Groeiend inzicht

Faalangst

    door Passante, 17/09/2006 23:21. #1538. 31 reacties, laatste

Ben al het hele weekend aan het snuffelen hier...(aan)geraakt door tekst die aanlsuit op waar ik mee bezig ben.
Gnosis is nog niet zo lang als begrip bekend bij me (hoewel mijn moeder in al haar bescheidenheid een scriptie ooit schreef, maar ach..ik was een puber toen).
Als gevoel, als staat van Zijn is het niet anders dan altijd aanwezig geweest.
Natuurlijk....`kinderen..in hun is het Koninkrijk Gods`, het mijne heb ik nooit willen en kunnen verloochenen, ondanks de spreekwoordelijke Inquisitie.

Eenzaamheid bleek altijd mijn deel te zijn.
Hoewel velen zich geroerd voelden door mijn woorden, mijn passie voor het innerlijk weten. Menig liefdespartner liftte mee, voor een poosje..om mij vervolgens eigentijds te verketteren.
Nee, geen klacht, geen `arme-ik`, maar een zuiver rationele en ook emotionele constatering.

En nu....kom ik deze site tegen.
Al maanden verzonken in een droomachtige aandacht voor de vroegere Katharen. Vervolgens daar deze zomer op vakantie geweest, in hun inwijdingsgrotten gestaan, kritisch en openhartig de historische feiten en romantiek aangehoord.....en uiteindelijk mijn vakantieliefde moeten verlaten (het land Occitanie).
Wat rest vanuit de Randstad is lezen, lezen, lezen......

En dat brengt me op mijn titel:
Faalangst.
Waarvoor??
Ik weet een aantal universele essentieele zaken. Ik weet dat ik kan liefhebben en dus besta.
Ik weet dat ik niet uniek ben.

Maar....ik kom geen gelijken tegen.
Dus denk ik dat ik wat fout doe.
Niet ver genoeg ben...
Niet intelligent genoeg...
Niet aantrekkelijk genoeg...
Niet boeiend genoeg...
Kortom: niet goed genoeg.

Tussen de mensen zijn, me verbonden voelen, gewenst en gewaardeerd...dat kén ik.

Maar ik voel de gemeenschapszin niet, zoals ik hem zou wensen.
Soms ervaar ik me als `voorbijgeschoten in spirituele ontwikkeling.`
En soms als een dom gansje....kwekkend, maar geen idee.
`jullie`hier ervaar ik vooralsnog als oudere broers en zusters: wijs. (op intellectuele wijze, want hoe anders kan dat virtueel??)
En heb stellig de behoefte lesjes te leren....

Hopelijk ervaar ik hier waar ik al lang naar zoek.
Wie ore heeft horen.



Ik heb ore.

Denk maar niet, dat je het in jezelf uitsluitend zal vinden. De ander is van belang. Daarom ben je ook hier, en alle anderen eveneens, om gelijkaardige zielen te ontmoeten, ookal is het dan virtueel.

Je zegt dat je niet uniek bent, maar ook geen gelijken tegenkomt. Wie geen gelijken tegenkomt, is uniek, en bijgevolg ook eenzaam. In de ruime zin van het woord, sociaal, spiritueel, emotioneel, sexueel, zingevend, ethisch, ... . Wat een prijs voor het uniek zijn!

Dus ik zou zeggen, welkom onder gelijken, en schrijf alles van je af, hier is een streven naar een "elkaar" en een "ons" binnen de bron van het Zijn. En ieder sreeft daarnaar, via zijn eigen weg, die weg is geen onozelarij, maar weldoordacht en weldoorvoeld - ook weldoorvoed, spiritueel. Hier ben je niet alleen, en juist daardoor, leer je jezelf te vinden, je eigen weg, met vrienden en vriendinnen om je heen.

Veel succes toegewenst!


Beste Passante,

Ik sluit me helemaal aan bij Pascal 's woorden.
Zelf denk ik dat we de dag zullen prijzen, wanneer ons ego helemaal faalt.
Dan zullen we ontdekken dat we altijd al goed genoeg waren.
Tot dan blijven we:
even ver als jij
even intelligent als jij
even aantrekkelijk als jij
even boeiend als jij.
En we zullen dan ontdekken, dat we nooit gescheiden en eenzaam waren.
Dus eigenlijk hebben we geen enkele reden voor angst.


“Maar ik voel de gemeenschapszin niet, zoals ik hem zou wensen.
Soms ervaar ik me als `voorbijgeschoten in spirituele ontwikkeling.`”

Passante,
Je schrijft een openhartige bijdrage. Mag ik wat losse gedachten kwijt over je schrijfsels?

Tja, zoals je het schrijft klinkt het als de eenzaamheid die ik wel eens ervaar. Je voelt/weet dat je niet overal je verhaal kwijt kunt. Terwijl je kan overlopen van …
Ik dacht aan die uitspraak ergens op deze site:
De muziek der sferen wordt gespeeld door eenlingen in harmonie met zichzelf.

Je noemde gemeenschapszin.
Bij gemeenschapszin denk ik aan een situatie waarin je van anderen toch iets verwacht. Een verbondenheid die er MOET zijn. En dat is altijd lastig. Ben je geen mens van “oordelen” over anderen, dan blijft teleurstelling over. En de neiging dit aanjezelf te wijten.

Je had het over Faalangst.
Dat klinkt mij wat negatief. Ik moest denken aan de weg van de held, die allerlei moeilijke opdrachten moet doen en op het laatst door moeilijke eenzame dalen moet. Op zo’n punt komt waar de donkere nacht heerst waar die doorheen moet. Vervult van twijfels, zelfnegativiteit maar ook (nog diep weg weggestopt) de hoop er uit te komen. Er komt een weg omhoog, terug naar het gewone alledaagse leven. Met een gevoel van een diepe verbondenheid.

Niet goed genoeg.
Als je het zo schrijft dan doet me dat denken aan een gevaarlijke hindernis. Het is het gegeven van de “Valse Hoop”. Als ik maar goed mijn best doe, dan houden ze van me, vinden ze me aardig, etc. etc. Als ik maar … Als ik maar … En je kan ervaren dat het soms “even” werkt. Dan doe je nog harder je best. Maar het enige dat de “valse hoop” weg kan nemen is je innerlijke bron. Die, als die zich opent, je overlaat met zoveel liefde en erkenning. Dat kunnen anderen je nooit geven.


Beste Passante,
Ik begrijp heel goed je gevoelens. Je hebt van alles losgelaten, maar toch ben je nog niet aangekomen bij die andere oever. "Pfeile der Sehnsucht zum anderen Ufer" noemt Nietzsche dat, je schiet "pijlen van verlangen naar de andere oever", maar ze komen niet aan en verwonden je eigen hart.
En hoe kan dat nou, je was toch zo goed bezig?
Ik ken je niet goed genoeg om je raad te kunnen geven. Maar mag ik wel een suggestie doen?
Lees eerst maar eens de toelichting bij logion 6. En misschien begrijp je dan dat je eerst je huidige eenzaamheid volledig moet aanvaarden, om eindelijk die andere oever in zicht te krijgen.
Het aanvaarden van die eenzaamheid zal misschien nog wel wat traantjes kosten, maar die wassen je ziel schoon en ze helen de wonden.
Maar, zeker weten, voorbij die overgave aan de eenzaamheid wacht iets anders, namelijk datgene waar je zo naar verlangt. Maar zolang je nog krampachtig probeert niet eenzaam te zijn, bijvoorbeeld door de liefdesrelaties die je beschrijft, zit je bootje nog met een strakke lijn vast aan de oever van het land dat je nu juist probeerde te verlaten. En dat schiet niet op, hoe hard je ook roeit. Dus: verzamel moed, laat los en ga de eenzaamheid in.



Sjee.....wat voelt dat fijn, deze snelle aandachtige reacties.
Dankjulliewel.

Ik voel me welkom en uitgenodigd verder te gaan met het uiten van mijn innerlijke worstelingen.

PASCAL,

"De ander is van belang"....
Jazeker is hij/zij dit. Echter voor lange tijd meer dan me lief was. Langzaamaan begin ik de kunst van het nuttige ego te verstaan..., maar deze les gaat me zwaar af.
Ik heb de neiging als aquarelverf over te gaan in de gevoelens van een ander.
Hoewel deze staat van verbondenheid soms ultiem kan voelen, is er tegelijkertijd een uitéénspatten van een illusie wanneer angstige ego`s (jawel...vast ook de mijne..) in verleden patronen schieten.

De laatse tijd is het boze kind in mij veel aanwezig. Boos vanwege het feit dat zij begrijpt en mededogend is.....maar de ander slechts gebruik maakt van haar diensten.
Maar daarover een andere keer dieper/verder.

Wat je zegt over uniek zijn dringt nog niet in mijn bewustzijn door.
Ik vermoed dat dat komt vanwege de ingeprente doctrine dat niemand speciaal, bijzonder, apart of uniek is. (mag zijn...).
Zodra ik mezelf als uniek ervaar in mijn gevoel, mijn essenties of intenties, is er nog steeds een straffend stemmetje te horen.
Terwijl ik soms zo godsgruwelijk verliefd kan worden op mijn eigen geniale invallen of impulsieve acties. (-;

Dank voor je reactie, Pascal.
Ik voelde me al vanaf ontdekking van dit forum niet meer zo alleen.






VOORBIJGANGER,

Jouw woorden voelen zalvend.
Mooi....om ze te mogen ontvangen en mooi dat een mens de kunst verstaat wijsheid om te zetten in taal die aanspreekt en warm aanvoelt.
(Troubadour geweest in een vorig leven..? (-; )

Regelmatig voel ik wat je zegt: ervaar mezelf als volledig onderdeel van het geheel, niet/nooit gescheiden.....dus nimmer alleen.
Een ontroerend mooie gewaarwording, zomaar....tijdens een dans, een ontmoeting (met mezelf en/of een ander), een blik op een detail..etc.
Niets dan licht, liefde, waarheid.

Maar dan daarna: de keiharde confrontatie dat ik dit gevoel niet vast kan houden (nu ga je waarschijnlijk zeggen dat ik het juist moet loslaten...).
Hoe doe(n) jij/ jullie dit??



WIL,

Dankjewel voor je uitgebreide reactie.

Tsja, dat `overlopen van....`en niet gehoord worden op de wijze als je graag zou willen.
Ik kan er niet aan wennen.
Temeer daar er mensen blijven komen en gaan in mijn leven die me graag horen, maar tevens bepalen tot wanneer en tot hoever.
Als ik werkelijk mijn gnostische ervaring vertel, zonder inachtneming van toehoorder is er echt niemand meer die omgang met me wil.
Bullshit natuurlijk.....maar wel een verwoording van een diepe angst van mij.

Gemeenschapszin.......hoe langer ik stilsta bij dat begrip, hoe meer het me gaat duizelen.
Ja! Ik ben een gemeenschapsmens, aquarius...
Maar ik ben tevens erg graag alleen, om mezelf ten volle in alle stilte te ervaren, zonder overprikkeling.....want sjee, wat zijn mensen `lawaaierig`.
En dan zou ik soms mijn pijl en boog willen pakken, grr. Spontaan misantropische gevoelens komen dan op.

Hoop werk aan de winkel nog voor mij, zoals je leest.
Oordelen....ik doe de godsganze dag niets anders dan (be)oordelen! Ben er doodmoe van. Maar het lukt me nog geen 5 minuten eens geen oordeel los te laten op een wakker moment.
Daarom droom/slaap ik graag.

En ja, ik faal. Ik faal in gezonde zelfreflectie.

.....

Ik weet dat anderen me geen innerlijke rust, liefde en aanvaarding van het Zelf kunnen brengen.
Maar hoe in Zijn naam, moet het dán in een dualistische wereld???
Reflecteren is noodzaak.
Maar ik mis gelijkwaardige partij.




HENK,

Ik kom nog bij je terug.
Moet eerst nog wat logions lezen.....(-:



"Logion 6 is tijdelijk niet beschikbaar"

Grijns.....


Nou Passante we passen aardig bijelkaar!Ik herken mijzelf bijvoorbeeld in je prachtige uitspraak:
"Terwijl ik soms zo godsgruwelijk verliefd kan worden op mijn eigen geniale invallen of impulsieve acties".
In tegenstelling tot sommige bezoekers van dit forum sta ik beslist niet vijandig tegenover mijn eigen ego en in die zin sta ik het mijzelf toe om geniaal te zijn. Als ik dat gevoel niet zou toestaan zou ik niet meer kunnen werken. Als ik mijzelf zo nu en dan niet de grootste kunstenaar allertijden vind, waar zou ik dan de moed vandaan moeten halen om kunst te produceren?
De aardigheid is dat dit gevoel hand in hand gaat met faalangst, oh wat herken ik dat goed!
Daarin zijn we gelijk, maar ook volkomen uniek, er is geen tweede Passante en er is geen tweede Ronald.
Tja, dat is eenzaam! We weten wel dat eenzaam "een te samen" is en dat het woord alleen ook betekend dat "alles één is", maar intussen hebben we even niemand om mee te keuvelen en te knuffelen.
Wat een herkenning!
En dan weer al die prachtige inspirerende reacties, wat een warme woorden op deze kille regenachtige dag!
Ik kan niet alleen weemoedig zijn, maar gelukkig moet ik ook erg veel om mijzelf (koning ego) lachen. Het falen van mijn ego is vaak pijnlijk maar niet zelden ook erg geestig. Misschien is dat ook de reden dat ik wel reusachtig van mijn "ego gedoe" kan genieten, maar dat ik het vooral niet te zwaar opneem, zeker niet als ik faal. De beste remedie tegen faalangst is falen.
Fijn Passante dat je een zelfportret geschilderd hebt, waarin ik ook trekken van mijzelf herkend heb!


Beste Passante,

Als Licht, Liefde en Waarheid niet in ons waren, dan zouden we ze ook niet kunnen ervaren. Het weten dat ze er zijn, is voor mij voldoende.
Waarom een tijdelijk gevoel willen vasthouden? Is dat niet precies één van de spelletjes die ego steeds weer met ons speelt? Vasthouden wat het wil hebben en afweren wat het niet leuk vindt. Wat is het resultaat van beiden? Dat we ons rot voelen, steeds weer.
Dus: geniet ervan als het er de volgende keer is, maar méér niet.
Ik heb zelf veel aan meditatie. Het geluk dat je vind in innerlijke vrede is blijvender en dieper als het kortstondige geluk van de dingen die van buiten komen. Het blijvende geluk vinden we in het Hart van "Ik ben".

Beste Ronald,

Het ego heb ik niet tot vijand gemaakt. Hoe zou ik een illusie tot vijand kunnen maken? Ik neem het alleen niet meer zo serieus als vroeger. De keizer blijkt geen kleren aan te hebben.


Ha, Ronald..

tuurlijk passen we bij elkaar..(-:
Al is het maar omdat we beide kunstenmakers zijn.
Las vandaag weer eens een mooie passage hierover:
"....hij was manisch. Dat komt vaak voor bij kunstenaars, want de ziekte houd in dat je speelt met machten en energieen, die de zintuigen verruimen en het bewustzijn intensiveren. ......hij zei ook dat het begint als flitsen van grenzeloosheid, van een eenheid, een soort godsbewustzijn of een gevoel van absolute waarheid. Het duurt misschien even, maar de ervaring is zo sterk dat men er altijd naar terugverlangt. Vaak groeit dat verlangen uit tot een machtige kracht en daarin bevindt zich dan de kiem van nieuwe psychotishe episoden. De patient vergeet niet dat het altijd eindigt met chaos en angst, maar uiteindelijk is hij bereid de prijs te betalen om het nog een keer te beleven. God, de waarheid, of hoe je ook mag noemen...."

Manie en gnosis synoniem?

De DSM IV dient nodig bij gewerkt te worden, wat jij!?
:-)



Wat Passente hier zegt lijkt op mijn opmerkingen dat jesus wellicht waandenkbeelden had?????

welterusten Ab.


Wel-licht.

Wie zal het zeggen?

Tis en blijft wel een licht, die Jezus.

Maar als mens/ego mag jezelf kiezen of je dit volgen wil, zelfs een dwaallicht wijst een zekere weg.



Nee, Passante, ik denk niet dat manie en gnosis het zelfde zijn.
Laten we eens aan nemen dat beide de zelfde passie vertonen dan is de manie gebonden en de gnosis vrij. In een toestand van gnosis weten wij dat we een rol spelen. We zijn de toeschouwer van onze grollen, we stoten onze kop en roepen auw, we lopen trots rond op de expositie waar ons kunstwerk hangt.
Als je manies bent leef je in je kleine vergankelijke beperkte ego met alle frustraties van dien. Als men dan je werk niet waardeert voel je je miskent.
Indien je echter weet dat je in werkelijkheid EEN bent, ben je niet gekwest wanneer iemand je af kraakt of je belazert voor 2500 euro. In dat geval is het even slikken, maar je gaat toch door op een positieve manier omdat je beseft dat het niet anders kan.
Gnosis is ook practies, om dat het 'hier en nu' is en daar schuilt kracht in.
Wat leuk Pasante dat je ook kunst maakt, het is soms te betreuren dat het hier geen dating site is...
We ontmoeten elkaar hier in ons ware zelf en we zien dat er geen ander Zelf is.









"De DSM IV dient nodig bij gewerkt te worden, wat jij!?
:-)"

Hoi Passante,

zwijg me over die DSM IV, daar heb ik een week over gedaan om die in mijn hoofd te krijgen voor mijn examen "klinische psychiatrie" - gelukkig met bevredigend puntenresultaat, echter geen bevredigend gevoel. Naar mijn mening zou dat louter een naslagwerk mogen zijn voor de psychiater, de praktijk alsook de gesprekken met mensen zouden de basis moeten zijn. Maar goed :-). Dus voor mij mogen ze dat boek gerust naar de bibliotheek verwijzen, voor de liefhebber met een "ijzeren gestel" hahaha.

Ik ben zelf ondermeer amateurmusicus. Ik vind dat wie zich kunstzinnig uit, in staat moet zijn om zeer veel dingen weg te kunnen gooien. Hoe meer je weggooit, hoe beter je wordt. Dat geldt voor schrijvers, tekenaars, schilders, fotografen, musici, noem maar op. En met "beter" bedoel ik niet commerciëler, maar voor jezelf rijper. In mijn nederig geval zijn er 3 mogelijkheden. Ofwel maak ik er meteen een nummer van (komt het minste voor), ofwel smijt ik het bij de hoop voor later als mijn gevoel juist zit (komt het vaakst voor), ofwel smijt ik het bij wijze van spreken in de vuilbak (komt veel voor). Ik ken mensen die van alles wat uit hun instrumenten komt een nummer maken. Het meeste van hun repertoire trekt dan ook op niks, dat merken ze zelf ook na een tijdje. Er is immers geen ontwikkeling mogelijk geweest, de muze heeft ook geen tijd gehad om haar boodschap uit te voelen, alles moest meteen het podium of de CD op. Met oppervlakkigheid en leegte tot gevolg, terwijl kunst juist een Circe, een zingever, een vuller, pijl, doel, richting zou moeten zijn. En die vraagt tijd.

Tuurlijk mag je gruwelijk genieten van je invallen en die geniaal vinden, dat is de benzine, de passie en de hartstocht zonder dewelke geen enkele schepping mogelijk is.

De relatie tot de ander, je medemens, is vrij complex. Het is het zoeken naar een balans tussen openen en grenzen stellen. Louter overvloeien in de ander heeft nefaste gevolgen, je zal soms zien dat die anderen je leegzuigen en niets teruggeven, of iets teruggeven waar jij niet naar op zoek was. Dan is het tijd om grenzen te stellen. Ook om sommigen vaarwel te kussen.

De mens is echter een sociaal dier, kan niet buiten de ander bestaan. Zelfs de grootste kluizenaar geniet heimelijk van het besef dat de anderen hem als zodanig zien. Een megalomaan bv. heeft de ander meer nodig dan hij zelf wil toegeven. Hoe meer hij wordt bekritiseerd, hoe meer hij overtuigd raakt van zijn eigen denkbeelden. Bejegen hem echter met onverschilligheid, en hij zal al gauw proberen op te vallen om de ander opnieuw een mening of waardeoordeel over hem te ontlokken. Ik wil maar zeggen, onze nood aan de medemens toont zich eveneens in ons verzet tegen hem of haar of hun kritieken op ons. Indien niemand ooit tegen je zegt als kunstenares "dat vind ik erg mooi" of "amai, dat trekt nu werkelijk eens op niks", maar louter een desinteresse, onverschilligheid naar jouw werk toont, daar zou je niet zo gelukkig mee zijn denk ik zo. Je werk is tenslotte en uiting van een deel van je zelf. Iedereen heeft schouderkloppen en afwijzingen nodig. Maar vergeet ook niet dat je die zelf ook aan anderen mag geven, dat is je volste recht.

p.s.: als ik het over de ander heb, heb ik het niet specifiek over een lief of echtgeno(o)t(e), maar over eenieder die je pad kruist, op positieve dan wel op negatieve wijze.


Gelukkig blijkt uit jullie postings dat de DSM die jullie bedoelen iets anders is dan de gelijknamige fabriek die hier zo ongeveer naast de deur staat.
Is het misschien een studieboek voor psychologie of zo iets?


Henk,

Zoals beloofd, kom ik nog terug op jouw reactie.
Heb inmiddels logion 6 kunnen lezen....en ja, raak.

Je hebt volkomen gelijk in wat je me schrijft. Ik ben me bewust van mijn positie, roeiende naar die oever...bootje nog vast. (mooie metafoor!).
Sinds een klein tijdje heb ik mijn roer wat omgegooid, aarzelend, worstelend, maar enigzins effectief, omdat ik weet dat niets of niemand dan ikzelf dit bootje (ego) zuiverder besturen kan. In eerste instantie moe(s)t daar nog veel boosheid en teleurstelling voor doorleefd worden.
Ik ben er zeker nog niet.
Maar terug varen is nimmer een optie geweest.
Eenzaamheid is een illusie.
Maar onvoorwaardelijk, duurzaam partnerschap (familie, vriend of vriendin) blijkt dat ook....
Ai, verdrietige constatering. Maar ergens ligt daar ook een belofte in.
Moeilijk om te verwoorden, sorry.




Ronald,

Uiteraard zie ik geen logische gelijkenis tussen manie en gnosis.
Ik weet echter wel dat het gros van de psychiatrische patienten geniaal en uniek (kunnen) zijn en er een aantal van deze lieden ten prooi zijn gevallen aan duivelse instellingen.
Heb altijd een affiniteit gehad met ze gehad.
(soms even afkloppen, want deurbel en foon kunnen zomaar weer rinkelen, als zo`n iemand verhaal kwijt moet.....en das best vermoeiend)

De etiketten die ik opgeplakt heb gekregen in mijn leven, door leken en zogenaamd deskundigen, zijn hilarisch te noemen:
Borderliner, MDer, ADHDer, etc.
Toen ik zelf op de proppen kwam met een eureka-ontdekking, namelijk de HSP (High Sensitive Person), was dat voor de omgeving niet bevredigend genoeg.
Gelukkig heb ik me daar altijd, juist vanwege de kracht van het innerlijk weten, van kunnen distancieren.
En omdat ik me over het algemeen behoorlijk weet te gedragen, haha.
Nooit geen AD geslikt, therapie niet langer dan een paar maanden, adequaat gewerkt en gemoedert, etc.

Ik deed/doe voornamelijk aan bilbliotherapie en kom altijd weer net op tijd tot bezinning, (-:

Inmiddels heb ik de kunst van het zijn in twee werkelijkheden aardig onder de knie, hoewel het een dagtaak is.
Af en toe manish denken/voelen/zijn is me niet onbekend, maar ik noem het alleen niet zo.
Ik koester heimelijk deze momenten, want ik ben dan een schepper.
Nee, maak geen kunst zoals jij (bedoeld).
Ligt op een ander vlak: ik dans, voor mezelf en met kinderen en schrijf voor kinderen o.a.

Nou, wil je nu nog wel daten? Grijns...





Pascal,

Hartelijk dank voor je mooie reactie!
Kan me er goed in vinden....en weet na twee keer gelezen te hebben, dat ik nog eens zal kijken.
Vanmiddag al, na de eerste keer lezen, was ik er mee bezig, dat `weggooien`....oei, zo waar!
Vanavond moest mijn kleine foto`s hebben voor stamboom-opdracht school.
En voor het eerst, na jaren, keek ik op een andere manier naar voorbije momenten. Los.....los ben ik, zonder angst verleden te verloochenen.
Alleen zo is er ruimte en vrijheid voor nieuwe schepping.



Dat is mooi Passante dat je zomaar ineens op een andere manier naar die foto's keek. Dat is een belangrijke gebeurtenis, lijkt me. Mooi is ook dat je het in de gaten had dat het nu anders was. Gefeliciteerd.


Wat heb je weer een mooi beeld van je zelf gegeven Passante.
Zelf denk ik dat iedereen meerdere persoonlijkheden heeft, dus meerdere ego's. De meeste mensen zijn zich daar misschien niet bewust van, maar HSP mensen natuurlijk wel.
Zelf heb ik voor het eerst kennis gemaakt dat we meerdere persoonlijkheden hebben in het boekje:"De mens en zijn mogelijke evolutie" van P.D.Ouspensky. Ik herinner mij nog dat hij dat idee dan verder uitwerkt in samenwerkende 'ikken' die dan samen een magnetisch centrum vormen.
Het zal wel, er is helemaal niets op tegen als we constateren dat we eigenlijk 'een bosje met vlooien zijn'.
Sinds ik weet dat we in werkelijkheid EEN zijn is het nog minder een probleem. Zo ben ik in de ochtend een heel ander mens dan in de avond. Voel ik mij 's avonds nog zeer voldaan over wat ik gedaan heb, als ik de volgende ochtend mijn werk weer onder ogen kom dan is er niets meer over van de grote Ronald. Dan ben ik mij pijnlijk bewust wat er nog allemaal gebeuren moet of zelfs verbeterd moet worden.
Ook is er een zeer groot verschil tussen mijn oordeel wanneer een werk pas af is en het oordeel van jaren later! Als er één ik of ego was dan zouden al die verschillen niet bestaan. Naar mate er meer afstand is met mijn werk ben ik er over het algemeen veel gelukkiger mee.
Dat weggooien van jou en van Pascal heb ik niet. Ik ga rustig van het ene werk naar het andere, ik gooi niets weg, verbeter wel.
In heel dat proces en in mijn verdere leven zijn er steeds met elkaar strijdende Ronaldjes, toch is mijn leven en werk behoorlijk consistent. Dat komt denk ik omdat ik bij toch 'heel' voel, juist heel omdat ik alles toelaat in mijzelf. Ik amputeer geen 'ikjes', dat heb ik hier op dit forum juist afgeleerd.
Wat je verteld hebt over de foto's vind ik sterk van je. Toen mijn ex vrouw mij laatst foto's aanbood, heb ik ze niet aangenomen. Ze zei nog: "ook de foto's van je atelierfeesten en expostieoopeningen niet?" Nee, ook die niet. Het is niet zozeer dat ik hier het verleden amputeer, ik heb een goed geheugen het is er nog. Maar ik ga er niet opnieuw de confrontatie mee aan. Er is een stil verdriet in mijn hart, dat mag daar ook zijn, maar ik wil het niet groter maken.
Vandaar dat ik mij aansluit bij de felicitatie van Henk, ook mijn gelukwensen!


Tis een marathon, heen en weer..heen en weer.
Ik duik op deze site in de materie en tevens in de mens achter zijn/haar virtuele `facade`....en ga op mijn bek!
Want er staat zoveel moois, zoveel wat ik verder onderzoeken wil, maar tegelijkertijd verzet ik me tegen die ruwe ontwaking.
Kan het simpelweg niet bijbenen, omdat ik teveel tussen regels doorvoel/leef.
Het lijkt niets te maken te hebben met de dagelijkse wereld van werk en zorg voor mijn kinderen.......ik denk dat ik maar een apart topic ga starten over integratie van een gnost in die aparte werkelijkheid die men `realiteit`noemt.


Vind je de wrijving tussen onze visie en datgene wat we dan 'realiteit' noemen niet juist één van de prachtigste zaken die het leven uitmaken? Zijn dat niet juist dé momenten om te pogen opener, liefdevoller en gelijkmoediger te worden?
We gaan vaak op onze bek. So what? Opstaan en verder. Wéér wat geleerd over onszelf! Die momenten zijn toch de treden van de trap omhoog naar het uiteindelijke ontwaken, de Werkelijkheid?


Helemaal mee eens voorbijganger!

Waar ben je bang voor Passante?
Alles wat we hier met elkaar delen is bedoeld als inspiratie voor ons dagelijkse leven. Immers, als dat niet het geval zou zijn dan zouden we hier nogal dwaas optreden!
Ook mijn leven is zeer onregelmatig en chaotisch en ik ga vaak op mijn bek. Weer wat geleerd! Inderdaad!
Maak van gnosis vooral geen apart topic van! Denk aan de kracht van het nu!
Zo, ik ga een paar weekjes in Spanje wandelen, bedankt voor je boektip, Passante, het zit al in mijn koffer!


Passante,
Als je overvoerd voelt, dan kom je toch gewoon een tijdje niet op dit forum? Dan heb je geen rationele input. Wat heb je nu aan al die overbodige woordenvloed?

Kun je rustig je gevoel uitbuiken in de realiteit.



Ik wens jou een diepzinnig én prettig verblijf in Spanje toe Ronald, alsook veel kunstzinnige inspiratie. Tot spoedig!


Hup, nog eentje van Nisargadatta:
"Zolang je aandacht blijft besteden aan je ideeen en begrippen, die van jezelf of die van anderen, zit je in de boot. Maar als je elke leer en alle boeken en alles wat onder woorden is gebracht laat vallen en je duikt diep in jezelf en je ontdekt wat je bent, dan zal alleen dat al je problemen oplossen. Daarna ben je over elke situatie volkomen de baas, want je wordt niet langer door je ideeen over de situatie getiranniseerd."


Je citaat doet me een beetje denken aan het Stoïcisme, meer bepaald aan Seneca's "De vita beata". Over het algemeen gaat het daarin om een onderscheid te maken tussen die situaties waar je greep op hebt en die situaties die je te beurt vallen, en waarop je geen invloed hebt. Bij die laatste kan je dan bv. denken aan het gezin waarin je geboren wordt, een sterfgeval, een trein die te laat komt, enz. Bij de eerste bv. slechte of ongezonde gewoonten, emoties of gedrag. Door zelfreflectie en de zorg voor zichzelf is het mogelijk om zichzelf te overwinnen en een soort van zelfmeesterschap te bereiken (wat uiteraard een ideaaltoestand is). Door aan jezelf te werken ga je sterker, vastberadener en onverstoorbaarder of gelatener omgaan met die situaties die je overkomen. Je kan ze dan wel niet beïnvloeden, maar wat je wel kan door aan jezelf te werken is bv. je houding ertegenover wijzigen zodat ze je niet eindeloos meesleuren in een bodemloze "ego"-put van wanhoop, woede, wrok, enz. Het is opvallend hoe de kern steeds opnieuw weerkeert, verpakt in andere woordgedaanten.

Neem nu die film uit 1977 van Franco Zeffirelli, "Jesus of Nazareth". Ik heb hem dit weekend op dvd gekocht en nogmaals gezien. Over het algemeen blijft die film vrij trouw aan de Evangelieën, maar er waren een tweetal passages die me even in aangename verwondering brachten.

De eerste was wanneer Jezus op de binnenkoer van een huis een kleine menigte toesprak, en er iemand vroeg: "maar wanneer breekt het koninkrijk Gods aan?". Zijn antwoord was, samenvattend, zeer eenvoudig en voor ons heel herkenbaar: "het koninkrijk is hier en nu en overal", dus voor hen die het willen zien. Het tweede moment was wanneer Nicodemus naar Jezus toegaat om hem beter te leren kennen. Jezus vertelt hem dan dat hij opnieuw moet geboren worden om het koninkrijk binnen te kunnen gaan. Er werd duidelijk gesuggereerd dat hij moest leren om met andere ogen naar de mensen en de wereld te kijken, zijn oude farizeïsche en dominante "ego" afwerpen dus. Nemen we die twee uitspraken samen, dan komen we dicht bij een Gnostische Jezusfiguur. Wie weet heeft Zeffirelli die twee kleine passages er bewust op die manier ingestopt?


Volgens Nisargadatta en Sri Ramana hoeven we niet aan ons zelf te werken, Pascal. Want waar werken we dan aan? Aan het verbeteren van onze persoonlijkheid? Die moeten we juist kwijt zien te raken, zodat het oorspronkelijke gezicht het werk kan doen. Hoe raken we die kwijt? "Duik diep in jezelf en ontdek wat je bent" is het enige wat we hoeven doen. Dan zal ons handelen spontaan worden: er wordt gedaan wat er gedaan moet worden, zonder de tirannie van het denken. Dat is wat bedoeld wordt met wijsheid van handelen.
Wij hoeven niet de illusie te hebben dat we situaties ooit in "onze" greep krijgen, zoals de stoicijnen toch geneigd waren te denken.

De uitspraken van Nisargadatta en Sri Ramana zijn altijd vlijmscherp. Voor mij scheiden ze het wezenlijke van het onwezenlijke en je weet meteen wat je te doen staat of te laten hebt. Ze zijn door en door praktisch, zonder theoretische verhandelingen of ideeen over iets.
Neem nou een uitspraak als deze van Nisargadatta:
"Het is het beste om je aandacht geduldig op het eenvoudige besef 'ik ben' te richten. Hier is geduld wijsheid: vraag je niet af of je zult falen. Als je dit op je neemt, kun je niet falen."
Hier staat eigenlijk alles in wat er te doen is en het is tevens een remedie tegen de faalangst - het thema van dit forumlijntje.
In plaats van gewoon te doen wat hier wordt aanbevolen, reageren we meestal met: "Ja, maar..............." en het hele mentale gezwets waar we zo'n last van hebben treedt weer in werking.
Het koninkrijk waar Jezus het over heeft, ligt inderdaad vlak onder onze neus en het is gemakkelijk te bereiken. Wij maken het ons zelf altijd zo moeilijk.
Aan de bodemloze 'ego'-put mag je rustig de faalangst toevoegen. En nogmaals: ik zal de dag prijzen dat ego voorgoed faalt.


Dank je wel Pascal, erg lief van je. Spanje zal mij zeer zeker inspireren!
Tot half oktober, Ronald

www.ronaldraaijmakers.nl


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.