid?
Het durven ervaren van alle emoties is niet hetzelfde als er ongeremd uiting aan geven. Het durven is wezenlijk. Nij noemt een paar minder aangename emotionele ervaringen: walging en afgrijzen. Het is al heel wat om dat in jezelf als ervaring te kunnen laten gebeuren zonder je innerlijk af te wenden. Maar moet je er dan ook uiting aan geven in gedrag? Nee, dat hoeft niet. Als je dat zou doen zou je voortdurend heen en weer geslingerd worden door allerlei emotionele aandoeningen. Je zou als een stuurloos schip rondwaren over open zee.

Maar wat moet je dan?
Zie je emotionele aandoeningen als informatie over de situatie waarin je bevindt. Maar jij besluit in wijsheid wat er mee te doen. Dat is de vrijheid die ook hoort bij emotionele openheid.
Je hoeft dus niet altijd uiting te geven in je gedrag aan een emotionele bewogenheid. Wezenlijk is alleen dat je jezelf voor de bewuste en ongecensureerde ervaring van zo'n emotie niet afsluit. Daarna blijft altijd de vrije keus over of je er iets mee doet of niet. Die keus is een scheppende daad. In die keus ontwerp je jezelf, dat wil zeggen: jouw betekenis als teken van het Omvattende.



Mooi Bram je uitleg in dit geheel te lezen.

@Wezenlijk is alleen dat je jezelf voor de ervaring van zo'n emotie niet afsluit. Daarna blijft altijd de vrije keus over of je er iets mee doet of niet. Die keus is een scheppende daad.In die keus ontwerp je jezelf, dat wil zeggen: je betekenis als teken van het Omvattende.

Mooi!




Schuurt het nou niet meer, Nij? Of toch nog wel?


Verrassend je vraag Bram!
Nee het schuurt niet meer, het voelt daar goed nu.


OK, mooi, Nij. Maar wát schuurde er nou? Heb je zelf enig idee?
Er was misschien iets niet helemaal duidelijk. Dat wil ik dan graag weten, om mijn tekst zo helder mogelijk te kunnen maken. Ik weet zelf wel wat ik bedoel, maar dat wil niet zeggen dat mijn teksten daarmee altijd overeenstemmen.
Voor mij is emotionele openheid iets heel wezenlijks, omdat het een andere boodschap biedt dan die van andere spirituele tradities die een leven zonder lijden en mede-lijden beloven.
Het leven doet soms pijn, en er is altijd wel kennis van aangrijpende ellende elders. Sommige spirituele tradities bieden je de schijnbare rechtvaardiging om je tegen de eigen pijn en die van anderen af te schermen, je daar tegen te pantseren, door te beweren dat het lijden voortkomt uit een verkeerde instelling in het leven, of dat het je eigen schuld is (straf van God, karma uit een vorig leven) en dat je dus door deelnemer aan hun traditie te worden jezelf kunt verlossen van pijn. En wie wil niet een leven zonder lijden? Het is een heel verleidelijk aanbod.
Maar ik weet voor mijzelf heel zeker dat je daarmee de verbondenheid afsnijdt met het Omvattende (het Al, God, Bron van zijn). En daarmee ontneem je jezelf niet alleen de diepste levensvreugde, maar ook de ervaring van liefde als een oerkracht van het leven.
Dat is de boodschap die ik wil uitdragen. En als mijn boodschap ergens schuurt, dan wil ik graag weten hoe dat komt.


Bram dank je wel voor je reactie.
De boodschap die je uit wilt dragen is mij duidelijk.
Het is niet jouw boodschap die in mij schuurde maar iets in mijzelf.
Maar zoals ik al schreef in #42521 is dat opgelost.


Dit forum ken ik nu al een jaar en ik heb nog nooit de zeven zelfwerken goed doorgelezen,

Had ik eerder moeten doen,

Als er iemand zichzelf lang heeft proberen te pantseren ben ik het wel of eigenlijk niet eens geprobeerd, meer omdat ik niet beter weet,

Nu ik dit probeer toe te passen, dus mijn emoties toelaat merk ik vreemd genoeg dat ik emotioneel veel stabieler word,

Wat ik lang heb gehad is als ik dingen om mij heen zag gebeuren die ik erg vind of als ik mezelf weer eens naar mijn idee dom gedragen heb ik boos werd en nog bozer werd (en ook nu nog boos word) op die ander of op mezelf omdat ik die emotie niet wil hebben of eerder nog niet mag hebben,

Heb dat al lang nog erger met het ervaren van verdriet en pijn hoewel ik hier niet bang voor ben, laat het alleen niet toe,

Het is geweldig om dat gewoon toe te laten en zulke emoties te mogen hebben
waarbij je zelf kunt beslissen wat je er op dat moment mee doet.









Dag Michel,
Het mooiste wat je zegt is: "Nu ik dit probeer toe te passen, dus mijn emoties toelaat, merk ik vreemd genoeg dat ik emotioneel veel stabieler word."
Dat is toch prachtig?



Ja dat is ook prachtig Bram,

Dat had ik helemaal niet verwacht,

Hele verbazende aparte mooie ervaring.



Dag Michel,
Je hebt me met je reactie ergens op gewezen wat ik eerst nog niet zo in de gaten had.
In de 'Zelfwerken' van de Stapstenen voor spirituele groei is het eerste punt dat het belangrijk is om 'een plaats van rust' in jezelf te vinden. Van daaruit kun je je emoties met milde vriendelijkheid, niet oordelend, waarnemen en in vrijheid besluiten wat je ermee doet. Ok, dat stond er al.
Waar je me nu op attent maakt is dat je die plaats van rust kunt vinden door emotionele openheid.
Het is dus eigenlijk andersom. Niet eerst een plaats van rust en dan emotionele openheid, maar eerst emotionele openheid en dan komt vanzelf die rust.
Bij nader inzien is dat eigenlijk heel vanzelfsprekend. Want als je de emotie afkeurt die je op een gegeven moment ervaart, of streeft naar permanent dezelfde emotie, ben je voortdurend in strijd met jezelf gewikkeld. Dat is een en al onrust.
Nu is het wel zo dat je die plaats van rust ook kunt bereiken door boeddhistische vormen van meditatie, door dus een tijdje stil op een kussentje of een bankje te gaan zitten.
Maar daar kleeft een nadeel aan. Dan kun je weliswaar ook leren waarnemer te worden van je emoties. Maar dat is anders bedoeld dan bij emotionele openheid. Want binnen het kader van het boeddhisme als spirituele traditie zijn die emoties onderdeel van samsara, ze horen er eigenlijk niet te zijn. Binnen het boeddhisme gelden heel stellige negatieve oordelen over sommige emoties. En daar moet je dan van verlost worden.
Het verschil met emotionele openheid is subtiel, maar voor mij wezenlijk.
Binnen het kader van de stapstenen voor spirituele groei zijn emoties vergelijkbaar met richtingwijzers zoals je die vindt langs de wegen en wandelpaden. Op een kruispunt van wegen wijzen sommige naar links, andere naar rechts of rechtdoor. Je ziet ze, en je bent vrij te kiezen welke kant je op gaat om je weg te vervolgen. Dat je naar rechts gaat betekent niet dat het bord dat naar links wees fout was. En het bord dat naar links wees hoeft ook niet weg. En zo is het ook met emoties.
Het verschil zit hem principieel daarin dat de stapstenen gericht zijn op actieve deelname aan de wereld, terwijl het boeddhisme en andere oosterse spirituele tradities meer gericht zijn op verlossing van de wereld.

Tot nu toe meende ik dat de boeddhistische vorm van meditatie, maar dan ontdaan van de dogmatische negatieve oordelen over het leven, het lichaam en emoties, de enige methodische vorm was om de plaats van rust te vinden. Maar nu besef ik dat emotionele openheid ook een wezenlijke toegang biedt.

Dank zij jouw reactie zie ik dat nu helder. Dank daarvoor.


Ja,
het is echt heel mooi om te ervaren dat je die plek van rust al die tijd al bij je draagt door je emoties gewoon toe te laten,

Begin nu veel sterker die diepere laag van mijzelf te ervaren en die diepere laag is volkomen rustig,

Tenminste, zo ervaar ik het,

Jij ook bedankt Bram voor dit mooie forum.








Als ik dit zo lees, komt in mij op
innerlijke rust = openheid, openheid = innerlijke rust.


Da's mooi kernachtig samengevat Marianne. In de emotionele openheid staakt men de strijd tegen het eigen gemoed, en daardoor komt men tot rust. Na de oorlog tegen zichzelf volgt de innerlijke vrede.


in de weerstand schijnt de zon


Mooi samengevat Jan.
Ik moest daarbij denken aan het verhaal van meneer pastoor. Hij heeft vernomen dat een kind in zijn parochie meteen na de geboorte gestorven is, zonder gedoopt te zijn. Augustinus had beweerd dat zo'n kind rechtstreeks naar de hel zou gaan, omdat het niet door de doop gereinigd was van de erfzonde. De kerk had die zienswijze overgenomen.
Laten we nu eens aannemen dat meneer pastoor dat ook gelooft, zoals dat nog tot begin vorige eeuw tot de leer van zijn kerkelijk instituut behoorde. Dan moet hij gaan vertellen aan de ouders dat hun kind niet in gewijde aarde begraven mag worden.
Op weg naar de ouders gaat hij echter steeds langzamer lopen. Want er rijst een protest in hem op. Zijn hart botst op de leer. Hij moet nu kiezen: trouw aan de leer, of trouw aan dat innerlijk protest.
Wat ik nou zo mooi vind aan jouw korte en kernachtige samenvatting is dat in het innerlijk protest van meneer pastoor, die jij de weerstand noemt, zich de liefde toont, of, zoals jij zegt, de zon.
Het hele verhaal over meneer pastoor vind je onder de Bramhartigheden.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.