Groeiend inzicht

onverwerkte woede..

    door Nij, 22/04/2008 09:45. #24449. 50 reacties, laatste

Ooit was ik getrouwd, twee kinderen kregen we.
In die jaren had ik last van depressies, toen ik eruit krabbelde
besprak mijn man met mij dat hij een vriendin wilde,
hij had hiermee een vriendin van ons op het oog..
Hij vertelde toen ook dat het niets met mij te maken had en
ook dat hij zich in een kringetje voelde leven en daar uit wilde breken.
In feite vroeg hij mijn goedkeuring hiervoor.
Ik heb dit als zeer pijnlijk ervaren toch ook in het besef
van wat er bij hem speelde moest er maar gebeuren
wat er bij hem speelde.
Toch ook ontstond hierdoor bij ons een open huwelijk.
Om een verhaal kort te maken het bleek voor mij het begin
van het einde van de intimiteit te zijn met hem.
Na twee jaar was ik er klaar mee en wilde scheiden.

Wat niet eerder gebeurde gebeurde vannacht, ik droomde,
nee het was meer een nachtmerrie.
Ik was terug in de tijd, zon 35 jaar geleden.
We waren getrouwd, we lagen in bed,
maar er was nog een vrouw die in ons bed lag.
En wat bleek, hij was die dag met deze vrouw getrouwd,
en deze vrouw woonde nu bij ons in. :-)
Ik herkende haar als de vrouw waar hij nu mee getrouwd is.
Nou..ik had toen even wat tijd nodig het door te laten dringen en toen brak de hel los:
furieus, vertwijfeld, huilend, vernederd, verdwaasd schreeuwde ik dat ik opstapte
niet wetende waarheen. Mijn kleine kindjes waren getuigen van dit alles, toch ik was niet te stoppen.
Ik ben heel verbaasd door deze droom..blijkbaar zit daar nog onverwerkte woede..




Ach Nij, wat een nachtmerrie is dat voor je geweest vannacht zeg.
Kan me je verbazing goed voorstellen...


Je mag je verhaal best vertellen meiske...
als je behoefte hebt...maar dat weet je wel


Mag ik je wat vragen, Nij?


Ja Gea dat mag..


Ik lees je woorden'blijkbaar onverwerkt',
Klinkt best wel heftig.
Voelt 't zó zwaar?


Het is Gea dat de droom erg heftig was , dat ken ik eigenlijk niet.
Met flitsen kom ik er vanmorgen af en toe bij dat het voor mijn gevoel bizar was wat zich toen heeft afgespeeld.
Ik ben in het reine met m'n leven...ja en blijkbaar onverwertktdoet me vermoeden
dat er altijd weer dingen boven kunnen komen die dan ook weer blijkbaar:-) om aandacht vragen.
En zo blijft het in het reine komen toch weer een golfbeweging..


foutje gemaakt met de opmaak.
Ik geloof niet dat ik het zelf kan herstellen
Bram?



@Ik ben in het reine met m'n leven...ja en blijkbaar onverwertkt[i/]doet me vermoeden
dat er altijd weer dingen boven kunnen komen die dan ook weer blijkbaar:-) om aandacht vragen.
En zo blijft het in het reine komen toch weer een golfbeweging..

:) wel degelijk herkenning in jou zelf...
ja, dat herken ik ook, zo is 't steeds een stapje dichter naar erkenning toe.




hihi Bram is misschien even niet thuis.
Wat doen we nu Nij....gaan we dan maar in mooi schuin-schrift verder? :)


Ja Gea die zelf(h)erkenning dat het goed is.
En merk ik, lucht te geven aan deze droom lucht op.
Fijn jouw luisterend oor Gea
Ik was vanmorgen wel een beetje bang voor de woede die ik in de droom gevoeld had.
Mooi hoe dat verdween met het delen met jou!
Fijn Gea dat je er was en bent! :-)

En jij..jij had ook even een duik gemaakt, las ik in een ander lijntje dus ik ga nu naar jouw lijntje :-)


Heerlijk dat samen opduiken van mooie parels!
onverwerkte woede... de gesloten oester, die dan openen, samen met anderen, zoals hier op het forum gebeurt en dan tot je verbazing zien dat het steentje erin na even poetsen een prachtige parel is!

en dat alles in de glofbeweging van het leven!

ik hoor de zee bruizen... jullie ook?


Mooi Nij dat je het zelf de ruimte geeft.
En dat 't zelfs je woede opzij zet.
Heerlijk meid:)


De zon schijnt, en ik hoor de zee bruizen!
Ja Francis en Gea heerlijk het samen opduiken van parels!


Toe maar zeg:)
Het is zelf al een bruisende! zee geworden.

Lekker Nij, geniet ervan:)


In feite vroeg hij mijn goedkeuring hiervoor.
@Ik heb dit als zeer pijnlijk ervaren toch ook in het besef
van wat er bij hem speelde moest er maar gebeuren
wat er bij hem speelde.
Toch ook ontstond hierdoor bij ons een open huwelijk.

En dit kan ik me dan ook levendig voorstellen, Nij.

Ik herinner me dat je hier eerder over sprak.
Iets dergelijks heb ik ook meegemaakt,
alleen bij mij voelde het precies andersom, grappig wel.
Ik had een beeld van een open relatie in (andere zin vermoed ik)welke totaal niet strookte met de weg die m'n man toen insloeg.
Ook ik liep een stukje mee met hem mee....



Ja Gea, open relaties vanaf die tijd waarover ik sprak heb ik vragen gehad over liefde en open relaties,
vragen, antwoorden waren er niet.
Inmiddels zijn het geen vragen meer.


Bram, Carla ik wil graag een ander antwoord geven op de eerder gestelde vraag of ik m'n verhaal wilde delen:)
Toen 't me gisteren gevraagd werd wist ik echt niet hoe dat op papier te krijgen, maar net schoot me te binnen dat ik vroeger wel de behoefte had hier een boek over te willen schrijven.
En nu is 't daar de tijd voor, vermoed ik.
Mijn vraag is, waar? hier gewoon verder gaan Bram?


@ geen vragen meer
Mooi Nij.
Doe je mee met schrijven? #24470


Vanuit de zijlijn Gea :-)


haha wilde ik net gaan vragen!


ja ik zelf aan de zijlijn natuurlijk:)


ik moet nu weg, ben een beetje laat.
Doeidoei:)


een open boek met vele verhalen....
en eerst een strandwandeling!!!
Allemaal als 't effe kan;))


Lijkt me mooi Gea een open boek met vele verhalen..
Ik wil even met je mee denken...
Verhalen bedoel je uit het leven gegrepen?
Verpakt of misschien onverpakt?


Ik heb vannacht weer gedroomd, ik heb weer ruzie gahad , een knallende ruzie met een heel goede vriendin.
Ik schrik van deze dromen...
nee dit is niet leuk..
Gisteren reserveerde ik bij de bieb het boek van Ixtlan van Castaneda, ik zag dat er van hem ook een boek over dromen was, en heb dat meteen ook maar gereserveerd.


Pffff....ik zie waar de woede over gaat..
Het zijn de knelposities in verleden tijd in mijn leven, de onmacht ten opzichte van mezelf en de onmacht naar de ander
Er kleeft nog pijn aan, wat duidelijk wordt in de dromen.
Fijn om hier even woorden aan te geven en de kosmos in te sturen.
Mijn dank gaat uit naar de kosmos :-)



Die boosheid staat je best wel goed.


dag lieve Nij,

Ik lees je nu net, je onmacht, je pijn, samengebald in je dromen. Je woorden proevend voel ik met je mee, Nij. Het is mooi dat je hier woorden aan kan geven, en deze woorden hier door wil sturen, je hoeft je er zo niet alleen in te voelen.
Samen sterk... zoiets!

X Francis


@Die boosheid staat je best wel goed.

:-))

Ja Francis het is heel fijn woorden te geven
en door te sturen en voelen dat ze ontvangen worden.
Alsof dat eerst moet gebeuren voor het zich oplost.
X


Misschien kun je die woede ook anders benaderen, Nij. Misschien had je jezelf tot nu toe verboden om woedend te zijn. Misschien mag het nu, zij het dan via dromen. Maar het is een begin.
Wat is er verkeerd aan woede als jou pijn is aangedaan? Misschien is dat wel een heel gezonde reactie.
Hoe klinkt dat?


Goeiemorgen Bram

Hoe dat klinkt?
Dat klinkt heel goed.

Ik ben ervan overtuigd dat als je een emotie als woede toe kunt laten en omarmen zoals je een emotie als blijdschap toe kunt laten en omarmen, dit heilzaam is.

Van de ene kant ervaar ik woede als een complexe emotie doordat het verdrongen wordt door bv teveel begrip, niet willen kwetsen of beschuldigen, angst voor nog meer onbegrip en ook angst om de woede niet aan te kunnen en ook de verwerpelijke reacties niet aan te kunnen.
Van de andere kant de momenten dat ik woede wel toeliet en vrij liet kan ik me zo voor de geest halen. Dit waren momenten dat ik controle losliet, me vitaal
in het goede van mezelf voelde zitten,
en er daarna niets meer bleef hangen, en er gezuiverd was.
De woede in dromen van nu, en de verbanden die ik gisteren zonder moeite ervaarde, ervaar ik momenteel als heel bevrijdend.



Ja, wat is er verkeerd aan woede?
Ikzelf heb vroeger geleerd om vooral niet woedend te zijn. Want woede zou schaden, daarmee zou je een ander pijn doen...
Ik vind het een heel mooie vraag van jou, Bram. En een prachtig antwoord van jou, Nij.


een herinnering van mij die nu opborrelt...

ik was een jaar of zeven. Er was een oom op bezoek. Ik wilde op een stoel zitten waar ook mijn zusje wilde zitten. Mijn zusje mocht er zitten en ik moest naar een andere plaats. Ik was woedend. Vond dit onterecht. Woedend in het bijzijn van mijn oom. Het kon me niks schelen dat hij er bij was en mijn woede zag.
Maar ik werd naar boven gestuurd met de woorden (ja ik weet ze nog letterlijk):
Francis moet leren haar koppie te buigen...


Ik wil even dag zeggen tegen die lieve kleine dappere kleine meid die nu haar ruimte neemt en van zich laat horen.

Mag ik je vragen Francis
heeft dat koppie dat moest leren buigen buigen erge invloed gehad in je leven?


Ha Nij,
ik vind mezelf wel inschikkelijk, maar uiteindelijk ben ik heel eigenzinnig. En als iets van mijn eigen "zijn" in het geding komt, dan kan ik furieus worden. Dan kom ik hoe dan ook voor mezelf op. Misschien dat ik dit kleine voorvalletje daarom nooit vergeten ben. Toen kon ik dat niet... gevoel van onmacht.
Ik geloof... het heeft me juist sterk gemaakt!


Als ik het goed begrijp Francis heeft juist dit voorvalletje, deze onmacht van het kind, je strijdbaar gemaakt om jouw plaats jouw eigen stoel in te nemen en hem niet laten inpikken?
Mooi zeg..


ja Nij, zo is het. Want als ik eraan terugdenk dan komt de strijder in mij boven...


Ooit in mijn leven kwam ik bij een seksuoloog terecht want...
hoewel ik kon genieten was er ook een gigantische innerlijke pijn.
Een eyeopener was toen tijdens een van deze sessies dat ik wel mijn grenzen kon aangeven maar dat ik ze niet kon bewaken.
De seksuoloog herkende bij mij de symptonen van incest terwijl ik geen incest verleden had.

Inmiddels kan ik in vriendschappen goed grenzen aangeven én bewaken daar waar ik me niet gezien voel.
Vannacht was ik weer kwaad en had ruzie met een andere vriendin.
In deze ruzie liet ik mezelf en mijn grenzen zien en voelde me heel.
Ooit was ik woedend op mijn zoon, ik stond voor hem en ik timmerde erop los.
Hij keek me alleen aan en ik ontspande totaal. Ik voelde dat hij ontzag voor mijn woede had.
Ik denk dat het daardoor komt dat ik ontzag voel bij het zien van pure woede van een ander ook als deze op mij gericht is.
Ik voel dan hetzelfde ontzag als ik denk dat mijn zoon toen voelde bij mij.





Ontzag.... ja Nij, misschien wel voor de enorme kracht die er kan spreken uit 't laten zien van pure woede, denk ik zo.

Eens was ook ik woest...
Mijn zoon van toen 15 jaar werd min of meer gedwongen een leven te leven welke zijn vader als 'goed' zag.
Voor mijn zoon voelde dat als opsluiting in een glazen kist waaruit langzamerhand de zuurstof minder werd om vervolgens dood verklaard te worden....dit was de strekking van zijn eigen woorden.
In die tijd werd ik zelf, zo leek het, die woede en liet al pratend en stamp-voetend weten dat dit mij veel te ver ging.
Vooral de kracht van stamp-voeten is me sterk bijgebleven.
Ik voelde me als een leeuw zó sterk!
Ook ik werd toen alleen maar aangekeken, maar ontspannen op dat moment??... nee, dat gebeurde toen niet.


ha Gea

Soms is mijn ervaring kan enkel woede
iets duidelijk maken.
Zo lees ik jou..stampvoetend maakte je het onrecht dat je zoon werd aangedaan duidelijk.
Ik begrijp dat het uiten van woede niet altijd hoeft te ontspannen, zeker als ik jou nu lees..
Toch hoop ik dat het stop roepen van jou misschien een heilzame werking in het leven van je zoon heeft mogen hebben.
Mag ik je vragen Gea of het nu goed of beter gaat met je zoon?


Ja Nij, natuurlijk mag je me vragen:)
In die periode waarin m'n zoon de deur naar zijn vader sloot (én andersom) gingen aan vele kanten deuren voor hem
open. Tot op de dag van vandaag zijn we daar intens dankbaar voor geweest.

Uiteraard heeft het gebeuren een enorme impact gehad en is hij daar niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen...
Tóch gaat 't nu echt heel goed met hem.



@Toch hoop ik dat het stop roepen van jou misschien een heilzame werking in het leven van je zoon heeft mogen hebben.

Dat moment van HO!...pas op de plaats heeft zéker veel goeds gedaan. Ik heb m'n zoon toen ook veelvuldig gezegd dat ik hem steunde en naast/achter hem mee bleef lopen...maar dat zou ieder ander volgens mij ook gewoon doen in zo'n situatie...ik kon gewoon niet anders...



Ik krijg het er koud van te lezen.. van de ene kant het noodzakelijke en verdrietige afscheid van vader en zoon om het leven te kunnen leven en het te kunnen genieten.
Wat een moedige krijger is je zoon!



....met een moedige moeder aan zijn zijde!
X


Ja Nij, een kánjer van een zoon:))

Ik merk al schrijvende dat die herinneringen aan toen me nu weer raken...tja...wat heet: onverwerkt/verwerkt...

Overigens is dat afscheid van vader en zoon niet definitief zo gebleven hoor, er is weer wat contact ontstaan.

Fijn Nij!! dat je er even was/bent...dit is zó waardevol:))
xx


Rillingen als ik je lees
Wat fijn dat er weer contact is!
Fijn voor iedereen denk ik

Ik moet nu weg, cursus tiltechniek voor de hospice.

misschien tot laters..

Fijne middag dag Gea en iedereen die langskomt!


Oeffff...tiltechniek.......nou, die koude rillingen vergaan je dan wel!
Succes:)


"Als je kwaadheid hebt bereikt vanaf machteloosheid en depressie, ben je ver gekomen. In een staat van machteloosheid en depressie stroomt er niet veel energie door je heen. Dan ben je erg geblokkeerd, terwijl je in kwaadheid een sterke energiestroom hebt! Vreugde is een energie die nog meer stroomt, dus met kwaadheid ben je al een behoorlijk stuk op weg. Je bent er nog niet, maar je bent veel dichter bij vreugde dan toen je jezelf alleen maar zielig vond en je voor je gevoel niets kon doen. Kwaadheid geeft je kracht. Niet veel therapeuten zeggen dat, want het is moeilijker om kwade mensen te beheersen dan mensen die depressief zijn en zich zielig voelen, want die zitten stil in een hoekje en laten iedereen met rust.

Voor veel mensen is kwaadheid de slechts denkbare toestand. Daarom heb je ook cursussen waar je kunt leren je kwaadheid te beheersen. Maar energetisch bevindt kwaadheid zich hoger dan machteloosheid en depressie. Vanuit kwaadheid kun je veel makkelijker naar je goed voelen, naar vreugde. Soms duwt de kwaadheid ook iets bij je open wat lang geblokkeerd was. Ik moedig je niet aan om je hele leven kwaad te blijven, maar kwaadheid kan je wel energie geven. Het kan een belangrijk station zijn op weg naar nog beter stromende energie."

Uit "De kunst van leven" van Barbara Borecka.

Toen ik dit las dacht ik gelijk aan het verhaal van Bram van kameel naar leeuw naar (euh, nou weet ik niet meer wat daarna kwam).

Ik heb het net een paar dagen geleden gelezen. Frappant om nu het verhaal van Nij te lezen in dit verband. Mooi he, synchroniteit, kan me altijd weer verwonderen. Trouwens ben ik erg geraakt door bovenstaande postings. Wat fijn die openheid. En moedig.

Mag ik meedoen als jullie een boek gaan schrijven??!!

XXX


#24745@Vanuit kwaadheid kun je veel makkelijker naar je goed voelen, naar vreugde. Soms duwt de kwaadheid ook iets bij je open wat lang geblokkeerd was.

Ja hoe waar!

@Mag ik meedoen als jullie een boek gaan schrijven??!!

Mooie lieve Linda..wat een leuke vraag!
X





hihi

:)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.