Groeiend inzicht

Door het Stof

    door Harry, 31/10/2007 10:43. #17830. 42 reacties, laatste



In het verlengde van logion 98 en de zelfbewustwording die dit zou moeten impliceren
Het volgende.


Ondanks eerdere berichten is de worsteling en die strijd die ik moet voeren met
mijzelf nog niet helemaal beslecht .

Eerst een aantal ervaringen als kind .

Als jochie van vier trap ik een balletje op een grasveldje.Samen met mijn vader. Na drie of vier balletjes te hebben misgetrapt stopt mijn vader met het gezellige spelletje en heeft de conclusie getrokken dat ik geen gevoel heb voor de bal en dat het dus ook geen zin heeft het
gezellige spelletje voort te zetten. Daarna heb ik met mijn vader ook nooit meer een balletje
getrapt.

Als jochie van vier zit ik samen met mijn vader bij de vijver van het Gemeentemuseum in
Den Haag.Vlakbij ons springt er plotseling een tamelijk grote vis even uit het water en plompt er weer in. Ik schrik en wordt bang. Wat was dat? Mijn vader heeft hieruit de conclusie getrokken dat ik een angstig kwezeltje was waar nooit een echte man uit kon groeien.

Als jochie van zeven neemt mijn vader me mee naar een volleybal-tournooi want volleyballen
dat deed hij graag.Tijdens een pauze mogen kijkers ook een balletje slaan.Ondanks mijn verwoede pogingen ballen te retourneren mij toegeslagen door volwassen mensen, mis ik er
een aantal. Met een beschaamd gezicht over zoveel wanprestatie haalt mijn vader me uit het veld. Daarna heb ik nooit meer met hem een partijtje gevolleybald.

Als jochie van tien speel ik een partijtje schaak met mijn vader die een ervaren club-schaker is.Dat schaken is hem met veel geduld en liefde bijgebracht door mijn Opa,die ik nog steeds
mis. Hoewel ik de spelregels wel kende veegt mijn vader me in één partij van het bord.Mijn vader keek mij aan met een teleurgesteld gezicht. Ik was kennelijk te dom om te schaken.

Als jochie van dertien mocht ik een lichtshow verzorgen voor een pianist die zou optreden in de kerk.Jippieee dacht ik. Eindelijk wordt mij wat vertrouwen gegeven. Ondanks mijn voorbereidingen kwam er tijdens de uitvoering ineens een oom van mij in beeld die uiteindelijk de regie van het hele verhaal van mij over nam.Achteraf is mij duidelijk geworden
dat deze oom was gestuurd door mijn vader die kennelijk te weinig vertrouwen had in een goede afloop.Wanneer namelijk de afloop niet goed zou zijn geweest dan zou hij zich hebben moeten schamen voor mij.

Mijn vader en ik hadden de gewoonte om bij tijd en wijle een beetje te stoeien met elkaar.
Dat varieerde van een beetje speels plukken en trekken tot een beetje schaduw-boksen.
Op een dag kwam ik met een aantal vriendjes thuis van school. We gingen ons opmaken voor
een partijtje voetbal buiten.Omdat ik dat eigenlijk gewend was begon ik uit balorigheid een beetje te stoeien met mijn vader.Maar nu mijn vrienden erbij waren schaamde hij zich kennelijk daarvoor en slingerde mij boos en met grof geweld via een schouderworp dwars door de huiskamer tegen een muur aan.
De miskenning en het mistrouwen die dit allemaal tot gevolg had, begonnen vervelende vruchten at te werpen.Want metterdaad kon ik ook dingen niet meer goed tot stand brengen.
Dit helaas op een zodanige wijze dat ook andere mensen het vertrouwen in mij begonnen te verliezen dit om de eenvoudige reden dat ik te weinig zelfvertrouwen uitstraalde.

Zo ontstond er een lange impasse. Niet kunnende iets. In weerwil om te bewijzen dat ik toch
wel iets kon, met als gevolg een stapel diploma’s en getuigschriften groot genoeg om een muur mee te behangen, kon ik deze impasse niet doorbreken.

Wanhopig klampte ik me vast aan het enige momentje van vertrouwen, waarin mijn Oma
me vroeg om met een schroevendraaier een stekkertje aan een snoertje te zetten omdat ze dat zelf niet kon. Mijn Oma en Opa hielden viel van mij, ondanks mijn vermeende klunzigheid
(want ik ben helemaal niet klunzig) en ik hield veel van hun.Regelmatig zie ik ze nog wel eens terug in een droom, waarin ze uitnodigend naar me glimlachen

Tijdens mijn adolescentie kwam mijn zwager op het toneel. Aan mijn zwager heb ik geen hekel. Integendeel wij gaan vaak als goede vrienden door één bocht. Maar als jong officier
straalde hij een oeverloos zelfvertrouwen uit.Kunnende alles.Dit viel wel in goede aarde bij mijn vader die in hem kennelijk kon ontdekken wat er bij mij zo node ontbrak.

Pijnlijk maar altijd voor me gehouden, was een tijdens de verjaardag van mijn vader door mij ontdekt felicitatiekaartje van mijn zwager waar op stond: Van je enige echte Zoon.


Waar sta ik nu ?


Kennelijk ben ik een gevoelig persoon. Die zich snel dingen aantrekt. Als kind het ik dat al.
Wat ik als kind ook had was het me snel aan trekken van het lot van anderen. Wanneer het een ander kind niet goed ging dan had ik daar medelijden mee.Ik trok altijd partij voor de zwakste en vocht me bij wijze van spreken dood om de ander te verdedigen.Dat knokken trok
andere vechtersbaasjes aan die het louter te doen was om de agressie.Uiteraard werd hun agressie beantwoord door de mijne en kwam ik uiteindelijk als agressief te boek te staan.


Maar waar sta ik nu? De onderlaag is gevoelig en de bovenlaag is verhard.Zelfvertrouwen is er wel maar uit zich alleen in harde vormen.Er zal door mij hard moeten worden gewerkt om dit meer met elkaar in balans te brengen. Te beginnen ermee niet anderen de schuld te geven,
maar zorgvuldig en langdurig mezelf onder de loupe te nemen.Aan de hand van dit forum begint eigenlijk langzaam dit besef tot me door te dringen. Ik ben aan zet.Het opruimen van mijn rotzooi is aan mij.Er is nog een lange weg te gaan.Het van mij afschrijven in deze vorm
en jullie daar deelgenoot van maken is daar een stukje van.Er moeten veel hindernissen worden opgeruimd en er moet voor worden gewaakt dat deze hindernissen niet meer terugkomen.Maar het doel heiligt de middelen. Want onder het masker van de harde krijger,
schuilt het wezen van de zachte krijger.Die steunend en vertrouwend op het universum bijzonder liefdevol kan zijn en die de aanzwellende kracht in zich, kan aanwenden tot compassie met mede-mensen en tot het dragen van anderen en zichzelf.

Het bovenstaande teruglezend, lijkt het op een klagelijke litanie.Toch laat ik het staan.
Mijn kern weet namelijk dat deze zaken zijn opgeruimd.Ik laat het staan ter illustratie omdat het een grote lijn aangeeft waarlangs mijn persoonlijkheid zich heeft gevormd.

Wanneer jullie door dit verhaal zijn verveeld, het spijt me maar ik moest het even kwijt.
Bovendien is het misschien voor jullie wel leuk om eens te weten met wie jullie te maken hebben.

Dan maar kwetsbaar.





Met ontroering las ik je verhaal Harry.

Weet je, jij bent een echte strijder van het Licht!

...en daar hebben we mee te maken! :-)

( Mocht je dat boekje van Paulo Coelho:
'De strijders van het Licht' nog niet hebben, dan is het een aanrader.)

Veel Licht en kracht!


ik had je verhaal nog niet gelezen harry, maar zette wel een haiku in de ''herberg'': lees maar en dat kan geen toeval zijn.....


Mijn complimenten, Harry voor je getoonde kwetsbaarheid! Wat een durf!

Ook vind ik het dapper dat je hierdoor 'de rotzooi' mooi kan gaan opruimen bij jezelf.

Er is veel moed voor nodig om je kwetsbaarheid te durven tonen, meer nog dan zelfvertrouwen 'uit te stralen'.


Zoals je misschien weet Harry, heb ik nogal wat verkreukelde mensen in mijn praktijk ontvangen.
Als mensen zoiets hebben meegemaakt als jij met je vader, vraag ik altijd: 'Was er iemand die wel van je hield?' Heel vaak zijn dat dan opa's of oma's.
Als er zo iemand niet is geweest, temidden van alle gruwelijkheden, dan heb je als therapeut een heel harde dobber.
Als er wel zo iemand is, noem ik dat een eilandje van geluk. Daar gaan we tijdens de gesprekken zitten. Daar kan geheeld worden.
Wat fijn dat jij die oma en opa had. En omdat je zelf zegt dat je van hen hield, weet je dus ook wat liefde is.

Ik hoor nu bovendien van je dat je heel goed snoertjes aan stekkertjes kunt koppelen. Eindelijk weet ik wat ik aan je heb. Handig! Kom je een keer langs?



Ook ik wil met groot respect aangeven dat ik het moedig vind dat je dit hier heb willen vertellen.
De kracht van jou en dit forum

Wie schrijft die blijft!.

Dikke kus
Margreet


Dag ontroerende Harry,

nog een keertje...

Voor degene die weet, we komen samen

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Niet zonder ons.



Je bent nu echt aan zet.

De regels van het spel ken je zeker weten wel.

Dank voor je vertrouwen,Harry.



Harry, heb je dit gelezen?

'Het spontaan beleven is u zelve durven open te stellen.
Jezelf uitkleden doet soms pijn omdat men geconfronteerd wordt met elementen die men juist wilde verbergen.
Om ze niet te zien doet men zich gekleed voor.'

Zie: Hoofdstuk 50 van Marie haar geschriften.

Heel herkenbaar!


Wat knap van je Leni, dat je dit citaat hebt gevonden om hier te plaatsen. Heb je het niet koud Harry, zo in je blootje?


Ha Bram,

Ik denk dat Harry warm gehouden wordt door een kring van mensen om hem heen.;)


Wauww mooie Harry!
Ook van mij een dikke kus.
Nij


En lees nu ook allemaal eens het recente bericht van Trudy over dat kleine meisje onder Groeiend Inzicht. Ik denk dat dat een beetje aan de aandacht ontsnapt is. Ten onrechte.


Lieve Harry,

Ik ben bang dat elk woord wat ik hier ga schrijven teveel of tekort gaat doen aan jou verhaal.

Daarom alleen een klein simpel kusje op je wang.

Liefs Trudy X




Lieve Mensen,

Rondje gelopen met de hond. Terugdenkend aan mijn epistel.

Het lijkt net of ik mijn vader heb willen afschilderen als kwaadwillend.

Luid en duidelijk: Dat is hij helemaal niet.
Mijn vader staat op zijn manier krachtig in het leven en is een liefdevoller mens dan ik.

Wat hierboven staat lijkt nu ineens een opsomming van kleinzieligheden.

Misschien ben ik juist wel de liefdeloze.

Misschien is juist mijn kern hardvochtig en mijn gevoeligheid een masker.

Dit wordt voor mij een verkenning voor de toekomst.

Mocht het laatste waar blijken dan zal ik een manier moeten vinden om dat te neutraliseren.





Geloof je 't zelf, Harry? Hoe hard moet ik je uitlachen?



Beste Bram,

Niet om je te ontwijken. Maar ik moet nu werken en heb niet binnen twee minuten een genuanceerd antwoord.

Hier kom zeker weer op terug.


Bram dit keer lach ik niet met jou mee




:)
X Margreet


Okee, Harry, dat geeft me de tijd om bij te komen van het lachen over die opmerkingen over jezelf:
'Misschien ben ik juist wel de liefdeloze.
Misschien is juist mijn kern hardvochtig en mijn gevoeligheid een masker.'

Ooit een liefdeloos en hardvochtig mens gezien die zich dat over zichzelf afvroeg?


Voor Margreet: Je hoeft toch niet mee te lachen?
Voor Harry: Ik ben vanaf morgenochtend een paar dagen weg. Dus als ik niet meteen reageer op je antwoord weet je hoe het komt.


Hoi Harry,

Met respect je post van vanmorgen zojuist gelezen.
Voordat ik er op kon reageren, even wat zitten mijmeren.....en zie, je mijmerde, lopend met je hond, zelf ook.

Wat jammer nou, Harry dat je een onderscheid gaat maken tussen de ene en de andere mens over de mate van liefdevolheid.
In dit geval je vader of jijzelf.

Of is het zoals een kind, die zijn 'boosheid' eruit gooit en er dan de ruimte ontstaat om weer te lachen?

Nee, ik zag geen boosheid in je eerste stuk, maar nu ook geen lachen in je eigen reactie. # 17861

Je vertelde je verhaal, en hoe mooi dat je jezelf de ruimte gunde dit te doen. Nu je vervolgens de liefde van anderen mag voelen, trek je je terug en ben je bang dat anderen verkeerd over je vader gaan denken.
Je stelt vervolgens jezelf ter discussie!

Lieve Harry toch! Wat zou er zichtbaar worden als je de manier gevonden zou hebben e.e.a. te neutraliseren?

Een vader misschien, die net als zijn zoon, vallend en opstaand het leven leeft?
Een vader misschien, die net als zijn zoon, de pijn en verdriet, welke nu eenmaal in het leven opgesloten zitten hebben moeten ervaren?
Een vader misschien, die net als zijn zoon,
hebben getracht stekkertjes aan snoertjes vast te maken?

Steek het stekkertje er nu maar in Har, en zie.....het licht brandt.
Zet jezelf, je vader en ieder ander in dat licht, zoals je opa en je oma dat voordeden.
Zet jezelf, je vader en ieder ander in het licht van de liefde en zie.......deze warmte zal maskers doen smelten.

En lukt het je even niet......dan schijn ik graag even bij.



Nee, maar vaak gaat dat vanzelf en dan geef ik dat ook aan!

X Margreet


En ik weet dat Harry zeker niet liefdeloos is.
Ik hou van hem!!

:) Margreet


Dat bedoel ik nou ook Margreet, dat niet alleen jij maar ook ik zeker weet dat Harry niet liefdeloos is. Geen sprake van! Dus dat nemen we dan toch niet serieus? Een draai om z'n oren kan-ie krijgen als hij nog eens zulke domme dingen over zichzelf zegt.


Zeker weten:)


Hee Harry, enige tijd geleden noemde je mij een kanjer nou je bent zelf een super kanjer wat een lef en kracht om dit te delen.
Voor mij voldoe je aan wie je bent.
Een pracht mens en je bent jezelf tot norm en voorbeeld.

Groetjes


Lieve Harry, je verhaal heeft mij zeker niet verveelt. Bedankt voor je openheid. Ik begrijp je zorgen wel, maar het helpt jou toch het weg te schrijven. Je licht wat ervaringen uit uit vele ervaringen. Dit is juist de plek waar mensen oordeelloos zijn en begrijpen dat een mens meerdere kanten heeft.


Harry, m'n eerste reactie komt op mijzelf wat afstandelijk over en daar hoeft op zich niks mis mee te zijn.
Toch voelt 't in me niet zo lekker, want toen ik 't verhaal las van deze kwetsbare en krachtige man, werd ik geraakt.
m'n hart ging ook naar je over en er stroomden zoete traantjes over m'n wangen.
(Dit wilde ik je liever laten weten.)




Zo allemaal uitgelachen en uitgehuild?

Is er nog wat voor de rondvraag ?




Antwoord aan Bram


Mijn vrouw en mijn zoon staan vlak bij me. We vormen een klein gezin. Zelf ben ik dus ook vader.
De fouten die ik maak in relatie tot hen, zijn nog groter dan de fouten die mijn vader maakte in relatie tot ons.

Bovenstaande eigenlijk bedoeld in het kader van liefde en aandacht.

Over mijn zoon het volgende: Ik hou van hem. Wij zijn elkaars vlees en bloed.Toch geef ik hem veel te weinig aandacht.

Ter illustratie.

Wij wonen in een drukke omgeving met veel verkeer om ons heen Enige tijd geleden ging mijn zoon de hond uitlaten. Korte tijd later
was er paniek buiten.Ik keek door het raam ons zag een op straat stil staande auto en een in paniek wegrennende hond.Een dodelijke schrik
sloeg mij om het hart. Wij renden naar 50 meter verderop waar mijn zoon op de stoep lag. Wat er tijdens deze 50 meter door me heen ging kan
ik niet omschrijven. Gelukkig was alles goed afgelopen. Maar ik had mijn zoon in een vingerknip kunnen kwijtraken.

Bovenstaande heb ik toen omschreven als een kosmische Wake-up Call: geef je zoon meer liefde en aandacht voordat het te laat is.
Ironisch genoeg heb ik me niet laten wekken door deze Wake-up Call. Verwoed zoek ik naar de oorzaak daarvan.Maar ik kan de oorzaak niet vinden
Ik staar in een zwart gat.

Het enige zweempje begrip dat af en toe doorsijpelt is: Maak eerst jezelf gelukkig voordat je anderen gelukkig kunt maken.Maar Hoe?



Harry dit raakt me.
Dit raakt me omdat ik dit herken.
Jarenlang heb ik mezelf geen goede moeder gevonden, ik kon de moeder niet zijn die ik zo graag wilde zijn.
Door eigen problematiek schoot ik tekort in aandacht, kon ik dat niet geven wat ik zo graag wilde geven en waar ze recht op hadden.
Ik leed hieronder en voelde me schuldig.
Het schuldig voelen loste niets op, voegde niets toe.
Er is een moment geweest dat ik dit uitgesproken heb naar vooral mijn oudste zoon.
Zijn antwoord was: je doet en hebt gedaan naar je beste kunnen, meer kun je niet doen.
Daar was voor hem de kous mee af!
Langzaam aan kwam er meer ruimte en kon ik meer voor hem betekenen, ook hem loslaten, hij heeft drie jaar lang nauwelijks contact met mij gewenst omdat hij zichzelf moest vinden los van mij.
Er is nu, hij is nu 37 jaar en zelf vader , een subtiel mooi contact tussen ons.

Ik zie dat jij er middenin zit, je onvermogen van het moment, je vragen en je wens een goede vader voor je zoon te willen zijn, zeggen alles over jou simpelweg omdat je ervoor openstaat en ernaar kijkt.
X
liever geen reactie





hoi Harry,

ik heb ook een paar pubers. Ik ken jouw gevoel. Denk ook dat ik tekort schiet. Helpt dat misschien al wat?
Ze schermen zich af, die bengels, af van hun moeder. Want ze vinden mij maar lastig als ik met mijn aandacht kom. Nee, als de was maar draait, en het eten op tafel komt, lekker eten vanzelf...
Hee, daarin kan ik mijn aandacht naar hun geven. In het eten koken... aandacht voor iets wat zij juist zo lekker vinden...
Soms gaat het dus met een omwegje, realiseer ik me.
Ze roepen me toe: ik wil afstand, ik wil het zelf doen, ik wil niet delen, ik wil IK IK IK!
Das denk ik wel vrij normaal op die leeftijd. Maar ook oh zo moeilijk. Want als moeder voel ik me gauw schuldig, als ik mijn eigen gang ga...
Ik probeer de liefdesstroom in kleine dingen te vinden. Tis soms lastig zoeken, maar toch...
Toen mijn zoon mij laatst een kopje koffie gaf... ja, dat was iets wat ik zó mooi vond, dat staat op mijn netvlies, daar kan ik weer een poos mee vooruit.
En binnenkort ga ik met die andere bengel samen de stad in om alweer een winterjas te kopen, vorig jaar heeft hij er 3 versleten... (en daarna samen koffie drinken in die hippe tent)
Harry, ik wil je zo graag zeggen, kijk toch niet naar datgene wat je misschien vergeleken met modelvaders niet doet, kijk naar die kleine dingen die er gewoon wel zijn, heel spontaan. Niet krampachtig omdat jij van jezelf van alles verwacht en dat dan waar wil maken. Maar vanuit je gevoel, vanuit jouw eigen grote liefdegevoel voor jouw zoon. Het is er!
Dit, Harry, schrijf ik tegelijk naar mezelf toe. Harry, ik herken zoveel...
Misschien helpt ook dat. Je staat niet alleen!
Enne, modelvaders.... lijkt me niets aan.


Harry,

Je hebt het niet tegen mij maar tegen Bram, maar ik zou je ook graag iets willen vertellen.

Je zegt: 'Het enige zweempje begrip dat af en toe doorsijpelt is: Maak eerst jezelf gelukkig voordat je anderen gelukkig kunt maken.Maar Hoe?'

Ik zit/zat in zo'n zelfde situatie en dilemma. Ik denk/dacht ook: Ik doe het niet goed, niet goed genoeg i.i.g., het lijkt wel of iets mij tegenhoudt het zo te doen als ik zou willen of zo te zijn als ik zou willen. (Met mijn kinderen omgaan en met andere mensen. Het leek wel op een 'wraakactie' ofzo).

Er is ook, denk ik, iets wat mij tegenhoudt; het heeft met vergeven te maken, anderen vergeven en jezelf vergeven. Dan kan er pas een gevoel van tevredenheid en geluk over jezelf binnenstromen. En vliegt het ontevreden gevoel over jezelf en anderen weg en maakt plaats voor inzicht, wijsheid over je IKzijn en de Bron ervan.

Het klinkt wel makkelijk, nu ik dat zo schrijf, maar ik worstel er zelf ook nog mee, ondanks dat ik weet waar de uitweg is...


#17918
"Ik keek door het raam ons zag een op straat stil staande auto en een in paniek wegrennende hond."

Hallo Harry,

Ik be-grijp deze zin niet helemaal, mag ik je vragen: Wat zag jij op dat moment?

Liefs Trudy


Wat mooi wat je schrijft Leni, vergeven... jezelf vergeven... is zoiets als jezelf gewoon accepteren, toch? Dan komt er rust, waarvan uit alles er mag zijn...
Ja, zoals jij schrijft: inzicht, wijsheid over je IKzijn en de Bron ervan.

Wat mooi toch, die herkenning en van hieruit elkaar de hand reiken. Ben ik heel blij mee!

Weten jullie waar ik me nogal eens schuldig over voel? Over de tijd die ik steek hier in het forum... (nog zoveel anders te doen)
Maar het is zo heilzaam. Het heeft zo'n enorme doorwerking...
Ik ga maar door.



Dank je Francis!

Niet stoppen hoor met de tijd die je steekt in het heilzaam zijn hier!
Het heeft heel veel doorwerking voor iedereen. Ik spreek dan voor mezelf.
Nou ja, je weet zelf het best of het teveel tijd is, toch? Voel je maar niet schuldig i.i.g.;)


Och Harry, wat ben je toch een moedige krijger. Is een mens die bovengemiddeld veel liefde in zich herbergt, in staat om die moed ook te gebruiken om zichzelf te koesteren? Ik denk het geloof ik wel. Hoeveel moed is er wel niet nodig om het kleine, verwachtingsvolle kind in jou vergeving te vragen voor alle volwassen keren dat jij niet thuis gaf?
Maar jij hebt moed voor een hele clan. Dus maak ik me helemaal geen zorgen om je. Mijn hart gaat naar je uit, Harry.


Ik bedoel natuurlijk: Hoeveel moed is er wel niet nodig om het kleine, verwachtingsvolle kind in ons vergeving te vragen voor alle volwassen keren dat wij niet thuis gaven?
(Jij was bedoeld als men.) Want zou iedereen niet om hetzelfde lijden? Niet het verraad van vroeger laat ons lijden, maar dat we dat verraad klakkeloos hebben overgenomen en herhalen. De haan kraait voortduren tegen dat kleine zachtje hoofdje. En wij zijn vergetend dat het kind in ons nog steeds bij die winderige bushalte op ons wacht. We zouden toch gaan spelen? Dat had je nog zo beloofd, denkt dat kind.


Wauw wat mooi Annemiek

X Margreet



Je zet mijn leven op een ander spoor.

Waar dat spoor heen gaat...God only knows..

And so with no warning no last goodbye
In the dawn of the morning sky

The Eagle will rise again...

http://nl.youtube.com/watch?v=9t87s52j7WU


Mooi filmpje, Harry!
Er gaat voelbaar een fijne rust uit bij 't zien van deze beelden.
De adelaar die sierlijk en vol overgave zich gewoon laat dragen door de wind.
Tja..., waar laat hij zich heen dragen...


Dat vogeltje dacht ik ga eens wat vliegen. En dat kleine spul daaronder dacht ook gelijk Goh wat straalt daar een rust vanuit.
Nou ze weten wel beter. Niet meer kijken wegwezen.


Er is al zoveel gezegd over dit prachtige verhaal... jammer dat er soms zo weinig communicatie was/is tussen jou en je vader. Je had de conclusie getrokken dat je vader zichzelf zou schamen voor je. Misschien was zijn intentie anders, misschien wilde hij je beschermen tegen de "boze" maatschappij, zodat je niet uitgelachen zou worden. Als kind denk je er niet aan, om verduidelijking te vragen. Als volwassene wil je geen oude koeien uit de sloot halen... Ik vind het jammer, dat sommige vragen altijd vragen zullen blijven.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.