Groeiend inzicht

Oerkreet der Vrijheid

    door Jessy, 29/05/2008 00:43. #24997. 98 reacties, laatste

Oerkreet der vrijheid

Als gij een goed mens ontmoet, probeer hem te evenaren.
Als gij een slecht mens ontmoet Onderzoek u zelve.

Wie zonder zonde is hij werpe de eerste steen.

Niets boeit en fascineert mij meer in het leven van alledag, als HET BESTAAN "opzichzelve", het fenomeen MENS te zijn. Van in zijn algemeenheid tot in het kleinste detail. Elke morgen wanneer ik ontwaak, mijn ogen zich langzaam openen het bewustzijn langzaam tot mij doordringt, en al de herinneringen van mijn leven, zich opnieuw afdrukken op de beeldengalerij van mijn geheugen, mijn gevoelende leven zich begint te vullen met vreugde verdriet en pijn, en ik de mens ontwaak in mijn eigen historisch verleden, vertoevend in een land van bekenden vreemden, is er steeds die vreemde, verlangende, verwondering van het daarzijn, van er te zijn, te leven, te exciteren, aanwezig.
Hoe kan men een lege volheid beschrijven? Hoe een gevoel van kwaadheid in liefde gehuld? Hoe kan men een werkelijke onwerkelijkheid beschrijven? Hoe een leven dat gevuld is met gouden tranen? Tranen welke zich verhullen in alleenzijn met allen om me heen. Ieder mens leeft toch in zijn eigen unieke zelfgecreëerde onwerkelijke werkelijkheid.
Doch door de oerkreet der vrijheid te uiten kan ik kijken met gelijke ogen naar zowel het goede en het minder goede in de onze zelf gecreëerde werkelijke onwerkelijkheid.
Bewonderend kan ik kijken naar de kracht waarmee het sprietje gras, telkens en telkens weer opnieuw opgroeit nadat de grasmaaier het gekortwiekt heeft.
Naar de bloemen die zich dapper omhoogwringen wanneer men hen heeft platgetrapt.
De machtige boom wiens kruin trots tot de hemelen reikt, meegaande in weer en wind. Zijn dode takken laat vallen als niet meer bruikbaar, zoals mijn eigen dode gedachte verdwijnen uit mijn dagelijkse bewustzijn als niet meer bruikbaar behorende niet meer tot de nood der zaak.
Naar het kind dat mij in vervoering een geplukte bloem uit mijn eigen tuin aanreikt op een van de vele momenten, dat ik het leven niet meer zag zitten, kijkend in zijn ogen zie ik de hele kosmos weerspiegeld, veroorzakende dat mijn verworden daarzijn, daarzijn word.
Een vogel die mij aanvalt wanneer ik de was ophang en tekort in de buurt van zijn nest met jongen kom, omdat zijn instinct hem ertoe aanzet zijn jongen te verdedigen.
Een zonsondergang net voor de regenbui losbarst. Naar de wolken die dreigend hoog aan de hemelen staan, mij herinnerend hoe kort ik maar gebonden ben aan het huidige stoffelijke lijf. Gekozen heb voor dit aardse leven in deze tijd geboren werd in dit land met zijn vergankelijke tijdelijke waarden en normen. Los van mijn normen welke mijn innerlijke waarden vertegenwoordigen innerlijke waardes welke ik moet handhaven wil ik mijzelf en daardoor ook mijn medemens geen kwaad berokkenen, voor en aleer ik voor de zoveelste keer voor mijn rechter mijn individualiteit mijn ziel kom te staan, wetende er is voor de ziel geen licht of donker alleen leven en liefde, er heerst geen afgescheidenheid maar een vereenzelviging met het hart van alles wat leeft.
Kijkende naar mijn kromme door de vele levens heen opgebouwde persoonlijkheid, het masker dat mijn ziel verbergt, denkend dat alles in deze stoffelijke wereld de enige werkelijkheid is. Hij kan niet tegen veranderingen en klampt zich vast aan alles wat hij begeert, denkt nodig te hebben om te overleven. Niet te leven maar te overleven. Het is een arrogante veelvraat draaiend in zijn egocentriciteit is hij alleen uit op eigenbelang. Hij kan niet anders als leven in de ondergang van de waarheid het goede en het schone. Hij leeft ten koste van anderen en zeker ten koste van zijn betere ik. Hij ziet alleen zin in vergaren en bezitten.
Doch de zonsopgang vroeg in de morgen net na het ogenblik van intense stilte wanneer de nacht in de dag overgaat, herinnerend mij aan steeds een nieuw begin hier op deze aarde, in een stoffelijk vergankelijk lijf, waar telkens en telkens weer mij een nieuwe kans wordt aangeboden, te leren de zin van mijn bestaan te doorvoelen te doorgronden.


Indrukwekkende levenservaring Jessy.

Toch roept de door jou beschreven persoonlijkheid van je, een vraagteken bij mij op.
Ik herhaal dat stukje hieronder even:

Kijkende naar mijn kromme door de vele levens heen opgebouwde persoonlijkheid, het masker dat mijn ziel verbergt, denkend dat alles in deze stoffelijke wereld de enige werkelijkheid is. Hij kan niet tegen veranderingen en klampt zich vast aan alles wat hij begeert, denkt nodig te hebben om te overleven. Niet te leven maar te overleven. Het is een arrogante veelvraat draaiend in zijn egocentriciteit is hij alleen uit op eigenbelang. Hij kan niet anders als leven in de ondergang van de waarheid het goede en het schone. Hij leeft ten koste van anderen en zeker ten koste van zijn betere ik. Hij ziet alleen zin in vergaren en bezitten.

Herken je dit werkelijk zó?








Somber hoor !!!!!!!!!!!!
LOVE YOU ALLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLL.


Hi,

Jessy schrijft o.a.:

Ieder mens leeft toch in zijn eigen unieke zelfgecreëerde onwerkelijke werkelijkheid.

Het is een arrogante veelvraat draaiend in zijn egocentriciteit is hij alleen uit op eigenbelang.

Maar:
Er zijn ook mensen die proberen glimlachend en met mededogen en liefde naar zichzelf en anderen te kijken terwijl ze 'rondspartelen' in die 'onwerkelijke werkelijkheid'......
Daardoor komen ze misschien wel dichter bij de werkelijkheid dan ze ooit hadden kunnen dromen......?

Groet,
Doriene


Juist Dorienne het LEVEN IS en ervaart !

Ervaart wat ??????????????

Nou alles wat er te ervaren valt, je kunt alle boeken lezen die er zijn over het torentje in Pisa bijvoorbeeld maar er gaat toch niets boven de ERVARING zelf daar te zijn !
En het te zien,ruiken,proeven,betasten, noem maar op.



Carla schreef

Herken je dit werkelijk zó?

Ja Carla ik herkende mijn persoonlijkheid zo. Denkend dat je rekening houd met anderen en dan toch het als het toppunt van egoïsme te ervaren, immers wanneer men werkelijk onvoorwaardelijk van mensen houd is men niet bang hun te kwetsen. Immers ook de angst iemand niet te willen kwetsen vindt zijn oorsprong in eigenbelang, al verzint het denken nog zovele smoesjes om je niet tot handelen zonder daad over te laten gaan. Wanneer men door de nood der zaak weet dat men iemand kwets met een handelswijze en of hetgeen je te zeggen hebt, doe je het niet met de intentie om te kwetsen maar eer om hulp te willen bieden. Moet je dan uit angst deze hulp niet verlenen? Er is een groot verschil tussen medelijden en mededogen. De persoonlijkheid is steeds op eigen gewin uit.


Ach daar hebben we het verderfelijke ego weer - dat je jezelf voor de gek kunt houden door te denken dat je spiritueel bent door jezelf in een kwaad daglicht te stellen. En dan van anderen eisen dat ze dat ook doen. Bah!
Als je werkelijk zo'n naarling bent als je jezelf beschrijft, Jessy, moet je daar nodig iets aan doen. Maar doe niet net alsof dat voor iedereen zou gelden. Ik ken teveel lieve en aardige mensen om te weten dat jouw beschrijving van jezelf een hoogst uitzonderlijke en zeldzame aandoening is. Jammer voor jou. Maar er bestaat vast wel een therapie voor. Maar daarvoor moet je niet op deze website zijn .


Dorien schreef

Maar:
Er zijn ook mensen die proberen glimlachend en met mededogen en liefde naar zichzelf en anderen te kijken terwijl ze 'rondspartelen' in die 'onwerkelijke werkelijkheid'......
Daardoor komen ze misschien wel dichter bij de werkelijkheid dan ze ooit hadden kunnen dromen......?

Groet,
Doriene

Mensen heb in je in allerlei gradaties . Doch ben de mening toegedaan dat het ‘rondspratelen’ in je eigen gecreëerde werkelijke onwerkelijkheid moet leren begrijpen voor en aleer je medelijden kunt transformeren in mededogen, net daardoor kan men het werkelijke van het onwerkelijke leren onderscheiden.Dromen van de werkelijkheid is een illusie.


Johan schreef
Somber hoor !!!!!!!!!!!!
LOVE YOU ALLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLL.


Met welke ogen zag je?
Met welk verstand las je?
Met welke smaak proefde je?
Welk gevoel riep het in je op?
Welk deel van jou vereenzelvigde zich met mijn schrijven?

Nee niet somber maar vol van levensvreugde.


Bram schreef
Ach daar hebben we het verderfelijke ego weer - dat je jezelf voor de gek kunt houden door te denken dat je spiritueel bent door jezelf in een kwaad daglicht te stellen.
Als je werkelijk zo'n naarling bent als je jezelf beschrijft, Jessy, moet je daar nodig iets aan doen. Maar doe niet net alsof dat voor iedereen zou gelden. Ik ken teveel lieve en aardige mensen om te weten dat jouw beschrijving van jezelf een hoogst uitzonderlijke en zeldzame aandoening is. Jammer voor jou. Maar er bestaat vast wel een therapie voor.


Nu het is jouw site. Denk dat de woorden die je tot mij richt meer voor jezelf bedoeld zijn.
Ik hou het hier voor gezien ben te “licht” bevonden door al die lieve een aardige mensen die je kent.
Het ego is niet verderfelijk immers wijd deze de persoonlijkheid in. Je denkt mij te kennen op een stukje dat ik 30 jaar geleden eens schreef. Ooit schreef ik een stuk “leer mij kennen en je zult de duivel ont-dekken”. Nu de “duivel” leerde ik kennen in jouw woorden aan mij gericht.



@Jessy:

............Wanneer men door de nood der zaak weet dat men iemand kwets met een handelswijze en of hetgeen je te zeggen hebt, doe je het niet met de intentie om te kwetsen maar eer om hulp te willen bieden.


Groet,
Doriene


Kijkende naar mijn kromme door de vele levens heen opgebouwde persoonlijkheid, het masker dat mijn ziel verbergt, denkend dat alles in deze stoffelijke wereld de enige werkelijkheid is. Hij kan niet tegen veranderingen en klampt zich vast aan alles wat hij begeert, denkt nodig te hebben om te overleven. Niet te leven maar te overleven. Het is een arrogante veelvraat draaiend in zijn egocentriciteit is hij alleen uit op eigenbelang. Hij kan niet anders als leven in de ondergang van de waarheid het goede en het schone. Hij leeft ten koste van anderen en zeker ten koste van zijn betere ik. Hij ziet alleen zin in vergaren en bezitten.
Doch de zonsopgang vroeg in de morgen net na het ogenblik van intense stilte wanneer de nacht in de dag overgaat, herinnerend mij aan steeds een nieuw begin hier op deze aarde, in een stoffelijk vergankelijk lijf, waar telkens en telkens weer mij een nieuwe kans wordt aangeboden, te leren de zin van mijn bestaan te doorvoelen te doorgronden.





Jessy, 29/05/2008 00:43





Nou Jessy hier wordt ik erg somber van zelf geloof ik dat we deel uitmaken van de werkelijkheid we zien de werkelijkheid gefragmenteerd maar ook de illusie maakt deel uit van de werkelijkheid en is niet iets afstotelijks we leren d.m.v contrasten hoe kan je weten dat iets groot is als je nog nooit iets klein hebt gezien ?

Hoe kun je gezondheid waarderen op zijn waarde als je nog nooit ziek bent geweest?

De dualiteiten vormen een éénheid maar sommige mensen zien ze als tegenstellingen en dan kunnen er problemen ontstaan want je kunt niet scheiden wat onscheidbaar is !!
Maar je kunt het je wel verbeelden dat het te scheiden is !

Ik hoop echt dat ik je verhaal verkeerd begrepen hebt Jessy met vriendelijke groet Johan



Jessy, ook al hou je het voor gezien hier...toch dank voor je antwoord. #25011.

En nog even iets wat mij opviel.
Je oerkreet der vrijheid waarmee je opende blijkt een stuk te zijn welke je schreef, 30 jaar geleden. Je schrijft dit hele stuk in de ik-vorm, wat dus bij mij de vraag opriep die je beantwoorde met:
'Ja, ik herkende......enz. Je zet dit in de verleden tijd. Ik hoopte dat het ook verleden tijd was voor je.
Toch niet, zo blijkt want in je antwoord ga je verder met men en je.
Je staat dus nog steeds achter je visie van 30 jaar geleden. Oké! Ik laat het bij jou.

Ik wens je de ervaring van je laatste zinnen van je eigen bijdrage:

......waar telkens en telkens weer mij een nieuwe kans wordt aangeboden, te leren de zin van mijn bestaan te doorvoelen te doorgronden.




..@
" Doch de zonsopgang vroeg in de morgen net na het ogenblik van intense stilte wanneer de nacht in de dag overgaat, herinnerend mij aan steeds een nieuw begin hier op deze aarde, in een stoffelijk vergankelijk lijf, waar telkens en telkens weer mij een nieuwe kans wordt aangeboden, te leren de zin van mijn bestaan te doorvoelen te doorgronden."

Ik vindt dit helemaal niet somber.
Dit syboliseert een gebeuren dat ook in je eigen innerlijk kan plaatsvinden, wanneer het licht van de eeuwige geestelijke Zon in de ziel doorbreekt!
Een heerlijke ervaren, waar geen woorden voor zijn!




correctie: 'ervaren' moet 'ervaring' zijn.


wie weet er een goede cq juiste omschrijving van het ego?
Wat is het?


Eerst moet me nog even dit van het hart:

Jessy heeft hier haar levens ervaring met ons willen delen, en ze werd ontvangen door Bram met woorden als 'Bah..'

Op deze gnostische site, die liefde, mededogen en barmhartigheid zou moeten uitstralen naar iedereen, wordt nu een nieuwkomer, Jessy, ‘welkom geheten’ (#25012) met de woorden:

“Ik ken teveel lieve en aardige mensen om te weten dat jouw beschrijving van jezelf een hoogst uitzonderlijke en zeldzame aandoening is. Jammer voor jou. Maar er bestaat vast wel een therapie voor. Maar daarvoor moet je niet op deze website zijn .”

Zoiets harteloos te zeggen tegen iemand die hier haar levenservaringen met ons wil delen, komt mij voor als een aanfluiting tegen alles waar het Thomasevangelie voor staat: Liefde, begrip en mededogen.
En dan ook dit nog:

“ dat je jezelf voor de gek kunt houden door te denken dat je spiritueel bent door jezelf in een kwaad daglicht te stellen. En dan van anderen eisen dat ze dat ook doen. Bah!”

Hoe weet jij of ze dat denkt? -en bovendien is er volgens mij geen sprake van dat Jessy van anderen ‘eist’ dat die ook zo zouden moeten denken als Bram verondersteld .
Jessy gaf een objectieve beschrijving van zoals zij het, - of haar - ego ziet en dat mag toch op dit forum?


Dag Jan,
Onder 'Teksten' op de startpagina rechts vindt je een artikel 'Jung, ego, schaduw, zelf'. Daarin staat het begrip ego omschreven.
Maar als je een kortere uiteenzetting wilt: het ego is wat je denkt dat je bent. De uiteenzetting van Jesse over zichzelf is een perfect voorbeeld van een ego in deze betekenis.
Voorzover het ego problemen kan oproepen, bestaat die uit de krampachtige gehechtheid aan dat zelfbeeld.
Niet het ego is dus het probleem, maar de gehechtheid.
Jesse heeft 30 jaar geleden een beeld van zichzelf geschapen en blijkt daar nu nog steeds, onveranderd, aan gehecht te zijn. Hij gelooft daarin en denkt zelfs dat het de waarheid over alle mensen is. Dat is een typisch kenmerk van ego-verkramping.
Mensen nemen in hun relaties tot hun medemensen voortdurend allerlei vormen aan. Dat is normaal. Maar je kunt als het ware in één zo'n vorm bevriezen en dat uitroepen tot je eeuwige en onveranderlijke 'ego'. Daar zeg je dan 'ik' tegen.
Het ego in deze betekenis is dus geen deel van de werkelijkheid, maar slechts een gedachte. Het bestaat dus niet op zichzelf, het bestaat alleen voorzover het gedacht wordt.


ben ook ff na gaan denken/zoeken over het ego en kom tot het volgende:
het ego is een gedachte,
een geachte afgescheiden te zijn;
denkend in verschillen, bijv aanvallend maar ook verdedigend,
of oordelend maar niet weten hoe het zit, of de "ander" is anders dan ik

Zou het kunnen?



Jan #25021

Nadat Carlos Castaneda een paar dagen in de bergen door een jaguar was achtervolgd en er absoluut van overtuigd was dat die jaguar hem in stukken zou scheuren en hem op zou eten, slaagde Castaneda er eindelijk in aan het wilde dier te ontkomen. Drie dagen lang had hij met de verschrikkelijke angst geleefd dat hij door de jaguar zou worden verscheurd en opgepeuzeld. Toen zijn leraar hem naar zijn avontuur vroeg, antwoordde Castaneda het volgende, dat in De macht van de stilte te lezen staat.

"Wat mij in mijn gewone bewustzijn was bijgebleven, was dat een bergleeuw (Ik kon een jaguar gewoon niet accepteren) ons in de bergen had opgejaagd en dat Don Juan me had gevraagd of ik me door de aanval van de grote kat beledigd had gevoeld. Ik zei hem dat het bespottelijk was te denken dat ik me daardoor bedreigd kon voelen en hij vertelde me dat ik zo precies over de aanval van een medemens moest denken. Ik zou mezelf meer moeten beschermen of uit hun buurt blijven maar vooral niet denken dat mij moreel onrecht was aangedaan."


Jan, het zit met die afgescheidenheid toch iets anders, meen ik.
Het geloof in het zelfbeeld, het ego dus, welk ego dat ook is, schept de afgescheidenheid. De afgescheidenheid is dus een gevolg van het geloof in het zelfbeeld.
De afgescheidenheid wordt opgeheven als je het zelfbeeld durft los te laten.

Dus ook als je denkt dat je met de bron verbonden bent kun je er in feite juist daardoor van afgescheiden zijn. Je kunt over jezelf als spiritueel gevorderde allerlei mooie gedachten hebben, ook over de liefde bijvoorbeeld, maar de bron is geen gedachte, liefde ook niet.
In spirituele kringen komt het ego nogal eens voor in de vorm van zelfhaat, maar ook in de vorm van spirituele zelfbevrediging.


#25022
Leo, gedachten zijn iets anders dan levenservaring. Jammer dat je die twee ook hier weer niet van elkaar weet te onderscheiden.


Hoi Bram,

weten doe ik het niet, maar als het ego denkt/doet/gelooft in tegenstellingen/verschillen en je heft die op, wat dan?

Ik denk dat je altijd met de Bron verbonden bent, of ik dat herken is wat anders ..........


re op #25028

ieders vrijheid van gedachten, maar je levenservaring zitten in je gedachten, je verleden dus.........
Als je het zo ziet is er dan een verschil?


Oh Bram, - denken en zijn -, die weet ik maar al te goed van elkaar te onderscheiden, wat je ook best wel kan weten uit eerdere postings van mij.

Kijk nog eens op 'Forum algemeen', bijvoorbeeld waar ik het stukje plaatste:

Je bent iets anders dan je denkt
door Leo, 09/08/2007 21:39. #9901. 44 reacties, laatste
JE BENT IETS ANDERS DAN JE DENKT

God is het Leven in mij;
Het Leven in mij is God.
Het is ongrijpbaar, het is ondenkbaar…
Het IS.
Ik bèn het Leven!
Alles wat ik dènk is niet het Leven,
Denken is tijdgebonden
Denken is altijd oud
Denken heeft begin en eind,
- net als alle aardse dingen
begin en eind hebben.
Dat wat IS heeft begin noch einde.
Je kunt het voelen, beleven
Je kunt het Leven, je kunt het Zijn
- Maar dènk het niet –
Je bent iets anders dan je denkt
door Leo, 09/08/2007 21:39. #9901. 44 reacties, laatste
JE BENT IETS ANDERS DAN JE DENKT



John, je schrijft: 'als het ego denkt/doet/gelooft...'
Beste John, het ego bestaat niet. Het denkt, doet en gelooft dus ook niet. Jij denkt. En jij kunt denken dat jouw identiteit samenvalt met een niet bestaand, zelfgeschapen beeld, een ego dus. Dan geloof je dus in een gedachte.

Nu is een kenmerk van het denken dat het gewoonlijk de werkelijkheid opsplitst in dualiteiten: links/rechts. onder/boven, hier/daar, lichaam/ziel, materie/geest, goed/kwaad, wij/zij enzovoort. Daar is niets tegen, je moet er alleen niet in geloven.

Dus niet het ego schept dualiteiten. Het denken schept dualiteiten.

Als het denken een zelfbeeld schept, zal het dat zelfbeeld bij gewoonte in een dualistisch kader plaatsen. Ook daar is niets tegen, je moet er alleen niet in geloven.

En wat het verschil tussen de beschrijving van een ervaring en van een gedachte betreft: dat is heel wezenlijk. Dat onderscheid te leren maken is een uiterst belangrijk onderdeel van een spiritueel pad.
Je kunt de beschrijving van gedachtes heel goed herkennen door de eindeloze herhaling van almaar hetzelfde. Levenservaringen zijn altijd weer anders.

Je schrijft:
'Ik denk dat je altijd met de Bron verbonden bent, of ik dat herken is wat anders ...'
Dat is dus een gedachte, zoals je zelf zegt.




Leo, alles wat je in 25030 schrijft is een gedachte.


Natuurlijk Bram, alles wat jij zegt en schrijft toch ook!!



@25033
Dat onderscheid over mijn bijdragen laat ik aan jou over Leo.


Hoi Bram,

Je zegt: Dus niet het ego schept
dualiteiten. Het denken schept dualiteiten.
Dat is dus wat we noemen: het ego (toch?)
Natuurlijk is het ego niet, en het ego bestaat niet, maar waar gaat het dan over als jij zo kwaad wordt op het ego (denken), want het bestaat toch immers niet? Dat snap ik niet je waarop je dan boos reageert? Op iets wat er niet is, redelijk zinneloos lijkt mij, toch?

Denk jij of iedereen verbonden is met de Bron en elkaar?


Om je belevenissen in woorden vorm te geven heb je je denken nodig.
Wanneer het denken door het ZIJN verlicht wordt, worden het levende woorden.
Als ik bijvoorbeeld Eckhart Tolle hoor spreken, dan hoor ik het Levend woord.
Zo zijn ook de woorden van Jezus Levende woorden. Maar alleen voor hen wiens oor ook 'levend' is.


Was ik boos? Had ik niet zo in de gaten. Kennelijk even niet opgelet zeker.
Ik verzet mij niet tegen het ego. Ik verzet mij hier - in hopelijk niet mis te verstane termen - tegen het prediken van zelfhaat als voorwaarde voor een spiritueel leven.


Opvattingen, meningen, dogma's enz. waarmee mensen tegen elkaar strijden om het 'gelijk', zijn allemaal dode woorden.
Dat zijn óók dingen van het ego.
Het zijn stokken, wapens, gestolde angsten, waarmee de mensen menen elkaar 'de waarheid' te moeten zeggen.
Is het niet om te lachen.., of om te huilen!l
Waar je ook kijkt, in de wereld, de politiek, de verschillende godsdiensten, overal gebeurt dit.
Ja, zelfs af en toe ook wel eens hier op het forum...

Zullen we wat meer barmhartigheid, mededogen en liefde betrachten?


#25037Bram@Ik verzet mij niet tegen het ego. Ik verzet mij hier - in hopelijk niet mis te verstane termen - tegen het prediken van zelfhaat als voorwaarde voor een spiritueel leven.

Ik vind je woorden helder en ervaar ze als liefdevol.
.




Leo, zou je je kunnen voorstellen dat mijn verzet tegen gepredikte zelfhaat voortkomt uit 'barmhartigheid, mededogen en liefde'? Of zoiets althans?
Probeer het eens.


Bram (e.a.)
Denk jij of iedereen verbonden is met de Bron en elkaar?

Zijn er voorwaarden om spiritueel bezig te zijn?

Zijn we dan niet allemaal spiritueel bezig?

Is liefde (alleen) spiritueel? Hebben we het tegengestelde dan niet nodig?


Dag Jan, lees het hiernavolgend citaat:

Citaat uit:
Carlos Castaneda, De lessen van Don Juan, p. 9 en 162.


-Voor mij (Don Juan, indiaanse mediciijnman, BM) is er alleen het reizen langs wegen met een hart, langs welke weg dan ook, als die maar een hart heeft. Daar reis ik, en de enige uitdaging die de moeite loont is die weg over zijn hele lengte te bereizen. En daar reis ik - kijkend, ademloos toekijkend.

Er zijn andere wegen. Maar hun valstrik bestaat erin je te doen geloven dat hun weg de enige is. Ik zeg dat het verloren moeite is je leven aan één weg te verkwisten, vooral indien die weg geen hart heeft.
-Maar hoe weet je wanneer een weg geen hart heeft, Don Juan?
-Voordat je je erop begeeft stel je de vraag: heeft deze weg een hart? Indien het antwoord nee is, zul je dat weten, en dan moet je een andere weg kiezen.
-Maar hoe zal ik met zekerheid weten of een weg een hart heeft of niet?
-Dat weet iedereen. Het jammere is dat niemand de vraag stelt; en wanneer een mens uiteindelijk beseft dat hij een weg zonder hart heeft gekozen, is die weg in staat hem te doden. Op dat punt gekomen kunnen zeer weinig mensen halt houden om na te denken, en de weg verlaten.
-Hoe moet ik te werk gaan om de vraag op de juiste manier te stellen, Don Juan?
-Stel ze gewoon maar.
-Ik bedoel, bestaat er een juiste methode, opdat ik mezelf niet zou beliegen en geloven dat het antwoord ja is, wanneer het in werkelijkheid neen is?
-Waarom zou je liegen?
-Misschien omdat op dat ogenblik de weg aangenaam en genietbaar is.
-Dat is onzin. Een weg zonder hart is nooit genietbaar. Je moet hard werken alleen al om je erop te begeven. Een weg met een hart, van zijn kant, is gemakkelijk. Hij vereist geen inspanning om er van te houden.



En deze tekst lijkt me ook erg toepasselijk:
(Van Marianne Williamson, ten onrechte toegeschreven aan Nelson Mandela)

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
waar we het allerbangst voor zijn.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van God?
Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
We zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.



Belangstelling deed mij in eerste instantie op het forum belanden en o ja ik had zekere verwachtingen van mensen zo dacht ik toch die niet alleen zich verdiepte in de gnosis maar ook uit eigen ervaring de geschreven woorden konden proeven althans in beginsel, vanuit hun hart te denken en niet zozeer vanuit hun emoties en het lager concrete denken. Mijn verhaal was een symbolische vertelling uit hetgeen ik uit eigen ervaringen had en noch beleef. Intens te leven vanuit het toeschouwer zijn. Een symbolen taal is een taal als ieder andere taal voor wie deze begrijpt.

Leo nee, ik herken mijzelf geenszins in de woorden door Bram neergepend. Hij reflecteert zijn eigen persoonlijkheid op mij.Wat mij wederom te kennen geeft hoe weinig mensen werkelijk de ervaring hebben van eenheid en onvoorwaardelijke liefde te weten dat alles goed is. Te ervaren tijdens die eenheid dat men nog maar aan de dageraad van bewust bestaan staat. Dit liet mij besluiten afstand te nemen van dit forum. Het is immers zijn site. Doch moet ik bekennen dat hij gelijk heeft betreffende een ‘uitzonderlijke en zeldzame aandoening’ . Aleen zou ik het zou niet noemen. Immers er zijn maar weinig mensen die zichzelf in hun ogen kunnen kijken om te ervaren dat hetgeen men als goed een eerlijk beschouwde zijn oorsprong heeft in egoïsme en niet uit onvoorwaardelijke liefde voor al wat leeft vanuit het zielebewustzijn voortkomt. Alleen de sterkste kunnen dit aan. En ik ben die strijd aangegaan hoef dus geen therapie hiervoor. Schrijvers zoals Bram ben ik gewend al mijn leven lang. Dit begon reeds in mijn kindsheid als ik ‘volwassenen”vertelde wat ik zag en hoorde. Nee niet stemmen maar zag dat alles met elkaar was verbonden door wat ik toentertijd een kraal van kleuren noemde, hoorde dat alle dingen mens natuur hun eigen tonen hadden. Zag de ‘prana’ in de lucht dansen en maakte de ‘fout’ te denken dat ieder mens dit zag en hoorde. Zeer zeker wens noch zou ik van mijn medemensen iets eisen, daar ik doordrongen ben van het feit dat ieder mens recht heeft om zijn eigen ‘fouten’ te maken te maken ervan te leren en zo op eigen benen kan staan. De ‘harde leerschool des levens’ zou ik zo weer overdoen met al zijn ervaringen die mij inzichten brachten in mijn bestaan wat mij tenslotte de mens liet worden die ik heden ben.

Het willen kijken of er nog antwoorden zouden komen deed ik echter niet meer uit belangstelling maar uit nieuwsgierigheid.


Ik heb niet de intentie mij te willen verdedigen dat heb ik reeds lang geleden opgegeven, maar wel zaken rechttrekken die niet juist zijn in mijn ogen mijn persoon betreffende tegen beter weten in te weten dat als men zich al in vele gevallen een indruk (vooroordeel) heeft gevormd houd dit stand.

In mij ervaringswereld is het ego niet dat gene wat de volksmond als ego betiteld. Het ego is de ziel die zich vormde uit Vader Geest en Moeder stof ook wel als de zoon van beide genoemd , of het Zelve. De ziel is zelfs niet de goddelijke onsterfelijke vonk. De ziel is dus min of meer de bemiddelaar tussen geest en stof. Hij maakt deel uit van de Goddelijke vonk maar ook van de persoonlijkheid. Door de indaling in de stof wordt het ego-isme. De persoonlijkheid is dus als het ware het schaduwbeeld van de ziel. De persoonlijkheid heeft haar ring niet verder haar eigen gebied net zo als de ziel op haar eigen gebied werkzaam is. Kennis valt uiteen in twee delen kennis die men elk leven opnieuw opdoet in het tijdperk waarin men word geboren, en kennis die eeuwigheidswaarde heeft. Ieder mens heeft zijn eigen geweten door de vele levens die hij hier op aarde vertoefde opgebouwd. Niemand is derhalve buurmans geweten.



Jan, je schrijft Bram ( e.a. )

Ooit kreeg ik een beeld aangereikt van Chineese filosofen, welke mij wel aansprak.
Zij droegen n.l. perziken op hun schouders.
Dit symbool staat voor vruchtbaarheid.
Goedheid, mildheid, liefde, mededogen, barmhartigheid en ook spiritualiteit zijn de middelen, die te doen zijn, om het doel van vrucht dragen te verwezenlijken.
Vrucht dragen voor jezelf en voor anderen.

Ik kan er wel wat mee! Ook al zal ik nog wel eens een niet rijpe in mijn mandje vinden.




Ik neem afscheid van deze discussie met een verwijzing naar een citaat uit de roman Rachab van Annemiek Schrijver. Daarin beschrijft zij prachtig, niet als gedachte, maar als ervaring, hoe het ego ontstaat. Je vind dat citaat in de bramhartigheid 'De twee gezichten van Judas'. Hier dus: De twee gezichten van Judas.
De 'Meesters' zijn nog steeds onder ons. En ze verschijnen steeds weer in nieuwe gedaanten (of eigenlijk stokoude dus). En dan heten ze ineens weer Jessy.


@#25044:

"Immers er zijn maar weinig mensen die zichzelf in hun ogen kunnen kijken om te ervaren dat hetgeen men als goed een eerlijk beschouwde zijn oorsprong heeft in egoïsme en niet uit onvoorwaardelijke liefde voor al wat leeft vanuit het zielebewustzijn voortkomt. Alleen de sterkste kunnen dit aan. En ik ben die strijd aangegaan hoef dus geen therapie hiervoor."

Dat was me al opgevallen Jessy,
ik vind het erg moedig om jezelf op deze manier te durven zien vanuit de objectieve waarnemer in jezelf. Slechts weinigen durven dat aan.

Fijn dat je nog even reageert, ik heb je met genoegen gelezen!

groet,



Re #25043
dus Bram dat zijn ook jouw gedachten/woorden?

Onze grootste angst is dus de Liefde (die niet van deze wereld is, kennelijk niet met/in tegenstellingen uit te leggen is, vandaar de angst, want wat moet ik/jij allemaal loslaten om dat te herinneren/te zien).
Het is in iedereen te vinden, hoe hij/zij er ook uitziet of doet. We zijn dus allemaal het kind van God.

We kunnen de "ander" helpen door hem te laten zien wie hij/zij is.

Ik mis vergeving nog, Carla in jouw stukje, want dan laat je m.i. het oordeel los.
Dat is, tenminste als het mij lukt, vanuit Liefde te vergeven, het geeft dan ruimte ...... stilte...... rust
Eigelijks jammer toch dat zoiets eenvoudigs als vergeving zo moeilijk is, tenminste ik kan niet iedereen zomaar vergeven, zal dat met die angst te maken hebben????


Ja, Jan, dat is volgens mij pas echt liefde:
'We kunnen de "ander" helpen door hem te laten zien wie hij/zij is.'
Maar of die ander ook bereid is in die spiegel te kijken?


@ Leo,

......Zoiets harteloos te zeggen tegen iemand die hier haar levenservaringen met ons wil delen.....

Ik denk dat Bram bewust 'zo harteloos' was omdat ze zelf beweerde: zie 25016!
En door haar manier van reageren prikte hij dus meteen door die 'prachtige illusie' die ze voor zichzelf had opgebouwd heen.........???

Groet,
Doriene


Bram schreef:

Ik verzet mij hier - in hopelijk niet mis te verstane termen - tegen het prediken van zelfhaat als voorwaarde voor een spiritueel leven.

DANK JE WEL! En dat meen ik uit de grond van mijn hart. Met zulke woorden kom ik verder en ik hoop van harte ook nog een heleboel andere mensen.

Groet,
Doriene


re op#25049
Maar of die ander ook bereid is in die spiegel te kijken?
tja?
Zal dat belangrijk(ste) zijn?
Of zou het al voldoende zijn dat ik het zie .....


@Doriene,

"Ik verzet mij hier - in hopelijk niet mis te verstane termen - tegen het prediken van zelfhaat als voorwaarde voor een spiritueel leven."

Met die uitspraak op zich ben ik het wel eens...,
maar je moet hem niet iemand als etiket opplakken, dat hij of zij zichzelf haten zou en het ook nog predikt als voorwaarde voor een spriritueel leven.

Uit het verhaal van Jessy las ik niet dat ze zelfhaat predikte en ook niet dat ze dát als voorwaarde stelt voor een spiritueel leven.
Dit is een interpretatie van Bram, die hij aan Jessy's woorden geeft.
M.i. ten onrechte!



Door vermomming was zelfhaat voor mij moeilijk te herkennen.
Eenmaal oog ervoor bij mezelf ontstond er ook oog voor de vermommingen bij een ander.
Ja Doriene ik begrijp je DANK JE WEL.


@ Nij,

Wat zeg je dat mooi, Nij!!
Ik begrijp jou ook ;-) DANK!

Groet,
Doriene




@ Leo,

Wie de schoen past, trekt hem aan.....

Groet,
Doriene


@ Leo,

Ik bedoel: dat deed Jessy m.i. .... :-/

Groet,
Doriene


Grappig Dorine, voor zover ik het begrepen heb, heeft ze die 'schoen' al heel lang geleden weggegooid. :-)

Groet, leo



Onbaatzuchtigheid,Jessy,bestaat niet.

Zelfs de ziel is op zoek naar "promotie"
of verbetering naar hogere lichtsferen.
Ook al verkeert hij in de hoogste.

Daar is niets mis mee.

Zolang een ziel niet het opzicht heeft anderen te schaden.

Dan moeten wij op aarde ,met ons beperkt
begrip, er maar het beste van zien te maken.



@Leo,

Dat denk ik juist niet....
Ze denkt dat misschien...ze heeft wel nieuwe schoenen gevonden, maar die knellen weer net zo hard als dat vorige paar!

Mooie metafoor trouwens zomaar in ene keer op ons pad.....

Want weet je? Ik denk nu bij mezelf: laat mij lekker vaak op blote voeten lopen!! Lekkerrrrrrr! En af en toe doe ik schoenen aan, hoor! Maar dan wel een paar dat lekker zit! :-)

groet,
Doriene


Groot gelijk Doriene :-))

Op blote voeten doot 't gras lopen, heerlijk!



#25011Jessy@Wanneer men door de nood der zaak weet dat men iemand kwets met een handelswijze en of hetgeen je te zeggen hebt, doe je het niet met de intentie om te kwetsen maar eer om hulp te willen bieden. Moet je dan uit angst deze hulp niet verlenen? Er is een groot verschil tussen medelijden en mededogen. De persoonlijkheid is steeds op eigen gewin uit.

Wat bedoel je Jessy met de nood der zaak iemand kwetsen?
Wat bedoel je in deze met de intentie hulp te bieden?
Mag ik uit je woorden opmaken dat je de persoonlijkheid verwerpt?




#25038 Leo@Het zijn stokken, wapens, gestolde angsten, waarmee de mensen menen elkaar 'de waarheid' te moeten zeggen.

Ik lees dit als een algemene waarheid die voor de mensen zou gelden.
Praat jij hier voor en uit jezelf Leo of praat jij hier voor en uit naam voor de mensen?
Met andere woorden voor wie geldt deze in mijn ogen algemene waarheid?
Ik wil erbij zeggen dat het voor mij woorden zijn die niet verbinden.



Nij, je mag het zien zoals jij dat wilt, dat is je goed recht. Je oordeel erover laat ik verder geheel aan jou.


Leo het is niet dat ik je goedkeuring zou vragen of zo over hoe ik ervaar.
Nee , ik vraag je naar jouw ervaring in de hoop tot verbinding te komen.
Begrijp ik goed dat je dit niet wilt?


Nij,
Ik wil hierover verder niet in discussie gaan.
groet,


okee


#25076Leo@Ik wil hierover verder niet in discussie gaan
Nij@ Okee

Een beetje onduidelijk van mij misschien, maar met okee zeg ik dat ik ook niet in discussie wil gaan.
Een dialoog had me wel wat geleken.
groet


Oordelen we over elkaars leugens/waarheden ?

Mirdad: Spreken is op zijn best een eerlijke leugen.

Terwijl zwijgen op zijn slechtst een naakte waarheid is.

Abimar: Moeten we dus aannemen dat zelfs Mirdads woorden, hoewel eerlijk, slechts leugens zijn ?

Mirdad: Ja zeker, zelfs Mirdads woorden zijn slechts leugens voor allen wier ik niet gelijk is aan dat van Mirdad.

Tot al uw gedachten uit één mijn worden opgedolven, en al uw wensen aan slechts één bron ontspringen, zullen uw woorden, ofschoon eerlijk, leugens zijn.


Het spijt me Johan, maar ik vind deze denkpuzzeltjes van jou - of van wie dan ook - oninteressant en betekenisloos. Het zijn zelfgeschapen problemen die geen deel van het leven vormen. Ze bestaan alleen in je eigen bedenksels. Ze hebben - zoals dat in de gnostiek en het boeddhisme heet - geen wortel in de werkelijkheid. Een belangrijk deel van het spiritiuele pad is om te leren een onderscheid te maken tussen dit soort in zichzelf rondwentelende bedenksels - die geen reëel bestaan hebben - en de werkelijk bestaande werkelijkheid.
Bhagwan noemde dit soort bedenksel 'mindfucking'. Ik ben nooit een aanhanger van hem geweest, maar dit inzicht wil ik wel met hem delen.


Dat mag jij vinden Bram geen probleem mee !

Wat is dan de werkelijk bestaande werkelijkheid ?


Ik doe niet mee met dit soort spelletjes, Johan. Maar bedankt voor de uitnodiging.


Vind het jammer dat je het zo ziet.
Vind dat zelf namelijk niet tenzij je het hele leven als een spel kunt zien !


Het leven is voor mij geen spel, integendeel. Juist daarom.


#25086 geen spel, integendeel. Juist daarom.

Neem jij het niet allemaal wat té serieus, Bram?

hartegroet


Maak je maar geen zorgen over mij, Toeschouwer. Het gaat mij goed. Ik probeer alleen wat helder onderscheid aan te brengen.


Oké dan Bram, welterusten!

hartegroet


@ Johan,

de werkelijk bestaande werkelijkheid.....

Ik heb daar wel een idee over:
Die kennen we niet, zullen we nooit kennen en zijn dus ook niet in woorden te 'vangen'. En hoe harder je je best doet om het proberen te ('be)grijpen', hoe verder je er misschien juist vanaf raakt?

Er zijn, denk ik, miljoenen mooie woorden bedacht en dingen die je zou moeten doen als voorwaarde om zo dicht mogelijk bij die zogenaamde echte werkelijkheid te komen, zoals het verwerpen van je ego of celibatair leven, enz.

We vangen er hoogstens soms een 'glimpje' van op. Op totaal onverwachte (!!) momenten.....

En daar ben je dan alleen maar stil van
.................................................................................... :-)

En daarna kun je bedenken: het was er dus al die tijd, maar ik zag het niet!?
Vervolgens probeer je het krampachtig vast te houden door weer allerlei mooie bedenkels ervoor te maken, jezelf voorwaarden op te leggen om het weer opnieuw te beleven......
Maar juist als je die bedenkels en voorwaarden van je kan afschudden, kun je (BE)LEVEN.

Maar goed...dit zijn ook maar weer mijn 'bedenkels' daarover.... :-/

Ga nu even lekker met mijn blote voeten door het gras lopen! :-)

Groet,
Doriene


Dag Doriene, dank voor je bijdrage. Ik wil daar graag iets aan toevoegen.
Het punt waar het in de gnostiek steeds om draait is dit: gedachten over de werkelijkheid zijn niet de werkelijkheid, kennis van gnostische teksten is geen gnosis, het uitspreken van mooie gedachten over liefde is geen liefde, de gedachte dat we altijd verbonden zijn met de bron is geen verbondenheid met de bron, het almaar herhalen van zogenaamd spirituele gedachten is geen spiritualiteit.

De werkelijkheid is wat die is. De werkelijkheid kan niet in gedachten begrepen worden.

Maar we kunnen wel de werkelijkheid kennen, niet als gedachte, maar door ermee samen te vallen met ons eigen wezen.
De voorwaarde om daarmee in de ervaring samen te vallen is dat we bereid zijn al die mooie gedachten over de werkelijkheid en over liefde en over verbondenheid met de bron, enzovoort, los te laten. Je zou ook kunnen zeggen: je moet worden als een kind dat nog niet bezeten is van allerlei gedachten.
In die leegte van het niet-weten zal de werkelijkheid zichzelf aandienen - als ervaring, als een woordloos innerlijk weten, maar niet als gedachte.
Die overtuiging vindt je overigens niet alleen in de gnostiek. Hij is voor mij het mooist verwoord door de mysticus Johannes van het Kruis, onder andere in deze tekst:

Ik wist niet waarlangs ik inging,
maar toen ik zag dat ik daar was,
zonder dat ik wist waar ergens,
kreeg ik zicht op grote dingen;
toch zeg ik niet wat ik zag;
want ik bleef in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

En dit niet-wetende weten
is van een zo hoog vermogen,
dat de wijzen met hun denkkracht
het nooit kunnen overtreffen;
nooit bereikt hun weten
dit door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten overstijgend.

Van zo hoge uitnemendheid ook
is dit allerhoogste weten,
dat er wetenschap noch geestkracht
is, die dit bewerken kan;
wie zichzelf ertoe kan brengen
door-niet-te-verstaan te weten,
zal steeds meer hierin doordringen.



Hi,

:-)
Geen woorden, gewoon dit:

www.duirwaighgallery.com/inspiration_heavensrejoice.htm


Groet,
Doriene


Prachtig om te zien en te horen Doriene!

Ook heel mooi vind ik de woorden van Johannes van het Kruis over de leegte van het niet-weten en woordloos innerlijk weten als ervaring.

groet



Hi Nij,

Ja, die vind ik ook heel mooi.

Socrates zei het, geloof ik?, toch al:

Diegene die weet dat hij niks weet, weet veel..........of zoiets dergelijks?

Hihi..geen zin om het op te zoeken wat het precies is..... vind 'm zo ook wel leuk! ;-)

Groet,
Doriene


Socrates werd door het orakel van Delphi uitgroepen tot de meest wijze mens. Hij verbaasde zich daarover en zei: "Velen zeggen de waarheid te kennen, maar ik weet dat ik niets weet."


Hi,

;-) dank je wel, Bram...


Groet,
Doriene


#25096Socrates@"Velen zeggen de waarheid te kennen, maar ik weet dat ik niets weet."

Naast de velen maakte hij het verschil.
Een verschil dat erg ver reikt.



@ 25092 tekst van Johannes van het Kruis............
Bedankt Bram dat je zijn tekst hier plaatst.
De man is maar 49 geworden en bereikt zijn top als dichter en mysticus als hij negen maanden wordt opgesloten in een kerker.
Wonderlijk toch dat een mens in de zwaarste beproeving kan komen tot een dergelijk diepgaande beschrijving van ervaring.

Toch ook is het een tekst die van mij aandachtig lezen vraagt en ook om ruminatio, zo leerde ik eens......herkauwen. Net als wat de koeien doen op een rustig plekje.
Het produkt van een eerste verteringsproces klaar maken voor de volgende fase in de transformatie van grassen in melk.
In deze om de voedzame sappen uit de tekst te kauwen. :-)


Een wondermooie bijdrage vind ik #25092
Woorden die ik herlees en nog een herlees..
Zo mooi.."we kunnen de werkelijkheid kennen door er mee samen te vallen met ons eigen wezen."

Dank je voor deze bijdrage Bram.


mm, ik heb hier eens vluchtig doorheen gelezen en verbaas mij enigszins over een aantal reacties, met name waar gezegd wordt dat het 'ego' niet zou bestaan.

ik noem effe een zinnetje van een Gnosticus met de 'naam' Shri Dava Prakasha
hij zegt in 'eigen' woorden het volgende:

"dat het ego een illusie zou zijn, of niet zou bestaan is een pertinente onwaarheid, jij zelf namelijk bent het ego in de basis, jij bent niet God en hebt ook geen goddelijke kern. de waarheid is dat God en jij volledig gescheiden zijn. Verder zegt hij: God is Dat wat zal moeten Incarneren, doordat jij volledig verdwijnt. Het ego dat ben jij, het ego doet niets, handelt ook niet maar is dat iets dat een impuls geeft op basis van zelfbehoud en gehechtheid aan de denkgeest, zodat deze het lichaam in actie brengt.

wel; bestaat het ego niet, dan bestaan ook wij dus niet, althans volgens Shri Dava

Ook toch wel degelijk grote namen als Paramahamsa Yogananda, J v. Rijckenborg, Djwahl Kuhl en noem nog maar een reeks zeggen nergens dat het ego niet zou bestaan maar dat het daadwerkelijk iets is dat juist zal moeten oplossen, sterven etc. Hoe kan nu iets dat niet zou bestaan moeten oplossen of sterven?

Noem het ego gerust een illusie, maar baseer dat woord op 'je eigen waarneming'omtrent dat wat het zou zijn. Illusie betekent niet dat iets er niet is, maar dat iets 'anders' is dan het lijkt te zijn.

Hoe komt het toch dat gnostici het vaak oneens zijn en vervolgens prat erop gaan dat wat zij stellen waar zou zijn en daarmee zeggen dat de ander dus in wezen ongelijk heeft?

vriendelijke groet van een nieuweling
Bas


Je mag zelf kiezen Bas. Dat is het leuke van gnostiek.
En ik geef er de voorkeur aan om door het leven te gaan als mijzelf, niet als gnosticus. En juist dat zie ik als een kenmerk van de gnostieke traditie.
En ik ben ook geen theosoof of rozenkruiser zoals degenen die jij aanhaalt. Ik weet dat daar die opvatting over het ego rondwaart zoals je die vermeldt. En ik weet ook dat zij dat als een kenmerk van de gnostiek prediken en zich zelfs hebben geïnstitutionaliseerd als erfgenamen van de gnostieke traditie.
Maar daar houd ik mij - bewust - verre van.
Het ego zoals door theosofen en rozenkruisers beschreven komt in geen enkele gnostische tekst voor. Het bestaat daar niet eens als thema.
En ik weet ook dat Yukteswar, de guru van Yogananda, het ego heel anders ziet. Een letterlijke uitspraak van Yukteswar is "Het zelf kan niet worden gevonden door de verheerlijking van de strijd tegen het ego. Het zelf kan alleen gevonden worden door inzicht." En ik betwijfel op die grond of Yogananda terecht door theosofen en rozenkruisers wordt aangehaald als gelijkgestemde ego-bestrijder.


Hallo Bram

Ieders keuze iets te aanvaarden of niet is natuurlijk vrij. Maar dit is tegelijkertijd ook de crux waarom de mens slechts in zeer kleine getale tot Bevrijding komt. Ik benoem al deze uitdrukkingen liever concepten om Waarheid in een vorm te gieten die voor de lezer of hoorder begrepen kan worden. Zoals Christus tegenover de massa sprak in gelijkenissen en elkeen eruit kon halen overeenstemmend met zijn bewustzijn is de zoeker van Waarheid erop gericht te bouwen met bouwstenen die hem helpen zijn bewustzijn te vergroten opdat dit uiteindelijk kosmisch wordt zodra het wereldbewustzijn overstegen wordt. Daarmee is het uiteraard niet Waarheid, maar een afspiegeling ervan. Ieder begint op zijn eigen vlak van trilling, mede veroorzaakt door alle vorige incarnaties en zijn zielestraal.

Yogananda had uiteraard een geheel andere aanpak als zijn guru. Zelfs de Kriya Yoga die de westerling geleerd kreeg is aangepast aan de westerling doordat er verschillen zijn. Rozenkruisers schijnen niets te hebben met Meditatie, terwijl Djwahl Kuhl duidelijk naar de Sutra's van Patanjali refereert en ze toelicht. Een keuze alweer, doch het zet wel vaker aan het denken. De Waarheid is Eén, hoewel de Ene Diamant vele facetten heeft en dus vele weerspeigelingen van het Licht.

Op het ego terug te komen; in feite is alles een expressie van Geest, niets uitgezonderd. Hoe wreed of boosaardig het ego ook kan doen handelen, zo neutraal zullen we ernaar moeten kijken want het is slechts de werking van de slinger der tegenpolen waaraan het overhevig is. Yogananda bestrijdt zoals je zegt op geheel andere manier het ego dan
de rozenkruiser of theosoof, de sufist etcetera. Yogananda spreekt over cultivatie via de mind, terwijl de Rozenkruiser zegt dat cultivatie tot niets leidt. Ik verkies de benadering van Yogananda, doch ervaar ook dat juist hierdoor de kans gelopen wordt dat het ego zich 'goed' gaat voelen terwijl het beide aspecten in zich heeft op basis van zelf-behoud. Dit zelf-behoud is binnen deze wereld prima, echter het is niet anders dan dat wat het dier heeft, een soort van instinctief mechanisme.

Hoe dan ook; overal herken ik toch dezelfde rode draad, enwel dat het ego de ene keer het 'onechte ego' genoemd wordt dat wel degelijk werkzaam is, en in schrijven van meesters als Ramana Maharshi dat het ego de projectie is van het Zelf en verdwijnt zodra je ernaar op zoek gaat. In het laatste geval vindt men de Oorzaak ervan, het Zelf.

Yukteswar was net als Maharshi een Jnani, en stoelde dus op Kennis. Er zijn dan ook meerdere wegen, echter allen voeren naar de Berg waarop hetzelfde Pad naar de Top loopt. Waar de expressie een andere is, de klank anders en de kleur, is de wandel in essentie gelijk. Dit blijkt uit onderzoek als je Buddhisme, Sufisme, Theosofie, Zen e.d. belicht. Uiteindelijk ontdek je dat het allen vormen van Yoga zijn die naar Eenheid met God leiden. Zet je al die wijzen bij elkaar in 1 ruimte, zou er perfecte harmonie zijn volgens Yogananda.

Daar wij als mens moeten ontdekken, 'wat bij ons past' als Weg die we individueel en als groep [mensheid] te gaan hebben, is er in beginsel enorm veel verwarring rondom deze paden en dekselt de een de ander met de waarheids-zinnen van het een om zo die van het ander te willen overtreffen. Jammer, maar het gevolg van de onwetendheid die onstaat door het denken dat zich beperkt en maar steeds 1 facet van die diamant waarneemt en dit verklaart als de Diamant.

Hoe dan ook, ook ik identificeer me niet met gnosticus, christen, yogi, theosoof, buddhist, etcetera, maar zeg liever dat ik een zoekende ben. Voor mij is het helder dat elke relige en stroming hieruit
in zijn verschillen slechts de veelkleurigheid aanduiden van de expressie van Geest en niet de beperktheid van 1 conceptdenken.

Mij helpt het om te beseffen dat het ego de impulsgever is die niet denkt, noch handelt, nog beweegt, maar slechts doorgeeft. Ego is voor mij de projectie van de ziel, die misvormd is door de sluiers van deze bestaanswereld, waar de ziel zich geidentificeerd heeft met vorm en dus lichaam en laat sturen door de zintuigen die zij zelf gecreeerd heeft in haar voertuigen om ervaring op te doen.

groet
Bas



Bas, je schreef:
"Ieders keuze iets te aanvaarden of niet is natuurlijk vrij. Maar dit is tegelijkertijd ook de crux waarom de mens slechts in zeer kleine getale tot Bevrijding komt."

En zo kun je dus vrijheid als een gevaar afschilderen voor spirituele groei.
Ik vind dat een nogal elitaire opvatting.

Ik vind het ook een heel kenmerkende koppeling: uitverkiezing, argwaan jegens vrijheid en het hier eerder gepreekte negatieve mensbeeld.

Ik wil daar nog aan toevoegen dat de uitspraak "Maar dit is tegelijkertijd ook de crux waarom de mens slechts in zeer kleine getale tot Bevrijding komt" louter een gedachte is, meer niet. Ik vind het daarom ook een typisch voorbeeld van een ego-construct, namelijk van een beeld van de mens gepresenteerd als waarheid.


Dat de gnostici het oneens over iets zijn bewijst niet dat de ene gelijk heeft en de andere ongelijk. Uiteindelijk vind "de zoeker", wanneer hij/zij opgehouden heeft met zoeken, dat de waarheid is dat alles één is. Polariteiten worden dan overstegen, maar niet miskend. Eénheid wordt dan beleefd in de stilten en de ruimten tussen de woorden en gedachten, niet door de woorden zelf.
Althans dat is mijn ervaring.


Francis b


Francis b, het is helemaal niet erg dat er verschillen zijn in opvattingen over wat dan ook tussen mensen. Dat is zelfs wel leuk en interessant. Mohammed (ja, die van de Islam) zei: 'Het meningsverschil is een gave van Allah omdat die uitnodigt tot gesprek.'
Dat vind ik mooi.

Maar als iemand een visie of een gedachte presenteert als waarheid, sluit dat de mogelijkheid tot een goed gesprek bij voorbaat uit.
Dat vind ik dan jammer.

Ik vind het mooi van je gezegd dat je de eenheid kunt beleven tussen de woorden en de gedachten in, en ook fijn dat je zegt dat dat jouw ervaring is, daarmee ruimte latend voor andere ervaringen van anderen.
Ja, hoe is dat voor anderen?



"En zo kun je dus vrijheid als een gevaar afschilderen voor spirituele groei.
Ik vind dat een nogal elitaire opvatting"

Jij mag natuurlijk alles vinden, maar besef dat het door jou gestelde door jou zo wordt waargenomen. Ik zie je nogal schermen met uitspraken 'dat is het denken' en vraag me af of dit je niet beperkt om ruimte te geven aan datzelfde denken. Het denken zal gericht moeten worden door het zuiveringsproces, zodat het naar Binnen wordt gericht naar de Bron van dat denken. leraren als Djwahl Kuhl duiden hierop, en samen met hem anderen. Let wel, ik wil niet schermen met hun getuigenis maar wel zeggen dat hun woorden vaak gewoon vibreren in mijn hart waardoor ik hetgeen gesteld wordt niet als intelectueel gewauwel ervaar maar als waarheidsaspecten.

verder schrijf je:
"Ik vind het ook een heel kenmerkende koppeling: uitverkiezing, argwaan jegens vrijheid en het hier eerder gepreekte negatieve mensbeeld"

wat hier gepreekt wordt door anderen staat los van hetgeen ik schreef, en ik denk dat dit ook los zal kunnen staan van jou zodra jij je er niet mee verbindt, d.w.z. er geen oordeel over velt. Negatief is slechts een uitdrukking die aangeeft dat het voor de persoon die iets zo beleefd op een dergelijke manier getriggerd wordt dat het als 'fout' wordt ervaren. Maar al dit is projectie Bram, en weerstand tegen dergelijke dingen komen voort uit datzefde ego-ontstane denken waar jij van zegt dat het ego niet bestaat. Uiteraard kan ik niet in jouw huid kruipen, en niet zien vanwaaruit jij dit zo interpreteerd, maar zelfs dat doet niet ter zake. Ook kan ik het helemaal mis hebben en heb jij gelijk, maar ook daarom gaat het in wezen niet. Het gaat om uitwisseling, en zodra we allemaal op die manier over ons denken denken kan elke dialoog stoppen, maar dan vanuit een invalshoek die ons wegleidt van de essentie van dit bestaan.

Zolang de ruimte bestaat om te discussieren zal ik dat doen. Zodra ik ergens ervaar dat de ander de kern raakt zal ik dat be-amen, en tegelijkertijd weet ik dat ik slechts vanuit mijn eigen perceptie kan ervaren en niet vanuit de ander.
Ik hoop dat je kunt waarderen dat ik het niet met je eens ben.

verder zeg je:
"Ik wil daar nog aan toevoegen dat de uitspraak "Maar dit is tegelijkertijd ook de crux waarom de mens slechts in zeer kleine getale tot Bevrijding komt" louter een gedachte is, meer niet."

maakt de gedachte iets waar of onwaar? en wie of wat bepaald dat? Boven schreef ik al dat ik in andere posts reeds zie dat je deze dingen vaker zegt. En zo hebben we natuurlijk allemaal onze stokpaardjes. Het is alleen niet de bedoeling ze te gebruiken om iets af te ronden om zo de discussie te verengen, want ook dat wat jij zegt is slechts een gedachte. En zo keert alles naar jezelf terug. Stokpaardjes zijn er om te herkennen en vervolgens te laten voor wat ze zijn. Gebruiken we deze gedachtevormen vaak dan hebben we eigenlijk daarmee een defensief mechanisme in onze overtuiging geworteld waarop we kunnen kiezen of we het willen voeden of laten verhongeren. In het laatste geval staan we open voor zelf-reflectie. Discussie kan een goed middel zijn om onszelf te leren kennen zowel als de projectie van ons in de ander. Maar dan zullen we open moeten staan en de ander de ruimte geven en daarmee onszelf deze vergunnen.

je zegt:
"Ik vind het daarom ook een typisch voorbeeld van een ego-construct, namelijk van een beeld van de mens gepresenteerd als waarheid."

Nee, ik kan dat niet vinden, en ik pretendeer niet dat ik waarheid in pacht heb of ze spreek. Het enige wat ik doe is mijn innerlijk bewustzijn naar buiten brengen op mijn eigen manier, en daarmee is vanzelf denken, en ook altijd en bij iedereen een deel van het ego gemoeid.

Zoals wij hier zijn maken we allemaal nog een ego-trip, en daarmee is het ook helder dat zelfs degene die gelijk zou hebben een egotrip maakt zodra deze zijn visie poneert. Ik vind daar niets mis mee, mits men dat onderkent en niet zegt dat het Spirit is die door hem of haar spreekt. Maar zodra we de ander vertellen dat hij egoconstructies verzint is het het gelijkende dat dit ervaart.

Het ego kan niets met Waarheid, daar het er geen grond in zal vinden. Misschien dat je dit ook zo'n ego-construct vindt, prima, maar misschien is er iets binnen dat wat ik hier neerschrijf waarmee jij iets kunt, zonder dat je het geheel eens bent.

groet
Bas




Hoi Francis

Dit ben ik met je eens.
Overigens vind ik het geheel niet bezwaarlijk als mensen het niet met mij eens zijn, of zelfs maar willen zijn. Ik vind het wel jammer dat binnen sommige discussies dingen worden afgekapt en de ander zijn of haar waarheid boven die van de ander stelt.

Als iemand moeite heeft met mijn manier van spreken zegt dit iets over de ontvanger. Als iemand hier of elders onderbouwen kan dat hetgeen ik stel hier echt nergens op slaat dan wil ik daar graag naar kijken, maar daarvoor heb ik de ruimte nodig, net zoals de vogel die wil leren vliegen als hij voor het eerst uit zijn nest komt. Ik geef persoonlijk iedereen graag die ruimte, maar dat betekent niet dat ik mee zal gaan als ik van binnen voel dat er iets wringt. Wel zal ik kijken wat dat wringen veroorzaakt, want dat is namelijk geheel aan mij.

Als ik iets waarop men mij wijst, overdacht heb en ik kom tot de conclusie dat ik fout zat, zal ik dat bijstellen en openlijk toegeven dat ik fout zat. Als ik echter niets vindt, glimlach ik liever.

Ik ben nieuw op dit forum, en ik hoop toch wel dat openheid hier niet enkel toegestaan maar zelfs gewenst is.

groet
Bas


#25110Bas@Let wel, ik wil niet schermen met hun getuigenis maar wel zeggen dat hun woorden vaak gewoon vibreren in mijn hart waardoor ik hetgeen gesteld wordt niet als intelectueel gewauwel ervaar maar als waarheidsaspecten.

Mooi Bas dat je hart vibreert met wat bij jou, bij jouw hart aansluit.
Ook ik ervaar vibratie bij wat bij mijn hart aansluit.
Mooi te zien hoe elk hart zijn eigen en ook unieke aansluiting heeft.
groet




Ja, dat is waar
Het is de veelkleurigheid van de innerlijke mens die ergens in omgekeerde zin blijk geeft van Wat daar-Binnen als de Aanwezige is. Is het niet prachtig, dat ieder van ons zijn of haar eigen creaties schept, en daarmee de aarde maakt tot een speelveld waarmee niet alleen lijden maar ook vreugde gekend mag worden?

Het spel wat gespeeld wordt in dit speelveld is al oud, en velen moeten er volgens mij nog echt achter komen dat het een spel is. Raken we echter teveel betrokken bij het spel, en identificeren we ons met onze tijdelijke rol, dan zullen we lijden. Spelen we het spel met begrip en compassie voor onze naaste, dan mag innerlijke vreugde ervaren worden.
Dit laatste is iets wat ik wel eens ervaar, jammer genoeg zit ik nog te vaak in het 'betrokken' zijn. Hoopvol is voor mij dat ik dat besef.

Ik lees daarom de laatste tijd graag werken van Paramahansa Yogananda, dit vibreert niet alleen, maar de manier waarop hij schrijft boeit me ontzettend.
Vaak is het balsem voor de ziel.

groet
Bas


Paramahansa Yogananda is Paramahansa Yogananda. Wanneer Francis b Francis b is, wordt de ziel ook gebalsemd.

met een knipoogje, en met heel veel liefde Bas. vanwege Francis b



#25113Bas@...dit vibreert niet alleen, maar de manier waarop hij schrijft boeit me ontzettend.
Vaak is het balsem voor de ziel.

Fijn Bas dat dit lezen voor je vaak een ervaren is als balsem voor je ziel.


@ Bas

Je schreef:

....Waarheid erop gericht te bouwen met bouwstenen die hem helpen zijn bewustzijn te vergroten opdat dit uiteindelijk kosmisch wordt zodra het wereldbewustzijn overstegen wordt.....

Mag ik je daarover iets vragen?

Is dat jouw ultieme doel, om dat ooit te bereiken?

Groet,
Doriene



Na de uitgebreide bijdragen van vandaag gelezen te hebben, werd ik nieuwsgierig.
Mede door de vele prachtige namen die er in worden vermeld.
Ben dus wat gaan zoeken naar nog méér informatie.
Ik besef de beperktheid hiervan, want het is nogal wat.
Ik zeg m.n. informatie, want als ik o.a. lees dat door de juiste Kriya Yoga techniek mijn verouderingsproces wordt vertraagt, dan glimlach ik even.
Echter ik las ook, en daar gaat mijn hart van fibreren, dat de vader van Paramahansa Yogananda maar 2 keer in 25 jaar tegen zijn zoon vertelde hoeveel hij van hem hield.

Bas, mag ik je vragen wat er mis zou kunnen zijn aan het je betrokken voelen?
# 25113.


#25118Carla@...2 keer in 25 jaar tegen zijn zoon vertelde hoeveel hij van hem hield.

Ik moet bij deze woorden Carla denken aan het portret van Hans Dorrestijn en zijn zoon Jesse in Over vaders en zonen van Hugo Borst dat te zien was op 29-5.
Ik vond het mooi, ontroerend en indrukwekkend.
Als je het niet gezien hebt, is het echt wel aan aanrader.


Hoi Doriene

Het doel van de mens, bewust of onbewust is mijns inziens toch om gelukzaligheid te verwerven. Hiervoor is volgens mij nodig om het bewustzijn dat we eigenlijk zijn te laten expanderen door enerzijds verwerven van ware Kennis, het verkrijgen van de juiste Houding uit juist Begrip, het herstellen van ons contact met God door te leren onderscheiden welke innerlijke stemmen niet en welke wel vanuit de Ziel afkomstig zijn, vanwaaruit ons bewustzijn zich uitbreidt zowel horizontaal als verticaal. Ik zie een aantal essentiele zaken zoals Devotie, gebed, toewijding, contemplatie, meditatie door concentratie, die noodzakelijk zijn om God werkelijk te naderen. Het gevolg hiervan is dan inderdaad dat we het zogeheten Christus-Bewustzijn verwerven, dat in ons besloten ligt in de kiem. Zoals de eikel de eik herbergt, maar wat nog niet gezien wordt.

Mijn ultieme Doel is dan ook het daadwerkelijk besef en dus ervaren van Eénwording met God
Gelukzaligheid is een gevolg hiervan.

Misschien zeg ik het allemaal wel erg stellig, maar zo is wel hetgeen ik innerlijk voel op dit moment. Uiteraard lees ik nogal veel, maar zou het niet vibreren, dan kan ik het ook niet uitdragen.

Niet zomaar zei Jezus: 'zoekt eerst het Koninkrijk Gods, en al het andere zal u worden toegeworpen.

Yogananda zegt: stop met het zoeken naar de cadeautjes, maar zoek liever de Gever ervan.

groet
Bas


Hoi Carla

Ik reageer tussen jouw woorden door die ik tussen "plaats.

je schrijft:
"Ik zeg m.n. informatie, want als ik o.a. lees dat door de juiste Kriya Yoga techniek mijn verouderingsproces wordt vertraagt, dan glimlach ik even."

ja? en wat betekent die glimlach dan?

het is uiteraard goed niet alles zomaar aan te nemen, een mens zonder gezonde twijfel blijft ergens steken of raakt verward nietwaar?

je schrijft:
"Echter ik las ook, en daar gaat mijn hart van fibreren, dat de vader van Paramahansa Yogananda maar 2 keer in 25 jaar tegen zijn zoon vertelde hoeveel hij van hem hield."

zou best kunnen dat hij dat gezegd heeft, maar kun je aangeven waarom je hart daarop vibreert? bedoel je dat het niet van belang is je kinderen vaak te vertellen dat je van ze houdt, maar het liever door daden toont? en dat de vader van PY waarschijnlijk de nadruk op het laatste legde en het aan PY zelf overliet conclusies te trekken wellicht?

je schrijft:
"Bas, mag ik je vragen wat er mis zou kunnen zijn aan het je betrokken voelen"

ik snap wat je bedoeld.
Als PY zegt; het leven is een spel, maar raadzaam is dat je je niet tezeer betrokken moet voelen, dan doelt hij eigenlijk op de gehechtheid die de dingen die je doet en de gehechtheid aan anderen en deze wereld ervoor zorgen dat de mens lijdt. Ook Buddha zei al: 'verlangen is de bron van gehechtheid, en verlangen is de oorzaak van alle lijden

Grote meesters en ingewijden waren lieden die leerden dat niets werkelijk betekenis heeft, dan alleen dat wat Onvergankelijk is, namelijk God en de goddelijke Kern in de mens. Zolang we ons vastklampen [betrokken voelen] aan al het vergankelijke zullen we lijden, want eens wordt ons alles ontnomen, vroeg of laat. Als we ons leven al te serieus nemen, en het daarom zien als een hals-zaak, dan worden we telkens getriggerd om de dingen te verwerven en de dingen die we verworven hebben te behouden of te vermeerderen. Hoe kan een mens dan gelukkig zijn? In feite leeft hij voortdurend in een bepaalde spanning, want zoals het hier om dingen gaat in het voorbeeld, kan het ook om mensen gaan, je kinderen, je partner, je ouders, je vrienden, en allen zijn in stoffelijk opzicht gewoon vergankelijk en veranderlijk. Het is beter ons te richten op dat wat de ziel als missie heeft, de ziel die in feite uiteindelijk haar Weg terugvinden zal naar de Bron, naar God Zelf, en die Eeuwige Bliss en dus Gelukzaligheid als gevolg heeft.

Te betrokken voelen maakt dat we deze plek en wat we hebben zien als ons bezit, als iets van ons, maar morgen waait een heftige storm, of de economie crasht en er staat niets meer overeind, terwijl God eeuwig en voortdurend Daar is, en Aanwezig is, en meestal in stilte wacht op onze harte-uitnodiging. Als we onze missie voltooien zijn we Daar waar onze Oorzaak en Oorsprong ligt, Onveranderlijk en in Volle gelukzaligheid. Waarheen en waarnaar zouden we anders moeten willen streven? In feite streeft ieder mens, dus ieder potentieel kind van God naar die Staat van Zijn, maar zoekt in het begin nog altijd buiten zichzelf, waardoor hij telkens weer incarneren moet, net zolang tot het spel begrepen wordt.

Yogananda zegt; speel het spel goed, en doe vooral ook je aardse plichten, maar raak niet tezeer betrokken, maar doe alles omwille van God alleen.

Ik hoop dat ik het in deze woordenbrij wat duidelijker heb kunnen maken Carla

groet
Bas


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.