Zelfwerk 5. Psychologie van het ontwaken

Verwondering

    door Baudolino, 28/10/2012 22:21. #43449. 11 reacties, laatste

Verwondering

Mijn verwondering is terug te vinden in dat wat ik heb geschreven
Mijn verwondering is groot als ik het teruglees
Heb ik dat geschreven?

Waarom raakt het me alsof ik een ontboezeming van een ander lees?
Is er een wond die zo diep is, dat 'ie niet in ene kan worden geheeld?

Het voelt alsof ik steeds weer word teruggetrokken in die kolkende maelstrom
Is dat waar Poe het over hadů..

Kan ik eigenlijk wel refereren aan een externe bron als het over mijn verwondering gaat?
Het voelt steeds meer als een verlies als ik een wijze ontdek die zo'n beetje het zelfde heeft beschreven als wat ik nu meemaak. Zucht.

Het maakt ook niet uit dat het de wijsheid van de wereld is

Het is een wondere ontdekking dat al die wijsheid in mezelf opgeslagen ligt

Stukje bij beetje wordt ze voor me ontsloten

Zolang ik mijn ogen openhoud en de wereld omarm

Zal ik duizenden bronnen ontdekken, op de vreemdste plaatsen, die van hetzelfde getuigen als wat ik nu doorvoel

Is dat een ramp of is dat een zegen?


Baudolino@Het maakt ook niet uit dat het de wijsheid van de wereld is
Het is een wondere ontdekking dat al die wijsheid in mezelf opgeslagen ligt

Wat je hier schrijft lees ik als
ik ben de wereld, de wereld ben ik
Prachtig!




wijsheid en verwondering komen m.i. uit dezelfde Bron, daar waar Baudolino opgaat in het geheel.


Tjsa, tis kip of ei of tis allebei. Het Koninkrijk is uitgespreid over de aarde. Dat betekent dat alles bezield is en tegelijkertijd onderdeel van jou, en jij onderdeel van alles. Dus Alles is de Bron, en de Bron is Alles (de architectuur van de Hemel in de Ontdekking van de Hemel). Böhme kwam ergens ook tot zo'n inzicht. Ik snap nu waarom dat als ketters werd ervaren. Je kunt er geen moraal uit afleiden die iedereen blindelings volgt. Hoe kun je altijd leven in bewondering? Als je dat kunt, dan heb je geen moraal meer nodig. Dan komt het allemaal uit de Bron, dan ben je de Bron. En dan zie je de Bron in ieders ogen, ookal zien ze dat zelf niet..Namaste.


Dus het Koninkrijk is uitgespreid over de aarde en jij ziet het. Het is in je zien.

Spiritualiteit gaat m.i. niet over of men het ziet, het gaat erom of jij het ziet. Want jij bent jezelf en ook alle anderen.

Namaste.


Ik gaf zondag een lezing in Velp (doet er niet toe waarover).
Na de pauze, bij de gelegenheid tot het stellen van vragen, stond er een meneer op. Hij begon met het debiteren van waarheden over de mens: de mens is dit, de mens wil dat, het is zo, het is zus.
En tenslotte vroeg hij mij om een waarheid toe te voegen aan de zijne: of ik hem wilde vertellen hoe...
Pfff...
Mijn antwoord was kortweg dat ik geen verantwoordelijkheid wilde nemen voor zijn leven en dat hij het maar zelf moest bekijken.
Dat was vast niet aardig.

Ik weet niet, Baudolino, of je altijd wel de Bron in de ogen van anderen kunt zien. Ik herinner me een moment, lang geleden, in Carcassonne, in het gebied van de katharen, waar we toekeken hoe een buslading vol zwaarlijvige Amerikaanse toeristen zich verzamelde rondom een gids.
Mijn vrouw merkte op dat het toch wel lastig was om te geloven dat in elk van hen zich een goddelijke vonk bevond.
Ze had helemaal gelijk, vond ik. Het is echt lastig.
Maar wat dan? Je kunt je desondanks voornemen om toch zo naar je medemens te kijken, of het waar is of niet. Hoe dan ook, elk mens is een mens zoals ikzelf. Jij bent mij in een andere vorm. Nou, ja zeg....

Ja, Yvonne, het is in je zien. Maar die manier van zien is niet waar. Het is een keuze. Die keus heeft gevolgen, dat weer wel. Want daardoor ziet de wereld er anders uit. Je schept jezelf daarmee een andere wereld en een andere medemens. Die andere wereld zou je 'het koninkrijk' kunnen noemen, of zo - verzin zelf maar wat, maakt mij niet uit, zolang je er maar geen waarheid van maakt.
Want waarheid sluit verwondering af.
Ik weet ook niet hoe-het-is. Is dat erg? Voor mij niet. Want ik weet wel hoe-ik-wil-zijn. Daar hoort bij dat ik me graag wil blijven verwonderen.


Hallo Bram, wat heerlijk ontnuchterend weer. Het Koninkrijk is natuurlijk een parafrase op één van de logions. Ik probeer altijd maar dicht bij mijn ervaring te blijven, maar wat ik ervaar wordt gekleurd door mijn wensen (en door wat ik allemaal lees). Dat neemt niet weg dat er een bron is voor die wensen, die hoewel die verschillende verschijningsvormen heeft uiteindelijk altijd op het zelfde lijkt neer te komen.... En dan die klotsende amerikanen in Katharenland: de zogenaamde massacultuur lijkt doortrokken van een soort geconditioneerde levensangst die afgstopt (en daardoor gevoed) wordt met kilo's hamburgervlees, de auto met de nieuwste snufjes en vooral heel erg veel lawaai om te voorkomen dat de stilte van zich laat horen. En dat toont zich: een lege blik en een volle pens, veel geschreeuw en weinig wol. Om daar nog een flonkering van oorsprong in terug te vinden tart ook mijn voorstellingsvermogen. Toch raak ik nog steeds gemotiveerd van de gedachte dat zolang het beweegt, er leven is. Dat is inderdaad een keuze, maar wel een geïnspireerde keuze. Omdat ik ook jarenlang klotsend door het leven ging. En nog vaak doe (maar dan zie ik het in ieder geval).

En ze waren er toch maar, daar in Carcasonne. Zichzelf geen rust gunnend, maar toch de kans grijpend om zich aan de verwondering over te geven. Ongetwijfeld ingepropt in een druk programma, "Doin' Europe in a Week" o.i.d. Maar toch. De foto's komen in de familiealbum app, die weer opgesurfd wordt door de (klein)kinderen. Je weet niet wat daar allemaal uit voort kan komen!

Mijn hart weet hoe het is, en mijn brein bevraagt koortsachtig mijn hart om het uit te leggen. Het is niet uit te leggen, en het heeft geen gezicht, maar het heeft wel iets bruisends. Het kan me voeden, zoals de angst dat ook kan. Daar ligt mijn keuze.


De ervaring dat het proces van herinnering verdriet, eenzaamheid, woede, enz. oproept heeft mij doen beseffen dat het (juist in eenzaamheid) een heel individueel proces is en dat je het niet, altijd, in anderen kunt zien maar dat je weet dat het er wel is. Dat ik steeds blijer/ge-rust-gesteld/bevestigd in de herinnering(weten; niet te verwarren met waarheid) word van het feit dat alles er al is en dat je juist door twijfel,verwondering,nederigheid....ont-dekt.
Ieder en alles heeft zijn eigen plaats (in het al zijn) en tijd om te ontdekken.
Pars pro toto...

Juist in tijd zit voor mij,momenteel, de grote worsteling die frustratie en machteloosheid oproept in onmacht om in tijd contact te houden met dierbaren in liefdevolheid.
Dit is mijn stapsteen waar ik al een tijdje in (op) draal en probeer geduld te hebben voor de volgende stap; en verdriet te aanvaarden als zijnde wezenlijk deel van het al.
Valt niet mee....
Tussen onmacht en macht zoek ik de weg naar druppel te zijn van de zee; loslaten en go with THE flow..



dag Els.

Welkom!

Je zegt:
@Dit is mijn stapsteen waar ik al een tijdje in (op) draal en probeer geduld te hebben voor de volgende stap; en verdriet te aanvaarden als zijnde wezenlijk deel van het al.
Valt niet mee....

Ook het aanvaarden van ongeduld, het zien en het niet veroordelen, maakt op het moment van ongeduld m.i. geduld mogelijk.
Herken je dat?


Hallo Nij,
Bedankt voor je welkom!
Ik herken dat zeker en in veel situaties geeft het mij rust en ruimte. Eigenlijk heb ik dat stukje verkeerd geformuleerd merk ik nu want geduld voor die volgende stap heb ik wel, sterker nog ik heb absoluut geen haast.
Onmacht is voor mij een emotie die mij behoorlijk in z'n macht heeft, wel ben ik blij dat ik h'm in de gaten heb..
Het is frustrerend dat deze zo har(t)nekkig is en tegelijk een kans op ont-wikkeling; er is daar wel iets op te ruimen. Daarom ben ik ook eigenlijk blij dat ik juist van de emoties die ik nog wel veroordeel/mee worstel een kans aangereikt krijg om mij te ont-wikkelen en m'n herinnering zuiverder word.
Momenteel blokkeert het mij nu alleen zo in de communicatie met dierbaren zodat de verwijdering alleen maar groter word. Buiten het feit dat ik geen invloed op hun stukje heb zal ik zelf de weg tussen onmacht en macht moeten vinden...



goedemorgen Els

Je zegt:
@Momenteel blokkeert het mij nu alleen zo in de communicatie met dierbaren zodat de verwijdering alleen maar groter word. Buiten het feit dat ik geen invloed op hun stukje heb zal ik zelf de weg tussen onmacht en macht moeten vinden...

Dat begrijp ik.

Mogelijk helpen volgende logions over de weg van de eenling je hierbij:
4,16,23,27,30,49,75,99


Mooi Nij.....!..; ik ben me nog maar een paar weekjes aan het inlezen op deze site en überhaupt in de gnosis en kan wel wat wegwijs gebruiken :)
Dankjewel voor je aanreikingen en meedenken.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.