Groeiend inzicht

Hoe kronkelt de weg ...

    door Kitty, 30/04/2008 16:21. #24531. 5 reacties, laatste

Ik lees hier met enige regelmaat op het forum, maar wil nu ook wel eens van me laten horen.
Mijn 'geloof' of spiritualiteit is de rode draad in mijn leven en ik vind het fijn om hier geestverwanten te treffen, maar als ik wat wil delen van wat mij raakt lijkt het vaak onuitsprekelijk.

Wat mij in ieder geval raakt zijn de boeken van Bram en zijn benadering van 'mijn held' Jezus, zo kwam ik hier ook terecht.
Mijn spirituele zoektocht ben ik ooit begonnen bij het soefisme. Ik studeerde Perzisch om zo de gedichten van Rumi in de originele taal te kunnen ontcijferen. In die tijd kwam ik eens in een klooster en werd daar geraakt door Jezus, die in mijn ogen een sufi was, en door die levenswijze. Dat wilde ik ook, mij zo toewijden. Een paar jaar hebben in het teken van de voorbereiding gestaan, maar anderhalve week voor de grote dag van mijn intreden heb ik er toch vanaf gezien. De kerk stuitte me tegen de borst, en hoewel ze in het klooster heel vrij waren in het zoeken van je eigen geloofsbeleving, verwachtte ik op den duur toch vast te lopen in de voorschriften van de kerk. Met mijn ziel onder de arm ben ik weer verder op zoek gegaan, in mijn hart ergens nog steeds heimwee naar het kloosterleven, maar ervan overtuigd dat het klooster ook in de wereld te vinden moet zijn.
Ergens onderweg kwam ik Bram tegen, ofwel zijn boeken, en had het gevoel dat Jezus veel dichterbij kwam dan hij ooit was geweest (nog dichterbij dan Jezus de sufi).

Inmiddels heb ik mijn draai in het wereldse leven allang gevonden en is de kloosterwens alleen nog maar een herinnering aan toen. Maar in september vorig jaar heb ik na een val een hersenschudding opgelopen en de gevolgen daarvan zijn nog steeds niet over. Zo werd ik met geweld weer uit de wereld gerukt en in mijn eigen kluizenarij geworpen. Zo lang ik mij rustig hou gaat het goed, maar als ik te lang de deur uit ga of me tussen de mensen begeef moet ik daar met dagen hoofdpijn en vermoeidheid voor boeten. Gelukkig kan ik weer lezen en heb ik sinds een paar dagen het boek "Schatgraven met Thomas".
Maar het geeft me wel te denken ... Ooit zocht ik deze eenzaamheid en stilte, maar durfde het niet aan. Nu was ik gelukkig in de wereld en tussen de mensen en moet ik toch geloven aan een teruggetrokken bestaan. In de afgelopen maanden heb ik geleerd iconen te schilderen en doe dat veel, dus zo gaat het vanzelf weer op een klooster lijken. Op een dag zal ik vast doorzien wat hier de diepere zin van is ...


Dag Kitty,

Je laat met je prachtige verhaal iets van je horen........waardoor ik je mag zien.
Dank je wel hiervoor.

Je raakt me door je openheid en een stukje herkenning. Ooit stond ik ook voor die deur van een klooster. Maar vond zelf mijn motivatie niet zuiver. Het was een vlucht uit de wereld van toen.

Ik deel je gevoelens m.b.t. de liefde voor 'geloof ' en spiritualiteit.
Deel zelfs die hersenschudding met je.
Hoewel dit bij mij al heel lang geleden is.

Kitty ik hoop van harte dat de gevolgen die het bij jou heeft toch ooit mogen verdwijnen.
Heb veel bewondering voor de manier waarop je er mee omgaat en aan je toch enigzins teruggetrokken bestaan zo'n mooie invulling geeft.

Ik hoop je nog vaker hier te mogen ontmoeten.
Weet je welkom.


dag Kitty

Als ik je lees denk ik hoe mooi toch Gods ondoorgrondelijke wegen..
Zelf besef ik steeds meer de mens wikt en God beslist.
Zoals je in een ander lijntje zo mooi aanhaalt: de waarheid van vandaag is de gevangenis van morgen.
Wellicht de weg naar overgave..?


Dat zou maar zo kunnen ...
ik had me de weg naar overgave heel anders voorgesteld, verhevener en met allerlei zielvervoerende ervaringen, zoals je soms in boeken leest die eigenlijk niet te pruimen zijn.
Behalve de weg naar overgave is het vooral de weg van de eenvoud die me aanspreekt en daar past deze overgave aan het leven zoals het zich aandient veel beter bij.

Bij het lezen van 'Gods ondoorgrondelijke wegen' begint er meteen een kloosterhymne door mijn hoofd te spelen. Wat leuk Carla, dat je ook voor de kloosterpoort hebt gestaan.


Kitty, je maakt me nieuwsgierig naar die kloosterhymne en de boeken die eigenlijk niet te pruimen zijn. ;-)

En die overgave aan het leven zoals het zich aandient.......die voel ik met je mee.


Ja, ik ben zelf ook benieuwd naar die hymne, want de woorden hebben zich op de melodie van een ander lied vastgezet ( ... als gij de mateloze mate ... 'Gods ondoorgrondelijke wegen' past er precies op), dus waarschijnlijk gaat het niet om een bestaand lied. Maar het neuriet wel lekker door me heen ;-)

En die boeken die niet te pruimen zijn ... het gaat niet alleen om boeken, maar eigenlijk alle halleluja-bekentenissen van mensen die het licht hebben gezien. Aan één kant fascineren die verhalen me en misschien ben ik er soms wel jaloers op, want dat klinkt als een veel simpelere weg dan mijn eindeloze zoektocht. Dat 'niet te pruimen' is dus een zeer subjectieve beleving van mij, waar vast nog wat op los gepsycholiseerd kan worden. Maar als het erop aan komt zou ik geen andere weg willen gaan dan de mijne en gun ik iedereen zijn verlichtingservaringen.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.