Groeiend inzicht

Wat wil ik precies?

    door Bange zoeker, 25/09/2006 13:19. #1697. 88 reacties, laatste

Ik loop in een winkelcentrum. De eerste de beste winkel ga ik binnen. De aangeprezen artikelen spreken mij aan. Met een product waarvan ik denk dat het me zal helpen, sta ik even later weer buiten. Tien meter verder loop ik opnieuw een winkel binnen. Ik dompel me onder in een nieuwe consumentenervaring.
Uren later - de avond begint al te vallen - verlaat ik het shopping centre. Ik heb mijn ogen uitgekeken. En ik heb een heleboel gekocht! Er was ook zoveel! Er waren zoveel winkels, zoveel schappen, zoveel reclame en zoveel aantrekkelijks, zoveel spullen waarvan ik dacht: daar kan ik iets mee.
Thuisgekomen laad ik mijn tassen vol boodschappen uit. Ik lees interessante passages uit boeken die ik heb gekocht. Ik koester een knuffel die ik niet kon laten liggen toen ze mij in een gangpad van een van de winkels zo liefdevol aankeek. En ik pak een spuitbus die me, toen ik er al winkelend door een winkelbediende op attent werd gemaakt, helemaal het einde leek: een spuitbus tegen nare gedachten, en ik ventileer er mijn woonkamer mee.
De volgende ochtend voel ik me misselijk. Ik pak een van mijn nieuwe boeken, maar de tekst zegt me weinig. Ik kijk naar mijn nieuwe knuffel, maar hij beantwoordt mijn blik niet. Mijn spuitbus blijk ik gisteravond te hebben leeggespoten. Wat moet ik doen tegen de misselijkheid, die alleen maar toeneemt? Ik zou weer kunnen gaan winkelen, maar voel verzet in me opkomen. Nee, niet weer winkelen! Wat ik wel wil, wordt me opeens heel erg duidelijk en van binnenuit krijgt het woorden: ware zorg voor mezelf.
Ik schrik van de woorden. Ware zorg voor mezelf, wat is dat? Waar komt die formulering ineens vandaan? Wat is dat in mij, dat zo een onvermoed verlangen naar buiten brengt? Wat is 'ware zorg'?
Alles wordt warrig. Het bekende verdwijnt. Wat moet ik? Ik weet niets meer, alleen dat zo even iets in mij een verlangen heeft geformuleerd: ware zorg voor zichzelf. En ergens komt het me bekend voor. Alsof ik die wens, dat verlangen al wist. Altijd al. Alsof ik in die wens een oude bekende ontmoette, iets dat al bestond vanaf mijn eerste begin.
Maar het is tegelijk ver weg en ik wordt mismoedig. Ik zal het niet kunnen bereiken, ik voel me een klein bang jongetje, terwijl de avond valt...

Toelichting: Ik heb een moeilijke jeugd gehad, met weinig liefde, oude ouders, een streng-gereformeerde vader die zijn gezag stutte met kerkelijke dogma's. Ik heb geleerd naar mijzelf te kijken als naar een lastig joch, naar iemand die alles fout deed, die niks waard is, er niet mag zijn...
Ik heb verschillende therapieën gehad. Daarvan heb ik veel geleerd, maar wat me nog steeds flink nekt, is mijn kijk op mijzelf en op de wereld. Ik heb dan last van depressieve buien en voel me beroofd van veel van mijn energie.
Tegelijk weet ik van het 'numineuze' en spreekt veel wat op deze website en dit forum staat, mij zeer aan. Het lijkt alleen vaak zo ver weg, zo ongrijpbaar. Het is zo mooi, maar het lijkt niet te kunnen aarden in mij.

Vraag 1: ben ik een plant die is opgegroeid in schrale grond en zonder genoeg licht en warmte? Dan zal daar nooit meer iets echt goeds uit voort kunnen komen. Klopt dat?

Vraag 2: Ik zou graag durf in me toelaten en me open willen stellen voor spirituele ervaringen en lieve mensen, bijvoorbeeld op een spirituele gespreks- of oefenkring. Maar kan ik niet beter in therapie om af te rekenen met mijn jeugdtrauma's?


Vraag 1: ben ik een plant die is opgegroeid in schrale grond en zonder genoeg licht en warmte? Dan zal daar nooit meer iets echt goeds uit voort kunnen komen. Klopt dat?

Ten alle tijden niet!
Omdat je een kind ben van de volmaakte Ene.
Volkomen 1 met Hem zoals Jezus 1 was en is met de Vader.
Je bent dus al volmaakt.
Volkomen identiek eeuwig stralend licht.
Dat is Christus in jou.
Je kernwezen.
Volg Hem!!!

Vind die en je vindt de bron van eeuwig stomend water.

Laat je niet gek maken door de dogma’s die jou onbewuste repeterend tegen je vertelt dat je gescheiden bent van God, en iets zou moeten doen om vrede te kunnen en mogen ervaren.
Want de zoon van God is in u lieden !
Je hebt recht op vrede en geluk op grond van wie je bent.
En jij bent het geliefde kind van God.
God die alles deelt met zijn scheppingen,
Zijn volkomen wezen.

In het koninkrijk van God is het niet zo als hier in deze wereld.
Hier baar je een kind en lijkt het kind de moeder te verlaten, gescheiden door hun lichamen.

Maar God schiep zijn zoon in zichzelf als deel van zichzelf.
Zoals ook de zoon alles in zichzelf schiep.
Dit is de volmaakte gemeenschap.
Want God is alles in allen.
Nu ben jij een deel van GOD,
Hoe kan jij een mislukt plantje zijn???
[ je kan je slechts zo voelen als je dat gelooft ]

Omdat alles gedeeld wordt in het Koninkrijk van God, is de vrede van de een de vrede voor ons allen.
God heeft vrede met de hele schepping!!!


Stap uit de duisternis en ontwaak uit de leugen dat wij gescheiden zouden zijn van God.
Dat is wat er bedoelt wordt met bekering. Keer u om en ontwaak, eet niet langer varkensvoer en laat je niet langer misbruiken. Maar ga naar huis, daar wacht Vader met open armen.
Neem je plaats in de wereld en bevrijd die.
Dat is het licht van de wereld.
Zoek het in jezelf, en laat het schijnen.
Want dat is wie jij bent.


Vraag 2: Ik zou graag durf in me toelaten en me open willen stellen voor spirituele ervaringen en lieve mensen, bijvoorbeeld op een spirituele gespreks- of oefenkring. Maar kan ik niet beter in therapie om af te rekenen met mijn jeugdtrauma's?


Jou trauma’s zijn geen opstakel voor het licht wat je in wezen bent.
Slecht het geloof dat jij je trauma’s bent zou een tijdelijk opstakel kunnen zijn

Jij bent je trauma,s niet !

Therapie kan geen kwaad, maar het enigste wat het doet is je levenverhaal in kaart brengen.
En misschien geeft het je wat handvatten om met je levensverhaal om te gaan.
Maar als jij jezelf niet leert kennen voorbij je levensverhaal, blijf je zoeken totdat je gevonden hebt.
Vraag en zoek wie jij in je wezen bent.
En als jij dat gevonden hebt, overstijg je je levenssituatie en wat jij je trauma’s noemt.
[ zie logion 1 trouwens]
En vreugde is het logische gevolg en angst verdwijnt als sneeuw onder de zon.
Dat kan je je nu misshcien niet voorstellen, maar het is dichterbij dan je denkt.
Want wat kan dichter bij jou zijn dan jezelf?

En geen therapeut kan je dat vertellen, [ ook geen spirituele groep of mens trouwens]
Maar het is de geest die je dat verteld en de waarheid over wie je bent, zal je vrij maken.

Iemand zei iets in deze trant:
neem uw gedachten [bv over jezelf] krijgsgevangen en breng ze in het licht.


[ ik bedoelde eigenlijk logion 2 ]


Boompje, je spreekt wondertaal, want er gebeurt iets in mij waar ik geen greep op heb (en ik bid God dat de greep niet komt!!!)

Bange zoeker


Das mooi zoeker!
Laat dan de aanklagende gedachten deze ervaring niet weg rationaliseren .
En bewaar het als een pareltje.
Want de waarheid wordt nooit geopenbaard in gedachten.
Op de waarheid bouw je, niet op het fundament van gedachten.
Bouw op deze rots verder want dat is het fundament van je vrede en je vreugde die niemand je afpakken kan.

Jezus zegt;
Houd goede moed, want ik heb de wereld overwonnen.

Nu is christus 1, en jou wezenskern is Christus. Het licht van de wereld.
Dat ben jij.



Boompje, je verdient een stevige knuf. Wat fijn dat je dit zegt, en hoe mooi zeg je het! Ik geniet mee van je warme en ware woorden, al waren ze niet tot mij gericht. Dank je wel.


Daar sluit ik me bij aan, boompje. Mooi ook dat je het woord "Bange" vóór zoeker hebt weggelaten.


Henk en Boompje, jullie woorden vergezellen mij! Ik hoop de kracht te ontvangen om 'staande' te blijven in het uur van de tegenstemmen!
Verder wil ik mij gaan oefenen in te zien wat is (Huub Oosterhuis). Met de ogen van een kind, zonder ja-maar's.
Boompje, je schreef over het belang van jezelf leren kennen àchter je levensverhaal. Dat vond ik heel inzichtgevend. Ik heb vele jaren mijn levensverhaal voorop gezet, en dat alle aandacht gegeven. Waarschijnlijk omdat ik bang was anders mijn pijn en verdriet te verliezen (boosheid is een ander hoofdstuk, die was moeilijker te praktiseren). Maar nu wil ik leren het te wagen met niets meer dan mijzelf.
Het is wel spannend! Wat zal het met mij doen, als ik echt spring? Wat zal het doen met mijn denken, mijn gevoelens, mijn energie, mijn geheugen, mijn aandacht, mijn relaties? En wie zal ik worden?
Ik ben veel bezig met vragen rond mijn identiteit. Waarschijnlijk ben ik flink bang voor vergetelheid, voor eenzaamheid, voor er-niet-meer-zijn. Dat komt dan voort uit mijn behoeften, denk ik. Als ik (of mijn bewustzijn) er niet meer is, glipt alles mij uit handen. De persoon die gekend/erkend wil zijn, die - al is hij schuw genoeg om niet teveel onder de mensen te komen - wil horen dat hij er mag zijn (steeds wéér wil horen), is dan ook weg. Dat voelt een beetje als het einde van alles.


Bange zoeker, ik had een streng Hervormde moeder en een humanistische vader. Twee tegenpolen. Van mijn moeder leerde ik de dogma's waar ik geen snars van begreep en die me gestolen konden worden, van mijn vader leerde ik dat god de natuur was en dat wij daar heel ver van afgedwaald zijn, ik was (en ben) het eens met mijn vader. Toen mijn vader zo'n 30 jaar geleden overleed, had de dominee het lef om te zeggen dat mijn vader niet in de hemel zou komen maar dat een preek de nabestaanden goed zou doen (het gore lef). De man heeft niet gepreekt. Drie jaar geleden overleed mijn moeder, wij de kinderen hadden 1 Cor 13 over de Liefde uitgekozen. De "Gristelijke" dominee van mijn moeder kon van dit prachtige gedicht geen chocolade maken, hoe kan hij ook waar geen liefde is kan ook niet over liefde gepreekt worden. Zelfs vindt een mus een huis O, heer, de zwaluw legt haar jongkens neer (truttig misschien) maar toepasselijk. Als zelfs aan een mus in al haar perfectie gedacht is en zij een plaats heeft onder de zon waarom jij niet. Onvoorwaardelijke liefde daar gaat het om, niet de letter maar de liefdevolle daad. Denk liefdevol, wees liefdevol en handel liefdevol, zonder daar ook maar iets voor terug te verlangen, denk niet aan het resultaat maar tover een glimlach op een oud gezicht, luister eens echt naar een kind, zet je in voor je medemens, ga liefdevol met je omgeving om.


Elles,

Als liefde jouw dogma is, lijkt je in dat opzicht op je moeder.

Krijg ik als indruk uit je posting


Hoewel ik het met de inhoud van wat je zegt helemaal eens ben, Elles, klinkt het nogal dwingend wat je zegt. En ook een beetje bozig. Ik begrijp de reactie van Wil wel. Wat je zegt klinkt als: liefde of anders de zweep erover, of de hel, of zoiets. Dat is een toon die ik al te vaak vanaf de kansel heb horen klinken: o wee als je niet liefhebt. Misschien bedoel je het niet zo? Ik hoop het.



Ik kan van de woorden van Elles geen dogmatisch gevoel krijgen.Ze geeft juist aan dat in de kerk het thema liefde uit zijn verband is gerukt.Bram heeft zelf aangegeven dat hij naar de kerk moest.Als 4jarige jongen werd er alleen maar over zondaars gesproken terwijl hij zich geen zondaar voelde.Ik vind dat de ervaring van Elles overeenkomt met Bram.

Tilly


Je hebt er totaal niets van begrepen Wil, onvoorwaardelijke liefde is nooit dogmatisch. En als je precies weet wie wel en wie niet in de hemel komt zoals die dominee spreek je met weinig liefde en respect over de overledenen zonder dat je de persoon gekend hebt, hoe kun je dan preken als je zelf alleen teksten geleerd heb maar een ijsklomp als hart. Je moet je geloof voorleven, dan heb je geen ingewikkelde teksten nodig, dan blijkt de ware Gnosis uit je gedrag en uit je hele zijn.


Henk Deurlagher, ik begrijp niet wat je bedoelt ik heb er geen dwang ingelegd die zie jij. Het ware geloof bestaat niet, het is geen vrijbrief zo van als ik zo en zo geloof dan kom ik er wel. Als er meer liefde, verdraagzaamheid, samendelen, vergevingsgezindheid in mensen was zou de wereld een compleet andere plek zijn. Maar deze eigenschappen hangen niet samen met een geloof deze goede eigenschappen vind je overal, net zo als de minder fraaie eigenschappen.


Wie heeft hier beweerd dat het ware geloof bestaat? Ik heb het niet gelezen. Ik vind je ook nu weer heel dwingend en eisend en bozig. Waar vecht je tegen?
Je spreekt mooie woorden, maar je toon is hard.
En als je vind dat wij hier ingewikkeld doen en teveel teksten citeren, wat doe je hier dan? Wil je ons bekeren? Moeten we ophouden zelf te denken en achter jou aan?


Elles, waarom zoek je liefde, verdraagzaamheid, etc in het abstracte begrip "mensen" en niet in je zelf?
"Je moet je geloof voorleven" klinkt echt als de dominee of als je moeder. Ook als je je tegen hen afzet, identificeer je je innerlijk nog sterk met hen.
Hoe liefdevol, verdraagzaam, vergevingsgezind ben je voor jezelf?


Elles,
Elles,
Je hebt gelijk, ik ben dom inzake jou.

Als ik jouw andere postings erbij neem, dan kom je bij mij over als iemand die op barricaden staat. Het volk bewust maakt dat het 5 over twaalf is en oproept dat wij met (onvoorwaardelijke liefde?) ergens tegen aan moeten gaan. Klopt dat?

En, wat moeten wij dan precies doen?


Uit de woorden van bange zoeker maakte ik op dat hij steun kon gebruiken en ik heb hem alleen maar duidelijk willen maken dat die kerk niet uit liefde maar uit manipulatie en eigenbelang handelt. De mensheid handelt teveel uit eigenbelang kijk hoe we omgaan met de dieren, de natuur en niet te vergeten elkaar ook dat Palestijnse jongetje in de Gazastrook is uw naaste. We lopen zonder erbij na te denken achter politici aan die leugens verkondigen, ik vraag NIEMAND achter mij aan te lopen maar zelf opzoek te gaan naar de waarheid. De economie is onze enige god en verder een vleugje spiritualiteit als saus voor de zelfontplooiing. Vraag mij niet wat je moet doen dat weet ieder voor zichzelf het beste. Maar ik krijg een beetje het idee hier (misschien heb ik het volkomen bij het verkeerde eind) dat mensen opzoek zijn naar het ware geloof en dat bestaat niet. De intentie waarmee je dingen doet moet zijn liefde, je kunt vriendelijk vol mededogen en begrijpend je werk doen of hetzelfde werk met een kwaaie kop dan zaai je onvriendelijkheid en haat in je omgeving. Kijk om je heen hoe men liever oorlog voert om de belangen van een kleine extreem rijke groep veilig te stellen en daarmee letterlijk het brood uit andere mensen de mond stoot. Ik begrijp niet dat andere vinden dat ik boos ben of dogmatisch het is een kwestie van om je heen kijken. Denk je dat iemand die niet te eten heeft zich bekommert om de Gnosis? Pas als wij de ander zien als onze naaste en eerlijk ons brood, bad bed delen kan er vrede komen. Dat is een heel proces ja, maar hoeveel biljoenen kost een oorlog en hoeveel mensen denk je te redden met die miljoenen. Daar maak je meer vrienden mee dan met bommen. Denk erover na en praat er met anderen over, durf de confrontatie aan zoals ik ook hier de confrontatie aandurf en volkomen verkeerd wordt begrepen. Als wij bewuste mensen niet opkomen voor de zwakke mens wie dan wel? Ik voel mij alles behalve "verlicht" ik ben een doodordinair mens met al mijn fouten en gebreken, maar zie wel in dat wij onze kinderen een zeer slecht erfenis nalaten. Geld kun je namelijk niet eten.


Voorbijganger. Als je kleinkind straks tegen jou zegt Papa, waarom was Nederland fout in de oorlog tegen Irak en Afganistan, waarom werd er zoveel geld uitgegeven aan wapens en gingen er kinderen (iedere minuut 2) dood van honger en dorst) en deed jij niets, waarom is alle grond, water lucht vervuild en deed jij niets, wat zeg je dan, ik was druk bezig met de vrede en liefde in mij zelf te vinden? Ik probeer nogmaals NIEMAND te bekeren tot iets, ik probeer slechts mensen wakker te schudden en na te laten denken alleen bereik je de verlichting niet wel met elkaar.Je kunt boeken lezen tot je een ons weegt en cursussen doen maar ik vraag mij af of je het daar alleen mee redt als mensheid, alleen de happy few die zo'n dure cursus kunnen betalen.


ELLES,

Je bent boos op alles wat maar met "geloof" te maken heeft. Ook vindt je dat mensen die een weg gevonden hebben waar ze mee kunnen leven...sowieso passief.
Alleen zij, die daadwerkelijk iets aan het onrecht in de wereld (willen) veranderen zijn goed bezig.
Dat is jouw geloof. En daartoe wil je andere mensen "bekeren".

Vind je het heel erg dat een ieder op zijn of haar manier, zijn of haar "geloof" mag hebben?

Het klinkt heel menselijk/sociaal wat je verkondigd hier aan ons, maar het is niet meer dan dat.

Wij leven hier, Jezus leefde onder de joden; we hebben allemaal te maken (gehad) met onrecht en farizeeërs en schriftgeleerden, maar als ik tot leven gekomen ben door de gnostiek te herkennen in mijzelf, is dat mijn leven en wat ik er mee ga doen is mijn zaak.

Je post hier omdat je andere gedachten hebt over hoe iemand goed bezig moet zijn. Maar dat zijn jouw politieke gedachten en die mag je hebben en in de praktijk brengen...jouw goed recht!
Net als mijn goed recht te denken en te leven zoals het mij goed lijkt.

Groetjes van Leni.


Beste Leni, ik ben niet boos, ik hoop ook niet op erkening of wil nogmaals voor de derde keer niemand overtuigen, ik hoop alleen dat wij in zien dat de welvaart die wij hier hebben, gebaseerd is op het volkomen onverantwoord omgaan met hulpbronnen en op uitbuiting van mensen. Wij worden voorgelogen door onze media en door de politiek. Het is helaas naar mijn idee allemaal niet zo vrijblijvend als wij denken zo van ieder zijn ding. Lees je zelf in en overtuig je zelf zie hoe wij onzettend bedrogen worden en dat kan niet zonder gevolgen blijven, uit onze naam en van ons belastinggeld worden duizenden afgeslacht uit naam van onze economie. Wij kunnen ons daar niet van afwenden ik veroordeel niemand om wat hij geloofd als hij of zij het mij maar niet oplegd dus doe ik dat een ander ook niet, jullie lezen gewoon niet goed. Ik hoop alleen dat het verder gaat dan alleen jezelf goed voelen, maar goed ik denk dat ik hier niet helemaal op mijn plek ben. Dit is mijn laatst post geweest, ik ben ook niet uit op gelijk hebben, krijgen of wat dan ook dat is te beperkt en doet er niet toe, waar het mij omgaat is de extreme ongelijkheid die door pure onwil in stand wordt gehouden.


gnosis-vrije tijd-internet-geld genoeg-in jezelf-niet naar buiten-waan van de taal-intellectueel-spelletje-enz

a-b


O, Elles, waarom zou je niet op je plek zijn hier?
Je bent hier aangekomen, dus is het hoe dan ook een juiste plek. Tijdelijk welliswaar, maar niet minder waard dan alle andere plekken of alle andere schrijvers/lezers hier.
Ik herken gedeeltes van je reacties. Ze zijn emotioneel en gevoelig.....maar tevens gebaseerd op angst.
Daar is niets mis mee. Zowel angst als liefde bestaan naast elkaar in deze dimensie.
Deze wereld is op zijn minst verwarrend.
Of zij tevens slecht, kwaad en onrechtvaardig is, betwijfel ik ook niet.
Dualiteit immers...
Want hoe graag we ook meer licht/verlichting willen, de dag en nacht zullen altijd bestaan.
Neemt niet weg, dat je ergens een punt hebt, dat een aantal mensen lijkt te vluchten in boeken, geschriften...zelfs in God.
En verzuimen hun persoonlijk licht breder te laten schijnen (ja...ook weer vaak uit angst, ofwel: teneergeslagenheid/ angst verlamd immers).
Ik ben daar net zo schuldig aan. Maar eveneens kan ik nooit verloochenen de mensheid te `dienen`en vind mijn vervulling dan ook steeds vaker in `het kleine woord en de kleine daad`.
De uitvoering van die taak voelt alleen volkomen als ik mijn ego daar niet aan verbind. Tis een vorm van nederigheid, hoewel ik de pleuris aan het woord heb.

Mijn ogen kan ik niet sluiten.
Nooit meer.
Maar ik trek me wel terug zo nu en dan: in een boek of in een droom.

Ik herken, nogmaals, je heftige reactie op de ogenschijnlijke onrechtvaardigheid in de wereld.
Het is echter wel met het besef dat dit voortkomt uit het gekwetste kind in mij...
hoe mooi als ik de andere kinderen van de wereld zomaar bij de hand mag/kan pakken...
dan weet je weer: ja, dit is mijn plek.
En dat kan ook op een forum als dit zijn.



Beste Elles,
Sorry dat ik je zo laat antwoordt, want ik ben vandaag de hele dag vanaf half tien vanochtend tot vanavond half negen in de weer geweest met mensen met kanker, hun naasten en nabestaanden van mensen die aan kanker gestorven zijn. Ik heb op bescheiden wijze deze mensen geholpen om een beetje innerlijke rust en ontspanning in zichzelf te vinden. Tot nu toe hebben ze me te kennen gegeven, dat ze datgene wat ik hun leer wel degelijk toepassen kunnen en dat ze er enorm mee gebaat zijn. Ik doe dit werk nu al enkele jaren en misschien draag ik op deze manier mijn kleine steentje bij aan een iets leefbaardere wereld. Het is in ieder geval leefbaarder voor de mensen waar ik me voor inzet. Ik heb op dit forum niets geschreven over mijn werk omdat ik het hier niet de plek niet voor vind en er tevens niet mee te koop wil lopen.
Wat ik hier dus geschreven heb over de methode van zelfonderzoek of andere meditatiemethodes is wel degelijk bruikbaar voor iedereen. Dat weet ik niet alleen uit eigen ervaring, maar tevens uit de ervaring van mijn medemensen.
Ik voel aan je woorden dat je innerlijk niet eens weet wat vrede is. Hoe wil je je inzetten voor vrede als je niet eens weet wat het is?
Je zit er gewoon naast met je inschatting van mij als je denkt dat ik iemand ben, die alleen boeken leest, cursussen volgt en alleen intellektueel bezig is. Ik hoop dat je in de toekomst een beetje beter op je woorden let en dat je mensen niet meer gaat inschatten met een beeld dat jij je van iemand gevormd hebt. Je zou er wel eens volledig naast kunnen zitten met je oordeel.

Overigens zou ik ontzettend verbaasd zijn als mijn kleinkinderen pappa tegen me zeggen.


Voorbijganger....

Waarom raakt Elles je nu zo???



Ik had effe het gevoel dat ik iets moest rechtzetten, Passante. De innerlijke vrede was even een beetje weg bij me en ik ben een beetje moe. Echt raken doet ab me. Die valt volgens mij uit mekaar. :-)


Sorry, ik moet weer even: `proest`
(-:

Laat Ab maar Ab zijn...kee?

Je bent me d`r eentje....

Overigens ben ik geboeid door je verhaal over begeleiding van kankerpatienten.
Maar dat moet even ergens anders, dan in dit draadje.



Als een bange zoeker ben ik op de site terechtgekomen, ik vond het forum en ik stelde mijn probleem aan de orde. Dat was begin deze week. Ik ben daarna echt heel warm geworden van de reactie die ik mocht ontvangen van Boompje, en ook de bijdragen van Henk en een voorbijganger waren balsem voor mijn ziel. Ik heb hen bedankt en hen gezegd dat hun woorden mij vergezelden. En ze doen dat nog. Ik overweeg ze regelmatig in mijn hart.

Toen ik vanmorgen nog eens even terugkeek op het onderwerp Groeipijn/Wat wil ik precies?', ontdekte ik dat er een heleboel reacties bij waren gekomen. Dat verbaasde me zeer! En wat bleek? Eraan ten grondslag lag een reactie van ene ELLES, die mij had willen helpen. Niet te geloven wat die ene reactie nog weer aan stof had doen opwaaien!
Nou, ik zie ervan af op alles in te gaan, want het is ook niet aan mij gericht, maar ik wil nog wel even wat tegen ELLES zeggen. Namelijk dit:
Elles, als je mij adviseert om liefdevol te denken en te handelen, proef ik een heleboel emotie bij jou. Ik herken bij jou dingen van mijn eigen weg en verleden. Maar toch had ik niet zoveel aan wat jij zei. Het kwam op mij over als iets waar je zelf niet echt in gelooft, en wat zelf minder in je zit dan je anderen ermee wil helpen. Ik wou je vragen om eens te overwegen wàt je allemaal zegt. En om jezelf eens af te vragen wat je er zelf van terecht brengt. Want het is nogal wat. Je kunt wel zeggen: doe het zo, maar als je dat niet kunt? Houdt het dan op? Of is dat een aanleiding om jezelf eens de vraag te stellen: wie ben ik zelf, wat houdt mij bezig en wat brengt mij tot mijn keuzes? Boompjes advies aan mij was om niet op een therapeutische manier alleen maar met mijzelf bezig te zijn/blijven, maar mijzelf te gaan leren kennen voorbij mijn levensverhaal. Die dimensie erbij, dus je afvragen en zoeken naar wie je in je wezen bent, is iets wat bij mij veel resonans oproept. Boompje schreef: ,,Als jij dat gevonden hebt, overstijg je je levenssituatie en wat jij je trauma’s noemt.'' Ik kan daar heel veel mee. Misschien niet direct in 'oogsttermen', maar wel als een richting die ik (blijmoedig en hoopvol) in mag slaan.
Elles, bedankt dat je me hebt willen helpen. Heel wat jaren heb ik mijn opvoeding de schuld van mijn 'ongeluk' gegeven, en wilde ik de kerk waar ik uit kwam wel in brand steken. Maar nu weet ik dat ik er niets mee opschiet. Sterker: je blijft je innerlijke groei en zelfrealisatie er maar mee in de wielen rijden.

(voorheen bange) zoeker


Bedankt voor deze reactie zoeker!
Dit bemoedigt mij ook enorm.
Het licht wat jou raakte, is het licht wat al in je is.
Want de kern van ieder mens is en bestaat in het Ene licht.
Jou licht herkende zich Zelf. Omdat jou Zelf volkomen 1 is met mijn Zelf
Maar het licht wat je proefde heeft niets met mij te maken.
Vergis je niet, ik zit zelf nog vol blokkades en ga zelf vaak de mist in door een veroordelende en verdedigende houding waardoor ik andere en mezelf soms kwets.
Wat ik merk in mijn ontdekkingsreis, is dat wanneer ik mijn verdedigingen laat zakken, dat dan het licht door mij heen de wereld in kan schijnen.
Door dit licht wordt ik zelf en ook de ander verlicht.
Als ik me verdedig door aan te vallen of grieven tegenover mensen of situaties vast hou, is het alsof ik luiken voor mijn ramen plaats en alles wordt duister. Ik zie het licht niet meer door de luiken en zie alleen mijn eigen grieven. Ik ben dan als het ware blind.
Ik zie mijn eigen licht niet meer en ik zie het licht wat de ander in zijn essentie is niet meer.
Je zou als je dan oppervlakkig naar mij zou kijken mij misschien wel kunnen beoordelen als
Bruut, Naar mens, of weet ik niet welk etiket je op kan plakken bij een bepaald gedrag.

Maar ben ik mijn buitenkant, ben ik de luiken voor mijn ramen, is de ander dat?

Het licht, het kernwezen in mij, jou, Ellen, voorbijganger, Henk …. is 1 en het zelfde licht.
Valt de een de ander aan, dan val je in wezen jezelf aan.
M.a.w. Oordeel niet opdat u niet geoordeeld wordt. [Want uiteindelijk oordeel je Jezelf]

Wat mij opvalt in mezelf en ook weer de laatste dagen op dit forum dat we ons vaak vergissen.
We zien meningen visies opvattingen als deel van ons Zelf.
En we zien de meningen visies opvattingen als deel van de ander.

Omdat we er een zelf in zien, gaan we het verdedigen door de ander aan te vallen.
Omdat we onbewust denken ons zelf te verdedigen.
En dan maakt het niet uit hoe mooi we die aanval inpakken.
Waar ook ik mij tot nu toe, hopelijk steeds minder en liefst nooit meer, schuldig aan maak. Want ik lijd er alleen maar zelf onder.

We vergeten wie we zijn en wie de ander is.

Als we ons gelijk niet meer zouden verdedigen dan zou het licht weer kunnen schijnen en zouden we opeens weer het licht in onszelf en de ander gaan zien.
Want uiteindelijk is dat licht, wie jij en ik zijn, het enigste gelijk, de enigste waarheid en het leven.


Maar des al niet te min, nogmaals zeer bedankt voor je reactie.
Het is en was ook voor mij een bevestiging dat slechts het licht kan spreken.
Woorden zeggen letterlijk niets.
Toen ik mijn reactie schreef, ervoer ik het licht in mij zeer sterk, en terwijl ik schreef was het alsof liefde er een lading aan gaf. Jou reactie bevestigde dit voor mij.
Bedankt!

Je mag dus eigenlijk zeggen, ook al zal dat voor sommige arrogant klinken, dat niet ik maar Christus in mij op jou post reageerde.
Natuurlijk altijd gekleurd door het kanaal waar door het licht stroomt.

[ en zover ik nog in het vlees leef ( luiken voor mijn ramen plaats) leef ik uit genade ;o) ]



Boompje,

Ik heb het gevoel van een eenheid en verbondenheid die alles omvat, en waaraan ik deel mag hebben. Ik doe nog maar kort mee op het forum, maar zoals ik me daaraan laaf, laaf ik me aan de Bron, die ook ik nu terdege in mij voel.
Ik vind het heerlijk om jou in de oude woorden nieuw te horen spreken, Boompje. Het is zo vertrouwd, maar het is niet meer wat het vroeger was; het komt in mij over als een speelveld. Dat woord borrelt in me op, en al weet ik niet hoe het verder gaat, nu is het nieuw en fijn en zonder tegenstemmen met hoorntjes erop. Ik juich!

Zoeker


Voor Elles,
Haar reaktie kan ik heel goed begrijpen, ze stelt alleen wat kun je met geloof in de kerk als er overal oorlog is?
Ieder geloof in het kerkelijk gebeuren heeft een oorlog in zich,of niet?
Die oorlog van de val van adam en eva. Die wij mensen vaak niet kunnen begrijpen. Omdat het toch heel moeilijk is om jezelf te willen kennen laat staan de ander.

Daar is het misgegaan met de vrede. Begrijpen mannen en vrouwen elkaar daarom niet meer?

Hebben heel veel kerkelijke geloven een indoctrinatie inzich of niet?
Kan het wellicht heel prettig zijn om bij een gemeenschap als kerk te horen?
Ja, ik denk het wel want de mens is nog altijd een kuddedier.

De vraag van Elles is toch niet zo gek?
Ze vraagt enkel naar de bewustheid van een geloofsysteem hoe ga je daadwerkelijk opnieuw kijken naar de mogelijkheid om met elkaar een weg te kunnen vinden van vrede....
Er is tenslotte maar één god en wij allen bestrijden geloofsystemen, en de vrede is ver te zoeken.
Het mannelijke en vrouwelijke deel van man en vrouw zijn, kunnen wij dat kwijtgeraakt zijn?
We leven tegenwoordig niet meer met, maar tegen elkaar?
Iedereen wil nog enkel zijn gelijkheid halen?
Ik vraag me dus welleens af waar staat hun geloof nog centraal in, als de daadwerkelijke problemen een probleem van andere mensen blijft.
Is het een beter idee om één kerk te hebben met alle geloven samen die uiteindelijk vrede, vrijheid, en veiligheid kunnen bieden?

Samen een andere weg kiezen omdat de bestaande wegen te veel moeilijkheden gaan opleveren voor onschuldige burgers?

Is er een betere toekomst mogelijk met ieder zijn eigen geloof, in respect de ander zien?



He merel, eindelijk iemand die het begrijpt, ik begreep al helemaal niet waarom de meeste mensen alleen boosheid in mijn teksten lazen, daar waar ik het bij mijn weten niet ingestopt had.


Elles,
Ze proberen iets te verdedigen wat niet uit hun zelf kenbaar is geworden.
Vastgeroest aan een veiligheid die in hun ogen de veiligste weg is.
Ja, en veiligheid opgeven en in onveiligheid jezelf terugvinden opent voor blinden de ogen en voor anderen blijven ze gewoon gesloten.
Een openheid die ooit open gaat?
Het zou te mooi om waar te kunnen zijn, de hemel van vrede die op deze aarde een omkering van heilige heiligheid geeft omdat ze voor het eerst gaan zien...?
Maar goed deze reageren niet meer.
Het allerbeste Elles.


Over wie heb je het hierboven, merel: over de kerk of over de forumdeelnemers?


Voorbijganger over beiden. Ik weet namelijk helemaal niet waarom jullie zo boos op Elles reageren, zij heeft misschien wel of niet een analytish denkvermogen maar in mijn ogen wel een hart met gevoelens die op de juiste plaats in haar aanwezig zijn.
Ik denk dat Elles gewoon een vrouw is die in elke situatie zonder nadenken en zonder er geld voor te krijgen een ander helpt.
Ik denk dat ze een ander helpen gewoon doet omdat het in haar zit en daar heeft ze volgens mij geen enkel schouderklopje voor nodig.
Geen kerk, geen andere stroming of meditatie.
Zij heeft de rust in zichzelf en wil enkel wat mensen wakker schudden.
Zodat misschien in de komende toekomst een bewustzijn kan optreden, wie zijn wij allen nu echt?
En wie hebben wij dan nodig, alleen ons zelf ons geweten, die alle mensen laat eten?
We hebben tenslotte al zoveel kerkelijke missionaressen in andere landen uitgezet.
Het resultaat op grote schaal is toch een beetje nihil gebleken?


Misschien heeft wel niemand boos gereageerd, merel. Een paar mensen hebben geschreven, hoe Elles woorden op hen overkwamen. Meer was er volgens mij echt niet aan de hand.
Uit haar reactie over wat mijn kinderen zouden zeggen hierboven, maakte ik op dat ze misschien toch een verkeerd beeld heeft niet alleen van mij, maar tevens van andere deelnemers van dit forum. Derhalve heb ik iets verteld over mijn eigen leven, hoewel ik daar liever niet mee te koop loop.
Wat meditatie betreft, kan ik je meedelen, dat dit gewoon een deel van mijn leven geworden is en ik ben daar heel blij om, want juist door meditatie kan ik de uitdagingen, waar ik in mijn leven mee te maken krijg, gewoon beter aan en ben ook beter in staat om op een meer gelijkmoedige en liefdevolle manier te reageren op mijn medemensen. Daarvoor moest ik echter eerst de vrede en de liefde in mezelf ontdekken. Kan zijn dat dat bij Elles allemaal al aangeboren of vanzelfsprekend was, bij mij was het dat in ieder geval niet.
Vroeger was ik óók een vechter voor de vrede, tot ik ontdekte dat de vrede en rust bij mezelf nogal ver te zoeken was.
Ik hoop echter dat er niemand de indruk krijgt, dat iemand die mediteert, de hele dag op zijn meditatiematje zit, want dat is beslist niet waar.
Als jij een antwoord hebt op de ellende in de wereld en wat je er aan doen kunt, dan wil ik dat graag van je horen.
Met de vraag die je hierboven stelt naar wie we allen nu echt zijn, houden we ons volgens mij allemaal op dit forum bezig.


Het gaat er niet om dat we vechters voor de vrede gaan worden in die zin, allemaal naar Afrika.
Ik vind het heel goed dat jij via die meditatiemat jezelf heb kunnen terugvinden. Hoe iemand die rust vindt in een kerk of stroming dat vind ik allemaal prima. Ik denk alleen als jij je bewuster bent geworden in die zin als persoon dat je medemens daar van kan leren of niet.......?
Ik ben anders en kan het niet meer in een stroming of kerkelijk gebeuren vinden. Vandaar.
Jij bent nu denk ik een mild persoon misschien de emoties wat meer onder controle dan Elles.
Zij uit emoties heftig en confronterend, is daar nu echt iets mis mee?
We lopen in Nederland een witte mars, een paarse mars..........mild met elkaar, als een tbser weer vrijgelaten wordt en opnieuw de fout ingaat dan lopen we weer de stille mars.
Een gegeven gewoon misschien om een keer overna te denken?
Met onze zwijgende stemmen waar toe ik zelf ook behoor veranderen we iets......?

Nee, veranderen in gedrag en denkwijzen zal toch groter aangepakt moeten worden. Ik zit op het forum van Bram en hoop eigenlijk stiekum dat hij met die groepen filosofen daar van lieverlee een antwoord op kan geven.
Bijvoorbeeld boeken gratis uitdelen?
Gratis cursussen en lezingen geven?
Op scholen met kinderen praten, ze bewust maken hoe je het beste met elkaar om kunt gaan etc. Kleine aanpak en dan nog een blad gnostiek?
Weer lezen en uiteindelijk het gelezenen niet in daden kunnen omzetten?

Of programma's ontwikkelen die een bewustzijnsverandering laten zien, doordat mensen die meer inzicht in zich zelf hebben gekregen daar het inzicht voor kunnen aanbrengen?
Meer echt op een dadenvloer werken?
Met vrijwilligers redden we het ook niet.
Je ziet het valt niet mee en nogmaals boosheid is ook een menselijke emotie die geuit alweer veranderd is.


Of een medemens iets leert van mij of niet, heb ik helemaal niet in de hand, merel. Wel zie ik dat hoe ik ben, mijn omgeving beinvloedt. Dat geldt niet alleen voor mij maar voor iedereen. Ook constateer ik dat hoe ik ben, zo ervaar ik ook de wereld.
Vroeger zag ik alleen agressie in de wereld. Ik ontdekte later waarom: omdat er agressie in mezelf is.

Wat leren betreft heb ik zelf een aantal inputs: ik leer van meditatie, ik leer van mijn leraren, ik leer van boeken en reflexie daarop en last but not least: ik leer het meeste van mijn medemensen. Al deze leerprocessen beinvloeden elkaar wederzijds. Je kunt ze niet geisoleerd van elkaar zien. Door mijn interactie met mijn medemensen zie ik dat we samen groeien.
Het geleerde wordt meteen in daden omgezet. Het gaat vanzelf. Het is als een steentje dat je in het water gooit: de kring breidt zich steeds wijder uit. Dat is niet mijn opzet: het gebeurt gewoon.
Hier heb ik vrede mee en ik heb niet de pretentie om de hele wereld te veranderen. Wel veranderen mijn visie op de wereld en daardoor mijn handelen.
Ik doe wat ik kan en wat daaruit voortkomt heb ik niet in de hand.

Ik controleer mijn emoties niet, merel. Ik kan er alleen iets beter mee omgaan. Vroeger controleerden ze mij. Door mijn meditaties zie ik ze gewoon eerder in me opkomen en ik kan al in een vroeg stadium bepalen of ik met de golf van die emotie meega of niet.
Het zelfde geldt voor gedachtes. Vroeger was ik slaaf van mijn gedachtes. Door meditatie ben ik in staat ze te zien opkomen en ik bepaal zelf of ik er energie aan geef of niet.
Door bewuster te zijn van wat er in me gebeurt, ben ik in staat emoties en gedachtes te laten komen...en gewoon weer te laten gaan. Ze nemen me niet meer zo mee en als ik ze met rust laat, dan laten ze mij ook met rust. Zo heb ik ruimte gemaakt voor vrede in me. En vrede is - net zo als liefde - onze oorspronkelijke natuur. Vroeger waren vrede en liefde slecht begrippen; tegenwoordig zijn ze levende werkelijkheid.
Onderschat dus de kracht van meditatie en zelfonderzoek niet: ze bieden ons een mogelijkheid het beste in onszelf naar boven te halen en om te geven, in plaats van te nemen.


Voorbijganger,

Je schreef: "En vrede is - net zo als liefde - onze oorspronkelijke natuur." Ik voel dat ik de juistheid van deze woorden wil beamen. Niet alleen nu, maar steeds weer als ik na mijn veelvuldige omzwervingen in het land van angst en prestatiedrang weer Thuis kom, weet ik het: het gaat om liefde en vrede, om onvoorwaardelijke acceptatie van wat Is, in mezelf en in alle mensen, en om datgene waar we van kunnen voelen dat we het kwijt zijn geraakt maar dat ten diepste onze oorsprong is of ermee verband houdt.
Wat zou ik graag mijn oorspronkelijke natuur beter leren kennen. Voorbijganger, kun je me een hint geven? Ik verlang naar een moment waarop ik in een holistisch Zijn omvangen zal zijn en ik alleen maar kan be-amen: dit Is, en dit is goed.Wat houdt me tegen? Ikzelf, of beter iets in mij. Waarom: omdat het iets is wat het niet vertrouwt, omdat het iets is dat vindt dat ik niet gelukkig mag zijn. Ik ken het allemaal. Maar hoe, heel praktisch, bevrijd ik mij uit de kerkers van mijn conditioneringen? Hoe stop ik het voor mijzelf het drama waarin 'leven' terecht is gekomen. Hoe ga ik mijn levensverhaal voorbij, het licht tegemoet?




Als je je bewust bent van je conditioneringen, dan pas kun je ze loslaten. Dus: wordt eerst waarnemer van je levensverhaal en ga dan dieper. Je levensverhaal verschijnt in het licht van het bewustzijn. Richt je meer op het licht waarin dat levensverhaal verschijnt.
We zijn niets kwijtgeraakt. Het is er allemaal. Geluk, Liefde, Vrede, Wijsheid het IS er allemaal. Het is ons erfrecht. Het is wat we ZIJN. Herken de illusie als illusie en laat los. De oorspronkelijke natuur blijft over. Hints zijn er genoeg gegeven. Als we ernaar handelen, komt alles goed.
Als je verlangen naar de Waarheid sterk genoeg is, zal de Waarheid zelf je ter zijde staan. En..........heb geduld.


Maar hoe, heel praktisch, bevrijd ik mij uit de kerkers van mijn conditioneringen?


Als ik uit eigen ervaring mag spreken, ervaar ik die “ kerkers van mijn conditioneringen” als een drijfzand.
Het heeft een trekkingskracht, het probeert altijd grip op mij te krijgen en mij als het ware vast te zuigen en de duisternis in te trekken.
Er is eigenlijk praktisch altijd wel zo’n knagend onheilspellend gevoel ergens in mij.
Het belaagt me vanaf het moment dat ik wakker word.
Ik hoef maar een iets te geloven in de waarheid van die onheilspellende gevoelens in de vorm van Angst, schuld, minderwaardigheid....en ik lijk me er in te verliezen.
Het drijfzand lijkt me gegrepen te hebben.
Mijn gedachten bevestigen de gevoelens en ik lijk te verstikken in deze kluwen van gedachten en gevoelens.

Als ik me eruit probeer te worstelen, lijk ik er steeds meer in vast te komen zitten
Net als in echt drijfzand.
Hoe kom ik hier uit?
Soms lijkt het wel, in deze toestand, dat wanneer je het ene probleem probeert op te lossen, ergens anders een probleem oppopt.
Net als een bobbel in de vloerbedding die je probeert glad te strijken. Als je het induwt popt ergens anders de bobbel weer op.

Ik denk zelf dat je in deze toestand beter het gevecht kan stoppen, en niet verder moet proberen eruit te ontvluchten.

Net als in echt drijfzand, maakt elke sparteling de grip alleen maar vaster.
Acceptatie en overgave is hierin denk ik een antwoord.

Ik denk dat een praktische tip is om te gaan kijken wat er nu in jou gebeurt.
Voel je angst? Kijk naar die angst, hoe voelt het, hoe voelt het in mijn lichaam.
Observeer het.
Worden die gevoelens ondersteunt door gedachten.
Kijk naar die gedachten.
Ga het niet analyseren maar kijk gewoon..
Herken het als gedachten wetende dat jij je gedachten niet bent.
Als je dat kunt, neem je in feite al afstand van je conditioneringen.
Want jij bent ze niet, maar jij bent dat, die observeert.
Op dat moment ben je eigenlijk al ontsnapt aan de kerkers van je conditioneringen.

Bij mij gaat het dan nog steeds te keer.
En de [ demonen ] beredeneren en trekken uit alle macht met hun zuigkracht.

Maar ik verwacht en proef dat zo mijn conditioneringen op zullen branden, omdat ik het zelf wat ik er in vond, eruit weg haal door het te observeren.
Zolang deze patronen in mij werkzaam zijn, kan ik ze zelfs gebruiken om mijn ware zelf geboorte te geven. Soms zie ik het als aarde waarin de gestorven graankorrel wortel schiet.
Door ook de ‘kerkers van je conditioneringen’ te accepteren, te omarmen, in plaats van eraan te proberen te ontsnappen of te ontkennen.
Kan het een springplank worden.
Ik probeer de conditioneringen niet in stand te houden.
Dit is wat ik aanvoel voor mezelf.
Misschien heb jij er ook ergens wat aan.
Al was het alleen al dat je weer eens hoort dat je niet alleen staat in je ervaringen.

God gebruikt alle dingen ten goede


Ja Boompje, je beschrijft uitgebreider als ik, wat het betekent om waarnemer van je levensverhaal te worden.
Wij vragen altijd: wat moeten we doen? Welnu, we leren niets te doen, maar alléén maar te ZIJN.
Dat is wat ik geleerd heb met meditatie. Vroeger dacht ik dat ik vooral mijn best moest doen, totdat ik ontdekte dat dat juist het probleem vormde. Door stille getuige te zijn van je geest, kom je er langzaam losser van en komt datgene wat er achter zit méér aan de oppervlakte.
Ik weet niet welke hint voor zoeker geschikt is. Dat weet hij zelf het beste. Hints zijn overal, maar niet alle hints raken je. Voor mij persoonlijk is logion 42 zo'n hint: "Wordt voorbijgangers". Voor Nisargadatta was dat de hint van zijn goeroe: "Je bent niet dat waar je jezelf voor aanziet. Ontdek wat je bent. Observeer het gevoel "Ik ben" en ontdek je ware zelf."
Dus het enige wat ik tegen zoeker kan zeggen is: houd je Hart open en let op wat je raakt. Dat is een echo van je oorspronkelijke natuur.


Ook voor mij is logion 42 (wees voorbijgangers..) al jaren de meest favoriete.
Naast het credo: go with the flow...

Van alles wat ik telkens in mijn leven bedenk dat ik zou zijn.
Alles wat ik mezelf plachtte toe te schrijven, blijkt de status van voorbijganger me het meest passend.
Het meest vervolmaakt.

In deze vorm, deze staat van Zijn, ervaar ik me zelf in kosmische verbinding met alles, zonder (deeltjes) van mezelf te verliezen.
Het lichaam en de denkgeest worden voortdurend getriggert en afgeleid. De ziel is echter de eeuwige passant.



Voorbijganger en Boompje,

Ik wil maar steeds vragen stellen over de oorspronkelijke natuur. Ik merk dat ik er een honger naar heb om er meer over te weten. Dat hangt samen met het gevoel dat ik heb over een groot deel van mijn al gepasseerde leven, namelijk dat ik ontzaglijk voor de gek gehouden ben, of je kunt ook zeggen: mijzelf voor de gek heb laten houden. Nu ik dat zie, voel ik deernis. Arme kleine jij - zeg ik tot mezelf -, wat hebben ze je een boel wijsgemaakt, en belooft en wat ben je bedreigd! Dan voel ik dat het stil wordt, en ik veeg de tranen weg, en kijk uit mijn ogen. En wat dan gloort..., ik weet het niet, ik durf eigenlijk niet te naderen. Ligt daar wat, wie ik ben, mijn Zelf, mijn oorspronkerlijke natuur, datgene wat evenveel van mij is als van al de Zijnen? Is hier mijn nest, mijn Ouderlijk huis, mijn begin en mijn bestemming? Het duizelt mij. Ik denk dat ik moet groeien en dat de herkenning zal toenemen. Jullie woorden drink ik op, dat valt mij op. Maar het is zo nieuw... Het verwart...

Dank jullie.


Beste medezoeker,

Je zegt; “dat je ontzaglijk voor de gek gehouden ben”
Ik ken dit maar al te goed en herken daarom de twijfel en de angst om je opnieuw in illusies te storten.
Maar je geeft het antwoord zelf al…
Er gloort iets in jezelf, wat alleen jij kan vinden en wat niemand anders je geven kan.
De angst om daar naar toe te gaan en je pijnen los te laten is alleen maar herkenbaar en eigen
Aan de, ik noem het maar even, hergeboorte.
Op een gegeven moment krijg je volgens mij vanzelf door dat die angsten nergens op gebaseerd zijn.
Je denkt iets te verliezen, maar het enigste wat je verliest zijn de kerkers van je eigen conditioneringen.
Dan ga je aan je levensverhaal voorbij.

Ik zelf zit ook in dit proces.
Het is in mijn ogen een weg zonder afstand. De tijd die het kost om los te laten is geheel aan jezelf en behoeft geen voorwaarde.
Dus als je zegt: “Ik denk dat ik moet groeien”,
is dat denk ik eerder een uitstel tactiek van je conditioneringen, dan dat het ergens op gebaseerd is.

Soms lijkt het een hele reis en hele berg, maar ik ben er van overtuigt dat het een weg zonder afstand is.
Ik kan je alleen maar bemoedigen om naar dat wat je in jezelf ziet ‘gloren’, te reiken.
Los te laten aan dat wat jou je levenlang geknecht heeft.

Dit wens ik jou en mezelf van harte toe.

Ik vindt trouwens dat je prachtig schrijft en zeer getalenteerd bent in het verwoorden van je innerlijke beleving


voorzitter van Artsen zonder Grenzen, Rony Brauman:

'Voorbijgaand aan de grote debatten over de nieuwe of opgelapte wereldorde, over het cynisme van de machthebbers of het universele van de moraal, en ondanks hun angsten en frustraties, weten zij - de hulpverleners - dat ze zich met hun keuze een plaats hebben verworven bij de laatste bevoorrechten van het moderne bestaan, namelijk bij degenen die erin geslaagd zijn hun leven zin te geven'.


Wouw, Sjaen wat ben ik het eens met je woorden. Zelf kijk ik vaak naar het effect van mijn daden en dan kom je bedrogen uit immers je kunt de wereld niet veranderen maar je kunt je eigen leven zin geven door er voor een ander te zijn.


Boompje, bedankt voor wat schreef over uitsteltactiek. Grappig om bij jezelf te zien dat iets in je (in mij) door wil stoten en iets anders meteen op de rem trapt! Van het eerste ben ik me vaak meer bewust dan van het tweede.
Dank voor je goede woorden en wensen. Ik wens het met je, Boompje. Over het compliment dat je mij aan het slot geeft, wil ik het volgende zeggen. Ik ben graag bezig met taal. Soms gebruik ik haar, soms zij mij. Toch heb ik een periode gekend waarin ik bij wijze van spreken geen twee woorden aan elkaar kon plakken, en moeite had om de meest eenvoudige zinnen die ik las te begrijpen. Ik was volledig opgeslokt door angst voor de dood en voor verlies van mijn identiteit. Het nam mij ontzettend in beslag. Het was in een tijd waarin ik me voor het eerst de vraag stelde wie ik in wezen was. Ik ben bezig geweest met vragen als: wat hoort onopgeefbaar bij mij en wat kan ik missen? Ben ik nog wel mezelf zonder mijn bijeenvergaarde kennis? In hoeverre ben ik nog mezelf als mijn kundigheden en vaardigheden gaan afnemen? Dat soort vragen verlamden mij en slokten veel van mijn energie op. Nog kan het me bezighouden... Wel zie ik dat niets van wat mijn 'carrière' me bracht, echt iets toevoegde aan mijn 'kern'. Er waren wel dingen die me hielpen, naast de mooie ook de lastige, misschien die nog het meest. Maar veel van wat ik vergaarde, leidde me af van de Ware Weg die ik te gaan had. Het bracht geen zegen maar maakte van mij een pakezel.
Het is voor mij intrigerend te mediteren over een tekst als: alles vergaat maar de liefde blijft. Wat een mysterie! Waar ben ikzelf in dat uiteindelijke landschap van de liefde? Ik weet dat het met durf en vertrouwen te maken heeft. Met gaan naar de plek waar het Koninkrijk al gereed en wel op je ligt te wachten en met durven loslaten wat jij pijnen noemt. Kunnen pijnen onze verslaving zijn?


Onze meeste pijnen worden veroorzaakt door onze weerstand tegen dat wat is. Die weerstand is tot gewoonte geworden en daardoor lijkt het soms dat pijnen onze verslaving zijn.
Het is het normale spelletje van ego: zich vastklampen aan wat het leuk vindt en het afweren van wat het niet kan uitstaan. Het is het normale spelletje van verlangen en angst.
Beide veroorzaken pijn en lijden.
Dit mechanisme doorzien en accepteren van dat wat is, lijdt tot vermindering van pijn.


Hoi Zoeker,

Bedankt voor je vraag, het is goed, vooral ook voor mezelf, om door te pogen de vraag te beantwoorden, terugkoppelend op mijn eigen ervaring, me bewust te worden van het antwoord erop.
Want het is de bewustwording die mij bevrijd.
Verstandelijk weet ik het antwoord al lang, dat staat in dikke boeken.

Ik kan me wel gedeeltelijk vinden met wat voorbijganger zegt.
Ik denk ook dat de kern van lijden voorkomt tegen het verzet tegen het leven zoals het aan je verschijnt.
Toch kan ik niet zeggen dat pijn voorkomt uit verzet.
Het lijden eronder denk ik wel.
Als ik mijn teen stoot doet dat pijn.
Als ik mijn geliefde zou verliezen doet dat pijn.
Pijn komt dan niet voort uit mijn verzet tegen wat is.

Wanneer ik me tegen deze pijn en het verdriet zou verzetten dan zou ik onder mijn verdriet gaan lijden.
Wanneer ik de pijn en het verdriet accepteer ligt er onder de pijn een diepe innerlijke vrede ondanks de pijn.

De pijn blijft en gaat zolang we hier zijn,
Maar zijn dan als rimpels aan het wateroppervlak.
De diepte van de oceaan, die jij en ik zijn en waarin een ieder met elkaar verbonden is, is onbegrensd in zijn diepe vrede en rust.


Nu je vraag… is het verslavend…

Het is moeilijk om hier geen technisch verhaaltje voor jou en voor mij van te maken, maar ik ga het toch proberen.

Er is dus lijden en er is pijn die eigen is aan het leven in een gebroken wereld, of anders, een wereld van vormen.

Er is een diepe oceaan en zijn golven aan de oppervlakte.

In de diepte van de oceaan is er geen pijn en geen lijden.
Daar is de vrede en de vreugde.

Aan de oppervlakte zijn de golven in de wereld van de vormen.
Ze worden geboren en ze sterven, ze botsen en worden meegezogen met de stormen die er woeden.


Nu leven de meeste als ons, alsof wij de golven zijn die geboren worden en sterven en meegezogen worden door de stromingen en stormen.
Terwijl mijn zelf onkwetsbaar verbonden is in de onbegrensde oceaan.
Ik ben die oceaan.
Dit is mijn rust en mijn vrede.

Het probleem ligt dus een identificatie probleem.

Als ik denk dat ik mijn pijn ben dan vergis ik me.
Ik heb mij met mijn pijn en het verhaal dat daar aan vast zit geïdentificeerd.

En zolang, en dit is erg belangrijk om te beseffen, ik mij identificeer mijn pijn zal ik mij aan mijn pijn en het bijbehorende levensverhaal, dat als een goed geconstrueerd bolwerk is, vastklampen.

Ik laat mijn pijn niet los, hoezeer ik er ook onder lijdt, omdat ik er een zelf in zie.
En ik kan en wil me niet van mezelf scheiden!!!

Dat is het kernprobleem in mijn ogen.
Wat allemaal op een onbewust niveau afspeelt.

Het bewust maken hiervan is het wakker worden,
Het bewust worden dat er helemaal geen zelf zit in de pijn en de gedachten die ze dragen.

Het bewust worden dat ik geen golf ben, maar het water, de oceaan zelf, maakt mij vrij.

De golven vergaan, maar Christus in jou leeft in eeuwigheid.
Dit is jou en mijn Zelf en thuis.

Besef dat jij je pijn niet bent en de “verslavende” factor wordt uit de pijn gehaald omdat je jezelf eruit haalt, wat niet meer als een vergissing was, een begoocheling.
Besef dat jij het mentale verhaal niet bent wat die pijnen in stand houden en je ontwaakt in Jezelf.
In je wezen, de oneindige oceaan.
Daar is rust.
Want je weet dat je eeuwig onkwetsbaar bent, volkomen 1 met het leven zelf.
Dat is het eeuwige moment waarin Jezus de stormen beveelt te gaan liggen.


Klopt wat je zegt hierboven, Boompje. Pijn is tot op zekere hoogte onvermijdelijk. Daarom sprak ik hierboven over de meeste pijn. Het punt waar ik op wilde wijzen is, dat we pijn verhevigen door ons er tegen te verzetten. Dat geldt ook voor fysieke pijn.
Pas als we zien dat we ons er tegen verzetten, kunnen we dat verzet ook loslaten en daarmee de pijn verminderen.


Dat begreep ik ook wel hoor voorbijganger.
Want uit je bijdrages kan ik lezen dat jij de theoretische kennis prima op orde hebt,
en waar vele, daar ben ik zeker van, een hulp aan kunnen hebben.
Zeker wanneer te theorie dat bewerkt waarnaar het wijst,…. zijn doel raakt.
Ik hoop echt van harte dat alle prachtige richtingaanwijzers die je aanreikt,
dat mag bewerkstelligen waarnaar ze wijzen.
Niet alleen voor mij en andere maar ook voor jezelf.
Bedankt.


Nou Boompje, wat ik hierboven en bij andere postings "theoretisch" heb verwoord, komt vooral voort uit reflexie op dingen die in mijn leven gebeurd zijn en gebeuren.
Ik zal je een voorbeeld geven uit mijn leven.
Toen mijn vrouw tien jaar geleden overleed aan kanker, kwam ik in aanraking met iets wat ik daarvóór nog nooit had meegemaakt uit persoonlijke ervaring: het verlies van een dierbare. Dat gaat inderdaad met en hoop pijn en verdriet gepaard, zoals je hierboven terecht schrijft. Maar ik ontdekte gaandeweg dat me eigenlijk twee wegen openstonden: het helemaal zwelgen in pijn en verdriet, zodat ze als het ware mijn hele leven zouden beheersen of de onvermijdelijkheid van het verlies van mijn vrouw erkennen, accepteren en het zo een plaats geven en mijn weg in het leven zonder haar verder gaan. Ik verzette me dus niet meer tegen het verlies, maar accepteerde het en kon het op die manier voor en groot deel loslaten. En dat verminderde meteen het lijden en de pijn.
Het is dus in het geheel niet theoretisch hierboven als ik probeer duidelijk te maken, dat we een groot deel van onze pijn en van ons lijden zelf veroorzaken.
En dat laatste ontdek je alléén door zelfreflexie. Die zelfreflexie heeft ervoor gezorgd, dat ik tegenwoordig de dingen die in mijn leven gebeuren ook beter heb leren accepteren zoals ze gebeuren. Ik hoef het leven niet meer zo nodig naar mijn hand te zetten. Dat leeft in ieder geval een stuk rustiger en minder pijnlijk.


Het is niet de situatie het is uw reactie op de situatie.


Dappere voorbijganger, bedankt voor je verhaal ik kan er helemaal in meegaan.


Beste voorbijganger,
Begrijp me niet verkeerd, ik heb met mijn post niet willen beweren dat jij slechts theoretische kennis zou bezitten.
Wie ben ik om daarover te oordelen ?
Je hoeft je dus in geen geval te verdedigen tegenover mij.
Waarom zou je ook ?


nogmaals voorbijganger,
ik mag je juist erg graag!
Je bijdrages komen bij mij [soms] wat theoretisch over.
Maar daarmee wil ik niets over jou zeggen of beweren.
Ik geloof maar al te graag wat een steun je hebt bij bepaalde inzichten.
Ik wil je alleen toewensen dat alles wat je schrijft, ten volle, werkelijkheid mag worden in je leven.
Want ik neem aan,
dat niet alles wat wij proeven en zeggen altijd en in elke situatie realiteit voor ons is.
Of geldt dit voor jij wel en vergis ik me in mijn veronderstellingen?


jij = jou natuurlijk..
jammer dat we dit in dit forum niet zelf kunnen verbeteren.
[vooral met mijn woordblindheid :P]


Maak je geen zorgen, boompje. Ik verdedig me op geen enkele manier tegenover jou. Mijn voorbeeld is alléén bedoeld om aan te geven hoe ik tot "theoretische" conclusies kom.
Soms hoor ik op deze site geluiden als zouden wij bijvoorbeeld te theoretisch zijn of dat het intellekt de boventoon voert.
Ik vind dat zelf geen probleem. Hoewel ik me ervan bewust ben dat we via het intellekt nooit tot zelfverwerkelijking zullen komen, blijf ik me wel van het intellekt bedienen om me (hopenlijk) helder uit te drukken. Als ik mijn eigen wegwijzers bekijk - Sri Ramana en Nisargadatta - dan valt me gewoon op dat hun leer er héél helder en "logisch" uitziet. Zij gebruiken hun intellekt om goed te communiceren, zijn zich echter uitermate bewust van de onmogelijkheid hiervan. Zij praten over iets, wat je onmogelijk met woorden kunt uitdrukken: onze oorsponkelijke natuur.
Ook als je de leerredes leest van Siddharta Gautama, dan zie je het werk van een groot logicus.
We hebben gewoon een prachtig stel hersens. Laten we ze ook gewoon gebruiken - met inachtneming van hun beperkingen.
Gnosis betekent niet: anti-intellekt. Gnosis is voor mij: intellekt, ten dienste van het Hart.


ok prima, voorbijganger.
ik zie ook niets verkeerds in het intellekt.

ik was alleen even bang dat ik je onbedoeld gekwetst had.
Misschien vul ik vandaag wel teveel dingen is. Mijn excuus hiervoor.







Theorie: (ook) systeem van denkbeelden of hypothesen ter verklaring van iets.
Wat dat betreft kunnen we niet buiten de theorie als we niet of nog niet weten hoe of wat.
Aan de denkbeelden en/of verklaringen van de voorbijganger heb ik, i.i.g. heel veel.
Net als aan zoveel andere reacties op deze site.
Al heb ik soms voorkeuren voor een voorbijganger en boompje en daarbij mis ik Ronald nu wel met z'n vakantieperiode...;)
Maar ik steek van iedere reactie wel wat op en dat is toch de (theoretische) bedoeling van deze site?


De oceaan en de golven... Ik wil je nog even bedanken, Boompje. Ik ben trouwens nog elke dag blij dat ik dit forum heb gevonden. Overdag kan ik er al naar verlangen om de vele interessante bijdragen 's avonds te lezen. Proberen het allemaal vast te houden wat ik daar lees, doe ik niet meer. Ik ontvang het als injecties met het Algoede, dat naar ik vertrouw zijn weg in mijn bewustzijn wel zal vinden.


Ok jij ook bedankt "(voorheen bange) zoeker".
Ik vindt het prachtig hoe , zoals je zelf zegt, je je laaft aan de bron.
Maar ik denk dat die bron altijd in jezelf zit en altijd al zat.
Ik denk dat die “injecties van het Algoede” komen vanuit de bron in jezelf.
Misschien is het zo dat wat je hier leest het Algoede in jeZelf “triggert“.
Maar die injectie komt dan vanuit die Bron in jeZelf.

Ik merk namelijk dat er ook wel eens, als ik voor mezelf spreek, wat gif van mezelf meekomt, in de spreekwoordelijke injecties die ik hier ventileer.
Daarom denk ik dat het prachtig is, als je via een forum als dit, een hulp vindt om dat te vinden wat in jezelf verborgen is.
Maar ik denk dat je alleen de pareltjes die je in jezelf herkent, eruit moet vissen.
Niet dat je dat al niet zou doen, maar het kan nooit kwaad je hier altijd bewust van te blijven.
In jezelf zit een leraar die precies weet wat je nodig hebt.
Daarom hoef je ook niet argwanend te worden.

Ik denk dat alle hulp van “andere” je slechts kunnen helpen om de leraar/gids in jezelf te hervinden
En die gids is jeZelf.
Je Ene zelf die volkomen verbonden is met alle aspecten van het leven zelf.
Volmaakt verbonden met de Ene.
En daarom kunnen wij de troost herkennen in en via de ander omdat wij ons ware ene Zelf herkennen.



Beste Zoeker,

Ik kwam toevallig langs op deze site en zag jouw zeer herkenbare relaas. Het winkelen is voor mij een metafoor, voor iets wat ik zelf ook doe vanwege ... je weet wel ... het afleiden, compenseren, het maar niet hoeven voelen waar je werkelijk behoefte aan hebt.
Wat me trof was de passage waarin je zei: "Ik heb verschillende therapieën gehad. Daarvan heb ik veel geleerd, maar wat me nog steeds flink nekt, is mijn kijk op mijzelf en op de wereld. Ik heb dan last van depressieve buien en voel me beroofd van veel van mijn energie."
Ik ben een oud-leerling van Bram (maar ik volg Bram's werk nog wel zoals je ziet) en heb enorm veel baat gehad bij zijn toenmalige 3 jarige leergang Filosofie en Spiritualiteit. Daar heb ik mijn spiritualiteit ontdekt (en ben nota bene een rationalist:), ook dat nog ....., )samen met een groep hele aardige, kwetsbare en open mensen. Ik dacht dat ik meester was, maar heb geleerd om leerling te zijn. Jij en ik hebben onze deuken gehad, we kunnen er een heleboel aan doen als we onszelf sterk maken. Maar je zult ook merken dat het voor mensen zoals wij, tamelijk beschadigd in hun jeugd, nooit gemakkelijk zal zijn, dat is ons lot. Maar de troost is dat je er zo verdomde wijs van wordt.
Zoeker, ik zou best eens een kop koffie met je willen drinken.


Beste Frits,

Ik word hier verlegen van... Dat eerst maar eens. Ik weet even niet wat ik nog zal schrijven.


Lieve zoeker,
Zo herkenbaar wat je allemaal schrijft, ik voel me ook vaak te kort schieten in deze wereld, ik vraag me alleen af als veel mensen het gevoel hebben dat deze corrupte, oneerlijke, harde vaak zelfs medenloze wereld het niet is waarom het zo lang duurt voor er iets veranderd.


maar, Puck, er gebeurt toch wel wat? Het zijn steeds van die kleine dingen, zoals dit forum bijvoorbeeld. Je komt er toevallig terecht, en het is hartverwarmend hoe anderen, die jou niet kennen, jou verder willen helpen. Dat doet heel goed. Met dat goede gevoel ga je aan de slag. Maar ja, het is dan wel heel in het klein. De grote problemen los je er niet mee op. Maar als je een steen in het water gooit, worden de kringen toch ook steeds groter....
En ja, ik moet alweer aan die vlinder denken! Als alles automatisch maar goed en leuk enz. is, dan hoef je je nergens voor in te zetten. Wat een verveling, wat weing voldoening.


Bedankt Francis, ik denk dat je gelijk hebt zoals ik al in een ander stuk gezegd hebt kun je de wereld niet veranderen, je kunt hier slechts groeien van rups tot vlinder en je eigen worsteling te boven komen. Alleen ik krijg het weleens benauwd als ik lees dat iedere seconde 2 mensen sterven aan honger en 2 aan dorst in een wereld waarin 1 procent van de bewoners 40% van de aardse goederen bezit, hoe moeten die mensen groeien? Heeft deze aarde niet alleen groei mogelijkheden als we eerlijk delen? Dat gevoel bekruipt mij weleens en ik doe er niets concreets mee en vervolgens voel ik mij schuldig, schrijf weer een stukje in dit Forum, krijg weer een beter gevoel en een iets ander inzicht en kan weer even vooruit.


Zeg Puck, ik zag in de krant het blije gezicht van Muhammad Yunus; de Bengaalse strijder tegen armoe in de 3de wereld. Hij heeft de Nobelprijs voor de vrede gewonnen! Ik ben zo blij voor hem en al die "arme" mensen die zich bij hem hebben aangesloten......


mooi francis!
Dat zijn van die licht steentjes in het water.
steentjes van liefde.
En de liefde is als een licht die de duisternis laat verdwijnen.
waaruit blijkt dat de duisternis niet werkelijk kan bestaan.
daarom is de liefde de enigste werkelijkheid die de illusies wegschijnt.

"
6 Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid. 7 Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.
8 De liefde vergaat nimmermeer;
maar profetieën, zij zullen afgedaan hebben;
tongen, zij zullen verstommen;
kennis, zij zal afgedaan hebben.
9 Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren.
10 Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben. "


God is immer liefde.
Wat kan er buiten hem bestaan?


Is dat dan een kern van liefde, dat je blij bent om het geluk van de ander, en dat je je op dat moment vervuld voelt van blijheid?


Ik denk dat vreugde en liefde facetten zijn van de Ene diamant die wij in wezen zijn.
Ze zijn een onlosmakelijk deel van ons en zijn dus niet te scheiden van elkaar.
Het is de normale toestand van Zijn.
Ons [zo genoemde] erfrecht.
niet straks,
maar hier en nu,
voorbij onze valse identificaties,
die als de modder fungeert waaronder de diamand verborgen ligt.



Een half jaar geleden las ik een prachtig artikel in Share. Een Afrikaanse vrouw, "de engel van Burundi" richt een tehuis op voor de vele oorlogswezen in haar land die gevallen zijn in de strijd van de Hutu's en de Tutsi's. Ze vertelde een verhaal van een meisje wiens ouders vermoord waren door haar buurman. Toen de toestand enigszins gestabiliseerd was in dat land en het meisje gewoon weer naar school ging trof ze iedere dag haar buurjongen aan. Deze jongen schaamde zich voor zijn vader en op een dag heeft hij haar dat vertelt. De vader heeft om vergiffenis gevraagd en op zijn sterfbed heeft het meisje bij de moordenaar van haar ouders gewaakt. Prachtig als je in de moordenaar van je toch het licht kan zien dat in ieder mens brandt.


Verhalen zoals bovenstaand verwarmen je hart, alleen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de wereld in disbalans is.


Ja prachtig,
En voorbij alle vergissingen zien we dat het niet een licht IN de moordenaar is.
Maar het licht IS Hij, waar we eerst de moordenaar zagen.
Alleen dat is werkelijk en waar.
De moordenaar is de modder.
De diamant die eronder ligt, het werkelijke leven, de waarheid en daarom ook de weg.
ja, zo kan ik werkelijk mijn vijanden lief hebben.


“Verhalen zoals bovenstaand verwarmen je hart, alleen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de wereld in disbalans is.”


Probeer jij je niet te verzoenen met krankzinnigheid ?
Kan dat wel puck ?

Als het licht aangaat in een donkere kamer.
waar is de duisternis dan gebleven?

is de krankzinnigheid wel werkelijk?




Boompje, waar staat dat? Dit wil ik graag als parallel opnemen bij een logion. En mag er dan ook nog een zin aan vooraf waaruit blijkt dat het om de liefde gaat?

Dit was je citaat:
'Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid. 7 Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.
8 De liefde vergaat nimmermeer;
maar profetieën, zij zullen afgedaan hebben;
tongen, zij zullen verstommen;
kennis, zij zal afgedaan hebben.
9 Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren.
10 Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben.'


1 Korintiërs 13,1-13 Bram
hier is het hele hoofdstuk:

1 Al ware het, dat ik met de tongen der mensen en der engelen sprak,
maar had de liefde niet,
ik ware schallend koper
of een rinkelende cimbaal.
2 Al ware het, dat ik profetische gaven had, en alle geheimenissen en alles, wat te weten is, wist, en al het geloof had, zodat ik bergen verzette,
maar ik had de liefde niet,
ik ware niets.
3 Al ware het, dat ik al wat ik heb tot spijs uitdeelde, en al ware het, dat ik mijn lichaam gaf om te worden verbrand,
maar had de liefde niet,
het baatte mij niets.
4 De liefde is lankmoedig,
de liefde is goedertieren,
zij is niet afgunstig,
de liefde praalt niet,
zij is niet opgeblazen,
5 zij kwetst niemands gevoel,
zij zoekt zichzelf niet,
zij wordt niet verbitterd,
zij rekent het kwade niet toe.
6 Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid. 7 Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.
8 De liefde vergaat nimmermeer;
maar profetieën, zij zullen afgedaan hebben;
tongen, zij zullen verstommen;
kennis, zij zal afgedaan hebben.
9 Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren.
10 Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben.
11 Toen ik een kind was,
sprak ik als een kind,
voelde ik als een kind,
overlegde ik als een kind.
Nu ik een man ben geworden, heb ik afgelegd wat kinderlijk was. 12 Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen,
doch straks van aangezicht tot aangezicht.
Nu ken ik onvolkomen,
maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.
13 Zo blijven dan:
Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.


Had ik moeten weten, Boompje, maar de taal is wat anders dan die van mijn bijbel, dus dacht ik dat het ergens anders vandaan kwam.
Het is, even nagekeken, de vertaling van het Nederlands Bijbel Genoootschap (NBG) van 1951. Toch?
Dank.


ja idd Bram, de NBG vertaling.
Verrassend en verfrissend soms, die beladen en oudbakken bijbel nietwaar?!

“...zij wordt niet verbitterd,
zij rekent het kwade niet toe....”

Prachtig!


"ik denk dat vreugde en liefde facetten zijn van de Ene diamant die wij in wezen zijn"
Bedankt boompje, voor je mooie woorden.

En heerlijk dat ook de bijbel hier een woordje mee mag spreken!


Zeker Francis, we kunnen vreugde en liefde alleen ervaren omdat die al in ons eenwezig zijn.
Waarom is er dan zo'n gebrek aan in de wereld vraag ik me wel eens af. Ik denk dat we geneigd zijn de vreugde en de liefde af te schermen met onze angst voor pijn. Alleen in totale openheid voor al wat is kan die vreugde en liefde ervaren worden.
Boompje beschreef dat prachtig in zijn mijmering elders op dit forum:

'Plots voelde ik die wind onder mijn vleugels komen,
en waar ik eerst tegen vocht,
tilde mij op.
Alsof ik de kracht van mijn vijand gebruikte,
die mij aan mijzelf deed ontstijgen.
Direct zag ik mijn gespreide vleugels
alsof ze geslagen waren aan een kruis.
Het was alsof overgave aan wat is
mij deed opstijgen
naar dat waarvan ik mij gescheiden voelde.'


Ik wil aan mijn vorig bericht nog toevoegen dat in de mijmering van Boompje volgens mij de kern is:
'Overgave aan al wat is'.
Overgave ja, zonder oordeel, zonder voorwaarden, zonder verwijt, en zelfs zonder hoop.


Mooi Henk; die kern; "overgave aan al wat is"... ik begreep het al. Maar het is wel iets dat ik me steeds opnieuw zal moeten realiseren. Want anders verval ik zo weer in oude patronen....
En toch, "zonder hoop"... Hoop, dromen, verwachtingen, zijn toch ook de drijfveren naar heel mooie dingen?


Voorbij alle oordelen en verwachtingen, voorbij vrees en hoop, is er iets anders: de bewogenheid van het hart, ofwel de liefde. Die al je in beweging zetten.
Ik zei eerder al: overgave aan al wat is, betekent niet dat dan ineens alles leuk is geworden. Vaak meent men dat overgave betekent dat je dan alles goed moet vinden: we oordelen niet meer, dus is alles goed. Denken dat je alles goed moet vinden is een oordeel.
Liefde is helemaal niet blind. Liefde ziet alles, juist als er geen oordeel meer is. Vanuit de liefde, dus vanuit de bewogenheid van je hart, geef je antwoord op al wat is. Dat zijn daden en geen oordelen.
Er is veel te doen. Maar je hoeft niet in je eentje de wereld te redden.



ik zie in "overgave aan al wat is" ook je concentratie op dat wat er op dat moment is. Van nature ben ik wat chaotisch. ik doe verschillende dingen tegelijk en als ik met het één bezig ben denk ik al aan het ander, aan wat er komen gaat, enz. Fout natuurlijk. (wat een oordeel!) Ergens in een lied staat "geniet van het moment, want het moment dat komt niet weer". Ik probeer me daar in te oefenen. En met jullie hulp hier... heb ik heerlijk wat steun in de rug!


En toch, "zonder hoop"... Hoop, dromen, verwachtingen, zijn toch ook de drijfveren naar heel mooie dingen?

Dat vind ik ook Francis.
Hoop, dromen en verwachtingen zijn inderdaad drijfveren naar heel mooie dingen en ik zou ze niet willen missen totdat ik “volkomen” gevonden heb wat ik zoek.
Toch denk ik dat je hoopt, droomt en verwacht wat in wezen al in jezelf aanwezig is.
Hoop, dromen en verwachtingen kunnen daarom ook een valkuil in zich dragen.
Omdat ze impliceren dat je zoekt naar iets wat je nog niet hebt en wat je kan krijgen in een toekomst.

Altijd had ik, en nog steeds heb ik, de neiging om vervulling te zoeken buiten mezelf.
De illusie dat mijn volkomenheid, mijn volmaaktheid ergens in een toekomst zou liggen onder bepaalde omstandigheden.

Je zoekt dan naar iets wat je al hebt, in een toekomst die niet bestaat.

“Ik ben met Christus volkomen geborgen is God.”
Ik denk dat overgave aan wat is, jou en mij deze enigste werkelijkheid doet ervaren.
Overgave en je laten vallen in God eeuwige handen die onder ons zijn.

Hoop, dromen, verwachtingen, zijn niet de drijfveren naar heel mooie dingen ergens in de toekomst wat nog behaald moet worden.
[ niet door werken der wet ]

Hoop, dromen, verwachtingen, zijn de drijfveren naar heel mooie dingen die al werkelijkheid zijn in het hier en nu.
[ maar door geloof ]


"Ergens in een lied staat "geniet van het moment, want het moment dat komt niet weer". Ik probeer me daar in te oefenen."


Prachtig Francis!
Dat is een oefening van de allerhoogste.

Dit moment is de enigste werkelijkheid
Dit moment draagt de volheid van het leven zelf in zich.
Er is niets buiten dit moment.
Door te leven in een illusie van ander moment, gaat het leven die alles in zich draagt aan je voorbij alsof je sliep.
Niemand heeft ooit de toekomst gezien.
Wij leven in een eeuwig Nu,
die onze volheid onze redding,
onze bron en ons doel in zichzelf draagt.


Boompje, wat mooi!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.