Zelfwerk 4. De tekenen van je biografie

De wijsheid van de weigering?

    door Bram, 20/12/2010 17:01. #39833. 86 reacties, laatste

Lies, elders in het forum plaatste je enkele reacties op de lijn "Dementie". Daar zou ik het graag met jou verder over willen hebben. Ik citeer een van je uitspraken:

"Ik heb nooit de moed gehad om echt te gaan. En ik denk juist om wat jij beschrijft. Niet om wat ik daar beleef, maar omdat ik me levend kan voor voorstellen dat er daarna geen terug is, je kan niet meer terug naar hoe het voorheen was..."

Dat intrigeert mij. Er is een project in Roemenië, daar wil je heen, daarvoor ga je eerst ter voorbereiding naar Zwitserland en vervolgens ga je niet. In de reactie die ik hierboven citeer rechtvaardig je dat, in een rechtvaardiging achteraf dus, waarom je niet ging.
Wat ik mij afvraag is of je weigering daarheen te gaan niet een gebrek aan moed was, zoals je nu terugblikkend zegt, maar iets anders.
Om te beginnen dit: we hoeven niet allemaal alles te kunnen. Alle mensen zijn anders, en wat je hier in dit leven te doen hebt is voor elk mens iets eigens en misschien wel anders dan voor alle anderen.
Nu kun je om allerlei op zich nobele motieven jezelf een doel stellen wat echter helemaal niet bij jou en je talenten past. Je meent dat je iets moois te doen hebt, je zet je er voor in, maar... om een of andere reden doe je het niet.
Nu verklaar jij dat als gebrek aan moed.
Maar ik heb zo’n vermoeden dat dit valt onder de wijsheid van de innerlijke weigering. Iets in jou wist wellicht dat dit niet jouw pad was. Als je daar dan naar luistert, en je koers verlegt, is dat helemaal geen gebrek aan moed, maar juist heel moedig.
Je schrijft ook dat je de baan in Zwitserland ervoer als de moeilijkste baan die je ooit had. En nu denk ik dat je ook dat als gevolg kunt zien van het kiezen van een levenstaak die niet bij je past. Als je iets doet waarbij je met al je talenten tot je recht komt, dan is het niet moeilijk. Het is misschien zwaar en lastig, maar niet moeilijk. Als iets bij je past, dan gaan dingen meer vanzelf zo maar goed. Maar bij jou was het moeilijk, zelfs moeilijker dan alle andere banen die je hebt gehad.
Hoe zou het zijn Lies om naar je weigering om naar Roemenië te gaan heel anders te kijken, niet als een zwakte, namelijk een gebrek aan moed, maar als een uiting van een innerlijk weten dat dit niet jouw pad was?


het zou heel goed zo kunnen zijn, maar hoe zit dat dan met willen..
Het klinkt alsof mijn leven vastligt, ik 'niet anders kan'.
En daar heb ik best moeite mee.
Ik geloof dat ik talenten heb, en er zijn dingen die ik moeilijker vind. Maar ik geloof dat ik veranderen kan, en dat wat vandaag niet lukt morgen misschien wel lukt.

Belangrijker voor mij is inderdaad de vraag, waarom, waarom wil ik daarheen?
Is dat werkelijk mijn wil of effektief een idee dat dat iets goeds, nobels is?
Roemenie of Griekenland was inderdaad niet meer als een 'hype', iedereen had het erover, het leek me een goede daad. Maar waarschijnlijk wist ik diep in mijzelf dat dit niet mijn weg is.

Wat ik altijd gewild heb is trouwen en kinderen krijgen. En dat is ook het echo van de leraren van de lagere school tot in de z. Ach, liesbeth , die trouwt en krijgt kinderen...

En tegelijkertijd heb ik dat altijd als iets 'simpels' beetje miderwaardig 'empfunden. Daar vecht ik nog steeds mee, dat moeder en vrouw zijn ook iets nobels is..

En daar liggen trouwens wel mijn talenten, ik vind mijzelf een fantastische moeder en echtgenoot.

Maar ben ik dat wel? Of zijn dat alleen rollen?

Ik weet niet of mijn talenten niet ook in de geriatrie liggen. IK ben min of meer weggelopen...heb een leerpproces niet afgemaakt.


Het is wel zo, dat zo thuis als ik mij in de gehandicaptenzorg gevoeld heb , heb ik me zelden, misschien nu in de peuterspeelzaal.
En heb weer het gevoel, het is maar...kleinkinderkraam..
terwijl ik echt voel en weet dat het zo een belangrijke baan is. Maar zonder erkenning.

Mijn pad.
In elke geval naar zwitserland
In elk geval Stephan
In elke geval de kinderen


O, ja ergens ligt de creatviteit nog begraven


heb nog eens gelezen, het klinkt zo gemakkelijk; de wijsheid van de weigering, bram.
Zo in de trant van de 'secret'.Als ik iets niet wil, is het niet voor mij bestemd.
Ik weet dat jij het zo niet bedoelt.
Maar hoe weet ik dat een weigering te maken heeft met 'op de verkeerde plek' zijn en wanneer het juist een kwestie is van niet open zijn...





Dag Lies,
Ik weet niet of het leven vastligt, maar één ding weet ik zeker: je bent vrij om achteraf aan de gebeurtenissen in je leven de betekenis te geven die je maar wilt.
Nu valt mij op dat jij geneigd bent jouw terugblik op jouw leven, en zelfs je huidige bestaan als moeder, nogal negatief in te kleuren. Want zelfs als jij van jezelf zegt dat je een fantastische moeder bent, dan nog kruipt er een duveltje uit een doosje die zegt dat het iets ‘simpels’ is, niet goed genoeg dus.
Wat ik je vooral wilde laten zien was dat je met die vroege ervaring in Zwitserland, waar je nu aan toevoegt dat je daar min of meer weggelopen bent, ook in terugblik anders kunt omgaan.
Daarom vraag ik je nog eens: hoe zou het zijn om dat niet te zien als een falen, maar als een wijs besluit? Misschien wist 'iets' in jou (wat het dan ook moge wezen) dat het alleen maar meedoen met een hype was, en niet echt van jou. Probeer het eens zo te zien, desnoods alleen maar als spel. En hoe ervaar je dat dan?
(O ja, met de secret heb ik niets, dat heb je goed gezien.)


Hallo Lies, mijn moeder had een geweldige eindlijst voor de mulo, ondanks dat er gezegd werd dat je best doen goed genoeg is, voldeed en voldoe ik in de ogen van mijn moeder niet zoals zij hoopt en verwacht. Mijn enige wens was om moeder te worden en gelukkig te zijn. Dat kan eigenlijk niet voor iemand met mijn capaciteiten en mogelijkheden. Niet continu maar toch wel regelmatig komt het weer naar boven.

Een keer toen er met een telefoongesprek woorden verkeerd vielen, zei mijn man wie is er nu eigenlijk het meest geslaagd in het leven. Je moeder, je broers, je schoonzussen of jij die eigenlijk het hele leven min of meer als een sprookje ervaart en heel jong je doelen kan waarmaken en waarleven?

Tja zo had ik het nog nooit bekeken. Nu besef ik dat door opmerkingen die mijn moeder maakte, voor mij niet genuanceerd genoeg waren bepaalde keuzes toen niet hebt gemaakt, maar dat geeft me nu mogelijkheden om het alsnog te doen. Met een andere insteek maar wel zoals het bij mij past.

Mijn moeder vond secretaresse voor mij onder de maat en toen ik haar vroeg wat dan was kon ik het allen maar volledig beamen. Tjonge als iemand zelf zijn post niet wil open maken, een brief wil schrijven, of koffie wil halen waarom zou ik het dan doen. Nu wil de grap dat ik vrijwilligers werk op een school doe, kopiëren, was doen, post openmaken, werk wat iedereen kan doen, ik wordt er geweldig om gewaardeerd. Nu is me ook nog gevraagd of secretariële werkzaamheden erbij wil doen.
Weet je ik moest eigenlijk best lachen toen ik besefte dat onbewust en onbedoeld ik toch dat doe waarvan mij moeder vond/vindt dat het beneden mijn capaciteiten ligt en volgens haar beschrijving, ook niet mijn voorkeur verdient of zelfs waar ik voor zou solliciteren.


hoe ervaar ik dat dan, vraag je bram..
ervan uitgaan dat de keuzes die ik gemaakt heb mij daar gebracht hebben waar ik hoor te zijn geeft me een gevoel van vrijheid..niet ,wat had ik moeten zijn' 'wat betekent het voor anderen, maar een het is goed zo.
maar..
met denken is het niet gedaan, want als ik denk komt dat duvel uit het doosje weer; en dat duvelke klets me de oren vol en argumenteert beter als alle andere.Ik ben een meester in mezelf voor de gek houden.

ik moet bij voelen blijven.
Als het echt niet goed voelt, moet ik verder gaan, zonder dat te willen rechtvaardigen.

S. en ik voelen allebei dat we in het dorp waar we nu wonen geen jaren willen blijven.Mijn eerste reaktie is dan inderdaad te argumenteren waarom.

'daarom is geen reden, als je van de trap afvalt ben je gauw beneden' Nog zo'n dooddoener waarmee ik ben opgegroeid.

Je vraagt wat ik erbij voel als ik me realiseer dat 'mijn diepere wezen' mij helpt de juiste keuzes te maken.
Ik voel me vrij want ik hoef alleen naar mezelf te luisteren.

En tegelijkertijd is dat wel het moeilijkste voor mij, eerlijk en zuiver naar mezelf luisteren.





misschien om het als een wijs besluit kunnen zien, had het een bewust besluit moeten zijn.


Of bedoel je bram, dat ik nu terugblikkende de onbewuste wijsheid van die beslissing zou 'kunnen' zien?

Soms ben ik verdrietig zonder echte duidelijke reden, en dan maak ik grapjes en zeg dat mijn lichaam al iets weet wat ik nog niet weet.. iets verdrietigs wat er gaat gebeuren..ik huil alvast in het vooruit..

Als ik dus realiseer dat de keuze om niet naar roemenie te gaan, om niet in geriatrie te blijven, het gevolg zijn van de wijsheid van mijn ziel wat betekent dat dan..
Dat ik aandachtig moet luisteren als iets niet goed voelt..
Ongeacht wat de verwachtingen van mijn omgeving zijn met betrekking tot dat thema.



Hé, wat mooi. Echt bijzonder. Je zegt: "het geeft een gevoel van vrijheid."
Dat moet wel een fijn gevoel zijn, denk ik. Toch?


Ja. Mooi gevoel.

En sterker nog, vanmorgen toen ik de deur uitliep en al die nette huizen en nette tuinen zag en met ons kleine chaos vergeleek kwam dat gevoel weer.
Schijnbaar is er iets diep in mij dat 'weet' dat er voor mij dingen belangrijker zijn dan het ordenen van mijn huis. En dat maakt ook vrij

Daartegenover staat dat duvelke die met de stem van mijn moeder me vanalles en nog wat onder de neus wrijft.

Moest maar eens een cursus duvelke-dresseren volgen.

Voor mij is het logion over het haten van vader en moeder dan ook het meest belangrijke.
Ik weet dat als ik me van mijn in het verleden aangeleerde 'waarden' en 'normen' losmaak, ik het echte innere weten kan toelaten.

Dank je bram, me te laten zien wat voor mooie bloemen ik in mijn tuin heb..


Dat duvelke, Lies, moet misschien een aai over z'n bol. Vraag eens aan hem waarom hij zo naar doet. Ik heb een vaag vermoeden dat het met verdriet te maken heeft.
Als je lief tegen hem doet moet-ie misschien wel huilen. En dan zou je hem moeten troosten. Heb je daar wel zin in?


toen ik dit las, kreeg ik buikpijn,
het duvelke verstopte zich,
en lies had het ineens vreselijk druk..

heb geloof ik wat tijd nodig, duvelke ook,

maar het voelt goed. En ik heb wel zin om duvelke te troosten.


Ha, ha, dat heb je knap beschreven Lies, jouw reactie. Je kunt kennelijk goed waarnemen wat er met je gebeurt. Heerlijk ook je humor.
En fijn dat je het duvelke wel wilt troosten. Ja, dat heeft zeker tijd nodig. Voor het duvelke ook even wennen hoor, dat je als venijnige pestkop zomaar ineens lief gevonden kunt worden.
Wat zou het duvelke zelf daarover tegen mij willen zeggen? (Als-ie weer tevoorschijn durft te komen natuurlijk. Of anders gewoon vanuit z'n schuilhokje.) En ehhh... ik kan tegen een stootje. Laat maar komen.
Ben benieuwd.


hoi bram, ik ben niet verdrietig maar eerder teleurgesteld dat ik ook nooit eens serieus genomen word. En dat terwijl ik alleen wil helpen. Mijn emotie is niet verdriet maar eerder angst. Want die lies die doet maar wat, ,heeft een gat in de hand en een huishouden van jan steen, drinkt te veel en denkt dat het allemaal niet uit maakt wat de anderen denken maar ze is niet alleen op de wereld. En je kan anderen mensen niet vertouwen, die doen wel aardig maar achter je rug maken ze je zwart. En lies moet al helemaal niet denken dat ze beter is als de anderen, want dat is niet gezond! Daar word ze maar een verwaand nest van.
Dus elke keer als lies denkt; hee diep in mij zit het antwoord, daar moet ik naar luisteren, ik kan vrij zijn en balast loslaten wil ik haar eraan herinneren hoe naif dit is, en dat als je in deze wereld overeind wil blijven, je niet zoveel moet dromen, maar werken en netjes zijn.
Maar ze wil het niet echt horen, dat klopt wel bram.
Elke keer als ik praat, dan word ze een beetje boos op zichzelf of op mij, en probeert aan iets anders te denken..


Dag Duvelke,
Leuk om jou nou ook te leren kennen.
Tjonge zeg, je hebt het wel moeilijk met zo'n eigenwijs baasje dat niet naar je wil luisteren. Die gaat dus gewoon haar eigen gang zonder zich iets van jou aan te trekken. Lijkt wel een slecht huwelijk.
Dat is vast een beetje eenzaam voor je.
Zullen we eens aan Lies vragen waarom ze je zo negeert?


OMDAT HET NIET WAAR IS..
IK BEN NIET ZO,
EN IK WIL NIET DAT ZIJN WAT DUVELKE VAN ME WIL MAKEN..
(schreeuwde lies..)


Hoezo, niet waar? Ik weet wel beter.
Ik heb het beste met je voor. Ik vind het heel verdrietig dat je niet naar me wilt luisteren. Weet je wel wat je me aandoet? Je bent een slecht kind.


slechte kinderen bestaan niet.

en waarom weet jij het dan zo nodig beter?
en waarom word jij verdrietig als ik niet naar jou luister?
en wanneer luister jij eens naar mij?
als jij naar mij zou luisteren en niet zo stom zou lachen (ach, die lies en haar fantastische ideen,grins grins) zou ik misschien ook naar jou luisteren..
Jij voelt je niet ernst genomen nou ik mooi ook niet..


Waarom zou ik naar jou moeten luisteren als ik beter weet wat goed is voor jou dan jijzelf? Jij deugt niet.


ik weet dat jij NIET vind dat ik niet deug, dus hou maar op met die onzin. Jij weet best dat ik deug, en ik ook, jij bent alleen maar bang dat ik gekwets word, jij wilt mij alleen beschermen. Dat weet ik best.

Maar jij snapt niet dat ik liever gekwets word, liever fouten maak, liever op mijn snuffer val als dat ik niet mezelf ben.Ik vind het ook eng om 'anders' te zijn, maar ik vind het nog enger om me aan te passen en mezelf te verliezen.

ik krijg nou wel steeds meer zin om jouw een knuffel te geven. Jij bent inderdaad wel erg eenzaam he duvelke.

Heb jij een idee hoe we een beter huwelijk kunnen krijgen? Jij en ik?



Je moet niet zulke rare dingen zeggen. Mij knuffelen? Mij?
Dat durf ik niet.


Dag Lies,

Eigenlijk had ik al eerder de neiging op je te reageren.
Toch, uit respect voor het twee-gesprek, welke je hier hebt met Bram liet ik het achterwege.

Echter nu er een derde,'t duvelke, haar eigen rol mee gaat spelen en jij daarmee een kijkje geeft in wat jou bezighoud, heb ik de behoefte even mee te doen.

Lieve Lies, dat 'duvelke', speelt een rol van buitenaf. 't Duvelke is het duvelke.
En Lies is Lies.
Een prachtige vrouw die heel goed weet heeft van de prachtige bloemen in haar tuin.

Een lieve moeder en echtgenote die leeft, ziet, ervaart en voelt. En uiterst gevoelig haar ' strijd 'onder woorden weet te brengen.

Een vrouw die deugt.

Stop het 'duvelke', als het even kan in het doosje Lies. Het gaat om jou.
Ging het elders op het forum over moed.....ja, daar heb je in mijn overtuiging, moed voor nodig.

Moed om bij jezelf te blijven. Moed om het avontuur dat Leven heet, aan te gaan.
Misschien ga je af, misschien wordt je afgewezen.......laten het mijlpalen zijn......overwinningen op jezelf.

Ga er voor. Voel de angst, raap je moed bijeen en ga door met het vervullen van je dromen. Die kracht is onverslaanbaar.

't Duvelke zit buiten jou ( al of niet in het doosje ) .......en neemt je mee naar buiten.
Ga weer naar binnen meis, en hervind je eigen ziel.
Go for it. Je kan het.

" Moed is niet de afwezigheid van angst, maar de kunde er niet het slachtoffer van te worden." ;-)

Lieve groet,







Ach Lies, terwijl ik zat te mijmeren, ging je uiterst moedig door. Nu met je eigen twee-gesprek. ( Lies en het duvelke).

Ik volg je met bewondering. Je laat zien dat mijn gedachten over je eigen moed, klopt.

Dag mooi mens.


dank je lieve carla..

en duvelke,(met de stem van mijn moeder, die knuffelen ook zo eng vindt)

waarom ben jij zo, waarom ben jij zo bang voor knuffels..?


dus jij denkt dat jou enigste bestaansrecht in mijn leven mij afkraken is? Ik geef jou geen andere plaats?
Jij denkt dat als wij niet 'vechten' jij geen plaats van bestaan meer hebt?

En als jij me nu eens niet meer als kind zag, maar als de vrouw die carla beschreef?
Ben je me dan kwijt?








Toen je klein was riep je een herinnering in me op van iets dat ik allang vergeten was, iets van mijzelf. Ik zag een diep verlangen van mijzelf in jou.
En toen ben jij je eigen weg gegaan en heb jij je los gemaakt van mij. Je liet mij eenzaam achter. Je moet weer mijn kleine lieve meid worden.


het is zo dubbel, duvelke , ik ken dat gevoel ook, ik heb een 14 jarige dochter, die me soms ook pijn doet, omdat ze me de ene dag helemaal niet meer nodig heeft en de andere dag verwijt dat ik geen tijd voor haar heb.
Zij maakt zich los en dat doet soms pijn, maar ik ben eigenlijk trots op wat ze is, en ik hou van haar om wat ze is.Niet ondanks wat ze is. En dat zeg ik haar ook.

Aan de ene kant begrijp ik je dus wel, maar aan de andere kant snap ik het dus niet. Ik kan jouw verlangen niet leven. Ik weet dat jij soms best teleurgesteld bent van het leven, verbitterd over de dood van papa, en je lichamelijke klachten, en dat je alles onder controle wil houden.
Mij ook?
Dat gaat je niet lukken, ik heb mezelf niet eens onder kontrole. Zo af en toe valt het leven over me heen als een tsunami..Maar ik vind dat niet erg.
Ik vind het erg dat ik jou altijd teleurstel.

Ik kan niet jouw kleine lieve meid worden, het spijt me.

Kunnen wij geen andere relatie proberen op te bouwen?


Maar waarom leef ik dan nog zo in jou Lies, als je niet mijn lieve kleine meid wilt zijn? Waarom laat je me niet helemaal los? Wat wil je nog van me? Toestemming om te zijn wie je bent? Van mij? Die kan ik je niet geven als jij die niet eerst aan jezelf schenkt.


waarschijnlijk wil ik dat je mij waarneemt, me ziet wie ik ben. Ik wil erkenning van jou. Ik wil dat je trots op me bent.

waarschijnlijk moet ik dat los laten als ik niet wil dat jij me als kleine meid ziet.
misschien moet ik jou ook anders waarnemen..

weetje wat ik nooit begrepen heb, wij houden van dezelfde films, dezelfde boeken, dezelfde muziek..
maar we kunnen niet met elkaar praten.
Ik zou zo graag echt dingen met je delen, mezelf kunnen zijn zonder bang te zijn dat je over me oordeelt.


Lieve Lies, ik wil even tussenbeide komen in jouw gesprek met Duvelke. Waarschijnlijk sla je de spijker op z'n kop als je over je moeder zegt:
"Waarschijnlijk wil ik dat je mij waarneemt, me ziet wie ik ben. Ik wil erkenning van jou. Ik wil dat je trots op me bent.
Waarschijnlijk moet ik dat los laten."
Ja, ik vrees dat je dat los moet laten.
En ik denk ook dat je, ondanks alles, van je moeder houdt. Maar misschien moet je haar inderdaad, na het loslaten van je verlangen naar erkenning, anders gaan waarnemen.


en als ik jou niet meer als duvelke zag, maar als een vrouw, die vooral bang is om gekwetst te worden, en afgewezen te worden?




bram,
je zegt 'ik vrees dat je dat moet los laten'

dat doet pijn

maar het uitspreken helpt.
en ik hoop dat ik haar anders kan waarnemen.


Dit gesprek is een mooi kerstkadootje.
Ik las eerder vandaag ergens op het web;
als we realiseren dat de tijd die we aan de andere besteden het grootste geschenk is dat we kunnen geven, dan hebben we het geheim van kerst ontdekt..

Dank je voor de tijd die je genomen hebt om naar mij en duvelke te luisteren


Lies, je ontroerd me. Maar niet alleen jij, óók het duvelke doet dat.

Wil graag die goede moed ook toewensen aan het duvelke, wiens stem ook recht heeft, gehoord te worden.

Ten diepste twee mooie mensen, elk met hun eigen verlangen.

Ten diepste twee mooie mensen, verbonden als moeder en dochter.

Ten diepste twee mooie mensen die misschien kunnen beginnen met samen genieten van de films, boeken en muziek.

Als het dát is wat jullie delen ( 5 kilo ), lach huil en geniet dan samen van die 5 kilo.
Vertil je beiden niet aan die 50 of méér kilo's.

Moed betekent niet dat je van jezelf verwacht meteen die 100 kilo te kunnen tillen.

Hou het maar even klein.
Knuf voor jullie beiden.


......." Dit gesprek is een mooi kerstkadootje.
Ik las eerder vandaag ergens op het web;
als we realiseren dat de tijd die we aan de andere besteden het grootste geschenk is dat we kunnen geven, dan hebben we het geheim van kerst ontdekt..

Dank je Lies, voor jouw kadootje.
Ik mocht mij eraan 'slijpen.'

Heb het goed.


dank je carla,
en Bram, ja ik houd veel van moeder.


Hallo Lies.

Dank je dat ik de hele mens 'achter' Lies mocht zien.
Een kerstkadootje, inderdaad.



Schrijf maar een a-4 tje voor in het vuur.


Dank je Lies dat ik als toeschouwer even in dit lijntje mee mocht wandelen.


Dank je wel voor je openhartigheid Lies, ik heb meegelezen en zelfs al is Kerst allang voorbij, op een gewone dag in maart zo'n eerlijkheid tegenkomen vervult me van liefde voor mezelf en mensen, dankzij jou!


dank je ingrid, dat je mijn verhaal teruggevonden hebt, ik was het kwijt kon het niet meer vinden op de site..
heb het nu zelf nog eens doorgelezen en ben weer diep geraakt.
Er is in dit gesprek iets essentiels verandert in mijn manier van mezelf waarnemen.
Ik ben zoveel vrijer..
zoveel rustiger...

ik dank je nogmaals daarvoor Bram, en jou ook duvelke..


Wat fijn Lies dat dat zo is en dat je door een gesprek met een ander mens een wezenlijke verandering kunt bewerkstelligen. Hoe helend echt contact is, is steeds weer een prachtige ontdekking.
Ik ben blij dat ik op deze site mag meelezen met jullie, het betekent heel veel voor me.


....." Ik ben blij dat ik op deze site mag meelezen met jullie, het betekent heel veel voor me ."

En ik vind dit weer fijn voor jou Ingrid.



:-)

ik ook, ingrid..


ik was de laatste 2 weken op vakantie in frankrijk, de familie van mijn man heeft daar 2 bungalows en wij zaten in een, en mijn zwager en schoonzus kwamen de tweede week in het andere.

Mijn zwager en schoonzus zijn lieve en gulle mensen, mar ze waren beide de oudste thuis,terwijl mijn man en ik beide de jongste zijn.
En terwijl wij beiden met een; 'ik kan het wel alleen' komplex leven, hebben zij last van: 'kom ik zal je wel even helpen' patroon.
En zo kwam het dat wij zouden vertrekken en ons huisje, een groot chaos , opgeruimd en gepoetst worden moest terwijl mijn zwager en schoonzus nog bleven.
Ik stond daar dus de wc te poetsen en zonder te vragen kwam mijn schoonzus op het terras, begon de tuinstoelen te poetsen en op te stappelen, bracht de lege flessen effe weg, en voila, daar kwam die, in vol ornaat, het duvelke;
'nee, zeg, wat denkt ze wel, dat jij het niet kan, en zonder vragen, nee dat is onbeschoft, en dadelijk ziet ze alle rotzooi die kinderen gemaakt hebben, en dat er overal zand ligt en dat de hond op het bed heeft geslapen, je moet haar gaan zeggen dat ze weg moet; ZE MOET WEG!!!!
en ik hoorde mezelf antwoorden, hee duvelke, ben jij er ...hoe gaat het, en ik moest zo omzelf lachen.

En het was alsof de ballon knapte, de lucht was eruit.
Mijn schoonzus en zwager hebben de hele middag geholpen, zodat we bijtijds wegrijden konden.We hebben gekletst bij het poetsen, gelachen en ik voelde me zo vrij..


En kijk dan ook eens bij zelfwerk 5, Lies. Daar zul je ook wel wat herkennen van deze gebeurtenis.


Uit zelfwerk 5:
En de enig mogelijke reactie op dat moment is een schaterlach. Ik bedoel dus niet de cynische lach om de belachelijkheid van alles, maar een brede bevrijdende lach van inzicht, waarmee je jezelf van een heleboel zinloos gedoe bevrijdt.

:-)

precies zo voelde het..


Ik vind je herkenning van het duvelke én je reactie daarop, een felicitatie waard Lies.



Op het moment dat ik deze week door verdriet werd overspoeld zoek ik daar meteen een reden, een verklaring voor.
Alsof verdriet niet gewoon mag zijn, gewoon verdriet, zonder verklaring of reden.
Zoals het lijden mag zijn, zonder dat daar een reden of verklaring voor is.

Ik kwam met mijn verdriet dus snel hieruit, ik kan geen God in mijzelf vinden want ik ben niet goed.

Eigenlijk zijn dit reflexen die ik niet meer echt leef.
Oude uitgediende NS-plakaten.
Mijn duveltjes gesprek van 2 jaar geleden heeft mijn relatie met mijn moeder totaal verandert, ik klets ook regelmatig met mijn vader,die 13 jaar geleden is overleden enja die helpt me ook mijn moeder betere te begrijpen. En haar eenzaamheid te voelen.


Ik heb nooit aan de liefde van mijn ouders getwijfeld.
En toch..
Wij waren 3 meiden, ik ben de jongste, mijn zus in het midden was erg vaak ziek, vaak in het ziekenhuis, al sinds dat ze baby was.

Mijn moeder vertelde altijd dat de doktor zei dat een derde kindje geen goed idee was. Maar mijn moeder vond van wel anders zou mijn zusje wel eens veel te veel aandacht krijgen.
Ik ben dus als afleiding voor de ziekte van mijn zusje geboren.
Ach wat das natuurlijk onzin, dat is zo'n anekdote die een familie-mythe wordt.

Mijn ouders waren erg blij met me en ik was hun derded geliefde kind.

wat wel een werkelijkheid is,is dat er geen tijd voor mij en mijn oudste zus was, tussen het werk, de tuin , mijn zieke zusje en al het vrijwilligerswerk dat ze deden, en de familie banden( mijn ouders koemn beiden uit grote families met meer als 10 kinderen) bleef er gewoon weinig plaats voor werkelijke aandacht.

En dus kende en herkende ze ons niet.

En ik denk dat dat een groot gat in mijn hart heeft gelaten, en ik moeite heb mezelf te herkenn


Maar er is geen gevoel van wrok of schuld of zielig.Niet meer.
Ik weet dat mijn ouders ons gegeven hebben wat ze konden, en dat ze vreselijk van ons hielden, gewoon zonder reden, omdat wij hun kinderen waren.

Dit is mijn 'gegeven'
Een gevoel van acceptie ongeacht wie ik ben en het gemis om herkend te worden wie ik ben.

Daardoor valt het misschien zo zwaar mezelf te herkennen.


Maar daar ligt ook geloof ik ook mijn verlangen andere mensen die niet herkend en niet waargenomen te ontmoeten, bv in de zorg voor geestelijk gehandicapten.
En bovendien zijn juist zij zeer sterk in het herkennen wie ze voor zich hebben..


Hallo Liesbeth,

Voor mij is er zoveel herkenning in wat je schrijft en ook in je bijdrage in de andere lijn. Kan het niet helpen maar er lijkt een soort kruisbestuiving te zijn tussen beide lijnen. Misschien druk ik mij wat onbegrijpelijk uit maar ik zie verbanden.

Vraag mij nu af of het verdriet wat je weer terugbracht bij deze lijn, verdriet is over het zo zwaar vinden jezelf te herkennen. Is dat zo, heeft het verdriet daarmee te maken?
Dan komt er ook nog een tweede vraag op door je opmerking in je bijdrage #43782 dat je jezelf in Alles herkent en het besef in #43784 wie nergens bij hoort hoort overal bij.

Mag ik vragen hoe het nu voor je is ten aanzien van je verdriet benoemd in deze lijn?


Hoi Marianne,
o ja er zijn verbanden.
De relatie met mijn moeder is echt goed nu, omdat ik haar werkelijk waarneem, werkelijk zie. Ik heb haar zorgen en 'bemoedern' als kritiek en afwijzing begrepen terwijl het haar manier is om mij te zeggen dat ze van mij houdt.
Op het moment zie ik het zo, ik heb me thuis altijd geliefd en geborgen gevoeld, maar ik was altijd het kleine meisje, hun kleine meisje, en toen ik dus destijds me los maakte wist ik eigenlijk niet wie ik was, en heb mijn zelf aan bepaalde identiteiten opgehangen.
Het gevoel dat ik woensdag had heb ik eens eerder gehad, namelijk toen ik probeerde mijn z-verpleegkundige diploma hier inzwitserland te laten erkennnen.

En toen kreeg ik een brief van het zwitserse rode kruis, dat ze niet op mijn aanvraag ingingen omdat de opleidingen niet gelijkwaardig zouden zijn.
En patsboem was ik geen verpleegkundige meer. En ik was helemaal de grond onder de voeten kwijt.
En eigenlijk is zo'n verpleegkundige titel zoiets als de NS. Nodig misschien in deze maatschappij maar het is niets, ik ben de mens die andere verpleegt, en niet de titel.

Ik heb het toen echt gevoel gehad dat ik een stukje van mezelf kwijt was.


Maar ik heb denk ik ook nog altijd naar een vervanging gezocht van dat gevoel van geborgenheit uit mijn kindheid.
En wat past dan beter als een heilige vader? De veiligheid van een gemeenschap?
Ik denk dat daar dat herfstige godsverlangen vandaan komt.

En het geeft me meteen een identiteit, ik ben een christen.

En ik kwam toch altijd in konflikt omdat christen zijn betekent dat je zoveel anders uitsluit.

Vandaar dat als je nergens bijhoort hoor je overal bij. Omdat ik me dan met christen verbind op grond van hun menselijkheid en niet op grond van hun christenzijn. en datzelfe geld dan voor alle andere 'groeperingen'.


Mbt tot het verdiet was vandaag echt de opstanding, er was zo'n groote vreugde, ik kon wel dansen..
Ik ging vanmorgen de deur uit en het was letterlijk opgeklaard, geen wolkje aan de hemel, vrieskoude lucht, bergen vol met sneeuw, en een hart zo vrij als nog nooit.

Dat met de ns dat had ik snel door, dat inzicht begreep ik wel.
En gister kwam dat inzicht van die eenheid met alles, waar helemaal geen god als buitenstaander erbij komt kijken.
En vanmorgen nog voor het ontbij zat ik weer te schatgraven en las weer eens over het verloren schaap. (nou als dat geen identifikatie plaatje is voor mij...)en voor de eerste keer realiseerde ik me de betekenis. Hij moet niet terug naar de kudde. Hij is juist dierbaar om dat hij het verloren schaap is..
De eenling..

En toen viel alles op zijn plaats en overviel mij een gevoel van vrijheid.


Ik had trouwens woensdag erg ver gewandelt en mezelf telkens weer gevraagd, wie ben ik...wat ben ik..

en de uiteindelijke antwoorden waren een beobachter, een waarnemer,
en in mij leeft een onuitputtelijke bron van liefde en goedheid.
En ik leef het leven van liesbeth, moeder, dochter, enzoveel meer, en ik heb zon en schaduwkanten, maar die onuitputtelike bron van liefde en goedheid neemt beide
kanten aan.

En ik snap nu ook, dat ik Jezus niet nodig heb om waarden en normen als barmhartigheid of niet oordelen tot mijn waarheid te maken..
En daarom me niet druk hoef te maken of ik wel op de juiste manier geloof of niet.

En ik heb geen raadgevers, lijstjes, ritualen of wat dan ook nodig;
lieg niet en doe geen dingen die je haat;

Luister naar je eigen hart, naar je eigen bron..

O,trouwens duvelke is er ook nog steeds, die had al meteen weer kommentaar, dat het weer typisch lies is woensdag zu tode betrübt en nou weer helemaal euforisch, nog steeds even labiel.

Dus heb ik hem maar een knuffel gegeven en gaan we samen een borrel drinken.
Misschien kan ik Duvelke zijn angst een beetje weg nemen en hem een beetje geruststellen..










"Maar ik heb denk ik ook nog altijd naar een vervanging gezocht van dat gevoel van geborgenheit uit mijn kindheid.
En wat past dan beter als een heilige vader? De veiligheid van een gemeenschap?
Ik denk dat daar dat herfstige godsverlangen vandaan komt"

En ik denk dat ik als kind meer werkelijk waargenomen was door mijn ouders, als zij mijn 'talenten' hadden herkent en benoemt ik misschien makkeliker mijn identiteit had gevonden, mijzelf had herkend. Of in ieder geval me meer bewust was van mijn ressourcen.

Ik ben er toch wel achter gekomen, het heeft wat langer geduurd, maar het verdriet ligt daar wel in, dat zij mij niet hebben 'herkent'.

Dit verdriet is niet weg, maar het heeft een plek. En ik begrijp het.

Het alles als eenheid zien en overal of nergens bij horen geeft mij vrijheid vandaag.

In mijn verleden als klein meisje wilde ik niet met alles eens zijn en niet overal bij horen.

Ik wilde dat mijn ouders trots op mij waren. En ik wilde het weten en waarom.

En dat is het verleden zoals het was, en dat is ok zo.


Poo hee, Lies, dat is niet niks wat je daar allemaal schrijft. Ik vind het groots. En Duvelke, ach, ik denk dat-ie stiekem wel een beetje trots op je is. Maar dat kun je als Duvelke natuurlijk nooit toegeven.


Ja bram het voelt ook groots, dus dank je wel...dat je zo direct was..

De eerste keer dat ik hier kwam was einde 2008 ofzo, in ook zo'n een herfst periode en op zoek naar god, en via het onze vader kwam ik bij de bron van zijn en deze site.
En ieder jaar ben ik verder gegroeid, elke herfst weer wat 'geoogst'.
En deze herfst gestorven en na drie dagen weer opgestaan...;-)


enne nee Duvelke zal dat nooit toegeven, maar daarom is hij er ook. Zodat dat gevoel ook zijn plaats heeft..


Nou, tot volgend najaar dan maar, Lies.


;-))))

Nee, Bram, omdat ik niet meer hoef weg te lopen, hoef ik ook niet meer terug te komen.



Wat is dit mooi, zeg.

Voor mij ben jij hier een prachtig voorbeeld van waar in logion 19 naar wordt verwezen, naar het verbinden van de twee naturen die je als mens in je draagt.

Het valt mij op dat de gebeurtenissen die je omschrijft uit het verleden allemaal te maken hebben met identiteit en hoe je daar je zelf los van maakte (kleine meid) of autoriteiten je er een ontnomen (verpleegkundige) dan weer je in conflict raakt met je zelf als je een bepaalde identiteit aanneemt (christen).

Mooi, dat het ook te maken heeft met zingeving waar deze lijn mee begint ….

Vind het lijntje van Bram over betekenis geven ook zo boeiend in deze context. De aanvaarding van je ‘geworpen” zijn en vervolgens het doorzien van wat aan zingeving wordt aangereikt (dat het onderdeel is van de cultuur) en dat dan die vrijheid ontdekt kan worden dat betekenis uit de leegte, uit de bron van zijn voortkomt. Dat je als heel mens met deze kracht, de betekenis herscheppen kunt van de werkelijkheid, dat ontroert zo…

Voor mij is dat de betekenis die creativiteit voor mij heeft, althans dat is de betekenis die ik eraan geef ;).

Waar je in #39834 aangeeft "O, ja ergens ligt de creativiteit nog begraven" schijnt het mij toe dat je die inmiddels behoorlijk aangeboord hebt, en dan heb ik het niet alleen over de tekening die je maakt over jezelf en het bos.

Bedankt Liesbeth voor je openheid en humor!


Wat een heerlijke ervaring om dit lijntje te lezen!
Wat hier beleefd -èn volbracht is -, is het werkelijk waard om feest te vieren; een innerlijk en ook uiterlijk feest!
En laat ook Duvelke maar gezellig een borreltje meedrinken Liesbeth, want hij heeft hier ook zijn plaats toegewezen gekregen!
Wat fijn dat je nu ook niet meer hoeft terug te komen :-))
Trouwens, waar zou je naar terug moeten komen , als je er al BENT!
Veel Liefde en volharding wens ik je op je verdere levensweg !

Leo


lieve Leo en Marianne en Trudy en Nij en Carla en Yvonne en Johan en Wim en Baudilino en Annete en Michel en Rienke en Ingrid en natuurlijk Harry en al die ik nu helaas even niet in mijn hoofd heb...
Het zijn ook vaak jullie woorden en worstelingen geweest die als mosterdzaadjes in mijn hart gezaaid zijn...En daar zie ik nu de vogels in nesten.

Dank daarvoor...


Wat is dit een mooie plek. Die even alle angsten wegneemt en je laat zijn.Hoe moeilijk is het soms de maskers te erkennen, hoe eenvoudig kan overgave soms zijn. Eenzaam, maar gedragen en bewust. Hoe goed om dat overal te kunnen zijn.


#43800......Fijn te mogen horen Liesbeth.
Geef al die vogels maar een thuis, in jou.

Vrede en alle goeds.



Liesbeth,

Kijk eens naar het onderstaande korte fragment. Let op de stilte.En vraag je af of het dier zich misschien tekortkomingen
realiseert.

www.youtube.com/watch?feature=endscreen&v=slGLJQni89Y&NR=1



Maar dat is nou net het wezenlijke verschil met ons mensen, Harry. Wij kunnen ons zorgen maken, en ons afvragen hoe we dat kunnen veranderen. Dat maakt ons verantwoordelijk.
Ook al gedragen sommige mensen zich soms als beesten, we zijn het niet. We zijn ook in staat tot liefde, barmhartigheid, mededogen - en tot pessimisme, waarmee we onze menselijke mogelijkheden ontkennen.


Prachtige vogel.

Nee, die vogel is alleen maar. Een beetje boedistische levenswijze.
Alhoewel.
Wat weet ik.


Oops foutje, ik wilde nog meer zeggen.
Ik ben niet bang voor de dood, maar ben wel gefascineerd door near death experiences, niet om gerustgesteld te worden maar om dingen beter te begrijpen.

Laatst, was er veel nieuws omtrend deze meneer; *www.trouw.nl/tr/nl/5097/Spiritualiteit/article/detail/3330838/2012/10/12/Neuroloog-ontwaakt-uit-coma-De-hemel-bestaat-echt.dhtml* en zijn uitspraak;"Het universum dat ik tijdens mijn coma heb ervaren is', zo concludeert Alexander tot zijn 'schrik en plezier', 'hetzelfde als dat waar Einstein en Jezus op heel verschillende wijzen over spreken'" deed me aan jou, Harry en die andere meneer Böhm denken...

Ik heb daarna veel in internet daarover gelezen, en kan het maar ten dele allemaal begrijpen.Ik denk mijn hersenen zijn daarvoor niet geschikt. Ik kan ook niet vliegen zoals die vogel, daarvoor is mijn lichaam ook niet geschikt.
Ik geloof dat niet in ons belang is te weten wat er na de dood is, of te weten wat er in een vogel omgaat. Desondanks kan ik wel voelen hoe deze vogel en ik deel maken van hetzelde mysterie.



Wat je raakt in de natuur is de volkomen "natuurlijke" staat van zijn, de natuurlijke aard die wij ook bezitten en maar al te vaak vergeten in de waan van de dag. Prachtig als je door het schouwen naar dieren die aard ook weer bewust wordt. Maar dan vind ik het zo mooi hoe Bram verhelderd dat wij als mens bedoeld zijn een stap verder te gaan en kunnen beseffen medeschepper te zijn....


mooi Marianne..



Moet zo naar het werk.Zal zsm verder reageren.


Werk ze Harry.
Ligt er bij jullie ook sneeuw?


Liesbeth, in verband met die bijna dood-ervaringen: lees logion 111 nog eens en mijn toelichting daarbij.
Geen enkele ervaring is een bewijs voor wat dan ook buiten de ervaring. De ervaring is de ervaring. Daarna volgt de interpretatie, waarbij de interpretatie zelf soms als een bewijs wordt gepresenteerd van de waarheid van de interpretatie.
De interpretatie is een vorm van zingeving, betekenistoekenning achteraf, waarbij niet altijd wordt beseft dat men met die interpretatie put uit de eigen cultuur, die men als vanzelfsprekend ervaart.
In de chinese cultuur bijvoorbeeld bestaat niet het besef van een hiernamaals zoals in het christelijke westen. Daar zal men dus een bijna dood-ervaring heel anders interpreteren.
Ook hier geldt: je kunt je van de ervaring vervreemden door in de interpretatie te blijven hangen.
Maar je kunt de ervaring ook gewoon de ervaring laten. En juist dat kan gevolgen hebben. Maar dat merk je dan wel. Zie logion 111.


Hoi Bram, ik lees toevallig weer schatgraven (maja toevallig ;-P ) en ik viel van mijn stoel toen ik het hoofdstuk las van Jaspers en Hans en Grietje. Ik heb deze week de heks opgegeten..Ik moet dit dus al eens gelezen hebben, en niks niets is gebeurd..
Ik denk dat ik dingen moet ervaren om ze te kunnen begrijpen..

Logion 111 is tijdelijk niet beschikbaar?


Logion 111 is nu weer beschikbaar.
En ja, Liesbeth, er is zoiets als gerealiseerd inzicht. Dat is anders dan met je verstand begrijpen. Maar het verstandelijk inzicht is de vruchtbare akker voor het gerealiseerde inzicht.


Hier het verhaal van Hans en Grietje en Jaspers:

"Een verhaal hoeft niet echt gebeurd te zijn om er de bewogenheid van je ziel in vast te kunnen leggen. De waarheid van een goed verhaal - het woord evangelie betekent 'goed verhaal' - zit niet in de feiten, maar in iets anders. Laten we dat eens onderzoeken aan de hand van een heel gewoon verhaal, het sprookje van Hans en Grietje.
In het sprookje van Hans en Grietje worden twee kinderen door hun ouders helemaal alleen achtergelaten in het grote bos. Stel je eens voor wat dat voor een kind betekent: helemaal alleen achtergelaten worden door je ouders in een wereld zonder enig houvast! Dat is het ergste wat een kind kan overkomen. De angst daarvoor neemt in het verhaal de gestalte aan van een boze heks die Hans en Grietje wil opeten. Maar door slim te zijn overwinnen ze samen de boze heks.

Het verhaal van Hans en Grietje loopt nagenoeg gelijk op met een uiteenzetting van de Duitse existentiefilosoof Karl Jaspers over het bereiken van volwassenheid. Kort na de Tweede Wereldoorlog schreef hij in zijn boek Von der Wahrheit:
Een kind voelt zich aanvankelijk geborgen in de zorg van de ouders. Wanneer het kind als jonge volwassene zijn ouderlijk huis verlaat en de wijde wereld intrekt, dreigt het die geborgenheid te verliezen, en dat is een angstige ervaring. Veel jonge volwassenen, zegt Jaspers, proberen die geborgenheid alsnog veilig te stellen door zich te voegen in een of andere ideologische droom van geborgenheid. (Jaspers verwijst hier nadrukkelijk naar het fascisme.) Dat mislukt, zegt Jaspers, het leven laat zich niet in een droom van geluk persen. Het tegendeel is het geval: de ideologie wordt een spirituele gevangenis en je loopt het gevaar er je eigen identiteit in te verliezen. En dat roept weer andere grote angsten op. Als je daaraan wilt ontsnappen kun je dat alleen op eigen kracht, niemand anders kan dat voor je doen. Wie dat lukt, zal de verloren gegane geborgenheid in zichzelf kunnen hervinden en is pas dan echt volwassen.
Hans en Grietje worden achtergelaten in het grote, donkere bos: daarin kunnen we de angst voor het verlies van de geborgenheid van de jonge volwassene herkennen waar Jaspers over sprak. In het huisje van koek zien we de verlokking van de ideologie. In de dreiging opgegeten te worden door de heks de angst voor het verlies van de persoonlijke identiteit. In de goede afloop van het sprookje - Grietje verbrandt de heks - de bevrijding uit de ideologische gevangenschap.
Stel, je bent het helemaal met Jaspers eens. En je wilt dat inzicht van hem aan je kinderen meegeven, want dat vind je belangrijk. Hoe doe je dat? Door elke dag voor het slapen gaan het desbetreffende hoofdstuk uit het boek van Jaspers voor te lezen? Het kind zal daar helemaal niets van begrijpen en het zal geen enkel effect sorteren. Maar als je het kind het sprookje van Hans en Grietje vertelt, weet het precies waar het over gaat. Het sprookje van Hans en Grietje is waar op zielenniveau, ook al hebben Hans en Grietje nooit bestaan in de objectieve werkelijkheid. Als een kind geboeid is door dit verhaal is het voor dat kind op dat moment emotioneel waar. Als een kind het verhaal onverschillig aanhoort is het voor dat kind niet waar.
Een verhaal is emotioneel waar als de oorspronkelijke ontroering die er in is ondergebracht opnieuw beleefd wordt door de lezer of de toehoorder."

Uit: Schatgraven in Nag Hammadi


Als kind van 10 jaar maakte ik een groot verlies mee door het verongelukken van mijn oom en zijn 2 kleine kinderen. Eerder heb ik al eens op deze site geuit dat de manier waarop de rest van de familie hiermee omging mij zeer verwarde. Voelde een enorme weerstand naar hun lijdzame reactie, dat dit de wil van God zou zijn.
Tot die tijd had ik een kinderlijk geloof in de hemel zoals dat mij was verteld. Maar vanaf dat moment was dat vanzelfsprekende geloof helemaal weggevaagd. Er was geen houvast en ik raakte door het niet kunnen bespreken wat er allemaal in mij omging, enigszins getraumatiseerd. Nachtmerries, bedplassen, waar ik mij vreselijk voor schaamde en dat ook verborgen hield.
Destijds begreep ik niet dat het gevolgen waren van de gebeurtenissen, ik dacht dat er iets mis was met mij. Op zo’n avond dat ik met geen mogelijkheid in slaap kon komen en zo hartstochtelijk een antwoord wilde op die moeilijke vragen over leven en dood kreeg ik een soort visioen. Weet nog dat ik in ieder geval niet droomde en verder is alleen het beeld dat ik zag mij haarscherp bij gebleven. Kreeg een ervaring van vanuit de ruimte neerkijkend op een wereldbol met een stroom die bewoog naar de aarde, in die stroom waren “mensen” en diezelfde stroom bewoog zich ook weer van de aarde af , in één doorlopende beweging in een soort 8. Er viel direct een enorme rust over mij. Als kind heb ik er verder niet veel stil bij gestaan en het is ook maar af en toe dat ineens dat beeld weer in mijn geest opkomt. Later toen ik mij in andere culturen ging verdiepen en over reïncarnatie las, was het wel een tijdje een soort bewijs voor mij maar ik heb niets met het absolute en hiërarchische van de reïncarnatieleer.

Daarom kan ik mij veel meer vinden in wat Bram zegt in #43811 en de uitleg bij logion 111. Het was een ervaring, een die mij destijds vrede heeft geschonken en daar laat ik het dan maar bij…


Hoi Marianne, wat een mooie, troostvolle ervaring.


Ik weet het niet , het lijkt me dat er door de tegenwoordige wetenschap wel meer bewijs lijkt te bestaan m.b.t. bewustzijn buiten het lichaam. In het leven hierna of nu in dit moment, dat maakt verder niet uit.
Vroeger zou ik het hebben willen 'weten' en begrijpen.
Nu dus niet meer, want het voegt niets toe aan de zingeving van mijn leven.
Die ligt niet in het hiernamaals.

Ik heb het boek Aleph van Paulo Coelho gelezen en me groen en geel eergerd en uiteindelijk het tegen de muur aangeknalt.

Hij beweert dat er een soort gaten in de tijd zitten waarin je dan terug kan kijken naar een vroeger leven en soms ontmoet je iemand uit zo'n vroeger leven en daar moet je nu iets mee.

En hij (paolo himself) was ooit een aanwezige bij een heksentribunaal tijdens de spaanse inquisitie, en had niet verhindert dat een paar vrouwen verbrandt werden. En dan heeft een fan, een soort groupie en het hele boek speelt hij met haar gevoelens onder het mom van iets uit zijn vroeger leven wat zij deelden...

Dat boek was op een manier ook een eye-opener, hoe juist mensen zo'n geloof of idee misbruiken om te manipuleren. Of om je aan verantwoording voor je eigen huidige handelingen te ontrekken.

Ik vind het een prachtig beeld wat je beschrijft; Marianne,maar ook ik denk dat als ik in een beeld of ervaring blijft hangen ik niet meer opensta voor wat er nu leeft.



Hoi Liesbeth,

Dat ben ik helemaal met je eens, de conclusies die bijna automatisch op ervaringen volgen kunnen je helemaal vastzetten. Het vraagt heel wat waakzaamheid om de ervaring de ervaring te laten en die niet te claimen om bijvoorbeeld een spiritueel ego mee te sterken.... blijf ook liever aanwezig voor wat zich hier en nu aandient, en soms is dat een herinnering uit het verleden, niets meer of minder, als de lading eraf is gevallen.



De plotselinge vogel geeft de discussie over tekenen van de biografie en de daarmee gepaard gaande wijsheid van de weigering, een andere kleur.

Ik moet er voor waken dat de discussie daarmee niet te diffuus wordt en verloren
gaat in de complexiteit van het leven.

Met het ontstaan van slechts één enkele levende cel was er reeds een wonder gebaard.Van de hele range levensvormen die daaruit is ontstaan maken wij deel uit.

Wij mogen dan weliswaar biologisch en psychologisch ingewikkeld in elkaar geschroefd zitten, dat neemt niet weg dat wij deel uit maken van de zelfde wonderbaarlijkheid als levende ééncelligen.

In dat hele clubje levensvormen komen wij allerlei soorten dieren tegen. Dieren die worden gekenschetst door hun eigenheid.Eigenheid die ze zichzelf niet realiseren maar die wij mensen erop plakken.

De gekunsteldheid en het toneelspel dat dieren kunnen vertonen is over het algemeen gebaseerd op instinctmatige programma's die het overleven ondersteunen.

Wanneer mijn hond iets tegenkomt waarhij bang voor is en er is géén enkele
vluchtweg meer dan gaat hij quasi-onverschillig in de rondte snuffelen.Daarmee voorwendend dat het hem allemaal niks kan schelen.

Maar dat terzijde.Laten we er van uit gaan dat een dier zichzelf is, aan de hand van een etiket dat wij erop plakken.
Zo spreekt het ene dier meer tot onze verbeelding dan het andere.Er zijn zelfs dieren heilig verklaard en andere zijn verheven tot symbool.Maar ook weer met de nadruk dat deze dieren zich hun heiligheid en hun symboliek niet realiseren.Wij plakken dat erop.

Ik denk wel dat ik in algemene zin kan spreken wanneer het beeld van een adelaar kan worden omschreven als:

Vrijheid-Inzicht-Overzicht-Superioriteit.

Gaan we nu naar een mens in het-door mij vermaledijde- hier en nu geplaatst.
Waarom plaatsen mensen zichzelf tegenwoordig zo graag in het hier en nu?

Ik kan maar één reden bedenken;voorvallen in het verleden, door ons geheugen vastgelegd en bij voortduring bezwarende beelden en emotie's genererend die daarmee niet alleen het leven van nu negatief inkleuren maar ook nog eens de moed ondergraven om er een betere toekomst van te maken,worden door dit concept weggepoetst en geneutraliseerd.

De pijn uit het verleden,onstaan door een enorme complexiteit aan psychologische factoren maar over het algemeen gekenschetst door miskenning,ontkenning,falen en liefdeloosheid,wordt getemperd en krijgt een zodanig andere kleur dat het vertrouwen in hetzelf én in de toekomst op een hoger plan komt.

Uit het bovenstaande mag blijken dat ik géén voorstander ben van allerlei hier-en-nu concepten.

Ik denk dat een mens moedig de eigen biografie onder ogen moet zien.Dat is een heel geworstel.Bloed zweet en tranen zelfs.Uit dit geknok en bijstuurderij komt wel weer een ander mens tevoorschijn.Voortschrijdend en glijdend op het levenspad.

Toch ook is dat vechten nogal eens vermoeiend en raakt iemand gedesorienteerd door de energievoorraden heen.

Een kleine ondersteuning kan dan niet altijd kwaad.Zo lijkt me.

Als tegengif voor allerlei-vermeend-falen,
gestoeld op de eigen interpretatie van de eigen biografie dus eigenlijk van de auto-biografie, kan het mijns inziens geen kwaad wanneer iemand suggereert eens:


De Vrijheid,het Inzicht,het Overzicht en de Superioriteit van het Adelaar-Symbool als onderstroom voor het leven te nemen.

Ook al is het maar voor even.


Zo is die adelaar een heel mooi symbool, Harry.


Hier en nu is voor mij geen concept en ook geen keuze, het is wat er Is als je open staat. Openstaan is voor mij ook niet iets dat je kunt doen, dat gebeurd als je durft te voelen, als je de bereidheid hebt aan te gaan wat zich aandient in de actualiteit. Dan kan er juist een groot verdriet ruimte krijgen die in gedachtes over vroeger of later weggedrukt werden.

Onderstaand een tekst van Frits van der Ploeg over Hier en Daar. Wat voor mij verhelderend is.


In de wereld van vorm en verschijning zijn de begrippen 'hier en daar' net als 'afstand en locatie' praktische hulpmiddelen, waarmee de logistiek van het samenleven gediend is. Als concepten om de identiteit helder te krijgen zijn ze echter onbruikbaar en juist verwarrend.

Met identiteit wordt - in deze context - niet een tijdelijke omschrijving bedoeld, doch datgene dat altijd onveranderlijk de Grond is van wat als Bewustzijn verschijnt. Tijdelijke omschrijvingen zijn nuttig voor dagelijkse rituelen en rollenspellen, maar zijn nooit wat 'ik' is.

Soms roept 'er is alleen maar dit nu hier' de reactie op 'ja maar, er is toch ook daar!?' Met 'daar' wordt meestal een fysieke locatie (omstandigheden ergens anders) bedoeld, of een geestelijke locatie (herinneringen en toekomstbeelden). Dat gebeurt echter altijd nu hier.

De fysieke locatie 'daar' blijkt ook een geestelijke voorstelling te zijn: er is een idee of beeld óver een plek of persoon die elders is (herinnering of vermoeden). Die voorstelling is altijd nu hier als een psychologische activiteit. Dit laat zich onderscheiden in drie delen waarmee inzicht verkregen kan worden in de illusie van hier en daar, of afstand: noemer, betekenis en beeld.

De 'noemer' is de naam die aan iets gegeven wordt: boom. De 'betekenis' geeft waarde aan de noemer: boom = schaduw, rommel van blaadjes, zuurstof. Het 'beeld' is de grafische voorstelling van de noemer 'boom'. Noemer roept beeld en betekenis op; andersom kan een beeld noemer en betekenis activeren. Dit is meestal een onbewuste werktuiglijkheid, die altijd nu hier gebeurt.

Middels die activiteit lijkt het 'ik' een belangrijke en veilige plek in de wereld te kunnen scheppen. Zelfonderzoek toont aan dat 'ik' de noemer is waar vele beelden en betekenissen mee worden opgeroepen. Ook blijkt dat de noemer 'ik' niet een vast, apart van alles bestaand voorwerp is.

Ik is de noemer die wordt gegeven aan 'de actualiteit (van bewustzijn) die altijd nu hier is'. Dit is echter geen iemand die bewust is, doch Zijn dat bewust is. Dat Zijn is de actualiteit zoals die zich voordoet. Vanuit 'ik' als noemer, lijkt het een activiteit van een persoon op een tijdslijn.

Wanneer aandacht zich naar binnen richt, naar wat het is dat bewust is, kunnen geen grenzen ontdekt worden omdat bewustzijn geen voorwerp is. Het fenomeen 'hier' blijkt weg te smelten in het tijd-loze Zijn en alleen van nut in de relatieve wereld. Dit primaire Zijn is dezelfde 'substantie' waaraan verschijningen hun gedaante danken. Die gedaantes worden door de geest voorwerpen genoemd, van noemer en betekenis voorzien, en opgeslagen als beelden.

Voorwerpen lijken zich in een ruimte te bevinden, en 'ik' als waarnemer heeft ook een plek in die ruimte. Dat is echter 'alleen' maar zo gezien vanuit de relatieve waarneming, die uitgaat van een subject - object dynamiek: 'ik' is de noemer die kijkt naar een verschijning die 'boom' genoemd wordt. De essentie van 'ik' en 'boom' is echter de ondeelbare ene actualiteit van bewustzijn.

'Daar' is een psychologisch idee dat een ander idee bevestigt: 'hier'. Die onderverdeling dient het verzekeren van een imaginair 'ik' dat afstand nodig heeft om zich veilig te voelen. Voor afstand kan gelezen worden: de functie met de erbij horende gedragscodes, de muren van een huis of identiteit, etc. De verdeling in hier en daar lijkt nodig om veiligheid in 'er zijn' te scheppen.

Maar wat is dat Zijn?… Zijn lijkt verklaard te moeten worden, met noemer, betekenis en beeld. Direct onderzoek ontvouwt dat noemer, betekenis en beeld niet als aparte fenomenen bestaan en 'slechts' hulpjes zijn die praktisch nut hebben in de relatieve wereld, doch nooit het wonder van Zijn in omschrijvingen kunnen uitdrukken. Naar Zijn kan alleen verwezen worden.

De stille Grond van bewustzijn blijft altijd de vrije Openheid, ook midden in de ervaringen van de relatieve wereld van vreugde en verdriet. Die ontdekking maakt dat noemer, beeld en betekenis niet meer voor veiligheid hoeven te zorgen… er kan vanuit Vrijheid mee gespeeld worden.

Dat spelen is een spontane activiteit die tot oorlog wordt wanneer identificatie plaats vindt. De 'ik' die daar onder lijdt is een psychologische inbeelding, die in het Licht van bewust Zijn oplost.

Onderzoek toont dat vaste objecten niet als zodanig bestaan. Vanuit noemer, beeld en praktisch nut lijken objecten echt: in een boom kun je klimmen en in een huis wonen. Dat is een relatieve werkelijkheid die weliswaar fijn of onprettig kan zijn, doch altijd een gebrekkige voorstelling is.

Het Zijn dat Is verandert niet tijdens de verplaatsing van het lichaam naar 'buiten'. Het is als met water dat, als zee of als golfje, altijd water is. Een klein 'rustig' golfje is water, net als een grote 'boze' golf water is. Noemer, betekenis en beeld lijken waarde te bepalen van wat niet een iets, doch altijd het ondeelbare Zijn is… het Zijn dat Is.

Wat verandert is de ervaring, die geheel afhankelijk is van het standpunt van de waarnemer. Precies 'daar' kan veel spanning ontstaan, doordat 'zijn' in de identificatie met een vorm (noemer/naam) ideeën krijgt over hoe 'zijn' moet zijn eer het waardevol is en iets betekent.

Híer lijkt niet leuk omdat ik of de wereld iets niet goed doet, en dat zal straks dáár anders zijn, als ik of de wereld anders zal zijn. Het lijkt, door 'ik' te veranderen, of de gedragingen van 'ik' veranderd kunnen worden. Het lijkt of het leven maakbaar, en 'een' ik daarvan de creator is.

Totdat opvalt dat in de 'nieuwe' omstandigheden weer dezelfde verschijnselen terugkeren, in een 'andere' gedaante. Dan wordt - vanuit het Zijn dat Is - het Zijn dat Is herkend. Van daaruit wordt tijd en ruimte doorgrond als ervaring en openbaart zich het tijd- en dimensie-loze aan 'zichzelf'.

Dit 'Zich-Zelf' is het primaire Gewaarzijn. Het heeft een ontspannende en ver-enigende werking. Verschillen en standpunten krijgen ruimte zonder het Zijn meer of minder te maken. Vandaar: er is alleen maar dit nu hier. En dan: niets is apart van mij… doch niets is mij.

Ten slotte dit: Ga voor een boom staan. Kijk ernaar en probeer een grens te ontdekken tussen jezelf en waar je naar kijkt. Kijk dan 'naar achteren', naar wat het is dat waarneemt… vraag je af of dat grenzen heeft. Wat kijkt is Licht… wat verschijnt is een verschijning van Licht.

Merk dat 'alleen' waarnemen is, en suggesties van de geest (noemers en betekenissen) immer veranderende verschijningen van Licht zijn. De suggererende geest is een activiteit van Licht, die zich eerst voedt uit geloof, totdat de illusie van 'het ik dat gelooft' herkend is als een reflectie in de Directheid van Licht… het Licht zonder noemer, betekenis of beeld… zonder kennis.


Ik wil nog eens terugkomen op het voornemen van Lies om stil te zijn, met de verwachting dat ze dan te weten zou komen wie ze in werkelijkheid is.
Door stil te zijn, zoals je dat bijvoorbeeld kunt beoefenen in meditatie, kun je echter niet leren 'wie je bent', althans niet in je persoonlijke eigenheid.
Er zijn verschillende vormen van meditatie. Door stil te zitten en je bijvoorbeeld te concentreren op je ademhaling en ook dat weer los te laten, kun je in een diepe verzonkenheid geraken. Dat heet verzonkenheidsmeditatie. Die verzonkenheid kan je een onuitwisbaar gevoel van geborgenheid schenken, als een onwrikbare bodem in je bestaan.
Er is ook oplettendheidsmeditatie. Vipassana, of kin hin, het lopen op het ritme van je adem, is daar een voorbeeld van, waarbij je leeg en oordeelloos leert kijken naar al wat is.
De verzonkenheidsmeditatie leert je een innerlijke grond van je bestaan te ervaren. De oplettendheidsmeditatie leert je de innerlijke waarnemer kennen.
Maar, deze beide vormen van meditatie zijn egoloos. Je schakelt in beide oefeningen methodisch je ‘ik’ uit. Daarom kun je niet met behulp van deze meditaties jezelf leren kennen als een uniek individu.
Het staat voor mij buiten kijf dat de oosterse vormen van meditatie, zoals die ook hier in het westen bekend zijn geworden en beoefend worden, een grote verrijking betekenen voor de traditioneel westerse vormen van spiritualiteit. Maar ze zijn eenzijdig en beperkt als ze de methodische egoloosheid die daar bij hoort tot norm uitroepen voor het dagelijkse leven.
Je zou de oosterse meditatie-technieken kunnen omschijven als een techniek om je transpersoonlijke natuur te leren ervaren en jezelf daarin te gronden. Maar er is ook nog je persoonlijke natuur: elk mens als een uniek en eenmalig individu.
In het evangelie van Thomas gaat het steeds over de twee één maken. Dat slaat ook op het één maken van je transpersoonlijke natuur en je persoonlijke natuur.
Je persoonlijke natuur kun je niet leren kennen in meditatie, door stil te zijn. Daar is iets anders voor nodig, onder ander het leren verstaan van de tekenen van je biografie. Daarover later meer.


Wij hebben als mens twee naturen.
De ene natuur is de persoonlijke natuur, waarbij men zichzelf ervaart als in de tijd geplaatst, met een geboorte en een dood. Dat is de mens met een geschiedenis en een persoonlijke identiteit. Daarbij hoort het 'persoonlijk bewustzijn'.
De tweede natuur van de mens verwijst naar een vorm van bewustzijn die het persoonlijk bewustzijn overstijgt. Het is ik-loos en tijdloos.
Die tweede natuur heet in een moderne term 'het transpersoonlijk bewustzijn'. Die transpersoonlijke natuur van de mens heet in de gnostiek 'de Christus in de mens.' Als bijvoorbeeld in de brief aan de Kolossenzen in het Nieuwe Testament gezegd wordt: 'Het geheim is dit: Christus woont in u,' dan is dat voor een gnosticus duidelijk verstaanbaar. Ja, dat is het geheim waar het in de gnostiek over gaat. 'De Christus' woont in elk mens. Ook wordt over Paulus verteld dat hij de Christus in een visioen ontmoette. Precies, de Christus is geen historische persoon die men 'in het vlees,' als een ander mens, kan tegenkomen. De Christus is geïncarneerd, vleesgeworden, in elk van ons, niemand uitgezonderd.

Er is hier een grote verwantschap met het boeddhistische begrip 'Boeddhanatuur'. Elk mens, alle wezens en alle dingen hebben Boeddhanatuur, leert het boeddhisme.
In de Bhagavad Gita zegt Krishna (de personificatie van het goddellijke) tegen Arjuna:
'Ik ben het Zelf tronend in het hart van de mensen.'
In de gnostiek wordt hetzelfde gezegd over de Christus.
Het maakt eigenlijk niet zo uit hoe je die transpersoonlijke natuur van de mens noemt. Je mag het noemen zoals je wilt. In de toelichting bij het Thomas-evangelie blijven we het de Christus-natuur of het Christus-bewustzijn noemen, zoals gebruikelijk in de tijd dat het Thomas-evangelie geschreven werd.
Hoe dan ook, het doel van de gnostiek is het persoonlijk bewustzijn te verbinden met het Christusbewustzijn. Dat heet in de gnostiek symbolisch: 'de vereniging in het bruidsvertrek'.

Die nadruk op de vereniging van de twee naturen van de mens in het Thomas-evangelie was voor mij een nieuwe ontdekking.
Hindoeisme en boeddhisme leggen sterk de nadruk op het laten opgaan van de persoonlijke natuur in de transpersoonlijke. Dat heet dan egoloosheid. In het hindoeisme geldt zelfs: "Gij zijt Dat". Hoe mooi die uitspraak ook is - en ik vind hem mooi - hij is eenzijdig. Want we zijn niet alleen het transpersoonlijke "Dat". Elk van ons is ook deze ene unieke mens.
Ik vond het buitengewoon verrassend te ontdekken dat in de gnostiek de persoonlijke natuur er ook toe doet. En waarom? Omdat die onze bestemming is. Dat idee van persoonlijke bestemming vind je niet in de teksten van hindoeisme en boeddhisme.
Dat je als mens een bestemming kunt hebben die strict persoonlijk is, dat is een westers concept.
Maar in de westerse teksten tref je weinig aan over de transpersoonlijke natuur van de mens. Dat het transpersoonlijke een natuurlijk onderdeel is van het menszijn, los van religie, dat is oosters.
De Engelse dichter Rudyard Kipling schreef:
"East is east and West is west, and never the twain shall meet".
Maar in het Thomas-evangelie ontmoeten die twee elkaar wel degelijk, namelijk in wat in de gnostiek heet: de vereniging van 'de eenling' met 'de Bron', waarbij beide naturen gehandhaafd blijven, elk in hun eigen waarde.
Maar, die persoonlijke natuur, en dus onze bestemming, hoe kunnen we die leren kennen?
Tot later.


Als je gaat mediteren door stil te gaan zitten, sluit je je daarmee methodisch af van de wereld. Dat is zeker zinvol en het kan je veel opleveren. Maar daardoor kun je niet jezelf leren kennen.
Jouw eigenheid kan alleen gekend worden in relatie tot je medemensen. Je kunt niet in een luchtledig iemand zijn. Door te ontdekken dat jij anders bent dan je medemens, en dat je medemens anders is dan jij, leer je het eigene ervaren, van jezelf en van je medemens. Je bent pas iemand in relatie tot je medemens. Daarom is levenservaring de bron van zelfkennis. Levenservaring doe je niet op door stil te zitten, maar door iets te doen.
Het is een rust en een beweging, zegt het Thomas-evangelie.
Je transpersoonlijke natuur kun je leren kennen door stil te zijn.
Je persoonlijke natuur, je eigenheid, leer je alleen kennen door actief in de wereld te zijn.

Zo leer je als kind al dat sommige andere kinderen beter of minder goed zijn in rekenen, of in taalvaardigheid. Door naar school te gaan leer je niet alleen rekenen, lezen en schrijven, maar ook, door het verschil met je medeleerlingen, wat je eigen vaardigheden en beperkingen zijn, waar je goed in bent en waarin niet.
Op dezelfde manier is ook het leven een leerschool. Ook daar leer je aan anderen je eigenheid kennen. Je persoonlijke geschiedenis is het schoolrapport met daarin de plussen en je minnen, je successen en je mislukkingen.

Sedert Freud lijkt het echter wel alsof ieders persoonlijke verleden alleen maar uit trauma’s bestaat. Psychische hulpverlening heeft sedertdien bijna uitsluitend bestaan uit het opnieuw beleven van nare, pijnlijke gebeurtenissen, zogenaamde oude pijn. Maar je verleden is ook een schatkamer aan andere ervaringen die als richtingwijzers kunnen dienen voor een zinvol leven. Om die te herkennen moet je op een andere manier dan die van Freud kijken naar de tekenen van je biografie. In plaats van alleen oude pijn op te zoeken en te herleven kun je ook op zoek naar je momenten van geluk.

Hoe komt het dat je soms gelukkig bent en op andere momenten niet? Dat heeft alles te maken met je eigenheid. Er is een duidelijk patroon: als je met je eigenheid actief in de wereld kunt zijn, dan levert dat de ervaring op van geluk, ook als het hard werken is en soms zelfs afzien. Als je in een situatie verkeert waarin je niet met je talenten kunt woekeren, waarin eventueel zelfs je eigenheid wordt onderdrukt, door jezelf of je medemensen, dan wordt je daar ongelukkig van.

Er is met de menselijke situatie iets merkwaardigs aan de hand. We worden geboren met een verlangen naar zin, terwijl die zin niet gegeven is. Dat lijkt bijna onrechtvaardig. Maar bij nader inzien is het eigenlijk wel mooi. Want de zin van het bestaan heeft alles te maken met ieders persoonlijke eigenheid. Als je met je persoonlijke eigenheid actief in de wereld kunt zijn, dan zal dat de ervaring opleveren dat je leven zinvol is. Zinvolheid is dus niet alleen maar een filosofisch concept, het is een ervaringsgegeven.
Het leven heeft zin als je er zin in hebt.
Wil je weten wie je bent? Ga dan op zoek naar de momenten in je leven waarin je gelukkig was en waarin je de ervaring had dat je leven zinvol was.
Je kunt dat leggen naast de momenten waarop je ongelukkig was en de ervaring had van zinloosheid.
Die ervaringen, de plussen en minnen van geluk en zinvolheid, zijn de tekenen van je biografie die je vertellen wie jij bent en niet bent, en die je ook tonen wat jij, deze unieke mens, hier en nu op aarde te doen hebt.
De ervaring van geluk vertelt je dat je op dat moment met je eigenheid zinvol aanwezig was in de wereld. Als je ongelukkig bent, dan vertelt die ervaring je dat je je in een situatie bevindt waarin je niet met je eigenheid tot je recht kunt komen. De ervaringen van geluk en ongeluk zijn de boodschappers van je ziel over de mate waarin je voldoet aan je bestemming.

Ga zelf maar na: wanneer was je gelukkig, wanneer niet. Wanneer ervoer je je bestaan als zinloos, en wanneer vergat je na te denken over de zin van het leven omdat het zomaar goed was zoals het was? En probeer daar een patroon in te ontdekken. Dat patroon vertelt je wat je eigenheid is en wat niet.

Als je nu ongelukkig bent, helpt het niet altijd als je de trauma's uit het verleden gaat herbeleven. Veel heilzamer kan het dan zijn als je op zoek gaat naar je geluksmomenten. Je kunt dan leren inzien dat je je nu, op dit moment, in een situatie bevindt waarin je niet met je eigenheid tot je recht kunt komen. Het ervaringsgegeven dat je nu ongelukkig bent, is dan een richtingwijzer, een boodschap van je ziel, dat je nu, in het heden, iets moet doen aan je levenssituatie. Dat zou wel eens tot een ferm besluit kunnen leiden om je huidige situatie, of je eigen opstelling daarin, drastisch te veranderen. Herbeleven van oude pijn zal daarbij van geen enkel nut zijn; de kans is zelfs groot dat het de machteloosheid van je slachtofferrol zal versterken.
Maar er is nog meer. Komt nog. Maar dit is het basispatroon.


@Als je in een situatie verkeert waarin je niet met je talenten kunt woekeren, waarin eventueel zelfs je eigenheid wordt onderdrukt, door jezelf of je medemensen, dan wordt je daar ongelukkig van.

Door jezelf of je medemensen.
In principe zijn er geen anderen, niemand kan je m.i. werkelijk onderdrukken in je eigenheid zonder jouw toestemming. Dus je eigen toestemming om jouw eigenheid er te mogen laten zijn, is voor mij hierin cruciaal. En dat kan een hele strijd zijn.
Cruciaal, om jezelf niet te kruisigen.

p.s.: Is het hier zo stil op het forum omdat iedereen in stiltemeditatie zit?


Yvonne, je hebt helemaal gelijk. Het is cruciaal dat je alleen jezelf kunt onderdrukken, eventueel door de onderdrukkingsmechanismes van je omgeving op jezelf toe te passen, maar dat is een hele stap om dat te beseffen.
De ernstigste vorm van onderdrukking is die welke door de onderdrukte als natuurlijk, als behorend, wordt ervaren, daartoe verleid door allerlei religieuze concepten.

Vrijheid begint met het doorzien van de onderdrukkingsmechanismes van je omgeving. En dan de sprong in de vrijheid wagen, dat valt niet altijd mee. Daar kunnen hevige consequenties aan vast zitten. Hoe doe je dat bijvoorbeeld als vrouw in Saudi-Arabië en Iran als je met je vrijheid het risico loopt gestenigd te worden?


@ #43833
Waar je ook bent, zodra je jezelf manifesteert vanuit je kern, loop je het risico onderdrukt te worden. Anderzijds kan het ook een enorme energie geven aan je omgeving als je dat doet. Ik moet aan logion 14 denken, dat voor mijn gevoel trouw aan de hartsverbondenheid adviseert: wars van tradities maar ze respecterend, in het bewustzijn van verbondenheid. Daaruit kan transformatie bloeien. Het doet me ook een beetje aan het begrip "Externe consideratie" denken van Ouspensky: het innerlijk weten eren, zonder het in een reactieve vorm naar buiten uit te dragen.


Dat is heel mooi gezegd, Baudolino. Met name dit:
"Het innerlijk weten eren, zonder het in een reactieve vorm naar buiten uit te dragen."


Ik zie ook een directe verbinding met logion 33: schuif je licht niet onder de korenmaat. Prikkelde me als tegenstrijdig, maar toen ik het las, paste het opeens wonderwel.


Want het licht is niet reactief, het is. Wat je van de daken schreeuwt is JIJ, niet een derivaat daarvan. Je toont het, omdat je het kent, min of meer. Daar waar je het toont, kan liefde bloeien. Waar pijn is, kan geheeld worden. Soms lijkt het maar voor weinigen weggelegd, alleen voor de mensen die zelfs in deze wereld onsterfelijk worden. Zolang je het op een voetstuk plaatst, zal het onder de korenmaat blijven.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.