Groeiend inzicht

Santiago de Compostella

    door Barbara Barendregt, 17/01/2008 00:36. #21974. 24 reacties, laatste

Mijn moeder heeft me op het spoor van deze site gezet. Ik weet helemaal niets van geloof. Ik lees niet, ik leef en ervaar… en kom mensen tegen die mijn ervaringen bevestigen of in een ander daglicht zetten.
Op 25 juli 2007 overleed mijn man, na 6 jaar ziek geweest te zijn, waarvan het laatste jaar erg zwaar was voor alle betrokkenen. Ik ben tot op het laatste moment bij hem geweest, dat wilde ik graag… ik ga niet zeggen dat het me spijt, maar het was geen mooie vredige dood, het was zwaar en pijnlijk. Toen de stilte viel was ik in shock. Met het laatste restje energie, heb ik de laatste zorg gegeven, met ondersteuning van de uitvaartondernemer de crematie geregeld. Schijnbaar heeft de uitvaart bij de bezoekers een snaar geraakt, want na afloop van de plechtigheid werd er geapplaudisseerd… dit herinner ik me niet, maar er is een geluidsopname.
Ik was zo leeg. Ik kon alleen nog maar voelen, reageren op directe vragen en helemaal niets zelfstandig bedenken. Alsof ik in een diepe meditatie verzonken was. Ik probeerde zo nu en dan, op aanraden van anderen, dingen vast te grijpen, want een mens moet toch verder. Alleen als ik het vast had, wist ik niet wat ik ermee moest doen, hoe ik het zou kunnen gebruiken. Het denken ging gewoon niet, alleen losse flarden… zonder structuur. Na een week of drie, via allerlei internetzoekopdrachten vond ik een vriend, de eerste ontmoeting was heel bijzonder… ik voelde een ongelofelijke liefde, een verbondenheid, die ik ook helemaal niet kon plaatsen. Wel wist ik, dat ik dit gevoel nog nooit had gehad en dieper was dan verliefdheid, ik wilde het vasthouden, helemaal overtuigd dat dit de boei was, die mij zou redden. De vriend heeft mij op de weg gezet van Leon naar Santiago de Compostella. Zes weken na het overlijden van mijn man, liep ik de pelgrimsroute in Spanje, domweg wandelen en het voelen van de natuur, één en alleen zijn met mezelf. Na 4 dagen was ik in een klooster voor de overnachting en kreeg ik de onweerstaanbare drang te gaan biechten. Dit vond ik gek, want als je niet katholiek bent, dan doe je dit toch niet? Een onweerstaanbare drang is per definitie niet te weerstaan, dus ben ik naar een monnik gestapt en zonder veel uitleg te geven, heb ik hem in een half uur tijd, alles verteld wat mij dwars zat… ik heb gehuild of mijn leven ervan afhing. De monnik was zo lief, ik weet helemaal niet wat hij zei, maar ik voelde eenzelfde soort liefde en verbondenheid… Na deze stilte voelde ik me écht VRIJ, blij als een kind, ongeremd en onbezonnen. Deze kracht voel ik tot de dag van vandaag. Ik ben vervuld met DANKBAARHEID. Ik schrijf dit woord met hoofdletters, omdat het niet zomaar een woord is, ik ben dankbaarheid, van mijn tenen tot mijn kruin. Dankbaar voor deze ervaring, dankbaar voor alle mensen die ik heb ontmoet, dankbaar voor alles wat ik heb.

Alles wat ik heb meegemaakt in de afgelopen maanden, kan ik alleen maar flauw beschrijven, woorden doen er afbreuk aan en toch wil ik al die vreugde en liefde delen. Ik zou mensen hoop willen geven, het leven is mooi en bijzonder. Iedere dag is de moeite waard, als het intens geleefd wordt. Positieve gebeurtenissen voeden mijn blijheid, negatieve gebeurtenissen zijn voor mij een leermoment.

Ik was zo gevangen in de stroom van de maatschappij, meegesleurd door de commerciële gekte, altijd aan het rennen en toch altijd nét te laat. Sinds mijn voettocht dobber ik rond in een hele andere stroom, die aangepast is op mijn snelheid… Alles wat ik nodig heb, komt op het juiste moment voorbij drijven en ik hoef mijn hand maar uit te steken om het te pakken. Als ik ervoor kies om het niet te pakken en ik heb het écht nodig, dan komt het nog een paar keer voorbij drijven… ik kan het niet verklaren, dat hoeft ook niet. Het zij zó.


Heel mooi stuk over je ervaringen Barbara,
groeten en nog steeds sterkte met alles

Alphonsxx


Fijn Barbara dat je dit wilde vertellen. Dank daarvoor. Ik vind het prachtig en voor iedereen een levensles.



Wat een prachtige,samenhangende en heldere omschrijving van een zeer diepe
ervaring.

Een doorleefde ziel die door een diep dal is gegaan en vervolgens heeft ingezien dat dankbaarheid een levensredder is.

Persoonlijk zie ik dit als een handreiking.






Barbara, dank je voor dit indrukwekkende levensverhaal.
Heel fijn dat je het hier wilde delen.


Barbara,

Wat mooi, dank je.

Trudy :-)


Prachtig Barbara, dank je voor 't willen delen hier.
Mooi:)


Ontroerend mooi wat je hier met ons deelt, Barara..

Wat me bijzonder treft is aan het einde, waar je schrijft:

" Alles wat ik nodig heb, komt op het juiste moment voorbij drijven en ik hoef mijn hand maar uit te steken om het te pakken. Als ik ervoor kies om het niet te pakken en ik heb het écht nodig, dan komt het nog een paar keer voorbij drijven… ik kan het niet verklaren, dat hoeft ook niet. Het zij zó.

Hier moet ik gelijk denken aan logion 113,
waar Jezus zegt:
'het Koninkrijk is uitgestrekt over de wereld, maar de mensen zien het niet..'

- Misschien niet alle mensen -

Maar jij hebt het gezien, dat vertellen jouw woorden mij.

..en ook de uitspraak:
"Zoekt eerst het koninkrijk van de Vader, en al het andere zal u bovedien geschonken worden."
Matth. 6:33)

Dank je dat je dit met ons deelt Barbara!
:-)







Dank je wel allemaal en in het bijzonder Leo, voor het maken van een link tussen mijn leven en de Bijbel. Zoals ik in het begin vertelde, ben ik zonder geloof opgegroeid en dan is het bijzonder te zien, dat door "gewoon" te leven, te doorleven, te overleven er toch verbanden worden gelegd.

Dit is nu zoiets, dat mijn dankbaarheid in stand houdt, het "pelgrimsgevoel", dat wat je hebt met elkaar te delen... elkaar een stukje verder te helpen... en dan weer los te laten.

Ik pink een paar traantjes weg van mooiheid. Bedankt hiervoor, bijzondere mensen!


mooi Barbara,
wat een geschenk als je zo je gevoelens kunt verwoorden.

Dankbaarheid is een sleutel tot nieuwe dingen.

Ik las op een kaartje:

leven.nu
als terugkijken pijn doet....en vooruitkijken je bang maakt...kijk dan naast je.Ik ga met je mee, Ik ben altijd bij je, alle dagen.

groetjes, Ina


Geweldig Barbara, wat een verhaal.
Nadat ik het gelezen had werd het stil, een stilte zonder denken.
Voor mijn ogen rolde je verhaal zich opnieuw langzaan uit.
Eerst was er de toewijding, de verzorging en daarna het afscheid en dan die leegte.
Toen opeens een nieuw contact, een nieuw gevoel en dan ........ actie.
Wandelen, één met de natuur, met de schepping, opeens die onverklaarbare drang je verhaal te vertellen, het biechten, de overgave.
De monnik en het wonderlijke verstaan van elkaar.
Dan voel je je VRIJ, echt VRIJ en een intense DANKBAARHEID komt over je en is er nog steeds van top tot teen.
Wat een voorrecht Barbara, als een geschenk uit de hemel heb je dit ervaren. Je verhaal lijkt wel geschreven met een "hemelse hand" dat als het ware een hemels huwelijk weergeeft van jou en Jezelf, die elkaar daar gevonden hebben. Zo heb ik in stilte je verhaal beleefd.
Dank je wel voor dit uitdelen van je DANKBAARHEID.
Ik hoop dat je op deze site de VRIJHEID en de DANKBAARHEID mag ervaren die jou al is deelgevallen en nog met velen mag delen.
Een hartelijke groet,
Wim



Kan niet nalaten dit te onderschrijven.

Ze schrijft volstrekt helder vanuit haar kern
en het raakt me frontaal.



"Dankbaarheid is een sleutel tot nieuwe dingen."
Wat een schitterend inzicht! (22050)


Helemaal mee eens!


Sluit mij hier graag bij aan.

:-)


... en mag ik dan ook met jullie mee-eten op 3 februari?


:-) Lijkt me erg leuk Barbara!


Wat fijn Barbara dat je ook van tapas houdt. Dat betekent dus ook dat we je dan kunnen ontmoeten. Dat lijkt me helemaal geweldig.


Zou iemand mij dan ook een samenvatting kunnen geven van de afspraak.
De Abrikoos te Utrecht, op 3 februari, jaar 2008 neem ik aan? En op welk tijdstip? Of moet ik echt die twee honderd zoveel berichtjes gaan lezen?
Alvast bedankt.


Utrecht, Oudegracht 145-147 (onderaan langs de gracht).
Het restaurant heet De Abrikoos.

Info vind je hier:
www.dinnersite.nl/restaurant/?RN=434748



en hoe laat schuiven jullie aan?


Bram, hadden we ook al een tijdstip
(ongeveer) van aankomst afgesproken?


Zullen we deze vraag naar het bericht over deze dag verplaatsen?


Ja, natuurlijk!


Lieve Barbara, nou, je ziet, ik ben zelf ook op zoek gegaan naar deze site en jjpv, nadat ik mijn broer gemaild had over ons gesprekje van vanmiddag.
Je verhaal zoals je het hierboven beschrijft is helemaal jij, net zoals je ook op jouw manier je verwondering uitspreekt in je reisverhaal van Santiago. Lief bijzonder mens, bofferd, dat je na zoveel verdriet weer zoveel vrijheid, dankbaarheid en rijkdom en zulke mooie mensen bent tegen gekomen.
Tot gauw
Els


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.