Groeiend inzicht

Vandaag denk ik oprecht aan mezelf

    door Onbezorgd, 16/08/2007 11:40. #10579. 224 reacties, laatste

Ik ervaar ook nieuwe dingen,ik vind het mooi,ik vind het spannend.Ik weet dat je een bericht niet met ik mag beginnen maar ik kan niet anders.Ik ben 20 jaar manisch depressief geweest,durf zelfs te schrijven geweest maar nergens kan ik vinden dat je er van genezen kan,hoe komt het dan dat ik me zo voel.
Begin dit jaar wist ik heel zeker,voor mij geen medicijnen meer,er was iets in me dat zei het hoeft niet meer.Ik heb mijn man gewaarschuwd,want ja ,je kan nooit weten,in ieder geval leek het mij wel verstandig dat hij het wist.
Een paar jaar hier voor had ik een psychose aanval gehad,te laat kwam ik er achter dat het er aan kwam,mijn medicijnen daartegen ook niet ingenomen.
Ik werd heen en weer geslingerd van diepe wanhoop tot een "goddelijk inzicht" en met af en toe een moment dat ik bij was smeekte ik Jezus help me toch.
Was je handen in onschuldt en het zei mijn naam.Ik waste mijn handen en voelde kracht,een opluchting.
Even kon ik het weer aan tot de volgende aanval.Ondertussen vroeg ik mij af waar dat vandaan kwam,iets wat ik ook ooit ergens mee had gekregen,op zondagschool of gewoon,dat "handen wassen"
Het was een "stem"die echt hielp een stem die mij er bij hield.
Ik was zo bang,ik moest wel een strohalm hebben om me aan vast te houden.
Zo,n periode duurt meestal bij mij 2 weken en in die momenten van ter aarde storten tot bejubeling kwam die stem om te zeggen dat ik mijn handen moest wassen.Ik vroeg die stem of ik een kalmeringsmiddel mocht nemen een valium,diazepam die ik had liggen,doe dat maar zei die stem.
Ik was erg in mezelf gekeerd,zat buiten op het bankje in de tuin en zag boven mij de zwaluwen vliegen.In mijn hoofd vroeg ik mij af of het beter voor me was om naar een kerk te gaan en als dat dan goed voor mij was,welke dan?
Ik hou niet van kerken,ik vind ze mooi maar ik hou niet van de mensen die naar de kerk gaan,ik noemde ze altijd "het hoort zo "mensen.Koortsachtig leek het wel of ze hun tuintjes bijhielden,het moest netjes zijn want dat hoort zo.
Ik dacht denigrerend over ze.
In de diepe depressie die volgde nam ik mijn anti depressiva in om vervolgens van de bijwerkingen en de vlucht uit het leven,hele dagen te slapen.Ik was niet in staat om voor mijn huishouden goed te zorgen,niet in staat om mijn tuintje te verzorgen en dat kwelde me.
God vroeg ik,geef me een tuinman,een huishoudster,een kok en ik zal ze nooit nodig hoeven hebben,ik wist als het "moeten'er maar af was,dat ik het zelf kon.
Het was fijn om manisch te zijn,ik praatte met mensen,was druk aan het vertellen,kwam voor mezelf op,had een mening,durfde mensen te zeggen wat ik van ze vond.Dat gevoel wilde ik zolang mogelijk vast houden,ik vond mezelf iemand met karakter.
Ondertussen zocht ik op internet,over God en Jezus,kwam ook hier terecht maar al lezend zag ik al snel dat het niets voor me was.
Ik kwam sites tegen die helemaal tegen mijn idee van God ingingen,snel zonder iets echt te lezen weer weg,angst om wat ik deed.
In mijn depressie was ik leeg,zag het leven niet zitten,kon niet met mensen praten,kon niet van TV genieten,kon niet van mijn kind genieten.
Je moet het omdraaien zei die stem.
Hij was er weer,het was geen dwingende stem zoals die andere in mijn psychoses.
Wat moest ik omdraaien.
Af en toe kwam ik op een verboden site,las ik over chakra's en ego.
Heel even maar want het was eng,daar werd ook voor gewaarschuwd.
Ik kwam op een site die gelukkig normaal Christelijk was.Die vrouw vertelde dat je niet zo hard hoefde te werken in huis,dat je rustig kon gaan zitten.Dat je vanzelf wel het gevoel kreeg om iets in huis te willen doen,je hoefde je niet schuldig te voelen.
Er ging een last van me af.
Ze vertelde dat angst het gevoel van het 'kwaad"was.
Daar schrok ik van,want over het "kwaad"had ik een vreselijke hallucinatie gehad.
Langzaam aan begon ik angst uit mijn leven bannen.
Durfde websites te lezen,in de bieb boeken te lezen.
Ik leerde te vertrouwen.
En zo is het begonnen,ik maak voor mij wonderen mee.
Langzaam begin ik te leven,te leren en voel een grote dorst naar kennis.
Het zijn kleine stapjes maar ik kom er wel.



Lieve Onbezorgd. Bedankt voor je mooie bericht.

Je bent hier aan een goed adres.

Acceptatie staat hier met Hoofdletters geschreven.


Onbezorgd,
los van de angst en de beperktheid, weer begonnen te Leven, je noemt het kleine stapjes, maar het zijn geweldige stappen, de mooiste die je kunt maken!
Ik hoop dat je hier vindt wat je zoekt, kennis, inzicht, liefde.
Wees welkom!


Lieve Onbezorgd,
Wat een mooie inkijk van je leven zet je hier neer. Krachtig ook.
Fijn dat je dit wilt delen hier.
Voel je helemaal welkom!



Wat herkenbaar over dat huishouden! Het is waar wat je zegt.

Fijn dat je weer op deze site bent terechtgekomen en dit keer bent gebleven om met ons te delen.

Ik heb bewondering voor je. Mijn tante is manisch-depressief en daarnaast alcoholiste. Ik wens haar een soortgelijke ervaring toe, dat ze er ook uit mag komen.

Liefs,
Linda


Lieve Onbezorgd,
Uit ervaring weet ik dat er heel veel moed voor nodig is om een stap te zetten zoals je hebt gedaan.
Wees trots op je zelf !!
Ik weet zeker dat wij hier op deze site alle respect hebben en tonen en trots op je zijn.
Ik hoop dat je hier zult vinden wat je diep in jezelf verwacht.
Blijf kloppen en er zal worden open gedaan.

Welkom
Wim


Voor velen bezorgde mensen:

Ge bid tevergeefs wanneer ge u tot een andere god dan tot uw gans eigene wendt.
Want in u is zowel het vermogen om aan te trekken als dat om af te stoten.
En in u zijn de dingen, die ge zoudt willen aantrekken, zowel als die ge zoudt willen afstoten.
Want in staat te zijn iets te ontvangen, betekent ook in staat te zijn het weg te schenken.
Toen de onuitsprekelijke God u door Zijn Woord tot aanzijn riep, riep Hij in u Zichzelf tot aanzijn.
Daarom zijt ook gij onuitsprekelijk.
En niet met een deeltje van Zichzelf begiftigde hij u,-want Hij is ondeelbaar- maar allen begiftigde Hij u met Zijn gehele, ondeelbare, onuitsprekelijke goddelijkheid.
Ge hebt geen lip of tong nodig om te bidden.
Maar veeleer een stil, waakzaam hart, een opper-Verlangen, een Opper-Gedachte, en bovenal een Opper-Wil die twijfel noch aarzeling kent.
Want woorden zijn vruchteloos, als het hart niet in iedere lettergreep bewust aanwezig is.
En is het hart bewust aanwezig, dan mag de tong maar liever slapen, of achter verzegelde lippen schuil gaan.
Ook hebt ge in het geheel geen tempels nodig om te bidden.
Wie geen tempel kan vinden in zijn hart, zal nimmer zijn hart in enige tempel kunnen vinden.
Toch zeg ik dit wel tot u en tot anderen gelijk u.
Maar niet tot iedere mens.
Want de meeste mensen zijn nog zwervelingen.
Zij gevoelen behoefte om te bidden, maar kennen de weg niet.
Zij kunnen alleen met woorden bidden en kunnen geen woorden vinden als ze hun niet in de mond worden gelegd.
En zij zijn verloren en van vrees vervuld wanneer zij in de onmetelijkheid van hun hart moeten ronddolen, maar worden kalm en getroost binnen de muren van tempels en in kudden van schepselen als zijzelf.
Laat hen hun tempels oprichten, laat hen hun gebeden uitzingen.
Maar u en iedereen zeg ik om inzicht te bidden.
Wie hongert naar iets anders dan dit zal nimmer verzadigd worden.Herinnert u dat de sleutel tot het Leven het Scheppende Woord is.
De sleutel tot het Scheppende Woord is LIEFDE.
De sleutel tot liefde is inzicht.
Vult uw hart geheel met deze drie en bespaart uw tong de moeite van vele woorden, bespaart uw denken het gewicht van vele gebeden, en bevrijdt uw hart van de gebondenheid aan alle goden die u met een gift tot slaven maken; die u met de ene hand liefkozen om u vervolgens met de andere hand te slaan.

Mirdad


Stil word ik van je verhaal, Onbezorgd.

Welk een vertrouwen heb je inmiddels om dit stuk van je leven te kunnen delen.

Ik zie een vrouw die door diepe dalen is gegaan en nu over wonderen kan spreken.

Je was hier eerder, schreef je, maar zag dat het TOEN niets voor je was.

Je bent terug.....ik hoop dat je blijft.
Niet alleen om verder te mogen groeien.
Maar ik denk dat jij de lezers ook wat te bieden hebt.

Voel je welkom mooie mens.


Ik vind jullie reacties fijn en tranen wellen op.Ik moet voorzichtig zijn want ik ben ziek geweest en de kennis die ik op wil nemen moet ik doseren.
Ik zou jullie allemaal persoonlijk wat willen schrijven maar voel dat het niet hoeft,ik ben thuis.
Ik was een mens van uiterlijkheden en inmiddels weet ik wat mijn stem bedoelt met dat ik het om moet draaien.
Ik kan pas liefde geven als ik hetzelf gevonden heb en dat is wat ik nu inzie.
Ik mag depressief zijn,hoef me nergens voor te schamen er was een reden dat ik het was.Het is eigenlijk over,heb af en toe een dipje maar wie heeft dat niet.
Mijn manie komt voort uit hoogmoed en als ik maar niet te veel denk en mezelf laat gaan,gaat het over.
Mezelf laten gaan,is het los te laten en de woorden die gezegt moeten worden komen vanzelf.
Ik voelde me onzeker,heb mijn man op een voetstuk gezet.In gedachten vraag ik me af hoe het verder moet.Ik denk aan mijn puberdochter die ik iedere keer de les lees,het botst en dat bevalt me niet.
In gedachten vraag ik me af waar ik mee bezig ben,gestopt met medicijnen,een veeleisende man,een dochter waarmee het botst.Het komt goed.
We zullen de boel is op zijn plaats gaan zetten zegt mijn stem.
Hij laat mij dingen zeggen die ik zelf nooit voor mogelijk hield en ik kijk.
Als vanzelf komt het langzaam op zijn plaats te vallen en ik zie een stukje van mijn man,ik zie een stukje van hemzelf.
Mijn dochter die ik zo lang gegeseld heb,bloeit langzaam open en ik kom haar tegen.
Ik maak nog fouten maar dat accepteer ik,soms tegen mijn zin en moet ik weer door een laag heen.
Een laag van verwardheid,tranen,herinneringen die boven komen,boosheid die ik om moet zetten,angst,angst ook of ik het wel goed doe.
Nee,geen angst meer.
Ik neem mezelf bij de hand en denk,vandaag denk ik oprecht aan mezelf en laat alles los.
Dank jullie wel dat ik dit op mag schrijven




Lieve Onbezorgd,

Je hoeft niet te bedanken dat je het allemaal op mag schrijven.
Bedank jezelf voor de moed, de kracht en de liefde in jouzelf om dit te kunnen doen.
Misschien is de dank wel aan mijn zijde om je verhaal te mogen lezen.
Ik geloof in je.

Blijf gaan in vertrouwen. Ja, want wie kent een leven zonder dippen.
Wanneer je die niet zou hebben kan je immers ook de vreugde van het eruit komen niet smaken.

Dank voor je openheid.


Met veel bewondering heb ik het bovenstaande mogen lezen. Mogen omdat iemand het toelaat om te lezen.

Toch wil ik de nodige voorzichtigheid vragen. "Onbezorgd" spreekt over een bipolaire stoornis. Dit is een psychische aandoening waar weinig aan te doen is.

Daarom ook hier de vraag om dit met respect ( wat overigens aanwezig is) maar ook met wijsheid te benaderen.


@..."Dit is een psychische aandoening waar weinig aan te doen is."...

Met alle respect, 'meneer of mevrouw Bezorgd om "onbezorgd",
mag ik zo vrij zijn om op te merken dat Onbezorgd er zelf al een heleboel aan gedaan heeft en al heel wat stappen op de goede weg is en hier zeker met respect en wijsheid benaderd wordt.
Wat ik persoonlijk niet erg wijs vind is uw bewering dat er weinig aan te doen is!!
Dat komt nu niet bepaald hoopgevend over... En daar geloof ik niet in.


Lieve onbezorgd,

misschien zijn er hier ook mensen in staat te blijven kijken naar de mens áchter een psychische stoornis.....




Precies Gea..

Dat had ik ook willen aangeven met acceptatie.

Gelukkig is er op dit forum veel te doen over acceptatie en zelfacceptatie.

Al die verschillende mensen is wat de wereld rond maakt toch?..


Juist Gea, dat bedoelde ik ook!
Ik vond het nogal een ijskoude psychiatrische opmerking:
'Een psychische aandoening waar weinig aan te doen is!' .
...Je zal maar zo'n dokter krijgen, brrr.



Leo. Wat jij hier opschrijft doet géén recht
aan `"bezorgd" noch aan "bezorgd om
onbezorgd".

Misschien zie je kans om met iets meer
nuance de zaak in het midden te houden?

Wijsheid is insluiting in plaats van uitsluiting.

Acceptatie lijkt me belangrijker.


Acceptatie is juist, Harry en wijsheid ook, maar dit is geen "zaak", het gaat hier over mensen. En ik kan me wel eens goed boos maken over zgn, 'deskundigen' die iemand voor een 'hopeloos geval, waar weinig aan te doen is, uitmaken. Ik kan dat geen Wijsheid noemen!
En het staat me toch zeker vrij om daar iets van te zeggen.




"misschien zijn er hier ook mensen in staat te blijven kijken naar de mens áchter een psychische stoornis....."

Soms is het 1 niet uit te sluiten van het ander. Totale acceptatie is het 1 niet uit te sluiten van het ander.
Mijn oproep had geen oordeel, men heeft er een oordeel van gemaakt.

Bipoliare stoornis is een psychische aan- doening waar men niets aan kan doen. Ik bedoel diegene die deze aandoening heeft kan er niets aan doen.
Natuurlijk, er is medicatie die uitstekend helpt.



Beide mensen achter beide namen
beschouw ik als integer..


Beide mensen??...
Er is er volgens mij maar één die zich hier als 'medisch deskundige' opwerpt, onder de schuilnaam zoals in #10674:
"Bezorgd-om-"onbezorgd"

Degene die ik als integer beschouw is Onbezorgd zelf! Zij die dus de eerste posting deed van dit lijntje (#10579)








Dit is een scherp oordeel Leo.

Past dit bij ons ?


Ik las het van bezorgd om onbezorgd,voordat er al reacties binnen waren.En het raakte me.Ik moest net opdat moment een boodschap doen.
Door mijn hoofd ging dat het gebaseerd was op angst,angst om mij.
Wat was hier de bedoeling van,God had dit niet voor niets op mijn pad gebracht.
Ik wilde bezorgd vertellen dat als er iemand realistisch was wat mijn psychische aandoening betreft,ik het wel was,ik kende de gevaren.Mijn man weet dat ik geen medicijnen inneem en mocht hij het nodig vinden sleept hij me naar de dokter,dat had ik hem gevraagd.
Maar ik wilde me niet verdedigen,uitleggen.
Geen begrip vragen.
In mijn hoofd ging als ze me niet accepteren laat ik het los en ga ik weg.
Maar ik dacht ook "Dit is toch gnostiek"ze zullen wat ze uitdragen toch wel snappen.
Ik besloot om maar te accepteren wat God op mijn pad bracht.
Toen ik jullie reacties las,sprongen de tranen in mijn ogen,jullie hadden het begrepen.
Ik wil bezorgd zeggen dat de zin.

"Met veel bewondering heb ik het bovenstaande mogen lezen"
me toch veel goed had gedaan.

En ik me maar afvragen of jullie me echt zouden accepteren,want ik heb mijn school niet afgemaakt.
Overigens is het stuk wat ik geschreven had,hieronder een ervaring van maanden geleden.

Ik voelde me onzeker,heb mijn man op een voetstuk gezet.In gedachten vraag ik me af hoe het verder moet.Ik denk aan mijn puberdochter die ik iedere keer de les lees,het botst en dat bevalt me niet.
In gedachten vraag ik me af waar ik mee bezig ben,gestopt met medicijnen,een veeleisende man,een dochter waarmee het botst.Het komt goed.
We zullen de boel is op zijn plaats gaan zetten zegt mijn stem.
Hij laat mij dingen zeggen die ik zelf nooit voor mogelijk hield en ik kijk.
Als vanzelf komt het langzaam op zijn plaats te vallen en ik zie een stukje van mijn man,ik zie een stukje van hemzelf.
Mijn dochter die ik zo lang gegeseld heb,bloeit langzaam open en ik kom haar tegen.




Nee Harry, ik vroeg: beide mensen? Wie is dan die andere?
En oordelen..? ik zou niet durven.

Ik herinner me nu een persoon die zich vroeger al eens vaker achter diverse maslers verstopte, dat had ik aanvankelijk ook niet zo snel door.
Dat waren maskers, namen als 'Flip, en Cobra'....
rings a bell,


Het lijkt me het beste om dit dialoog tussen ons maar te sluiten Harry, ik heb het bovenstaande stuk van Onbezorgd gelezen en begrepen.
Het lijkt me nutteloos als wij tweeen hierover gaan zitten strijden. Oké Harry?


Iemand in mijn naaste familie heeft ook een bipolaire aandoening, oftewel is manisch depressief.
Zij slikt medicatie; lithium, al vele jaren.
Hier blijft zij mee doorgaan omdat ze zonder lithium over haar grens gaat.
Ik wil hiermee geen oordeel vellen over wel of geen medicijngebruik, of over hoe met deze aandoening om te gaan.
Ik schrijf dit wel met de bedoeling een aanvulling te geven op bovenstaande uitwisseling.
Op mij komen zowel "bezorgd om onbezorgd" als "onbezorgd" integer over.
Onbezorgd, ik bewonder je moed. Je open verhaal raakt me.
Bezorgd om onbezorgd, ik vind de wijze waarop je je bezorgdheid uit, respectvol en ik begrijp je bezorgdheid, juist omdat ik zelf zo heb meegemaakt hoe moeilijk het was toen het niet goed ging.
Hopelijk, voegt mijn schrijven iets toe.


Hallo Francis,

Jou schrijven raakt precies de kern van mijn bezorgdheid.

Dank je voor de herkenning.
Moeilijk om in deze objectief te blijven zonder mensen te kwetsen of ze in een hokje te willen stoppen.



Lieve mensen op dit forum,

Kom net thuis vanuit mijn werk, lees en schrik een beetje.

Een ieder kan en mag hier posten, toch!
Zolang we de spelregels maar blijven hanteren, toch!
Je kan posten met je eigen naam en anoniem, toch!
We zijn zelf soms onbezorgd en soms bezorgd, toch!
Oke!
Laten we dan met elkaar deze weg gaan door het bieden van het beste in jezelf.
En het door het beste in elkaar te bewonderen.
Daardoor kunnen we wellicht de vreugde van de ontwikkeling van een ieder met elkaar beleven.


Onbezorgd

Vind het geweldig dat je dit kunt en durft
spreekt veel vertrouwen uit.




Ik begrijp jullie bezorgdheid,er zijn meer mensen die zich om mij bekommeren.
Mijn oudste dochter is gaan wonen aan de andere kant van de wereld.
Ze woont daar nu 7 jaar en onlangs is bij haar de diagnose manisch depressief gesteldt.Haar huwelijk was niet wat ze er van verwachte,met haar dochtertje van 3 jaar van huis weg gelopen.
Steeds vertelde ik haar dat ze naar de dokter moest gaan,ik herkende de symptonen.
Ze is daar alleen,met haar dochter,mijn kleindochter.
Ik weet wat zorgen maken is,maar weet nu ook dat het voortkomt uit angst.
In dit proces van vertrouwen krijgen,is er veel door me heen gegaan.
Op een dag liep ik buiten te wandelen met mijn hond en schrok,ik had me al een paar dagen geen zorgen gemaakt om mijn dochter,ik voelde me schuldig,wat ben ik voor een moeder?
Ze neemt haar medicijnen en ze voelt zich heel goed.Ze verteld me over haar nieuwe vrienden,hoe sterk ze aan het worden is.
Ik hoef me niet schuldig te voelen.
Ik woon niet in de computer,ik woon met mijn man en jongste in een huis.Ik heb buren,een huisarts,ik kom in winkels.
Ik woon in een wereld waar meer mensen zijn die om me geven.
Alleen met die mensen kan ik niet praten over Jezus,liefde,wat mij boeit


Mijn gevoelens, al zijn ze misschien voor jou misplaatst, zijn uit liefde.

Ik lees je met veel bewondering en respect.

Trudy ( bezorgd om onbezorgd)


Dank je wel Trudy dat je gewoon onder je naam wil verschijnen die je gebruikt op dit forum.
Wat ik doe,doe ik zonder angst en werkelijk ik schrijf uit mijn hart.
Ik vraag oprecht of jullie bang zijn voor jullie eigen reactie,omdat jullie denken het fout te zien gaan.
Zijn jullie bang om straks te moeten zeggen....Hadden we maar.
Welk inzicht hebben jullie dat ik nog niet heb.
Is het misschien beter dat ik dat jullie zal besparen en hier niet meer kom.
Ik mag van mij hier zijn


Van harte van mij ook.


Van mij mag je hier absoluut zijn, ik denk dat ik nog veel van je kan leren Onbezorgd.


Je hebt je naam juist gekozen Onbezorgd!

Wat een ontdekking als je ineens merkt dat je je al een paar dagen helemaal geen zorgen hebt gemaakt! Geweldig!

Vertrouwen, natuurlijk in de mensen die je helpen willen, maar vooral het vertrouwen in je Zelf, je eigen positieve Zelf, haalt je er doorheen. Volg die stem van je eigen innerlijk maar, want daar ligt ook de Bron van Liefde en van het Leven-zelf en geloof me daar kún je van opaan!

Het heeft ook mij eens uit een diep uitzichtsloos dal gehaald.

Lieve Onbezorgd, ik maak me geen zorgen meer over jou!
Lach maar tegen het Leven, dan lacht het Leven mee met jou!



"Welk inzicht hebben jullie dat ik nog niet heb."

Ik wil hier niet praten over het hebben van inzicht ........ ik praat liever over eerder opgedane pijn of ervaringen die nog steeds sluimert en zo af en toe de kop op steekt.

Trek je alsjeblieft niet terug. Er is hier ruimte voor elk mens. Er is hier ruimte om te mogen "falen" en om te mogen herstellen.

We leren allemaal van elkaar, laat mij van jou leren?



Ik wil graag dat je hier komt...

Bij de woorden van Trudy hierboven sluit ik me van harte aan...

Er is geen sprake van beter of slechter inzicht..

Inzichten komen en inzichten gaan..
De slechtste keuze is stil gaan staan..



Stil staan ?

Wat dan nog...dat hoort er ook wel eens bij...


Ik sta wel n's stil bij wat ik noem "mijn referentiekaders". Deze zijn ontstaan vanuit eerder opgedane op nog steeds opkomende ervaringen en gebeurtenissen. Een eenmaal opgedane ervaring maakt dat het een referentiekader wordt.

Helaas heb ik de neiging om dit kader als een realtiteit of waarheid te zien. Gelukkig wordt ik me er steeds meer van bewust dat deze kaders niet gebaseerd zijn op de waarheid en zo'n kader dus gewijzigd kan en MAG worden.

Daarvoor heb ik de ervaringen van anderen nodig om mijn kaders te kunnen en mogen bijstellen.

Ik noem mijn kijk op mijn kaders geen "foute kijk" maar een "falen" die bijgesteld mag en kan worden.

Ik geef mij die ruimte, ik laat het toe.

Stilstaan is soms nodig om te herstellen.


Hoi Trudy,
Vandaag wilde ik er eigenlijk een "doe-dag'van maken.Dat heb ik nodig om tot mezelf te komen,even niet denken maar gewoon doen.Gewoon doen dat vind ik mooi klinken,het heeft niets te maken met "mens doe gewoon"tenminste dat vind ik.
Zo,n hele dag met hoofdwerk bezig te zijn,zoals gisteren vraagt gewoon om een doe-dag,zeker als je er achter komt dat je s'morgens geen koffie in huis hebt.
Dan denk ik echt,Dat heb ik weer,vergeten koffie te halen.
Dus ik doe vandaag gewoon.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan dus toch trok die computer weer en ik las jouw bericht.
In eerste instantie wilde ik niet reageren,ik moest aan mezelf denken,even niet te zware kost voor mij.
Ik was ook niet van plan om weg te blijven,ik had alleen zoiets van vandaag even niet.

Het altijd klaar staan voor een ander heeft mij namelijk ziek gemaakt,dat is wat ik denk.
Ik had niet gegeven,ik had me letterlijk weg gegeven.
Ik moet nu aan mezelf denken,ik alleen kan mezelf helpen,ik moet houden van mezelf,mijn liefde vinden,anders kan ik niet geven.
Al tweifelend( vergeef me de schrijffouten,ik heb geen zin om alles te controleren)
Al tweifelend kwam ik op jouw dagboek terecht.
Ik zag dat jij jouw eigen pijn voelde en niet weer datzelfde mee wilde maken.
Dat jij weer,zoals net voor je ouders je verantwoordelijk ging voelen voor mij.
Ik denk dat dat ook de reden is waarom jij jouw werk doet,anderen"helpen'komt jou bekend voor.
Het voelt veilig voor jou.
Om mij hoef je geen zorgen te maken Trudy,ik heb geen arm nodig of een schouder.Ik doe wat goed voor mij is en ook al is het jouw pijn die boven komt daar moet jij toch even doorheen.
Wees niet te streng voor jezelf Trudy
En dit zeg ik uit liefde voor jou.
Ik weet niet of ik vandaag nog terug kom op het forum,ik wil namelijk gewoon doen :)
Als er anderen zijn die begrijpen wat ik schrijf,willen jullie dan klaar staan voor Trudy,als ze het nodig heeft?
Maar eigenlijk denk ik dat ze het wel alleen kan.
Dag Trudy,ik ga de keuken opruimen,kom af en toe nog wel even kijken hoe het met je gaat


Hallo Onbezorgd,

Zijn we het samen eens, zie bovenstaand bericht.

Ik ben me gelukkig erg bewust van mijn pijn en de gevolgen die deze voor MIJ hebben.

Maak je niet ongerust, ben hier al erg van bewust. Heb helaas net als ieder ander mens de neiging om terug te vervallen in oud zeer.

Liefs Trudy


Bezorgd@ een bipolaire stoornis

Onbezorgd@ Ik weet wat zorgen maken is,maar weet nu ook dat het voortkomt uit angst.

Hier ligt volgens mij de clou. Bezorgd praat over een bipolaire stoornis, waar volgens mij de gehele mensheid onder lijdt waaronder hijzelf en angst voor de confrontatie daarmee. Onbezorgd gaat de confrontatie aan, net als wij. Dat maakt het verschil. Als je niet bewust bent van die keuze kun je het ook niet begrijpen. Bezorgd is bezorgd en dat is niet erg, maar ik vind het jammer, want ik vind het niet nodig.

Kus,
Linda (enigzins opgewonden, want dit raakt mij persoonlijk heel erg. Over verslavingen wordt namelijk ook gezegd dat het niet te genezen is)


Hoi Trudi,
Is het nodig zo'n 'kader'?
Waarom zou je steeds omkijken naar het 'falen' in je leven.
Als we leven in het Nu, dan leven we goed. We kunnen beter naar de positieve dingen kijken.
Ik moet dan denken aan het gezegde: 'doe wel, en zie niet om!'

Maar misschien bedoel je het nog weer anders..?



Bezorgd is wel bezorgd uit liefde..

Geen liefde...niet bezorgd.


toch vind ik het voornamelijk angst


Ik vindt het zo jammer dat ik hierin niet begrepen wordt. Althans ik voel dit zo.

Steeds probeer ik aan te geven dat ik vanuit mijn ervaringen iets postiefs probeer te halen. Zo ook uit laatstgenoemde.

Mijn ervaringen kan ik niet wegstoppen. Ze zijn nu eenmaal gebeurd. Wel probeer ik daar een postieve wending aan te geven. Door deze kaders ( kijk op ervaringen) te wijzigen.

Ik voel me enorm rijk aan ervaringen en probeer daar iets positiefs mee te doen.

Groet, Trudy


En geen vertrouwen. Hoe kan je wel in medicijnen geloven en niet in een mens?


Dag lieve onbezorgd,

Wat een prachtige woorden lees ik van je.
Ook ik heb mijn doe-dag vandaag, moet nodig hard aan het werk. Maar jouw woorden lezende kan ik niet anders dan even reageren.
"mijn liefde vinden, anders kan ik niet geven"
Wat geef jij hier veel vanuit jouw mededogen, je hart, je liefde...
er staan nog wat woorden voor:
"ik moet houden van mezelf"
Lieve onbezorgd, ik zou je willen zeggen, laat dat "moet" eens weg. Geloof er gewoon in, dat je al vanjezelf houdt... dat het er is. Want jij bent wie je bent. En je schrijft al zo mooi dat je gewoon tot jezelf wilt komen. Ja, kom tot jezelf en dan is houden van er vast ook.
Kom je ook nog even in de Herberg? Harry heeft daar een mooi stukje naar jou toe geschreven...

liefs, Francis



Mij werd verweten dat ik te snel oordeelde.
Op dit moment voel ik me ontzettend veroordeeld.



Trudy,

ik begrijp je...

Liefs, Francis


Veroordeeld is niet het goede woord.......
ik voel me niet begrepen.


lieve trudy,
ik antwoordde op # 10752...

het gevoel veroordeeld te worden... probeer het toch luchtiger te zien...


Ha Trudy je was me alweer te snel af.
Ik heb nu helaas echt geen tijd meer...
maar ik denk je te begrijpen en hopelijk steun ik je al met deze woorden,
dag,


Nu je het zo zegt negrijp ik het wel, Trudi.

Daarom vroeg ik ook: 'misschienbedoel je het anders?'
Dat woordje 'kader' daar had ik ff moeite mee, begreep ik in dit verband niet zo goed.

Overigens leuk dat je er weer bent, en dat je weer gewoon Trudi bent! :-)

Hartelijke groet,
Leo


Hoi Francis,

Ik weet dat jij begrijpt.

Dank je, Liefs Trudy


Ha Leo,

Dank je, je blijf trouwens lekker eigen -wijs mijn naam verkeerd schrijven.
Ga zo door,

:-)


Oh, jee! 't moet met een y !

x maal vergiffenis!


Nee joh!

Ik moet er steeds om lachen.
Blijven doen hoor, past bij jou.

;-)


'k Vind het leuk als je lacht Trudi ;-)


"Ik denk dat dat ook de reden is waarom jij jouw werk doet,anderen"helpen'komt jou bekend voor.
Het voelt veilig voor jou."

Nog even een kleine opmerking:

Ik deed dit werk al voor dat de betreffende ervaringen zich gingen voor doen.

Wel wil ik opmerken dat bovenstaande opmerking ook in mijn gedachten is voor gekomen.



Gnosis
De gnostici stelden de innerlijke gnosis boven elk uiterlijk gezag. Het woord gnosis is verwant aan het Nederlandse woord geweten. De gnostici verkondigden dat Jezus hun had geleerd dat liefde de kernkwaliteit is van de gnosis. De gnosis is het innerlijk weten van de liefde. De gnosis als het weten van de liefde is een goddelijk weten, want het is verbonden met de goddelijke bron van het bestaan waaruit alle mensen voortkomen.
In elk mens schuilt een goddelijke vonk, leerden de gnostici. Maar de meeste mensen zijn daar onwetend van. Als spirituele traditie biedt de gnostiek een weg om de mens in staat te stellen zich weer met die innerlijke vonk te verbinden. Wie die verbinding heeft hersteld, beschikt tengevolge daarvan over gnosis.
Om de gnosis in zichzelf te kunnen vinden moet een mens zich innerlijk vrijmaken, zich bevrijden van alle morele slavernij. Alleen wie zich vrij heeft gemaakt van alle uiterlijke morele dwang kan de gnosis in zichzelf ontdekken, kan de goddelijke bron van zichzelf, in zichzelf vinden, kan de goddelijke liefde in zichzelf realiseren. De nadruk van de gnostiek op de bevrijding uit morele slavernij.

Het standaardverwijt tegen de gnostiek is dat het egoïstisch en narcistisch zou zijn. Maar misschien wel de belangrijkste boodschap van de gnostiek is dat alleen een vrij mens in staat is tot waarachtige liefde. En die boodschap is nog steeds actueel.

Trudy je kan het er niet uitpraten,het is de bedoeling dat je durft te voelen.
Het is de bedoeling dat alles eruit komt wat jou is aangedaan.

Ik heb een stukje tekst geplakt van Bram

Stukje van het 7 stappen plan,
hieronder

5. Bevrijdende emoties
Tijdens het proces van spirituele groei kunnen allerlei heftige emoties zich aandienen, soms op uiterst ongelegen momenten. Naarmate je je emotionele pantser meer en meer durft loslaten, en je dus groeit in emotionele openheid, is de kans groot dat zich heel stereotiepe ervaringen aandienen.

Zo kun je plotseling overspoeld raken door een enorm verdriet. Het kan dan lijken alsof je nooit meer kunt ophouden met huilen. Daar kun je behoorlijk van schrikken, en ook je omgeving kan er danig van in de war raken. Het is belangrijk dat je het zelf herkent als behorend bij je ontwikkeling. Geef eraan toe en het gaat gewoon over. Ga dat verdriet vooral niet koppelen aan een bepaalde ervaring uit het verleden, want het is van een heel andere soort. Het zal lijken alsof alle verdriet van de wereld bij je binnenkomt. Troost van lieve medemensen kan helpen als ze je maar niet proberen te redden met goede raad, maar je bemoedigen je verdriet aan te gaan. Laat het verdriet dus gewoon toe. Het gaat vanzelf over als je er niet tegen vecht. Daarna zul je je enorm bevrijd voelen.

Een ander gevoel dat je kan overvallen is woede. Als het de woede is die ik bedoel, zul je begrijpen waarom dit gevoel woede heet. Het kan lijken alsof een storm van woede door je heen woedt. Daar moet je erg mee oppassen. Je kunt er schade mee berokkenen in je naaste omgeving. Want je zult geneigd zijn die woede uit te kuren op je naasten, ook al zijn ze daar niet de oorzaak van. Blijf desnoods even uit hun buurt. Doe er niets mee, maar laat het woeden in jou wel toe, en veroordeel jezelf er vooral niet om. Koppel deze woede niet aan één speciale ervaring of gebeurtenisuit je verleden, want dat heeft er niets mee te maken. Het is meer een optelsom van vele ervaringen. Kijk ernaar en laat het uitrazen, al is dat niet gemakkelijk. Ook dit gaat vanzelf over als je er niet tegen vecht. Het gevoel dat hierna tevoorschijn kan komen is een soort kosmische liefde. Probeer niet dat nog mooier te maken dan het al is door er allerlei nobele gedachten aan te koppelen. Laat het zijn, dat is genoeg.

Een derde gevoel dat zich onderweg op het spirituele pad kan aandienen is rauwe eenzaamheid. Het is een gevoel alsof je in een ijskoude kosmos bent belandt waarin je je troosteloos verlaten voelt. En ook hiervoor gelden de adviezen als voor de andere gevoelens. Het gaat over als je het aanvaardt. Dan kun je beloond worden met een wijds gevoel van tintelende vreugde en verbondenheid.

Een uiterst pijnlijk gevoel is de smartelijke terugblik. Op het moment dat je spiritueel ontwaakt kan het leven dat je tot nu toe leidde zich aan je voordoen als een vorm van grote tragiek. Je kunt een intens berouw voelen om de verloren tijd. Dat moet je wel aankunnen. Ook dat heeft niets te maken met specifieke trauma's die je eventueel opgelopen hebt. Ga ook dit gevoel daar dus vooral niet mee verbinden, ook al is de verleiding groot, want maar al te makkelijk redeneer je zo jezelf in een slachtofferrrol. Als je ook dit gevoel toelaat zonder oordeel, zal het zich kunnen omvormen tot een soort weemoed die je voortaan met je meedraagt en die je innerlijk heel zacht maakt. Die weemoed geeft je toegang tot oprechte, belangeloze barmhartigheid en mededogen.

Een vierde gevoel is heel wat aangenamer dan de vorige. Ik noem het 'de kosmische lach'. Je kunt onderweg op je spirituele pad werkelijk overvallen worden door de totale absurditeit van alles en nog wat om je heen. En de enig mogelijke reactie op dat moment is een schaterlach. Ik bedoel dus niet de cynische lach om de belachelijkheid van alles, maar een brede bevrijdende lach van inzicht, warmee je jezelf van een heleboel zinloos gedoe bevrijdt.
Geen van al deze gevoelens is verplicht op het spirituele pad. Maar als ze zich aandienen is het meestal onverwacht. Als je weet dat ze er gewoon bijhoren, kun je je er misschien wat makkelijker aan overgeven.
Het is ook belangrijk dat je in je eventuele rol als spiritueel begeleider van andere mensen op deze emoties verdacht bent en er mee weet om te gaan. Het heeft geen enkele zin om deze emoties te duiden om er zo aan te ontsnappen. Het zijn de wachters aan de poort van openheid. De sleutel van die poort die elk van deze wachters zal opvragen is: overgave.

Je kan het Trudy,


lieve mensen

Ik was er een paar dagen niet...een paar dagen forumvrij...daarom een beetje verlate reactie.
Onbezorgd: van harte welkom! Wat fijn dat je deze plek gevonden hebt, een plek van delen en respect, een plek van groei..
Je kwetsbaarheidheid en je kracht je straalt ze beide uit! Mooi hoor!
Dank voor het het delen van jouw verhaal!
X

lieve Trudy

Terwijl ik je lees moet ik denken aan wat ik van de week iemand hoorde zeggen:
"wie zichzelf overwint is sterker dan degene die een hele stad overwint!"
dikke knuffel
X


Wat fijn dat ik jou zie Nij en dank jewel voor je welkom.


Hallo Onbezorgd,


Ik weet dat ik het kan, zoals je dit mogelijk hebt kunnen lezen in mijn verhalen.

Mocht ik wijze raad nodig hebben zal ik de eerste zijn die jullie zal raadplegen.

Voor dit moment neem ik graag genoegen met dat wat je me hebt geadviseerd.
Waarvoor mijn dank.

Vriendelijke groet,

Trudy


Dank je Nij,

Liefs Trudy :-)


Je bent goed op weg Trudy en mag ik je zeggen dat ik je heel bijzonder vind.


Ooit eens geprobeerd te joggen,ik had overgewicht en het leek me de oplossing.
Na een paar weken van marteling besloot ik om maar te stoppen,met de gedachte waarom kan een ander het wel.
Weer iets wat ik niet kon.
Zo,n gevoel blijft natuurlijk hangen en steeds als ik joggers of hardlopers voorbij zag komen dan stak me dat,ik kreeg steeds weer de bevestiging dat ik niets was.
Jaloersheid kwam naar boven,boosheid natuurlijk ook.
Een hele tijd later kwam ik iemand tegen die steeds als iemand hem vroeg hoe het met hem ging zei;
Hartstikke goed,ik heb vandaag 10 km gelopen.
Daar heb je er weer zo een ging in mijn hoofd,moet zo nodig laten zien hoe geweldig hij wel niet was.
Hij werd steeds beter want steeds op de vraag,hoe het met hem ging kwam er een antwoord van,dat hij vandaag 15 km of 20 had gelopen.
Ik vroeg hem waarom hij hard liep,ik voel me er goed bij zei hij.Ik vroeg waarom 15 km en niet 14 of 16,waarom 20 km,waarom bewust voor een afstand kiezen.
Ik wil over mijn grenzen gaan zei hij,ik wil de pijn voelen dat geeft me een kick.
Daar kon ik het mee doen want verder kwamen we niet.
Later kwam ik weer eens met hem in gesprek,hij werd opener en vertelde zijn verdriet.Zijn verdriet verpakt in boosheid,zijn verdriet verpakt als slachtoffer,zijn verdriet waar hij niet mee geconfronteerd wilde worden.
Ik begreep ineens waarom hij de pijn wilde voelen van het hardlopen.
Steeds als ik weer een jogger tegenkwam of een hardloper,zag ik iemand met verdriet,en dacht daar heb je er weer zo een,die zichzelf niet wil voelen.
En ik voelde me goed,ik voelde me zelfs beter,voelde medelijden.

Bij mijn ochtend wandeling met mijn hond,geniet ik nu echt en ik loop steeds een stukje verder,zo fijn voelt dat genieten.Op een van mijn wandelingen,zag ik donkere lucht aan komen van een in mijn ogen gigantische onweersbui.
Ik besloot hard naar huis te rennen,dat was niet echt prettig want ik heb geen sport Beha.Door mijn hoofd ging nog...onze lieve heer wil me laten rennen.
De dag daarna zag ik een vrouw hardlopen en voor iemand met een groot verdriet maak je plaats.Ik gaf haar de gelegenheid om te passeren.
Ik voelde me goed op mijn stukje natuur met mijn hond,zo goed dat ik plotseling begon te rennen,zonder sport beha en dat was niet echt prettig.
Het gaf me toch even te denken.
Bij onze plaatselijke ALDI keek ik van de week in het krantje en zag een aanbieding van sport beha's,waarom viel mijn oog daarop.
Moest ik er 1 kopen,voor het geval dat..
Dan zul je net zien dat ik hem net op het bewuste moment niet aanheb dacht ik.
Dus toch maar meer kopen en gewoon dragen,dat kon ook niet want ik was bang dat ik dan van mezelf Moest hardlopen uit schuldgevoel,en dat wilde ik absoluut niet.
Uiteindelijk besluit ik maar om er gewoon een paar te kopen en ze te dragen,want wat ik ook zal voelen,ik wil het in ieder geval kunnen.
Ben benieuwd of er een paar zijn die me passen,want morgen ga ik eens kijken.
passen ze niet dan zal het wel zo moeten zijn.Passen ze wel dan wil ik ze dragen.
Komt het gevoel van zin in hardlopen niet meer dan is het ook goed maar als het komt dan wil ik het ook kunnen.
Ik herinnerde mij ineens dat ik als kind graag rende.



Dank je Onbezorgd dat je je mooie joggingsontdekkingstocht zo zonder franje met ons wilt delen.
Fijn om je te lezen!




Dan neem er toch gewoon één mee ?

Voor het geval dat...


Dag Onbezorgd, als kind rende je graag:)
Mijn moeder zei eens dat ik een halve jongen leek...
ik klom vaak graag in bomen,haha.
Wat ik wel merk is dat kinderen zo heerlijk vrij vanuit zichzelf spelen...
dan krijg ik een gevoel van Oh, dat wil ik ook:))
En soms geef ik daar dan lekker aan toe:)


Hoi Onbezorgd, als je graag wilt rennen is dat vast heerlijk! Maar het goeie nieuws is: als je niet wilt, heeft het ook nog eens geen zin. Ik ben 22 kilo afgevallen zonder een vin te verroeren. Wel met een heel erg leuk dieet. Maar bewegen is volgens mij een frutje overschat in onze tijd. Een nieuw volkssprookje. En wat heerlijk dat je niet mee hoeft te doen met mensen die hun grimmige lat steeds hoger leggen. Zou dat geen bedenking van zelfafwijzing kunnen zijn? Dat het nooit goed is? Met je fijne hond lopen is vast veel heilzamer, voor jullie allebei. Lief dat je ons laat delen! x


sorry voor mn typfout: bedenking moet bedekking zijn. Ik bedoelde dat die grimmige ambitie van een jogger om de lat steeds hoger te leggen misschien wel een bedekking is van zelfhaat. Van dat je nooit goed genoeg bent...


Ja Annemiek, mijn dochter liep een periode hard in haar leven, om lichamelijk pijn te voelen als een soort van compensatie voor
zelfverwijt.
Gelukkig zag ze dat na verloop van tijd zelf in en kon ze op een andere manier omgaan met haar pijn.


Ik merk gewoon dat ik wil bewegen en dat bevalt me wel,alleen steeds de verkeerde beha's.Laatst had ik in de gaten dat ik even aan het huppelen was,zo heb ik ook de neiging om nog net een hogere tak van een boom te kunnen aan raken.Springen dus.Mijn 'mooie'schoenen heb ik al ingeruild voor echte lekkere wandelschoenen en dat vind ik heerlijk.
Een echte jogger zal ik nooit worden maar zo af en toe een sprintje trekken,dat lijkt me wel wat,net als toen ik kind was :)
Zo even helemaal genieten van mezelf,even lachen om mezelf,het hier durven opschrijven.
Dit geeft zoveel energie.



Met bewegen, iets meer dan alleen standaard beweginkjes,een beetje sporten
dus eigenlijk,breng ik mezelf meer in balans. Ik doe eigenlijk een beetje lichaamswerk en bewandel daarmee de dunne scheidslijn tussen lichaam en geest.

Zoals bekend gaat het lichaam de endocriene stof endomorfine afscheiden, dat dan weer leidt tot een vorm
van bewegingsverslaving.

Daarom zijn er mensen die wel degelijk sportverslaafd zijn en wanneer ze dat door
een blessure tijdelijk niet meer kunnen,
hoogst ongelukkig worden.Zij moeten dan eigenlijk gewoon afkicken van de door hun eigen lichaam gevormde morfine.

Maar een beetje milde beweging zolang het nog kan..Waarom niet ?

Moet wel zeggen dat ik zelf de laatste tijd ook niet zoveel meer beweeg.Zou wel moeten.


Dag Onbezorgd,
Wat vind ik het fijn dat je je groei en je vernieuwende inzichten over jezelf met ons wilt delen. Ik heb echt genoten van je verslag over het joggen en die sportbeha's. Heerlijk te vernemen dat je zo dicht bij jezelf komt en daar trouw aan bent en wat dat betekent voor je relatie met je medemensen. Blijf vooral springen naar die hoge takken!


Langzaam aan krijg ik al een beetje rust in mezelf Bram en dat zonder medicijnen.
Ik heb gemerkt dat wanneer ik me meer op mijn lichaam richt,er minder in mijn hoofd gaat zitten.
Eigenlijk geeft het lichaam vanzelf aan wat het wil,alleen mocht het nooit van mij.
Ik heb nu pas het gevoel dat ik echt leef.



Onbezorgd, heb je wel eens aan Tai Chi gedacht ?


Had ik nog niet aan gedacht Harry.
Wel ben ik een blauwe maandag naar een fitness centrum geweest.Nou jah,eigenlijk wel een half jaar of zo.
Wil me eigenlijk even nergens toe verplichten,ik ken mezelf.
Wat niet is kan natuurlijk altijd nog komen.
Op dit moment ervaar ik het wandelen als heel bevrijdend,soms lekker langzaam en soms stevig de pas er in.
Maar dank je wel voor de tip Harry,zal eens kijken op internet.


Wat heerlijk voor je Onbezorgd dat je het gevoel hebt dat je echt leeft. En wat fijn dat wij met je mogen meeleven!


En.......Onbezorgd........passen ze?

Wat een heerlijk verhaal.

Ik waardeer enorm je onbezorgdheid in het delen van je ervaringen.

Leef meid en spring zo hoog als je kan.
Ik spring graag met je mee.

Alleen........heb ik dan eerst dat leuke dieet van Annemiek nodig, zodat ik wat minder kilotjes de lucht in hoef te brengen.
;-))





Heb ze vanmorgen gehaald en ik voel me de koning te rijk.
Gelijk even uitgeprobeerd en mijn hond vond het geweldig dat rennen.
Vond het nog wel eng om me echt te geven,maar dat komt nog wel.


Vanmorgen belde mijn zus,die eigenlijk mijn zusje is,ze is anderhalf jaar jonger dan ik ben.
Ik weet niet waarom ik haar nu mijn zus noem,misschien omdat ik haar eindelijk als gelijke zie.
Mijn zus heeft verdriet,over het contact wat ze niet had met mij en mijn jongste broer.
Het verdriet wat nu bij haar naar boven komt,wat ik eerder altijd voelde.
We hadden "geen"contact.
Wilde ik met haar overmijn probleem met mijn moeder bespreken,ging ze daar bewust niet op in.En op de terloopse opmerkingen die ze maakte,kreeg ik het idee dat ik het probleem met mijn moeder zelf maakte.
Dan is er nog mijn broer"tje"die al veel langer geen contact met mijn moeder heeft,en het lijkt er op alsof hij er geen last van heeft.
Ik ben de enige die in mijn ogen goed contact met mijn broer heb,ook al heb ik hem voor het laatst in 2003 gesproken.
In ieder geval kunnen we samen iets,en dat iets hoeft niet vaak,ik vind het goed zo.
Veel pijn is weg bij mij,ik denk dat ik nu gemakkelijker met mijn moeder om kan gaan,ik denk dat ik nu zie dat zij er ook niets aan kan doen.
Wat ik niet wil is veel contact,of echt "gezellig" gaan lopen doen,het "zo hoort het contact"
Wat ik had was last,last dat ik mijn moeder niet meer zag,een last van wat doe ik haar aan?
Ze is 80 en eigenlijk heb ik haar in mijn ogen niet nodig,maar misschien ook wel om nog waardig onze laatste jaren samen door te brengen.
Ik heb mijn zus niet nodig denk ik,niet meer i.i.g.
Wat ik wel wil is het beste er uit te halen wat er in zit.Dat betekend voor mij niet de vriendin zijn die mijn zus nodig heeft.
Het betekend voor mij om haar last te verlichten,naar mijn moeder toe.
Ze is boos omdat er op haar feestjes nooit iemand van 'haar kant"aanwezig was.
Alleen mijn moeder.
Ik weet ook niet of ik wel op haar feestjes wil zijn,dat zal de tijd uitmaken.
Ik wil mijn grenzen trekken,ik heb die grens nodig,daaroverheen,raak ik mezelf kwijt.
Ik hoop echt dat ik hierbij steun mag verwachten,mijn bedoeling is oprecht.


Gisteren heb ik mijn moeder opgebeld.Ze was blij dat ik contact wil hebben.
Ik voel me onzeker,ben ook bang,ben bang van haar tegenstrijdigheid.
Wil ik met haar om blijven gaan,zal ik de grens moeten trekken en niet vragen of ik een grens kan trekken.De erkenning bij mijzelf zoeken en niet meer bij een ander.

Met mijn zus wil ik alleen kunnen praten,ik denk dat ik wel wat verder kan komen.Ze toont eindelijk emotie,al is het nog weinig.
In mijn ogen was ze gevoelloos en ik ben blij dat ik mijn echte zus een beetje kan zien


ha Onbezorgd

Ik kan me je onzekerheid en angst zo goed voorstellen.
Fijn dat je je niet laat tegenhouden hierdoor..en het jouw tijd nu is je weg open te maken naar je familie..elk moment..met en binnen jouw mogelijkheden..
Ik wens je hier het dicht bij jezelf blijven toe!
X


Dank je Nij,we komen er wel :)


Hoi Onbezorgd,

Blijf in jezelf geloven, je weet en kent de grenzen.

Liefs Trudy


"Je mag je in ieder geval nooit iets wijs maken. En je moet maat weten te houden. En je kunt alleen jezelf een maatstaf zijn."

Ha ..... ben ik nog 'n keer. Heb net deze zin gelezen uit een bijdrage van Nij. Leek me een mooie zin die aansluit op wat jij had bijgedrage Onbezorgd.

:-)


Soms wil ik reageren maar weet niet hoe en voel me klein worden.
Soms wil ik laten zien maar weet niet hoe en voel me machteloos worden.
Soms wil ik laten horen maar weet niet hoe en voel me verloren.
Maar soms krijg ik in de gaten dat ik het dan niet voor mezelf doe.
En zie weer wat ik doe :)


Wat mooi heb je dat verwoord Onbezorgd!
Je bent de enige niet die dat zo voelt.
Liefs,
Leo


Beste Leo,

Ik mag dan wel eens lastig zijn......maar nu wil je graag laten weten dat ik je lees in je antwoord op Onbezorgd.


Af en toe krijg je zo maar een inzicht hè Leo ;)


;-)


Afgelopen maandag ben ik met mijn man samen naar mijn moeder geweest.Ik had haar 7 jaar niet gezien, ze is nu 80.
Op weg naar haar toe was ik nerveus,zelfs bang.Het viel me op dat ik zo bang voor haar was.Gevoelens die ik nooit een plaats kon geven,komen nu duidelijker naar boven en ik kan wel zeggen dat ik niet echt liefde voor haar voel.
Boos was ik ook op haar,boos op wat ze mij aan had gedaan,mijn boosheid was echt in haat omgeslagen,iets wat er voor zorgde dat ik haar 7 jaar lang niet zou zien.Aan de andere kant wist ik ook dat ze wel geprobeerd had het goed te doen maar alles was zo nep geweest.Van het liehebbende kindvrouwtje die zich mijn "vriendin"noemde,zo goed als wij met elkaar omgingen vond ze,tot de "boze stiefmoeder"zo als ik haar dan in gedachten noemde.Het beviel me wel dat geen contact met haar,ik ben er een stuk rustiger door geworden.Er bleef toch iets binnen in mij dat zeurde,ik wist dat ze niet anders kon.Ik verwachte nu geen moeder meer voor mij en besloot om dat ook niet meer in haar te zoeken.Het contact is niet goed,dat kan ook niet .We zullen elkaar wel wat vaker zien denk ik.
Ik heb nog 2 dagen thuis boos rond gelopen,boos op haar en ik veroordeel mezelf er ook niet om,het is niet anders.
Langzaam ebt het weg en zie ik de 80 jarige vrouw in haar waar ik ook verdriet om voel.
De volgende keer zal ik er minder moeite mee hebben om te gaan,en ik hoop dat er toch nog iets kan groeien.


Fijn je oprechtheid naar jezelf toe Onbezorgd.
Ik herken het gevoel diep van binnen te weten dat ook mijn moeder niet anders kon.
Ik voel met je mee en hoop ook van harte dat er nog iets kan groeien of helen tussen jou en je moeder.
X


Ik denk dat het wel zal lukken Nij,het gaat er om dat ik niets meer verwacht.Ben toch blij dat ik gegaan ben :)


Herkenbaar wat je zegt Onbezorgd! :-)



Tussen Ouders en kinderen is er altijd een
vreemd soort hierarchie.

Je blijft altijd "hun kind, hun voortbrengsel"

In die zin dus de lager geplaatste in de hierarchie.

Wanneer je zelf ouder wordt en je blik wijder en veelomvattender, ga je die hierarchie aanvechten.Dit doe je meestal onbewust in lichaamstaal en oogopslag in
contacten met ouders.Dit wordt feilloos
door de ontvangende ouders opgevangen
en de "opstand" wordt neergeslagen.

Veelal is het enige dat dan nog rest : afkeer,haat,nijd en rancune.Soms jarenlang
een koude onuitgesproken oorlog.

De vraag rijst: Met welk doel hebben mijn ouders mij in de wereld gezet en is daar iets van terecht gekomen.

Vreemd genoeg stellen kinderen deze vraag
nooit direct aan hun ouders omdat dat tot
pijnlijke existentiele discussie's en confrontatie's kan leiden.

De vraag rijst ook:houden mijn ouders van mij en wanneer dat niet of niet voldoende zo blijkt te zijn, hoe ga ik daar mee om?

Wanneer dit leidt tot bitterheid, zul je zelf ook veel bitterheid op je pad tegenkomen.


Ik kan je verzekeren Harry dat jouw hierbovenstaande beschrijving van de relatie tussen ouders en hun kinderen niet op mijn ouders en mij van toepassing is. Ik heb hele fijne ouders gehad en ben daar nog steeds dankbaar om. Ze hebben mij steeds gesteund, ook als ik een geheel andere weg insloeg dan zijn hadden gehoopt.
Helaas is jouw verhaal in vele gevallen wel een juiste weergave, maar het is dus heus - en gelukkig maar - niet altijd zo.



Gelukkig maar Bram. Ik heb dat stukje vanuit mijzelf geschreven en niet willen generaliseren.

Aan de andere kant weet ik dat veel mensen in de dezelfde situatie zitten en hoop ze hiermee tot spiegel te dienen.

Zeker zijn er zeer veel mensen wel "in goede aarde" terecht gekomen.

Je kunt het dan ook aan hun persoonlijkheid merken. Jij bent daar een voorbeeld van.


Ach Harry, ik lees je bijdrage # 13846.

En eigenlijk zeg je er zó veel in, misschien wel zoveel dat ik het moeilijk vind te reageren.
Toch doe ik het wel.

Je zet het neer, met woorden die iets oproepen van - het is zo.-
Ik begrijp na je reactie aan Bram, dat het vanuit jezelf is geschreven.
En als ik de conclusie moet trekken dat het ook jouw ervaring is, dat zeg je no'g meer dat de woorden die er staan.

Ik wil er graag voorzichtig mee zijn, met conclusie's, bedoel ik.

Wil ook niet direct mijn eigen ervaringen er boven op leggen, maar je eigenlijk een vraag stellen als dat mag.

En dan sta ik even stil bij de laatste regel:

.......Wanneer dit leidt tot bitterheid......enz. Denk je dat er ook een manier zou kunnen zijn om die bitterheid, te transformeren? Misschien door de vraag te stellen: ' Wat nu? "




Harry, als je hebt gemerkt dat je veel bitterheid tegenkomt omdat je zelf verbitterd bent - en ik neem aan dat je uit ervaring spreekt - dan heb je iets heel belangrijks ontdekt.
Wat in het 7stappenplan niet wordt vermeld is dat wrok en verbittering vaak de laatste barrières zijn vlak voor de Poort van Openheid. Het zijn als het ware de wachters aan die poort die nog overwonnen moeten worden.
De overwinning op die wachters begint met ze te herkennen. Dat heb je al gedaan. En vervolgens - hoe vreemd dat ook moge klinken - om ze te respecteren. Jouw humor is daarbij een belangrijk wapen. Wrok en verbittering komen voort uit het idee dat de pijn die je hebt ervaren een onrecht is, jou aangedaan. Maar door die pijn te accepteren, dat het is zoals het is, hoe pijnlijk ook, en hoe teleurstellend ook, en door af te zien van enig recht op geluk, behaal je de overwinning op die wachters. Daarna worden ze je metgezellen, zoals Wil een paar dagen geleden zei als reactie gaf op een bericht van Margreet: het geaccepteerde leed maakt je ontvankelijk voor je medemens. Het opent je.


Harry denk eens na over wat je zei: Wanneer je zelf ouder wordt en je blik wijder en veelomvattender, ga je die hierarchie aanvechten.

Kun je dit transformeren in: Wanneer je zelf ouder wordt en je blik wijder en veelomvattender, stop je met het aanvechten van de hierarchie.

Laat de hierarchie voor wat het is. Je beloning zal zelfrespect zijn, dat kun je alleen jezelf geven. Je zult zien hoe je omgeving daar als vanzelf op reageert in een positieve zin.



Drie mooie antwoorden op een rij.Waar ik iets mee kan.Waar ik iets mee kan ?
Is dat wel zo ? Waar ik iets mee moet.

Carla zegt terecht wat nu ? Bram zegt terecht; acceptatie, zie af van het recht op geluk.Hans zegt terecht stop met vechten , het levert zelfrespect op.

Het is zaak deze gedachten bij mezelf te impregneren, diep te laten doordringen,
zodat ze bestendig worden.Zodat ik het inzicht dat daar uit voortvloeit niet meer kwijt raak.De poort van openheid staat al jaren op een kier.Toch lijkt het steeds weer vechten tegen de bierkaai om de poort nog verder open te krijgen.

Zelfrespect en zelfacceptatie en trouw aan mijzelf, blijven hot-items binnen mijn beleving.De verlokking is groot om iemand van buitenaf te vragen wat kruipolie in de scharnieren van de poort te spuiten, zodat hij verder open kan.

Maar dit werkt contra-produktief omdat ik weet dat ik het zelf moet doen.

Soms denk ik dat ik er ben.Maar emotie's zorgen ervoor dat ik steeds wordt teruggeworpen.

De afgelopen jaren heb ik veel aan kracht aan kracht ingeboet.Die krachteloosheid
dwingt mij ertoe maar te blijven zitten waar ik zit.Zitten wachten tot de periode van krachteloosheid voorbij is.

En dat voelt niet prettig aan.


Met RESPECT lees ik je en volg ik je.



Harry,

In een wachtkamer zitten is over het algemeen niet prettig. Word je wel geroepen?



Harry, "De verlokking is groot om iemand van buitenaf te vragen wat kruipolie in de scharnieren van de poort te spuiten, zodat hij verder open kan."

"Maar dit werkt contra-produktief omdat ik weet dat ik het zelf moet doen."

Harry, de verlokking is groot. Ik zou zeggen: vraag het!

Accepteer dat je het nu nog niet zelf kan. Het is geen schande om hulp nodig te hebben. Het brengt je in verbinding met de ander en geeft je de kracht die je nodig hebt.

Ga, als je het even niet zie zitten, naar het hier en nu. Haal gisteren er niet bij en de toekomst ook niet. Wat heb je NU nodig?

Dikke kus,
Linda


@Word je wel geroepen?

Het lijkt er niet op. Tenminste ik hoor niks.
Misschien wordt ik wel een beetje doof.


Misschien helpt een beetje kundalini-meditatie? Sorry, hoor. Ik heb weer allemaal nieuwe ideeën opgedaan.

Als ik die cursus heb gedaan, gun ik andere mensen ook zo die ervaring.

Laat mij maar even uitbruisen.


Nou Harry...de wachtkamer is bijna leeg..
Je bent aan de beurt om de wachtkamer achter je te laten..
er is werk aan de winkel....of wil je liever blijven hangen?


"Tenminste ik hoor niks."

Juiste zintuig?



Blijven hangen ? Nee nee niks d'r van.


Heel fijn! :-))


Beste Harry,

Ik heb je post gelezen # 13908.
Ben blij te horen dat je in de reactie's van anderen woorden hebt gevonden, waarvan jezelf denkt er iets mee te kunnen.
Vervolgens zeg je....waar ik iets mee moet.

Ik denk dat het zo niet werkt. Moeten wordt verplichten en kan zo maar een heilige plicht zijn voor jezelf, waar je je in kan verliezen en dan verlies je tevens je openheid.

En dat zou werkelijk doodzonde zijn, want dat is, wat ik nu juist bij jou zie gebeuren......die openheid.

Geef die openheid de kans om te groeien, de deur staat al jaren op een kier, zeg je.
Mooi. Wat te doen? Wat nú?
Lieve Harry.......het klinkt misschien wat hard, maar mijn bedoeling is liefdevol......haal je eigen voet er tussen vandaan.

Daarna is de keus aan jou om de deur dicht te laten vallen, of deze verder open te zetten. Je zegt dat dit vechten tegen de bierkaai is. Heb jij een voorbeeld waardoor je met vechten je doel hebt bereikt?

Met je humor dan?
Bram zag je humor als wapen.
Ik zie, dat je soms ook weg duikt in en met je humor.
Ik merk af en toe, wanneer er iets te dichtbij je komt.......je je humor gebruikt als een sausje, om de smaak van de emotie weer weg te werken.
Verlies je humor alsjeblieft niet, kan heel bevrijdend zijn, maar verstop je er ook niet achter.

Houd wel de kruipolie bij de hand Har, die zal je nodig hebben om te ontdekken dat je heel wat in huis hebt, veel meer dan je misschien bewust bent of bij jezelf toelaat.
Laat die olie maar eens lopen naar alle plekjes van je Zijn.
Ook naar de plekjes waar je kwetsbaar bent.

Zie ze allemaal maar aan, smeren maar met die olie, daar worden ze zacht van.

Doe ook een beetje olie op het vuur, om het brandend te houden in jezelf en weet.......wanneer het vlammetje even wat minder is, er hier zeker, mensen zijn die even met mee willen blazen.

Ik vind je een prachtmens.
En wil je bedanken voor je openheid, waaraan ik mijzelf ook weer mag slijpen. X






Problemen op het spirituele pad worden niet opgelost op de wijze van een wiskundig raadsel door het vinden van het juiste antwoord.
Problemen op het spirituele pad zullen oplossen als een wolk die zomaar verdampt als je je eigen gehechtheid eraan loslaat. Het probleem bestaat daarna niet meer. Er is dan dus ook geen antwoord meer.
De gehechtheid bestaat uit de overtuiging dat je onlosmakelijk met dat probleem verbonden bent.


De ladder van het leven zit vol splinters, maar die merkt alleen hij die naar beneden glijdt.



Wil een paar dagen geleden zei als reactie gaf op een bericht van Margreet: het geaccepteerde leed maakt je ontvankelijk voor je medemens. Het opent je.

Bram, 19/09/2007 18:48. #13857

Sloeg vanmorgen een bladzijde open van De Ziel Het boek met alle antwoorden.
Samayutta Nikaya :

Duik in de wateren van goedheid.
Met goedertierenheid als een veilig baken voor zwemmers,
is goedheid helder en zuiver
en koestert eenieder zie zichzelf onderdompelt.


X margreet




Is het niet zo Bram dat ik zoek omdat ik denk dat er wat vinden is. En wanneer ik
helemaal niks meer wil vinden, ik vanzelf het zoeken staak en daarmee het hele probleem is opgelost.

Gewoon maar doen of zijn zonder wat te willen vinden?



Natuurlijk zoek je omdat je weet dat er iets te vinden is.
Maar waar zoek je? Het antwoord is nooit binnen de cirkel van het probleem, maar altijd erbuiten. Om er buiten te komen moet je paradoxaal genoeg eerst het probleem ten volle accepteren, om er daarna afstandelijk naar te kunnen kijken en vervolgens los te laten.
In het boeddhisme heet dat: eerst verzamelen, daarna ontwaken.



Misschien is het wel heel simpel:

Wie zoekt naar geluk heeft geen geluk.
Wie niet zoekt naar geluk heeft geluk.

Wie zoekt naar het spirituele heeft niet het
spirituele.
Wie niet zoekt naar het spirituele heeft het
spirituele.

Wie zoekt naar zichzelf,heeft zichzelf niet.
Wie niet zoekt naar zichzelf,heeft zichzelf.

En schrijf zo het hele forum maar vol.


Zo simpel is het Harry :-)



En oh ja..

Wie een probleem zoekt heeft geen problemen.

En wie geen problemen zoekt heeft een probleem


Harry, je bent een meester in het ontserieuzen. Als je nu eens op dezelfde speelse wijze omging met de herinnering aan je vader?



Ja Bram ik ben alweer uitgelachen..

Dus jij zegt : eerst verzamelen het probleem vervolmaken en dan loslaten.

Voelt wel als een zichzelf opbouwende druk. Als iets dat uiteindelijk gaat knellen.Als iets dat binnen een vooraf vastgesteld kader steeds groter wordt.Als een steenpuist.

Pijn is niet altijd onvermijdelijk maar ik ben geen masochist.

En mijn vader ? tja..Ik hoop op de goede weg te zijn.



Nu weer even helemaal serieus.

Ik stop met fout zoeken bij mijn vader en ik begin met fout zoeken bij mijzelf.


...mooie beeldspraak die steenpuist
ze doen pijn als ze op springen staan...
als ze springen is er zuivering....


En in de verte, in de herberg, staat de muziek nog steeds aan. Maarten van Roozendaal zingt Jean Pierre Rawie. Wie houdt het daar nog droog?


Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

Wij volgen éen voor éen hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.


# 13992

Goed.....fout......het is er beiden niet Harry.
En simpel.....nee echt simpel is het niet.

Of toch misschien.......als je een klein beetje lef hebt, n.l. wel

Je hoeft geen masochist te zijn, maar loop ook niet weg voor de pijn waar je beter doorheen kan gaan, dan er om heen.



Auw dat doet zeer.joh.

Heb net mijn vader gebeld en met hem afgesproken voor as Zondag.

Het deed me goed hem weer even aan de lijn te hebben.


Zo, Annemiek, die komt wel even binnen.

Ook al zit op deze pijn inmiddels een pareltje.

Mijn vader heeft gekozen voor een zelfgekozen dood.

Had ik zijn hand maar mogen vasthouden.



Mooi Harry, heel mooi.
En houd zijn handen beiden in die van jou, nu het nog kan.



Carla, ben geen wegloper..Face the shit.

Naar mijn idee kan het geen kwaad om soms dingen die ingewikkeld zijn te versimplificeren.

Ingewikkeldheid is ook maar een gedachte.

Ik hou niet van ingewikkeldheid.Ik kan het niet volgen.Om die reden hou ik welhaast organisch en van nature van dingen aan de basis.



Carla,

Wat jij hierboven verteld dat lijkt mij niet te verteren.



En mijn vader leeft maar ik ben de nagel aan zijn doodskist. Ik weet het ook niet meer hoor. Als ik geweten had dat mijn bestaan zo'n gesel voor mijn levensbezorger zou zijn, dan was ik er nooit aan begonnen.



Die frictie doet niet alleen bij jou zeer maar ook bij je vader.

Wie neemt nou het initiatief om die situtatie
te doorbreken?

Voordat er slechts op een sterfbed de woorden "Ik hou van jou" kunnen worden
uitgesproken.

Misschien is er voor die tijd nog iets aan te doen.


#14001:
"En mijn vader leeft maar ik ben de nagel aan zijn doodskist"

Hij heeft het al lang geleden geaccepteerd,

:-)


Maar wat als het dogma de liefde verdringt?
Diepgelovigheid kent geen tijd.


Lieve Annemiek,

Denk aan het toutje waar je vanmorgen over sprak in de herberg.

Je bent de weg gegaan die je gaan moest.
Dat deed mijn vader, op zijn wijze, en die van jou nu ook.

De pijn die dat met zich meebrengt......misschien een nieuwe geboortepijn voor jou en mij.

Geen mens kan in al zijn volheid voldoen aan de verwachtingen van anderen.

Blijf zitten waar je zit, en verroer je niet, hou je adem in en stik niet.

Als je het geweten had......ja hoor!......wie was je dan vandaag?

Hoe rot alles soms kan voelen.......ik weet zeker dat ik, en dat geldt ook voor jou, de mens geworden ben door alles heen.

Ik hoop voor jou dat je ooit het gevoel mag smaken je levensbezorger dankbaar te zijn voor het leven wat jij nu hebt.
Ook al rolt er nu misschien een machteloze "vloek" achteraan.
Dikke knuf. X


lees touwtje...in de eerste regel. sorry.


Lieve schat, ik ben hem reeeeeete-dankbaar. Meer en meer ervaar ik vreugde in onbezorgbare mails. Niet aangekomeen boodschappen. Ik voel bijna dagelijks vreugde bij tekort. De grandeur van het echec. Zonder wond was er nooit een parel gekomen. Tis alleen zo oncommuniceerbaar. Fijn dat er een forum is.x



Jij bent vrijer dan je vader.

Je vader zit vast. Jij beweegt vrij.

Ga dan op gevangenbezoek bij je vader.

Ga (tijdelijk) in zijn dogma zitten. Jij hebt de keuze. Je vader niet.

Of draaf ik nou door?


#14001
Gelukkig maar Annemiek dat je dat niet van tevoren geweten hebt, anders was je er voor een heleboel mensen die je blij gemaakt hebt niet geweest! Doodzonde!
:-)



Wanneer het oncummuniceerbaar is, draag hem dan éénzijdig op in liefde.


Harry....# 14000....

Niet te verteren......
Natuurlijk dat gevoel heb ik ook gekend.
En zat ik met verdriet, pijn en vele vragen in mijn innercirkel.
Compleet verdoofd.
Delen met elkaar, was er niet bij.
Niet over praten......dan is het er immers ook vaak niet....???

Gaande mijn weg, accepteerde ik zijn beslissing.
Die was van hem.

Dat klinkt nu wel heel simpel, dat was het niet.
Ik moest mijzelf vergeven voor alle verwijten die ik maakte en hem vergeven voor iets wat hij deed, of beter gezegd wat hij niet deed.

Ik was buiten mijn innercirkel en kon er naar kijken, het gebeurde waarnemen, mijn pijn doorstaan, en vervolgens loslaten.

Loslaten......maar niet laten vallen, snap je.
het is een onderdeel van mijn bestaan geworden, die mij heeft gebracht naar hier toe.

Wie zou ik zijn als dit alles niet op mijn pad was gekomen?
Ik weet het niet. Hoeft ook niet.





Precies Carla het zijn de ervaringen en de pijn die ons rijker maken..


Annemiek@Zonder wond was er nooit een parel gekomen. Tis alleen zo oncommuniceerbaar. Fijn dat er een forum is.x

Hoe herkenbaar!
X


Ik lees en zie de parels, wat mooi wat er elkaar aangereikt wordt!
Jullie zijn me dierbaar!


Ik heb net heel goed en lekker gehuildx Margreet


"net heel goed en lekker gehuild"

Dat klinkt als een lijf vol leven.


Ja en ik dacht dat ie niet voller kon:))

x Margreet


...mooie beeldspraak die steenpuist
ze doen pijn als ze op springen staan...
als ze springen is er zuivering....


Nij, 21/09/2007 11:24. #13993

Ja en dan het helen van de wond.

En mijn weet hij kan altijd terug keren, maar weet m dan beter te verzorgen

XMargreet

Nooit steenpuisten gehad hoor!:))


Ja en ik dacht dat ie niet voller kon:))
x Margreet

margreet, 21/09/2007 13:31. #14019

HAAST niet voller kon;))


Ja, ik stroom gewoon even over.


Stroomde over.
Alles is weer goed op peil!:)


Je hebt blijkbaar over.


"Als ik geweten had dat mijn bestaan zo'n gesel voor mijn levensbezorger zou zijn, dan was ik er nooit aan begonnen."

Dat zou dan voor mij een groot gemis zijn geweest! Ben blij dat je er bent Annemiek!

Dikke kus,
Linda


Ik heb gisteren en vandaag gehuild om het gemis van mijn medecursisten. Voelde me zo met hun verbonden. Ook wel weer fijn, want de eerste cursus was ik niet in staat zulk contact te maken.

Gelukkig heb ik jullie ook. Maar digitaal is wel anders. Ik heb geleerd dat ik lichamelijk contact heel belangrijk vind. Gelukkig zie ik een aantal van jullie weer gauw. Pas maar op, ik ga jullie lekker knuffelen!!


Ik kreeg gisteren een ongewone mail dat mij en mijn vrienden vandaag om 10.28 iets moois te gebeuren stond. Er werd me gevraagd het te laten weten.
Voor mij is dat de prachtige uitwisseling die hier vandaag op het forum ontstond.
Mooie parels!
X



Margreet@Ik heb net heel goed en lekker gehuildx Margreet

Huilen...heerlijk hé Margreet..om je aan over te geven net zoals aan lachen..:-) het lucht allebei op!
X


Carla@ Gaande mijn weg, accepteerde ik zijn beslissing. Die was van hem.
Dat klinkt nu wel heel simpel, dat was het niet.
Ik moest mijzelf vergeven voor alle verwijten die ik maakte en hem vergeven voor iets wat hij deed, of beter gezegd wat hij niet deed.
Ik was buiten mijn innercirkel en kon er naar kijken, het gebeurde waarnemen, mijn pijn doorstaan, en vervolgens loslaten.
Loslaten......maar niet laten vallen, snap je.
het is een onderdeel van mijn bestaan geworden, die mij heeft gebracht naar hier toe.

Dank je Carla dat je dit met ons deelt.
Je ontroert me.




Jij bent vrijer dan je vader.

'Je vader zit vast. Jij beweegt vrij.

Ga dan op gevangenbezoek bij je vader.

Ga (tijdelijk) in zijn dogma zitten. Jij hebt de keuze. Je vader niet.

Of draaf ik nou door?'

Een forum blijft behelpen.


Ik bedoel dat ik me vaak een tikje moedeloos voel om dingen onder woorden te brengen. Tegelijkertijd is het heel rijk en fijn dat we elkaar hier op dit forum kunnen treffen. Maar mijn ervaring is ook dat als je iets verwoordt, het niet meteen betekent dat je een dijk van een probleem hebt of dat je het antwoord van je 'vraag' niet weet. Nouja, weet ik veel. Ik verschuil me het liefst achter mn werkje: vragen stellen. Werkt normaal altijd. Niemand die het door heeft dat ik zelf nooit wat zeg. Behalve hier dan.



OK. Niet tegen dovemansoren.


Misschien goed voor ons allemaal om de hiernavolgende tekst nog eens te lezen.


LUISTEREN

Als ik je vraag naar mij te luisteren en
jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen
als ik voel,
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.
Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij denkt dat jij iets moet doen
om mijn probleem op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd het ook mag lijken.
Dus alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.
En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.


Nij@ #13937
Je bent aan de beurt om de wachtkamer achter je te laten..
er is werk aan de winkel....

Mmmm....deze zin zat me gisteren al niet helemaal lekker...en wil hem graag bij deze deleten als het kon!




...Nergens voor nodig..


... wel voor mezelf...



OK..


Bram, ik heb een nieuwsgierige vraag aan je.

Je plaatst een héél waardevolle tekst over luisteren. ( # 14047 )

Plaatste je het zo maar, of had je een aanleiding om het te plaatsen?




Carla,

Er floepten bij mij wat ongevraagde adviezen uit..


Harry, ik ben dol op jouw wijsheid. Serieus. Hou je vooral nooit in hoor! Ik probeerde alleen maar uit te leggen ook ik de eigenaardige behoefte ken om me af en toe te uiten over iets waar ik zelf al de oplossing voor heb. Ik krijg het gek genoeg niet goed onder woorden wat ik hiermee bedoel.


Is het hier zo nu en dan iets plaatsen niet een vorm van samen zoeken en hopen door elkaar wat aan te reiken een stapje verder te komen?
Je leest iets, je voegt iets toe en tegelijk is het als het afpellen van een ui, jij een rok, dan ik een rok, dan jij weer, op zoek naar die innerlijke pit...
Bedoel jij ook zoiets, Annemiek?


Ha Harry,

# 14142.....naar mij?
Kan ze niet vinden.;-)

Naar anderen?
Ze stoorden mij niet.

Ik zag de zéér ware en waardevolle tekst over luisteren en stak de hand in eigen boezem.

Daarna het lijntje nog eens doorgelezen met een luisterend "oog", en zag toen wel dat ik door mijn reactie op het gedicht van Annemiek, het gesprek tussen jou en Bram doorbrak.
Dacht dat daar misschien het punt van niet voldoende luisteren lag.
Dit was ik me eigenlijk al meteen bewust.
Alleen te laat, had al verzonden.
Dat komt er van als de emotie het even overneemt. ;-)
Ik werd er echter in gerust gesteld, toen jij schreef dat je je vader had gebeld.

Wens je morgen een hele fijne en warme ontmoeting met je vader.



Lieve Carla, ik weet ook niet wat Bram bedoelde, maar ik denk dat t ook niet op jou sloeg. Ik wil wel graag iets delen wat dit betreft, maar moet dat later doen want ben nu weer ff tante van 2 neefkes. Veel zegen morgen Harry!


Je bent een lieverd Annemiek.
Geniet met volle teugen van je neefjes.
Dat doen ze vast en zeker ook van jou.





Harry, ik wens je veel wijsheid toe voor het bezoek morgen aan je vader.



Voor Harry:

De vrienden van de strijder van het licht vragen hem waar zijn energie vandaan komt. Hij zegt: "Van de verborgen vijand."
Zijn vrienden vragen wie dat is.
De strijder antwoordt: "Iemand met wie we het zwaard niet meer kunnen kruisen."
Dit kan een jongetje zijn dat hem, toen hij klein was, bij een ruzie de baas was. Het kan een vriendinnetje zijn dat hem liet zitten toen hij elf was. Of een leraar die hem voor domkop uitmaakte.
Wanneer hij moe is, herinnert de strijder zich dat die persoon nog niet van zijn moed heeft gehoord. Hij is niet uit op wraak, de verborgen vijand behoort immers niet langer tot zijn leven. Hij wil alleen maar een nog betere strijder worden en zo bereiken dat zijn daden de wereld overgaan en de oren bereiken van degene die hem in het verleden heeft gekwetst.
Pijn, gisteren geleden, geeft een strijder van het licht vandaag kracht.
Paulo Coelho


Soms denk ik dat we elkaar teveel toedichten, in de zin van afdempen. Maar het kan ook zijn dat ik steeds asocialer word. Deze zin is bijvoorbeeld een mooi voorbeeld: Je strooit de wereld in dat je je steeds asocialer voelt en je kunt er gif op innemen dat goedbedoelenden reageren met de mededeling dat je echt heel errug sociaal bent.
Heb ik ook op mn werkje. Men zegt daar bij voorbeeld veelal: ' Wat zit JIJ in t donker!! Wat heb JIJ nou op je bord!!
Vaak ervaar ik zorg als schijnzorg. Als bedekking van andermans angst.
Maar wat t alternatief is, buiten thuis blijven en niet meer op zo'n fijne site als de onze posten weet ik ook niet zo gauw.
Jij?


Mogelijk lig jij al lekker onder je donsje en zit ik hier al een half uur naar je bijdrage te luisteren......;-))

Een alternatief vraag je......ja lekker over bomen, bij het haardvuur in de herberg op 7 Oktober misschien?

Ik denk je wel aan te voelen.






Als klein jongetje van vijf, viel ik in een vijver.Ik kon niet zwemmen en er was niemand.Op mijn paniekgeroep kwam één
iemand af,namelijk een portier van een nabij gelegen verzekeringskantoor.

Het bezorgde gezicht van die man die me uit het water haalde ervoer ik zeker niet als dat van iemand die met schijnzorg
bezig was.

Ieder mens is mentaal in beweging toch ?
Hetzij subtiel, hetzij omvangrijk.

Bij mezelf merk ik veel veranderingen.Desondanks blijf ik bij mezelf.Zij het dan op een bewegende,glijdende schaal.Hoe mensen daarop reageren, daar heb ik eigenlijk maling aan.Want ze willen graag dat ik diegene blijf die ik altijd al was.Dat zou je rustig bedilzucht kunnen noemen of misschien desorientatie Er wordt in ieder geval voor mij ingevuld dat ik degene moet blijven die ik altijd al was.

Dus ik blijf bij mezelf en reageer schouderophalend op mensen die vinden dat ik iemand anders moet zijn.

Met het bovenstaande bijnaverdrinkingsdrama heb ik willen aangeven dat ik wel zorg van schijnzorg heb leren onderscheiden.

Tot slot die broertjes Dalton uit Lucky Luck
Die boefjes.Die worden ook kwaad wanneer
iemand ze aardig noemt.


"Maar wat t alternatief is, buiten thuis blijven en niet meer op zo'n fijne site als de onze posten weet ik ook niet zo gauw."

1
Niet verdedigen/uitleggen maar meegaan met de beweging:
Wat zit JIJ in t donker!!
Ja, ik ben bezig mijn dag/nacht ritme om te draaien. Wil jij het laatste lampje even uitdoen?

of
2
Niet helpen, maar bevestigen en erger maken:
Ik vraag me af of ik ooit uit deze depressie kom!
Waarschijnlijk niet. De meeste depressies gaan niet over. Je zult een vreselijk ellendig leven lijden.







Ik heb soms moeite met het antwoorden van mensen die ik beroepshalve spreek als ze me aan het begin van een gesprek vragen hoe het met me gaat. Volgens mij willen ze dat helemaal niet weten, is het een soort lege formule geworden.

Eén keer heb ik op zo´n vraag geantwoord dat het helemaal niet goed met me ging. Ik schrok eigenlijk zelf van de reactie van de vragensteller... hij was duidelijk van zijn stuk gebracht en wist niet hoe gauw hij het gesprek weer op het werk moest krijgen.



Is dat speciaal voor mij Nij ?

Wat aardig!

Maar vergeet niet dat wij hier een heel
peloton van die mensen hebben.

Daar zit jij ook in.Of je dat nou wil of niet.

Overigens ben ik bij tijd en wijle ernstig
verduisterd.



Idd. Hans dat gehéhoeishetjagoedgepingpong, zie ik ook
als holle frasen.


Ja Hans die ken ik.

Soms dacht ik:, zal ik zeggen goed?

Als ik in een niet zo n prettige situatie, maar wel bewust van de onzinnige vraag.
Nou nee of redelijk antwoordde.
Zag ik dat ze uit hun balans raakte,

Verder ging het ook niet Net als je zegt dat het goed gaat.

Hoopte dat ze er wat aan hebben gehad.

X Margreet




niet onzinnig natuurlijk maar als een automatisme


Harry #14161
Maar vergeet niet dat wij hier een heel
peloton van die mensen hebben.
Daar zit jij ook in.Of je dat nou wil of niet.
Nij@ 14154
Aan alle vrienden van de strijders van het licht incluisief mezelf...


Hai lieve late forumgangers.....

Ik zit zo even wat van jullie woorden te overdenken en ga bekennen e.e.a. wel te herkennen.

Toch even een vraagje?

Iemand spreekt je vóór het zakelijke gesprek aan, vraagt hoe of het met je gaat?
Een dagelijks bekende ervaring.

Je verwacht dat die vrager het zomaar vraagt, zonder wezenlijke belangstelling.
Je zegt doorgaans: goed....met jou ook?
En gaat over tot het zakelijke gesprek.

Maar nu geef je als antwoord: " Nou nee, eigenlijk gaat het niet zo goed."
Je ziet dat de vragensteller schrikt en over wil gaan tot de orde waar hij voor kwam.

Vervolgens zou het ook zo kunnen gaan.....
De bezoeker vraagt: "Hoe gaat het met je?"
"Je neemt de vraag serieus en zegt: "Nou, eigenlijk niet zo goed.
De vragensteller schrikt er niet van en zegt b.v. : Hè wat jammer voor je. Naar om te horen. Vind je het prettig om na ons gesprek samen een kop koffie te drinken. Misschien wil je je verhaal even kwijt, ik weet niet of ik iets voor je kan betekenen maar wil graag naar je luisteren."


Wat doe je dan?

Vertrouw je de ander voldoende en neem je het aanbod aan of schrik je nu zelf en maak onmiddelijk terugtrekkende bewegingen met de woorden: " Ach nee, zo erg is het nu ook weer niet hoor......gaat vanzelf weer over."
En je gaat over tot het zakelijke deel.

Wie schrikt er van wie?

Het is goed in het eigen hart te kijken, s'avonds voor het slapen gaan......:-))
Dit deed ik even.








Die schijnzorg, waar Annemiek over sprak, die herken ik in de waarneembare zorgelijke vraag.......met het gevende gevoel.....ach arme jij.
Waardoor de reddende engel op kan staan.
Of zo iets....


Ik schrik gelukkkig niet meer.

Drie of vier jaar geleden kwam ik iemand tegen die ik vaag kende.

Vroeg hoe het ging. Vraag ik niet zo maar< Meestal zeg ik gewoon hai of dag.
Haar achternaam gaf ze anders door via de e.mail. en had een vermoeden dat er bij haar iets gaande was.

Kende haar nauwelijks.
Vroeg of ze wat mee ging drinken.
Had dat nog nooit gedaan

Even aftasten.
Het" ijs "was gebroken

Momenteel denk ik haar goed te kennen//
begrijpen .
Een echte ontmoeting die ik koester.


Ik heb mezelf niet altijd de goede zorg gegeven...weet ik nu..
dit omdat ik niet beter wist
niet beter kon
nu ik beter weet
kan ik beter
ik ga er maar vanuit
dat dit ook voor een ander geldt..
Herken Annemieks woorden
dat er onderling veel gebeurt
om angst te bedekken
afgelopen vakantie bv zag ik
hoe mensen samen kliekten
uit angst niet alleen te staan
uit angst er niet bij te horen
uit angst dat als je alleen bent
er iets kan gebeuren...
Schijnzorg en schijnzekerheid..
tja...wat is het alternatief?
Het gedicht van Desiree spreekt me erg aan:
Zonder mijn huis te verlaten
Kan ik al van het leven genieten
Zonder uit het raam te kijken
Kan ik de weg naar de hemel zien
Hoe verder je komt
Des te minder je weet
De wijze weet zonder te reizen
Hij ziet zonder te kijken
Hij bereikt zijn doelen zonder daden



P.S.
Sociale en asociale opmerkingen naar mij
dreven me vaak in een hoek en dacht ik vertwijfeld ..als ik maar dit...als ik maar dat...dan zou het niet zo'n pijn doen.
Toch zag ik bij diegenen die wel goed van de tongriem gesneden waren en hun juiste antwoord klaar hadden er net zo onder leden als ik, alleen leek dat niet zo.
Nu, voor mij:
"Pijn, gisteren geleden, geeft een strijder van het licht vandaag kracht."
Coelho



Leuke discussie van jullie allemaal. Ik zat nog wat te denken(en het gelijk maar op te schrijven)

De bezoeker vraagt: "Hoe gaat het met je?"

Ik denk dat je reactie afhangt van veel bewuste en onbewuste factoren van dat moment.

Is de vraag op de toon gesteld als de bekende holle frase: How are You? Dan zit die ander waarschijnlijk niet te wachten dat je als een emotioneel wrak je zieltje te luister legt.
Ben je alleen met die ander?
Heb jezelf voldoende tijd?
Of merk dat die ander alleen maar langs komt vliegen?
Hoe goed ken je die ander?
Hoe hoog is je nood om je te uiten?
Wil je alleen even spuien en je verhaal kwijt?
Of wil je een echt antwoord van juist die ander?

Bij dat laatste kun je, denk ik, beter actief zoeken naar een goede nar (die de waarheid spreekt) dan te wachten op een toevalsvraag van een vreemde".

Ik antwoord nog al eens op de vraag hoe het met me gaat: "Het meeste gaat goed."

Dan kan de ander kiezen.
Het is dan wel interessant wie op welke kant van de boodschap ingaan. Je herkent dan direct de "reddende engelen".

Dan mag je ongegeneerd je hele beerput aan narigheid opentrekken en etaleren in al zijn ellendige en smerige details.



hèhè.........Annemiek, zit ik me daar de halve nacht over twee woorden ( toedichten en indempen )gebogen en op deze superzonnigezondagmorgen valt het muntje.

Achteraf had ik het kunnen weten, ik dicht jou immers het knappe spelen met woorden toe.......maar hier bedoel je dicht stoppen, monddood maken, niet luisteren, meteen de andere kant belichten.
Iets in de zin van oppervlakkigheid. Niet twee spa dieper met je willen gaan, want owee, dan komt ook mijn eigen angst naar boven.

Als ik er naast zit hoor ik het wel.

De aan jou gestelde vragen Annemiek, op je werkje, ervaar ik eigenlijk niet als vagen met zorg of als vragen naar JOU, maar ik voel er een stukje onbegrip en opperste nieuwsgierigheid in.

Inderdaad Wil, leuke discussie.









Vanmorgen Rtl-uitzending over leeuwen.

Territorium en middelen..That's it..

En..tijdelijke allianties om een gemeenschappelijke vijand te overwinnen.

Volgens deze rauwe natuur is de rest bullshit.



Nog even over die reddende Engel......

Voor Harry was die van levensbelang, zo blijkt uit zijn verhaal.
Achteraf spreek je dan inderdaad van mijn reddende engel.

Wanneer iemand in de materiele problemen
zit en je kan zonder al te veel woorden helpen, doen wat er gedaan moet woren, kan degene die geholpen is ook jou ervaren als de reddende engel.

Wanneer je in gesprek gaat met iemand die er geestelijk niet best aan toe is en je hebt het vermogen alleen maar even te luisteren, even mee op te trekken, er gewoon te Zijn voor die ander.....dan wordt je wellicht ervaren als een engel, maar door jou heeft die ander zichzelf kunnen redden.

Conclusie...:-))......niet thuisblijven en fijn blijven posten.
Je kunt er zomaar een tegen komen.





Ha Harry, zou je willen ruilen met die leeuwen? :-)

Ha Nij, mooie stukjes plaats je. Voel met je mee.
Laten we er op vertrouwen dat de "strijders " van het licht steeds talrijker mogen worden. Ook al gaat er vaak pijn en verdriet aan vooraf. X


Harry, jouw reddende engel is inderdaad het tegendeel van een schijnzorger lijkt me. Dat lijkt op het verhaal van Anne van der Meiden die als kind het bombardement op Enschede meemaakte, het brandende huis uitvluchtte en in de armen viel van een voorbijlopende vrouw. Die ogenschijnlijk alledaagse gebeurtenis heeft zijn hele leven bepaald.
Zulke ware ontmoetingen heb ik steeds vaker, meestal achter kassa's ofzo. En dan vaak ook nog zonder al te veel tekst. Ik vind dat zelf zo wonderlijk dat dat soort momenten me zoveel meer vervullen dan als ik probeer te vertellen wat me beweegt. Dus als ik antwoord wil geven op de vraag: ' Hoe gaat het met je?'
Laatst had Bram daar een mooie zin voor. Ik kan t ff niet goed verwoorden.


Sorry, nu lijkt t net of het bombardement alledaags was. Ik bedoelde die vrouw, die de kleine Anne zo vanzelfsprekend, en daarmee zo ongelofelijk vervullend vastpakte. Alsof hij eindelijk thuiskwam nadat ie eeuwen was weggeweest. Ja, dat bedoel ik. Hehe, ik ben er uit:
Steeds meer zie ik die grote thuiskomst om me heen. Juist in de meest onbenullige ontmoetingen. De rest is schijnzorg. En jullie zijn een wonder van ont-schijnen!x


Vanmorgen heb ik genoten van het gesprek van Annemiek met Anne van der Meiden, in het Vermoeden.
Wat heeft die man een humor!

'Hoe gaat het met je Annemiek?'
...of Harry?...of Wil?...of Carla?..,
Hé Nij, hoe maak jij het?...

Klinkt dat nou echt als een holle frase..?
Eigenlijk heb ik dat zelf nooit zo ervaren en ook nooit zo wìllen ervaren.
Als ik iemand een tijdje niet gezien heb, en hij of zij stelt mij die 'gewoonte' vraag, dan zie ik dat zeker niet als een holle frase, en als ik hem zelf aan iemand stel ook niet!
Of je daar dan dieper op in wilt gaan, hangt vaak helemaal van het moment en van de omstandigheden af; zoals Wil en Carla ook al zeiden.
Ga er dus nooit bij voorbaat vanuit dat het 'maar een holle frase' is. In veel gevallen doe je dan de ander en daardoor ook jezelf tekort, tenminste zo zie ik het.

Liefs,
Leo
(...ook geen holle frase! :-)


Leo@Hé Nij, hoe maak jij het?...

Nee Leo geen holle frase!
Ik weet niet wat er met me gebeurt, begrijp het niet...kan het enkel toelaten...

Ik kom wel weer..
..liever geen reactie
X


Wat doe je dan? vraag je aan mij Carla in #14186.

Wat ik dan doe?

Antwoorden, ik kom in mijn werk gelukkig ook techneuten tegen die in meer geinteresseerd zijn dan in de techniek alleen. Zo ontstaan soms boeiende gesprekken.


Hoi Hans,

Het waren min of meer wat gedachten mijnerzijds, wel n.a.v. van jouw eerdere post.

Ik schreef er ook onder dat het goed was in eigen hart te kijken......zo mijmerend kom ik immers ook bij mijzelf terecht.

Je ervaring was zo herkenbaar.

Toch fijn voor je dat er ook boeiende ontmoetingen zijn.


Heb net naar de uitzending met Anne van der Meiden gekeken. De warme vriendelijke klanken van zijn dialect heerlijk om naar te luisteren. Mooi zoals hij zegt stiller te zijn geworden en dat liefde als winnaar uit de bus komt van het rijtje geloof, hoop en liefde. Dat deel ik met hem, dat vind ik een groot thuiskomen.



@Idd. Hans dat gehéhoeishetjagoedgepingpong, zie ik ook
als holle frasen

Lieve Nij en Leo,

Ik heb jullie niet van holle frasen willen betichten, noch andere mensen op dit forum,noch de steunpunten die je zo af en toe is tegenkomt-eigenlijk zoals Annemiek dat beschrijft-op straat in toevallige ontmoetingen.

Maar in de wervelwind van het leven zijn er
toch heus veel schijnbelangstellingen.



Eigenlijk zou je er goed aan doen die
schijnbelangstelling niet met schijnbelangstelling te wederkeren.


Hoewel ik wel belangstelling voor jou schijn te hebben. Maar nu moet ik slapen want de neeefjes hebben me gevloerd!



Herstel..Eigenlijk zou ik er goed aan doen...



De bezoeker vraagt: "Hoe gaat het met je?"

Ik denk dat je reactie afhangt van veel bewuste en onbewuste factoren van dat moment

Wil, 23/09/2007 10:39. #14176

Ja.

Leo

Ga er dus nooit bij voorbaat vanuit dat het 'maar een holle frase' is. In veel gevallen doe je dan de ander en daardoor ook jezelf tekort, tenminste zo zie ik het...
--------
Ik ook absoluut niet hoor Leo :))

Moest over deze leuke discussie nog iets over kwijt.

Als ik iemand na een wat ongewone langere tijd niet gezien heb en me vraagt hoe het met me gaat.
Anwoord ik " Heb je ff".

Op dat moment is er geen tijd schieten in de lach en maken b,v een afspraak.


Nee deze< daarom moest er nog iets over kwijt.

Net voor mijn vakantie dus begin augustus of zo, vroeg een bekende//collega tevens goede vriendin van mijn nichtje (mijn zusje bijna en goede vriendin)

Hoe gaat het nou met je Margreet.
Beantwoorde met ja heerlijk hartstikke goed.
Direct daarropvolgend zei ze.
Nouou dat klinkt niet goed!!Super serieus .
Zo snel ik soms kan denken dacht ik dat ze een grapje maakte of het niet goed verstond.
Niets van dat alles.
Gaf nog wat toelichting
Ze geloofde het gewoon niet.
Zat ff in de verkeerde film.
Sinds tijden even// een flits uit mijn evenwicht gebracht.

Het werk riep en in de keuken van een eethuis met heel veel mensen die trek hebben heb je niet veel tijd om daar nou eens rustig over na te denken.

Haar de volgende dag opgebeld
Het leek of ik ze vond dat ik me bij haar moest verantwoorden dat ik me prettig voel ofzoiets. Smiddags zou ik weer met haar werken.
Ik kwam niet bij haar binnen.
Maakte me verder niet uit maar deze had ik nog nooit gehoord en nu wel en meegemaakt:))



Ja Margreet,

Sommige mensen verzamelen narigheid om zich heen. Ze trekken als een magneet ellende naar zich toe. Als het zoontje van de werkster van de buurvrouw ziek is lijden ze mee.
Wat je zoekt dat vind je.

Naar mijn ervaring zijn het (meestal) vrouwen met een heel groot hart die vreselijk begaan zijn met anderen maar vrijwel niets aan zichzelf geven.

Toen ik op de Cardio Care werkte, viel het me op dat we regelmatig oudere vrouwen met een hartinfarct opnamen met zo'n lief groot hart. Uit gesprekken kwam haast altijd naar voren dat ze veel met anderen bezig zijn maar zelden met zichzelf.
Er zat dan altijd nog een persoonlijk verhaal onder.

Als opmerkelijk detail bleek dat deze vrouwen ook heel veel poetsten in huis!


Margreet, kan ze het niet geloven dat iemand zich uberhaupt heerlijk hartstikke goed kan voelen en gelooft ze je daarom niet? Zonde voor haar dan.


Oeps Wil .......doet me goed geen poetsster te zijn.
Hé.....leuk woord. poets en ster.......misschien ben ik dat toch.:-)


Ja Carla,
Je bent zeker een wijze STER die geduldig het stof bij de ander wegpoetst zodat die ook kan stralen.


7 Oktober krijg je een dikke knuf.


Ja.
:))

Mijn laatste voorbeeld betreft en vrouw die ik al jaren "ken", via mijn nichtje.
Op verjaardagen en partijen enzo.
Zelfs met elkaar op vakantie geweest. Met nog een aantal gezinnen met kinderen. Ieder op zich wel maar reuze gezellig.!!

Zij en mijn nichtje hebben eind januari een eethuis "Moeders" geopend.

Mijn nichtje had altijd de behoefte iets voor haar zelf te beginnen.
Zat na vele jaren in Zorg gewerkt te hebben al 10 jaar in de horeca.
Wilde dit al enige jaren en ook met mij bv.
Ze dacht ik werk zo hard met hard en ziel dit kan/wil ik graag zelf.

Haar vriendin ook uit de zorg en een goede "hobby" kunstenares en drie jonge kinderen wilde ook wat anders en zijn dus met beide echtelieden dit avontuur aangegaan.

Zoiets komt niet uit de lucht vallen en waren druk aan het onderhandelen over het pand dat ze voor ogen hadden en dat door faillisement leeg stond.

Niks was nog zeker of het door zou gaan.

Je moet gaan inventarissen en daar hoorde ik ook bij.
Zij wilde graag weten wat ik zou doen
Heb er goed over nagedacht.

Ik twijfelde om dat ik voelde dat er bij mij wat aan zat te komen.

Het pand ging in iedergeval door. Tijd om dat te vieren

In november zij de sleutel van het pand, die zij prachtig naar hun steil hebben verbouwd met heel veel lieve kundige vrienden en familie en is begin februari van dit jaar dus geopend voor de gasten.

Ik zou met hun in zee gaan
Was me gevraagd door mijn nichtje.

S' avonds met z'n vieren (nog een jongenvriend bekende/voor hen en kok die ook gevraagd was, het ontvangen van de sleutel gevierd met champagne.

Daar horeca eigenlijk niet met ding was. Had geen ervaring enzo leefde deze vreugde een stuk minder dan bij hun.

Mijn nichtje/zusje vriendin. wilde mij hier zo graag bij hebben en raakte in mijn ogen ietwat geirriteerd dat ik niet zo enthousiast was als zij waren.

" Ik moest nog even iets anders verbouwen." en heb uiteindelijk bedankt.
De vrouw zij nog tegen mij .Joh Margreet misschien over een half jaartje ofzo.
Ja je weet maar nooit.

Je weet ook niet als je aan zoiets begint of dat dan ook zal gaan lopen.

Nou het liep als een trein.
Hadden nog een kokkin in dienst genomen, ook een goede bekende van deze meiden moeders/ vrouwen.

Nog te weinig mensen en konden via advertenties geen passende krachten vinden.

Mijn dal ging opwaards en opeens belde mijn nichtje of ik wat bij hen wat wilde komen drinken.

Ik werd 'gestrikt" en ben hun gaan werkenhelpen
Thuis koken voor veel mensen etc is anders dan in de keuken van een eethuis.
Had daar al eerder gezegd geen ervaring in.
Kreeg het alt snel onder de knie en vind het fantastisch!!!!


In iedergeval je denkt iemand een beetje te kennen via via, en die vraagd hoe het met me gaat, terwijl ik als ik daar ben met haar werk en medeeigenares is van dit eethuis.

Zij "kent" mijn verhaal/mijn gezin een "beetje" via mijn nichtje ( die echt niet het achterste van haar tong laat zien ten aanzien van mijn verhaal) en zegt na dat ik antwoord dat het heel goed met me gaat:
nouuu dat klinkt NIET goed! dan. mag ik van mezelf een fractie uit balans gebracht worden enne er toch weer wat bijgeleerd :)).

Ja dat leren he .. dat houdt nooit op.

X Margreet





Het eethuis




Zij is overigens een hardwerkend goed wijf.
Die ik heel erg waardeer in wat ze allemaal doet
X margreet


Ja Carla,
Je bent zeker een wijze STER die geduldig het stof bij de ander wegpoetst zodat die ook kan stralen.

Wil, 24/09/2007 10:42. #14264


helemaal mee eens:)


Ik snap het niet


Linda heb je het tegen mij ? :)


Ja :))

Je hoeft het eigenlijk niet uit te leggen. Het is iets van jou. Het voelde voor mij prettig om te uiten dat ik het niet snap. :)


Ja, ik kreeg even geen reactie en wilde mijn eigen vraag aan jou beantwoorden

(Nee je hebt het niet tegen mij)

Antwoord :
Dat hoeft ook niet:)


Oh ik zie net dat je toch antwoord hebt gegeven.

Maar we hebben het wel over hetzelfde.:)

x margreet


Hahaha, nu snap ik je helemaal niet meer :)))


??

We zaten tegelijk te typen


:))


Ik lig in een deuk


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.