Groeiend inzicht

hoe houd ik het vol.....

    door Eric, 02/01/2008 21:36. #21490. 21 reacties, laatste

Tja, waar te beginnen? wel hmmm... toen ik 25 jaar was ben ik in contact gekomen met de gnostieke leer, na enige jaren zoekende te zijn geweest. Sindsdien was het voor mij zonder dat ik het toen in de gaten had, de weg die bewandeld moest worden leuk of niet leuk. Om een of andere reden schijn ik deze weg geheel (ongezellig) alleen te moeten door worstelen, maar na vele jaren en een flinke crash ('k ben werkloos geraakt en da's niet zo handig voor een einzelgänger als ik ben) heb ik toch even een momentje dat ik op kraken sta zeg maar...... er schijnen mensen te zijn die als ze een glimp van de gnostieke waarheid bemerken er als een raket in de aangegeven richting vandoor gaan, maar bij mij lijkt het wel het tegenovergestelde. Op het moment van inzicht krimp ik ineen en een verstikkende angst beheerst mijn gevoelsleven. Dat deze weg voor mij niet gemakkelijk zou worden wel...zo'n vermoeden had ik al, maar ik begin me nu toch af te vragen waar gaat dit toe leiden? want na al die jaren worstelen lig ik met m'n snufferd nogal vermoeid in de modder en heb ik het even gehad met steeds weer proberen op te staan.

(mischien klinkt het allemaal een tikkeltje dramatisch, maar zelfs ik moet een stukje van m'n hart een keer een beetje ruimte geven, en leg dit verhaaltje maar eens aan een buitenstaander uit....)




Eric, je ontroert me met je verhaal.
Wat goed van je om je hart even wat ruimte te geven.
En wat fijn dat je het doet en dat je het hier doet.
Voel je welkom.
En weet dat raketten nogal eens hun doel voorbij schieten of reeds verbranden voor dat zij hun doel hebben bereikt.
Je mag er zijn zoals je bent, ook zoals je nu bent. En wie weet kunnen we er zo voor elkaar zijn, dat de modder van je snufferd afgewassen kan worden en je toch op de benen kan blijven staan.
Met warme groet,


Tja, waar te beginnen zeg je...
Laat ik beginnen met je welkom te heten Eric. Dat heeft Carla ook al gedaan, en ik sluit me bij haar aan.
En wat jou betreft, hoe was dat contact met de gnostiek toen je 25 jaar was? Wil je me daar iets over vertellen? Ik wil graag weten hoe het is gekomen dat je je nu zo in de modder voelt. Zullen we samen bij dat begin beginnen?


Hi Eric,

Ik wil je ook hier verwelkomen..
En misschien heb je hier iets aan...weet niet of je het al gelezen hebt, maar bij 'teksten' kun je van Bram een uitleg vinden over 'Jung, ego, schaduw en zelf'. Een erg inspirerend stukje...misschien ook voor jou?

Groet,
Doriene



Tja, waar te beginnen?

Mag dit het begin zijn Eric?

Fijn dat je deze "ruimte"hebt gevonden,

Groet Trudy



Eric allereerst welkom.

Toen ik 35 was raakte ik mijn betrekking met goede perspectieven kwijt.Er was bij
mij ontsteltenis,donkerte,volstrekte eenzaamheid,desorientatie en er waren bergen met onbegrepen verdriet.Volslagen
onbewegelijk kon ik uren in een hoek van een kamer van mijn eigen-maar ontheemde-huis zitten.Na een paar weken
sloeg dit verdriet om in woede en ben ik
vechtend als een briesende leeuw aan de gang gegaan om mezelf te herstellen.
Dat dit gevecht nog een jaar lang moest duren voordat ik mezelf weer in de juiste
richting had,kon ik van te voren niet bevroeden.

Na een jaar knokken en brieven schrijven en graven in mezelf,kwam er een nieuwe baan.Maar ik was nog niet sterk genoeg en opnieuw overkwam mij de rampspoed van
ontslag.

Nu echter was er geen verdriet maar de enorme woede van wel 10 briesende leeuwen die gezamenlijk de nek van elke
donkere gedachte over mezelf falikant de nek omdraaiden.

Voortgestuwd door deze kracht-in aanmerking genomen dat ik behalve echtgenoot ook vader was van een jochie van amper een jaar-heb ik mijn leven opnieuw gestalte kunnen geven.

In die tijd wist ik nog helemaal niets van gnostiek.Het enige waar ik op heb leren vertrouwen was de onvermoede kracht in
mezelf.

Gebleken was dat ik alleen op de bodem van de allerdonkerste put mezelf heb kunnen vinden.

Mijn angst voor donkere putten-waar een ieder tijdens zijn leven wel eens in zit-is er
nog wel maar is aanzienlijk verminderd.

Die ervaringen van destijds hebben mij geleerd dat ik simpelweg mijn angsten onder ogen moet zien en dat ze dan oplossen.

Nu 15 jaar later ben ik in aanraking gekomen met de gnostiek.Destijds nogmaals wist ik daar niets van af.Wel zie ik nu in retrospectief de frappante parallelen tussen wat ik toen niet wetende deed en de boodschap van de gnostiek waar ik nu kennis van genomen heb.

Er zijn gidsen,waaronder Jezus,die weten dat een mens veelal-ondanks alle goede bedoelingen voor hetzelf en voor anderen-
het tegenovergestelde bereikt van wat hij
zou willen.

In de allerdiepste kern van hetzelf,de kern
waarmee je wordt geconfronteerd wanneer je 's-nachts in je bed ligt en niet kan slapen of juist langzaam sluimerend in
slaap valt,moet de donkere gedachte de nek om worden gedraaid.Op een zodanige wijze dat het onderbewuste wordt geherprogrammeerd.Want vanuit een negatief ingesteld onderbewuste(en daar zijn heel veel andere namen voor,God,Kosmos,Totaliteit,Al en noem ze allemaal maar op) zuig je allerlei beproevingen en vervelende levensomstandigheden aan.

Tot ziens.




Dus...Hang in there!..


als je van alles hebt meegemaakt,
je begrijpt niet er niets meer van,
snapt deze wereld niet, incl. jezelf niet
hoe mensen in grote lijn met elkaar omgaan,
dan denk je kan het ook anders?
dit is denk een (v/d) andere weg,
die liefde die in ons allen is te herkennen,
flink werken of misschien herken je het wel snel, niet altijd even gemakkelijk merk ikzelf,
maar met hulp van (o.a.) Jezus kom je er wel
groepswerk doet ook veel.
ga door


Bedankt voor de reacties (da's een pittig verhaal Harry.....) en verwelkomingen. Ach...iedereen loopt z'n eigen pad en komt voor beproevingen te staan. Ik ben alleen euh.... een tikkeltje verbijsterd dat ik na jaren van zwoegen op het pad, met de beste intenties mij zo gevloerd voel en het weer op overleven dan op leven aankomt.
Om op de vraag(en) van Bram terug te komen: Op 25 jarige leeftijd ben ik in kontakt met het rozenkruis gekomen (zo'n inleiding van 12 bijeenkomsten). Dit heeft onbewust een enorme indruk gemaakt, en dat is mischien ook de reden dat ik er nooit de behoefte aan heb gehad om daar terug te keren omdat het "te veel van het goede" voor mij zou zijn geweest. Ik kan me nog wel herinneren dat in het begin nieuwe inzichten zich razendsnel opelkaar volgden. De jaren daarna voltrokken zich in eenzaamheid en kristalliseerde de verworven inzichten zich uit, en heb ik eigenlijk alleen af en toe wat gnostische teksten gelezen. Zelf denk ik dat ik toch een soort van grens tussen twee werelden ben genadert en daardoor een tikkeltje verscheurd door wordt, wat de situatie er niet gemakkelijker op maakt.'t meest vervelende is dat het een wat moedeloos gevoel oplevert. (dit zou een fijn moment zijn om me helemaal ondertafel te drinken, maar helaas heb ik geen behoefte aan alcohol....)


Harry, heb je verhaal met veel respect gelezen. Ik waardeer je krachtige inzichten zeer.

In je laatste stukje......ik citeer:
Want vanuit een negatief ingesteld onderbewuste(en daar zijn heel veel andere namen voor,God,Kosmos,Totaliteit,Al en noem ze allemaal maar op) zuig je allerlei beproevingen en vervelende levensomstandigheden aan. is mij de verwijzing naar de vele namen , vanuit een negatief ingesteld onderbewuste, mij niet duidelijk.
Misschien lees ik het niet op de manier die jij bedoelde?? Zou ook kunnen.
Maar om je waardevolle bijdrage niet mis te verstaan......help!



Dank Eric, voor je open reactie.
Kun je misschien nog wat nader uitleggen wat voor jou 'teveel van het goede' was? Wat me vooral interesseert is waarom je meende dat je daar niet naar terug moest. Hoe heb je dat ervaren? Dat lijkt me voor jou belangrijk. Misschien was dat wel heel terecht.
Was je bij het Lectorium Rosicrucianem? (Voor alle duidelijkheid: ik heb geen enkele binding met het Lectorium.)


Hallo Bram, het was inderdaad het Lectorium Rosicrucianem waar ik voor het eerst in aanraking kwam met de gnostieke weg.
Met 'teveel van het goede' bedoelde ik eigenlijk te zeggen dat iedereen zich ontwikkelt in zijn eigen tempo, en dat ik met deze informatie voor de komende jaren vooruit zou kunnen en hier dus voor mij zelf genoeg aan had.
Dat ik niet bij het L.R. terug zou komen heeft mij zelf wel wat verbaast, maar het was een puur innerlijke beslissing alsof daar geen zeggenschap over had. Op een of andere manier had ik het gevoel dat daar mijn plaats niet was, hoe tegenstrijdig dit ook klinkt.


Ik vind het heel knap van je Eric dat je die innerlijke drang om niet naar het LR terug te gaan hebt gevolgd. Ik vind dat helemaal niet tegenstrijdig. Daar gaat gnosis toch over, dat je trouw bent aan je innerlijk weten? Gnosis gaat toch niet over trouw aan het LR?
Heel bijzonder dat je die innerlijke drang bespeurd hebt en er gevolg aan hebt gegeven.



Carla,

Volgens mij heb ik dat niet helemaal goed opgeschreven.

Wat ik bedoelde te zeggen is:

Ik heb het vemoeden dat ons onderbewustzijn een open kanaaltje is met
de kosmos.Datgene dat we er in opslaan,
en vanuit uitzenden,is, wederom volgens dat vermoeden,bepalend voor onze koers
en de dingen die ons overkomen.

Volgens mij is dat onderbewuste niet of nauwlijks direct benaderbaar.Maar ik acht het (overigens ongefundeerd)aannemelijk dat de kleur van mijn ervaringen,emotie's
en gedachten van invloed is op mijn onderbewustzijn en in die zin indirect van invloed op mijn scheppingen.

Zoals ik dat dus zie ben ik via mijn onderbewustzijn medeschepper.

Hierboven haal ik met opzet de term "ongefundeerd" aan omdat ik hiermee op glad is ben maar tegelijkertijd zou willen onderzoeken of ik meer fundament voor dit vermoeden zou kunnen vinden.


Hoi Harry,

je shreef:
....bepalend voor onze koers
en de dingen die ons overkomen.....

Bedoel je dan ook dat we onbewust naar de dingen die ons overkomen aansturen (of aangestuurd worden?) omdat we daar blijkbaar iets van moeten leren...en er nieuwe inzichten (scheppingen) ontstaan?

Groet,
Doriene



Doriene,

Ik zou niet in zijn algemeenheid willen spreken maar vanuit mijn eigen ervaring.

Wat je hierboven zegt daar lijkt het voor mij wel een beetje op.

Mijn persoonlijke natuur is er één van richting bepalen en doelen stellen.

Mijn onderbewustzijn zorgt er telkens voor dat ik ergens anders uitkom.

Het voelt een beetje aan als een auto waarvan de stuurinrichting niet goed is.Ik zou daarmee lekker willen scheuren over een bochtig ardennenparcours,scherp en doelgericht,maar die auto doet lekker wat hij zelf wil.In ravijnen storten bijvoorbeeld.


Hi,

:-)
Dat vind ik écht een goeie, die vergelijking met die auto!
Zo voelt het precies voor mij ook. Ik verzet me er ook niet meer tegen trouwens.... ;-)

Groet,
Doriene


Doriene, ik wil me even mengen in jouw gesprek met Harry.
Je schreef:
"Bedoel je dan ook dat we onbewust naar de dingen die ons overkomen aansturen (of aangestuurd worden?) omdat we daar blijkbaar iets van moeten leren...en er nieuwe inzichten (scheppingen) ontstaan?"

Daar zit volgens mij wel een kern van waarheid in, maar niet helemaal.

Zolang je nog verwikkeld bent in allerlei innerlijke neurotische conflicten zal je onderbewuste er voor zorgen dat je steeds in dezelfde (meestal ellendige) levenssituaties terecht komt, totdat je een oplossing vindt. Dus dat is een aandrang die leidt tot leren en nieuwe inzichten.
Maar los van die innerlijke conflicten sijpelt er zo nu en dan ook een andere aandrang doorheen, en die heeft met je bestemming te maken, met wat je hier op aarde te doen hebt.
Eric heeft hierboven een mooi voorbeeld gegeven, en die ook goed beschreven, van zo'n richtinggevende aandrang, zie #21563, namelijk van zijn besluit om niet terug te keren naar het LR.



Hi Bram,

Dank voor je aanvullling:
.....Maar los van die innerlijke conflicten sijpelt er zo nu en dan ook een andere aandrang doorheen, en die heeft met je bestemming te maken, met wat je hier op aarde te doen hebt......

Dat moet ik eens goed op me laten inwerken...... en juist niet te veel over nadenken waarschijnlijk ;-)

Groet,
Doriene


Hoi,

Graag wil ik een vraag stellen die aansluit op bovenstaande:

Zouden alle opgedane gebeurtenissen onbewuste boodschappers kunnen zijn die mij kunnen leiden naar een uiteindelijke bestemming?

Fijne dag toegewenst, Trudy


Dag Trudy,
Ik denk dat de meeste neurotische conflicten ons alleen maar weerhouden van onze bestemming. Maar het leven pikt dat niet en confronteert ons voortdurend met die conflicten, tot we een keuze maken of we willen blijven ronddraaien in die zichzelf herhalende tredmolen van steeds dezelfde conflicten of niet.
De hamvraag is natuurlijk: waaraan herken je die neurotische conflicten? Aan de herhaling van steeds hetzelfde. Aan de sociale ellende en de depressiviteit die het veroorzaakt.
Waaraan herken je je bestemming? Aan de ervaring van levenszin die het oplevert, ook al is het moeilijk. En aan de verrassende avontuurlijkheid die, zoals ik meen te hebben begrepen, jouw leven kenmerkt.
Het is zo een beetje zwart-wit geschilderd, maar het patroon zie ik wel.


" Aan de ervaring van levenszin die het oplevert, ook al is het moeilijk. En aan de verrassende avontuurlijkheid die, zoals ik meen te hebben begrepen, jouw leven kenmerkt.
Het is zo een beetje zwart-wit geschilderd, maar het patroon zie ik wel."

Dank je Bram.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.