Groeiend inzicht

Is de hel uitgespreid over de aarde?

    door Wil, 02/11/2006 14:09. #2562. 98 reacties, laatste



Mijn droom gaat over een groot medaillon. Twee cirkels met elkaar verbonden.
De linkse is mijn hel de rechtse mijn hemel.

Mijn hemel is open, licht en vol onvoorwaardelijke, glimlachende liefde voor alles en iedereen.

Mijn hel is beperkt, eenzaam, leeg, troosteloos, koud, uitzichtloos, het verlangen naar dood, oftewel levend begraven in deze wereld.


Ik denk morgens:
Het koninkrijk God is uitgespreid over de aarde en ik zie het.
De hel is uitgespreid over de aarde en ik zie het.

Ik verbind ze met elkaar.


Het eerst wat in mij opkwam, toen ik je laatste zin las was, en dan?

Jouw rechtse cirkel is je hemel en je linkse je hel; laat je dat zo of wil je dat de 1 de ander overlapt? Of wil je gewoon dat ze verbonden blijven en dus zichtbaar zijn, met elkaar?


De droom is mij gegeven. Mijn interpretatie is natuurlijk niet meer of minder dan mijn interpretatie.

Blijkbaar laat ik mezelf zien dat ik een hel en een hemel in me heb. 2 Polariteiten die onlosmakelijk in 1 geheel (medaillon) met elkaar verbonden zijn.

Een medaillon is een sieraad wat je om je nek draagt. Ook een sieraad waar je de beeltenis van je geliefden in bewaard. De beeltenissen zijn niet zichtbaar voor anderen, maar je draagt ze wel op je hart.

Leni,
Leuk dat je reageert.
Ik kijk naar een droom en de interpretatie, niet met de gedachte om er iets mee te "willen".
Meer van: wat wil deze droom mij vertellen? Zonder gelijk te oordelen of er iets mee te willen of te moeten.



Wil, ik vind het geweldig dat je de hel niet uitsluit. Die openheid is voor mij wezenlijk: dat je laat zijn wat is, of wat zich aandient. Je zegt ook: de droom is mij gegeven.
Ik wil je nog eens verwijzen naar logion 58, en daar zul je, denk ik, wel overeenkomsten vinden met wat je zegt. Dat vermoed ik althans.


Leni, ik vind je vraag 'En wat dan?' zo passend en mooi. Want als je zou willen dat je gemoed alleen maar gelukzaligheid kent, dan zul je voordurend strijd tegen jezelf moeten leveren. Die strijd win je nooit, en die zal al je aandacht in beslag nemen.
Maar als je, zoals Wil, laat zijn wat is, als je de strijd tegen je eigen gemoed staakt, ja, dan ontstaat er vrijheid. Dan doemt inderdaad de vraag op: 'Wat dan?' En op die vraag moet je zelf een antwoord geven. Dat antwoord kun je nergens vinden. Je moet dat antwoord zelf geven, als scheppende daad. Met je antwoord wordt je medeschepper van de werkelijkheid.
Dus: eerst de overgave aan wat is, zonder strijd. En dan je eigen antwoord.


Ja, Bram, logion 58 past hierbij zeker. Dank je wel voor je verwijzing.

Het antwoord op de "wat-dan vraag" vloeit niet automatisch voort uit de aanvaarding van de beide polariteiten.
Bij mij is het antwoord nog een ijzingwekkende stilte.


Nee, Wil, dat is het nou juist. Dat antwoord komt niet automatisch uit de aanvaarding van de polariteiten. Dat zul je zelf moeten geven. Maar als je geduld hebt, groeit er heus wel wat in je, daar ben ik van overtuigd. Dus laat die stilte maar zijn, ook al is is die ijzingwekkend. Ook dat kan (moet) aanvaard worden. Maar dat doe je al, neem ik aan.


Ik vind het geweldig dat je een ijzingwekkende stilte ervaart Wil.

Ik heb het volgende beeld als ik aan stilte denk. Zoals het witte licht alle kleuren in zich draagt en symbool staat voor zuiverheid, draagt de stilte voor mij àlle geluid in zich en staat ze voor mij symbool voor oneindige wijsheid.



Mooi geschetst beeld van stilte, Hans. Ik denk dat mijn ongeduld me ook wel eens in de weg zit, in plaats te genieten van de rust en stilte. Wie weet wat het leven nog allemaal op mijn pad brengt.
Aan de andere kant merk ik (o.a. aan de intensiteit van dromen) dat er ergens in me hard gewerkt wordt.
Het is misschien meer een oppervlakkige stilte.


Oke, Wil en Bram,

Ik begrijp dat je er eerst voor moet gaan (het leven nemen zoals het op je pad komt met vreugde en pijn) en dan jezelf de vraag moet stellen: en nu? Want dan wordt het stil om je heen...

En ook dit?:
"Een muur om je heen houdt het verdriet buiten
maar ook de vreugde binnen."
Jim Rohn.


Leni, je citeerde:
"Een muur om je heen houdt het verdriet buiten, maar ook de vreugde binnen."
Ik reken deze uitspraak tot de onvervulbare, en nogal kinderlijke wensdromen, waarvan er overigens vele variaties bestaan.
Je kunt niet de helft van de werkelijkheid wegwerken. Het is vreugde én verdriet, óf een koud hart. Zie mijn toelichting bij logion 58.
En als het al zou kunnen, dan hoef ik dat niet. Dus dat is voor mij ook een keus.




Bram,

Het citaat was ook bedoeld door mij om aan te geven dat het niet goed is om alleen 1 deel van de werkelijkheid te willen. Ik zie dat ik dat even wat duidelijker had moeten weergeven.

Ik las gisteren al de toelichting bij logion 58 en daarna de toelichting van logion 65.
Vooral de uitleg over de boodschappers van de ziel vond ik zeer verhelderend!


Ja hoor Leni, dat had ik heus wel begrepen. Maar het was een mooie voorzet die ik graag inkopte. ;-)
Fijn dat je mijn uitleg bij logion 65 verhelderend vond. Wat ik daar zeg is mij heel dierbaar.


Dag Leni, Wil enBram!
Met belangstelling heb ik jullie gesprekken gevolgd; (pas ontdekt, vandaar mijn late reactie).
Het accepteren van de beide - onafscheidelijke- polariteiten: hemel en hel, licht èn duister, vreugde en verdriet, heeft tot gevolg dat je een innerlijke vrede ervaart die beide omvat. Het is het evenwicht der polariteiten Yin èn Yang. Je kunt het een niet van het andere scheiden.
Het is mij overkomen toen iemand die ik zeer liefhad overleed aan kanker. Het was zo verwonderlijk, dat ik er zelf verbaasd over was, maar inplaats van verdriet ervoer ik een wonderlijke vrede, en ik wist: Zij Leeft! En ik ervaar dit nog steeds, al is het al meer dan 20 jaar geleden.


Leo,

Je zegt nogal wat.
Als je van iemand zielsveel gehouden hebt en die iemand sterft dan zal intens verdriet toch eerst de overhand hebben..
Lijkt mij zo normaal dan.
Ik zou graag van je willen weten hoe je dan al 20 jaar dat verdriet verwerkt in je dagelijkse leven,want dat houdt nooit op toch!

Ab.



Dat is niet uit te leggen of te verwoorden Ab, het is precies zoals ik het beschrijf.
Ik geloof dat er in de Liefde geen scheiding is, ook niet door de lichamelijke dood.


In zijn boek Schatgraven in Nag Hammadi schrijft Bram iets over de 'wonderlijke' genezingen die Jezus doet, zoals het genezen van de blinde en het opwekken van een 'dood' kind. Dit zijn geen fysieke genezingen, schrijft hij, maar innerlijke, geestelijke gebeurtenissen. (blz. 14)
Op eenzelfde wijze kan een verdriet of een leed dat je geleden hebt innerlijk geheeld worden! Dit is wat bij mij gebeurde!
Zo rolt er toch nog ineens een antwoord uit mijn pen..,eh, toetsenbord.., op de vraag van Ab, waarom ik niet 20 jaar lang met m'n 'verdiet' zou hebben moeten worstelen. Verder ben ik er van overtuigd dat dit ook wel het laatste zou zijn wat zij gewild zou hebben!


Leo,

Jij bent goed met het lijden wat je overkwam omgegaan!
Je gaf het een plaats, zodat je toen daar innerlijke vrede over kreeg/ging voelen.
Ik denk dat dat een juist groeiproces is in jezelf m.b.t. o.a. "het lijden".


Leo,

Ik denk zelf dat als je vrouw overlijdt je elke dag dat verlies weer voelt zoals dat het de eerste dag van overlijden voelde.
Is een plaats geven niets anders eigenlijk om je zelf een smoes aan te praten en er dan maar van af te zijn?
Is dat dan eigenlijk niet menselijk?
Begrijp mij goed,wij zijn maar mensen.

Ab


Ab, waarom geloof je Leo niet op zijn woord? Hoezo een smoes?
Waarom moet Leo zo nodig aan jouw voorstelling van de werkelijkheid beantwoorden?


Ab, jij hebt een vast concept van wat er met lijden hoort te gebeuren, omdat 'wij máár mensen zijn'. Ik beantwoord (gelukkig) niet aan jouw concept. Luister maar naar Bram!


Ik voel sterk met Leo mee. Ik denk, voel, dat als je tijdens je leven elkaar volkomen begrepen hebt, gevoeld hebt, gelaten hebt, alle polariteiten aanvaard hebt zoals Leo schrijft, je tijdens of na het sterven geen innerlijk verdriet hoeft te voelen maar een innerlijke vrede. Als je tijdens je leven het leven los hebt kunnen laten, in gnostieke zin hebt durven sterven, kun je ontdekken dat de dood niet bestaat... en dat is voor mij niet echt een gevoel om verdrietig bij te worden...


Je hebt het heel mooi verwoord Hans!
Dank je wel.


Ik worstel met de polariteiten. Ik ben "hersteld" van een sexuele verslaving voor hoever je daarvan hersteld kan zijn. Ik handel in ieder geval niet meer naar mijn impulsen en dat kan me soms veel vreugde geven maar andere momenten heel veel pijn. Ik leef in de veronderstelling dat de pijn weg moet, maar mijn beste vriendin zei het al en jullie bevestigen dat dit niet kan. Ik weet alleen niet hoe ik hiermee moet omgaan. Ik ben zo blij met deze site, als ik met een vraag zit vind ik het hier en door jullie gesprekken te lezen komt er eindelijk weer een emotie in me los, want soms blokkeer ik dagen lang als me iets dwarszit.


Linda,
Mag ik reageren op je verhaal? Kijk maar of er iets bij je past.

Ik lees twee keer het woordje "moeten" in je verhaal en dat gaat nu eenmaal moeilijk samen met "loslaten".
Pijn is er, je MOET er niets mee.
Misschien makkelijker gezegd dan gedaan.

Polariteiten in mij zie ik als een golfslag. Lange tijd ben ik ergens op gefixeerd. Dan lijkt het wel een verslaving. Zoals jij het noemt. Ik denk dat je dan een aspect van jezelf aan het leren kennen bent. Heb je dat helemaal doorleefd en valt daar niets meer te leren dan voert de golfslag van het leven je naar de andere kant.
Bij jou misschien van de hele intense lichamelijke gerichtheid naar het spirituele. Dan ligt daar een nieuw, interessant open gebied waar je je op richt.

Mijn ongevraagd advies is om, met hetzelfde vuur in je hart, je laten
meevoeren met de stroom.

Dat wil overigens niet zeggen dat je dat lichamelijke ontstegen zou (moeten) zijn, alleen ben je er dan niet meer op gefixeerd.



Hoi Wil,
Je hebt gelijk. Wat je zegt ervaar ik ook. Ik dacht dat ik eruit was, maar blijkbaar niet. Het is echter moeilijk je mee te laten voeren als je merkt dat je daardoor de grip op andere dingen verliest en je rekening moet/schrap-wilt houden met andere mensen. Ik ben getrouwd, dus ben ik die zin beperkt om al mijn verlangens na te jagen. Daarnaast ben ik geneigd ergens in door te slaan. Als ik me mee laat voeren raak ik buiten mezelf en doe ik dingen zonder rekening te houden met mijn eigen gezondheid en ben ik onaardig voor mijn omgeving.


Je bent heel open over je situatie. Maar wat is wijsheid in deze?



Denk dat ik nog wat te leren heb op het gebied van zelfvertrouwen, niet weglopen voor pijn en loslaten. Je hebt me wel nieuwsgierig gemaakt. Dat ik die onrust nog heb betekent dat het me ergens leidt waar ik lering uit zal halen. Ik zal proberen het te laten stromen en kijken waar het me brengt zonder me te laten meeslepen. Bedankt.


Linda, Seksualiteit is een grote energie in ons. Zeg maar een geweldige kracht. Er is niets mis mee om daar lekker van te genieten. Geniet zoveel als je wilt, tot aan de grens waarop je het zelf niet leuk meer vindt. Schuldgevoelens zijn een slechte raadgever, luister daar niet naar!
Als je een goed boek wilt lezen dat een prima wegwijzer is om welk vraagstuk in je leven dan ook echt aan te pakken, lees dan:"Het boek der geheimen" van Deepak Chopra.
Echt, ik kan het niet alleen jou maar iedereen op dit forum aanraden. Zoals alle boeken van Chopra staat het bol met nuttig advies. Zonder strijd wijst hij je de weg naar je Ware Zelf.
Het grootste geheim van het leven is dat je nergens mee moet vechten! Waarom zou je tegen een genot strijden dat je zoveel genoegen geeft? Waarom? Om een beter mens te zijn? Het gaat niet over goed of slecht, het gaat erom dat je je innerlijke rustplaats weet te vinden.
Schaam je nergens voor, houd je niet bezig wat anderen er van vinden. Volg je hart en vindt je Ware Zelf. De 'verloren zoon' heeft er ook flink van genoten en heeft zijn vader hem daarvoor gestraft?
Geniet, wees dankbaar voor zoveel vitaliteit in je leven. Deel je liefde en je liefde zal vermeerderd worden!
Wees gewoon jezelf en ga in alle rust naar je Ware Zelf, niets zal je kwalijk genomen worden. Ons ware Zelf is Rust, ons leven is Beweging.
Dans de dans van het leven, geniet ervan en kom tot rust!


Ik las laatst een tekst:
"Je bent wat je in je hart wilt zijn, de rest is angst."
Rene Kres.

Heel waardevol voor mij, die tekst, ik zou er nog aan toe willen voegen: "angst, door schuldgevoel."


Leni,

Als je niet benoemd wat je in je hart wilt zijn,is deze zin onzin van de eerste orde,sorry.

ab


Als je in je hart weet wat je zijn wilt, dan heb je dat in elk geval voor jezelf ook al benoemd!
En als je bènt wat je wèrkelijk wilt zijn, ben je dan iets anders dan JEZELF? Nee toch!
Als je ècht je-Zelf bent heeft angst geen vat meer op je, want dan ben je verbonden met de Bron van het Leven, die in jou zelf IS en van daaruit ontvang je kracht! Vertrouw daarop!
Verder ben ik het helemaal met Ronald eens.


Ik vind het een mooie tekst Leni. Mijn hardnekkigste angst is die voor het oordeel van andere mensen. Dat is echt funest voor mijn vitaliteit en de bron van de problemen waar ik steeds tegenaanloop.


Dag Linda,
Mensen oordelen nu eenmaal graag, of ze hebben een mening over je (- want een mening is in wezen ook een oordeel!-) Bijna iedereen is daar in zekere mate gevoelig voor, omdat we als mensen allemaal met elkaar verbonden zijn.
Een oordeel is liefdeloos; ik denk dat daarom Jezus ook zei dat we niet moeten oordelen.
Liefde oordeelt niet. God, de Bron, het Leven-Zelf oordeelt niet! Als je blijft bij deze bron die diep in je zelf verborgen is, kan geen oordeel je treffen, want in de Liefde in geen angst en geen oordeel.
Ik weet niet of je wat hebt aan m'n verhaal, ik hoop het, want het werkt echt!


sorry, klein typfoutje:
in de voorlaatste regel moet staan:
...., want in de Liefde IS geen angst en geen oordeel.


Wat mij het meest bevreemd is dat in discussies het verstand wordt uitgeschakeld.
Willen jullie dan echt weer in de woestijn lopen met alleen maar zand om je heen en we zien wel waar we naar toegaan?
Sorry hoor,daar erger ik mij het meeste aan.

Ab.


Ja Ab,
Aan de hand
Van het verstand
Komen we door het ganse land!
Gebruik het verstand waarvoor het geschikt is, (...zoals bijvoorbeeld om te oordelen..? ..of daarvoor juist liever niet?)
Met een bijl kun je geen glas snijden!



Waarom verontschuldig je je? Het is toch jouw mening. Doe wat je zelf denkt dat goed is. En volgens mij was dit geen discussie, maar hebben we een gesprek over dualiteiten. Vaak strookt het verstand niet met het gevoel. Mensen raken verward door tegenstrijdigheden en het willen voldoen aan een bepaalde maatstaf. De kunst is vanuit jezelf te gaan handelen. Je verstand gaat vanzelf mee, want dat ontwikkel je zelf. Dus begrijp niet wat je bedoelt met het uitschakelen daarvan.


Linda,

Mij trof die tekst ook juist zo om die reden.
Als ik nu gewoon van Mezelf uitga, zonder angst voor vooroordelen van iedereen om me heen, dan ben ik ineens rustig en handel ook verstandiger en puurder. Dus de meeste "problemen" ontstaan in mij en om mij heen door te handelen naar de meningen van anderen (kan natuurlijk ook zijn dat ze helemaal geen mening hebben of heel anders denken, maar da's mijn angst dan alleen). Het was een eyeopener voor mij dat de meeste handelingen en gedachten van mij uit angst/schuldgevoel voortkomen!
Laat je die angst/schuld weg, dan blijf ikzelf over, pfff ...vandaar dat ik de tekst met jullie delen wilde.


Je zegt het Linda: Het brein, het verstand strookt inderdaad vaak niet met het gevoel.
Dat bedoelde ik ook met: 'dat je met een bijl geen glas kan snijden'. Maar ja, voor het verstand van sommigen is dit vast ook weer een vreselijk domme opmerking/ hi, hi.
En verlies alsjeblieft niet je gevoel voor humor uit het oog, want als er iets is wat bevrijdend werkt dan is dàt het wel!


Met alle respect,deze discussies leiden naar meer verwarring en onzekerheden.
Dit is mijn laatste zin in het forum.
Adieu,Ab.


Doei doei. Hij houdt van discusieeren. XX Linda


Misschien werpt Logion 5 en de toelichting daarop van Bram, wel het enig juiste licht op al dit gezwam. Voor mij wel tenminste.
Ik wens jullie allemaal een goede nacht; Liefde, Geluk en Vrede.


Hoi allemaal,
Na lange tijd wapper ik hier ook weer eens langs...
Mag ik reageren op de op de openingspost?
Ik begrijp nog steeds niet precies, waarom Wil de hemel en de aarde wil verbinden.
Mijn eerste impuls is, om te denken dat deze twee werelden een keuze voorstellen. Nou is dit natuurlijk niet mijn droom, en weet ik niet precies hoe Wil het zag, maar ikz ou zegen: kies compromisloos voor de hemel. Ga voor het goede. De hel, het kwade, de eenzaamheid, onmenselijkheid, het materialisme en de hebzucht, het is aanwezig. Of je er aan meedoet is een keuze. Waarom niet kiezen voor licht en warmte, liefde, er zijn voor elkaar?

Ik herhaal met nadruk, dit is mijn interpretatie van hemel en hel. Maar...ik zie niet in waarom je zou verbinden. Dit is geen aanval, maar een open vraag, ook een beetje om de discussie weer op een recht spoor te krijgen.

x
Ennys


Bedankt Leo. Logion 6 is voor mij heel erg toepasselijk. Ennys, het kwaad is niet echt kwaad, Je kunt een deel van jezelf niet wegredeneren, want dan ben je niet trouw aan jezelf. Het leven op aarde is niet alleen licht, ik geloof met een reden. Als je het aardse helemaal buitensluit ben je geen heel mens. Dit klinkt nogal vaag. Ik kan het niet goed uitleggen, want ik ben nog ontdekkende. Hoop dat een ander hier beter in is. Volgens mij is het antwoord op jouw vraag hier op de site te vinden. X


Heel fijn Linda dat ook logion 6 je aanspreekt!
Maar als je nog eens goed kijkt, had ik eigenlijk logion 5 geschreven. ( de 5 lijkt een beetje op een zes, als je niet nauwkeurig kijkt); niet dat het zo heel veel uitmaakt, maar als je 5 er ook nog bijpakt sla je twee vliegen in een klap! :-))


Dag Ennys, ook fijn je weer terug te zien.
De eenheid van hel en hemel vind je ook terug in mijn toelichting bij logion 58.
Daarover is al een hele discussie vooraf gegaan.


Ik heb het logion gelezen, en de uitleg erbij...De discussie die eraan voorafging niet, ik hoop dat ik nu geen dingen ga zeggen die allang uitgekauwd zijn.

Ik heb in mijn vorige berichtje hier een typfout (of was het een denkfout??) gemaakt. Ik had het over een keuze tussen hemel en aarde, en ik bedoelde een keuze tussen hemel en hel. De aarde kan je niet kiezen, die is er. Met al zijn vreugden en zijn lijden, dat klopt. Ik had het misschien iets te moreel opgevat, en niet feitelijk genoeg. Want inderdaad, feitelijk gezien is er lijden, is er pijn en verlies, en die horen net zo zeer bij het leven als vriendschap, muziek en andere mooie dingen.
Zulk lijden kun je niet tegengaan. Ander lijden wel: lijden dat voortkomt uit hebzucht en materialisme, en andere woorden waarmee we onze collectieve gekte omschrijven. Maar dat kan alleen als je het inziet, dat het zo werkt. Dat deze dingen niets goeds voortbrengen. Was het niet Aristoteles, die zei dat wie het goede kent, het goede zal doen, simpelweg, omdat hij WEET, dat het het goede is? Sorry voor het schermen met autoriteiten, maar ik vind het een goede gedachte en ik wil hem niet als van mijzelf claimen.
Iig, daaruit volgt ook, dat als iemand het goede nog NIET kent, dat het hem ook niet ten diepste kwalijk kan worden genomen dat hij er niet naar handelt. Je kan iemand onwetendheid nooit kwalijk nemen, alleen maar hopen dat die persoon zal leren. In die zin bestaat het kwaad dan ook niet, bedenkt ik me nu. Het bestaat slechts als afwezigheid van het goede. Niemand is volledig goed, iedereen heeft te leren. Maar vooral bij mezelf vind ik het vaak hard om te accepteren dat dat zo is. Misschien is dat het verbinden?
Dan blijft alsnog staan, dat ik materialisme en hebzucht en zelfzucht et al zie als kwaad, als attributen van de hel die je van de aarde kan maken, en waar je, als je het overzicht hebt, nooit voor moet kiezen. Maar dit was mijn interpretatie, iets te snel gemaakt, ik zie nu dat het in het begin ging om het concrete lijden in de wereld. Waarin de mens vaak niets te kiezen heeft.
Ik zit heel hard in een denkproces terwijl ik dit schrijf, ik hoop dat het niet warrig overkomt allemaal. Dit is al de derde keer dat ik aan dit berichtje begonnen ben.
Ik hoop dat iemand er chocola van kan brouwen, het komt erop neer dat ik het al met al met eerdere schrijvers eens ben ;)
Liefs,
Ennys


Hoi Leo, ja dat heb ik wel gezien, maar ik las na logion 5 logio 6. Vandaar. Ik ben het helemaal met je eens Ennys. Mooi verwoord, ik begrijp wat je bedoelt. Groetjes, Linda


Om terug te komen op de reden dat ik aan dit forum ben mee gaan doen: ik heb hele foute dingen gedaan, maar heb daardoor mezelf beter leren kennen. Een hele tijd kon ik bepaalde eigenschappen van mezelf niet accepteren, maar nu weet ik waarom alles zo gebeurd is. Beetje te lang verhaal om helemaal uit te leggen, dus weet niet of het overkomt. Ik weet nu dat ik gevoelig ben voor bepaalde situaties waarin ik in het verleden ben doorgeslagen en als je doorslaat dan kom je op een fout pad. Ik begin de hele situatie nu pas te accepteren. Deze site helpt daar enorm bij. Je kunt het kwade aanwenden voor het goede of ombuigen naar het goede, maar dat kan pas als je geen conflict meer hebt met jezelf en het kwade accepteert als iets dat er is. Dat kon ik niet in mezelf accepteren. Zo kan je een gespleten persoonlijkheid krijgen. Aan de ene kant was ik ingetogen en verlegen en aan de andere kant exhibitionistisch. Oorzaak is dat ik mijn kracht inhoudt terwille van een ander. Nu kom ik steeds meer los in het dagelijks leven, durf meer mezelf te zijn. Ik ben erachter gekomen dat ik heel veel kracht heb en dat was in het begin een beetje eng en nieuw om te beseffen, maar het gaat steeds beter. Toen ik aan dit forum begon zat ik net in een moeilijke periode. Ik ben geneigd te vluchten voor pijn, waardoor ik in een verkeerde sfeer kom. Veel valt of staat dus met het accepteren van het lijden. Wil zijn opmerking over mijn stopwoord moeten heeft me aan het denken gezet en ik ben inderdaad nogal dwangmatig met dingen moeten. Is weer iets om los te laten.


Beste Linda,
Deze site biedt de mogelijkheid om samen op weg gaan naar de Eenheid. Vanuit die gedachte durf ik tegen je te zeggen: verlaat dat benauwde dualistische denken! Goed of fout, ingetogen of exhibionistisch, hemel of hel, we kunnen genoeg voorbeelden bedenken, maar het enige wat we er mee kunnen doen is er ons zelfbeeld mee oppoetsen.
Als ik mijzelf verbeter, dan...
Maar het lijkt mij beter om schijnbare tegendelen te omarmen om zo heel te worden. Wat is er mis mee als je leert van je fouten? Sterker nog als je jezelf beter leert kennen door die zogenaamde fouten? Als dat geen winst is...!!!
Accepteer jezelf zoals je nu eenmaal bent, ik zelf besta uit tegendelen. Ouspensky zou spreken van meerdere ikken, maar ik maak er een bundel van. Zo functioneer ik blijkbaar. Het aardige is dat heelheid geneest, een schuldgevoel is een soort zweer. Heelheid werkt inzichtelijk: licht en schaduw. Bijna zou ik zeggen zonder schaduw geen licht, of is dat weer te artistiek?
Zelf geloof ik niet zo in verbeteren, in zelfkennis zie ik meer mogelijkheid om EEN te worden.


Hoi Ronald, je toon is een beetje aanvallend terwijl ik juist bedoel wat jij zegt. Alleen is deze denkwijze nieuw voor mij, dus heeft het wat tijd nodig. Sommige dingen wil ik absoluut niet meer en andere dingen sluit ik zeker niet uit. Ik heb mijn grenzen ontdekt. Alleen heb ik nog de angst over de grens te gaan als ik de gelegenheid krijg. Dat is iets wat ik nog moet ontdekken, want heb situaties vermeden de laatste tijd. Je moet een sexverslaving niet onderschatten, het klinkt misschien onschuldig, maar het werkt hetzelfde als elke andere verslaving. Ik wil juist die tegenstrijdigheden tot 1 geheel maken. Steeds vaker voel ik me compleet (behalve als ik terugval in oude patronen) en ik vind mezelf dan heel mooi (van binnen) en krachtig. Ik voel me niet schuldig, alleen nu ik weet waar het toe leidt wil ik het niet meer. Is dat niet het verschil tussen wetend en onwetend? Mijn beste vriendin is een engel, die zegt me dat als ik weer in de fout ga, ze dat heel goed begrijpt en dat me dan niets te verwijten valt. Hier heb ik wel moeite mee en op dat gevoel appeleer jij denk ik, dus heb je wel gelijk, denk ik. Vergeef me dat ik er nog niet helemaal uit ben. Iets grappigs te vertellen aan Leni: ik legde de tekst "Je bent wat je in je hart wilt zijn, de rest is angst" voor aan mijn man en hij was het er helemaal niet mee eens. Reageerde net ala Ab, namelijk dat het meer vragen oproept. Het zal wel een vrouwending zijn, dacht ik toen. Voor mij is het een heel waardevolle tekst, nogmaals bedankt. Het valt me op dit forum wel op dat mannen en vrouwen elkaar niet altijd goed begrijpen, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Deze opmerking zal wel weer irritatie opwekken of niet, geen idee. Ik spui wat er in me is, dat lijkt me de vrijheid van een forum. (Angst voor negatieve reacties, vreselijke eigenschap). Groetjes, Linda


Linda,

Tsja, teksten spreken je aan of niet en daarbij, het ligt ook aan de interpretatie er van. Angst betekent voor een man misschien wat anders (zwakheid) waar hij niet aan toe wil geven er last van te hebben, dat is het enige wat ik kan bedenken..
Maar Ab is toch daarom niet vertrokken?
Ik legde het in een latere reactie nog uit wat ik er mee bedoelde.
En als er irritatie opgewekt wordt bij iemand om een tekst, bijvoorbeeld, dan ligt het vaak bij de persoon zelf i.p.v. aan het geschrevene, toch?
Soms begrijp ik ook niet direct een tekst of wat iemand bedoelt en laat het dan bezinken, meestal komt dan later ineens de heldere kijk en kan ik er wat mee. Of ik vraag wat iemand bedoelt, zoals in mijn eerste reactie van dit topic.


Oef, Linda, wat spijt mij dat, dat je mijn toon aanvallend vindt. Als iets mij nou vreemd is, dan is het wel iemand aan te vallen. Wat ik tegen jou zeg is ook zeer beslist op mijzelf van toepassing!
Een verslaving is moeilijk om goed mee om te gaan, dat weet ik als geen ander. Maar door jezelf te accepteren kun je met vallen en op staan een verslaving wel in de hand houden. Door jezelf te accepteren weet je geleidelijk aan wat je wel en wat je niet leuk vindt en daar leef je dan mee. Dan kan het altijd nog zijn dat je naar de normen van anderen nog steeds te ver gaat, maar daar hoef je je niets van aan te trekken.
Stel je hebt als hobby een terrarium met giftige slangen, je buren vinden het maar niets. Vanzelfsprekend niet, ze zijn bang dat die beesten ontsnappen en hun klnderen zullen bijten. Je moet dan wel goed opletten, maar ook voor jezelf!
Als je zo naar je verslaving kijkt, dan kan er toch niets mis gaan? In elk geval is dit mijn manier om met mijn verslavingen om te gaan.
Het gaat er niet om dat we betere mensen worden, omdat we dan levenslang bezig blijven met ons zelf te verbeteren daar zal dan nooit een einde aan komen. Het kan altijd nog veel beter!
Door onszelf in alle rust te beschouwen, zal vanzelf wegvallen wat ons niet bevalt. Niets is op zich goed of fout. De een wordt al dronken van een glaasje de ander slobbert een flesje leeg en voelt zich prima. Fouten zijn relatief, voor iedereen verschillend. Alleen jij kan voor jezelf weten wat je fijn vindt en wat je voortaan beter kunt laten.
Heelheid is een mooi uitgangspunt, zo hoef je niet tegen jezelf te strijden. Je snoeit als een bekwame hovenier dát weg wat je groei naar heelwording in de weg staat.
Ach, Deepak Chopra kan het veel beter uitleggen dan ik. Echt, zijn boeken helpen je op weg naar onze heelheid.
Het spijt mij nogmaals dat je je aangevallen voelde, dat is zeker niet de bedoeling. Ik praat liever als lotgenoot tegen je, we werken hier allemaal aan onze heelwording. We hoeven het alleen maar te proberen, om in te zien dat we werkelijk op weg zijn naar een leven zonder strijd en zonder angst.


Dag Linda, Ronald en anderen,
Ik ben zo vrij de volgende logions van Thomas in jullie aandacht aan te bevelen, aan aanvuling op de discussie: 55, 57 en 90.


Bedankt voor je lieve reactie Ronald. Ik kom er een andere keer op terug, heb nu even andere plannen met mijn tijd, maar wilde je even laten weten dat ik het heb gelezen. Wel leuk idee om het als gevaarlijke hobby te zien. Maar goed, ik laat nog wat van me horen. Bedankt Bram voor de aanbevelingen. Veel liefs, Linda


Hoi Ronald. Ik heb de laatste dagen mijn energie vrij laten stromen en genoot van het effect dat dat heeft op mezelf en mijn omgeving. Maar op een gegeven moment sloeg dat om in frustratie. Herken jij dat? Dan slaat mijn fantasie weer op hol en voldoet de realiteit niet aan mij verwachtingen. Ik reageer dat dan af op mijn omgeving en achteraf erger ik me aan mezelf, waardoor de energie weer ver te zoeken is.


Laat maar, ik had weer een bui. Ben nu weer helemaal relaxed. Heb het forum "zelfkennis" gelezen en ik zie dat we overeenkomsten hebben wat betreft hartstocht en onstuimigheid. Ik had mezelf weer eens niet onder controle. Kan er wel weer om lachen. Ben blij dat ik op deze site mijn emoties kan ventileren en relativeren. Mijn ontwikkeling lijkt wel in een stroomversnelling te zitten. Liefs, Linda


Natuurlijk Linda loop ik ook mijn frustraties op en teleurstellingen. Een munt IS zijn keerzijde! Je kunt niet een kant van de munt hebben.
In alle gevallen kies ik voor het geheel, maar dat houd beslist geen oordeel in. Uit ervaring weet ik dat het heel zijn genezend werkt. Juist door lief te zijn voor mijzelf lossen negatieve ervaringen op.
Ik blijf het zeggen Deepak Chopra geeft een sterk staaltje psychologie ten beste in "Het boek der geheimen", inmiddels lees ik ook andere boeken van hem en ik geniet van zijn grote helderheid. "Ëen cursus in wonderen" is ook bijzonder helder, maar daarin wordt een grote strijd geleverd tegen het ego en die strijd is mijn weg niet.
Ik wil daar geen oordeel overgeven, als iemand wil vechten op het spirituele pad dan kan dat beslist tot inzicht leiden. Mijn ervaring is gebaseerd op Liefde, zowel voor mijzelf als voor anderen.
De boeken die ik steeds noem en waar ik vooral ook het werk van Eckhart Tolle bij wil rekenen getuigen van een nieuwe stroom in onze evolutie, een kwantum sprong zou Chopra zeggen.
Erg interessant wordt het als wij de geschriften van onze tijd in verband brengen met de eeuwen oude wijsheid uit Oost en West. Toch ben ik van mening dat we ons meer moeten toeleggen op de openbaringen van onze eigen tijd. Zoals ik ook de berichten van Marie zeer inspirerend vind.
Met die boeken wijsheid leven wij ons leven. Een leven vol verleidingen en vol verbijsterende schoonheid naast verscheurend veel leed en lijden. Maar zelfs wanneer je gewoon in de tram zit is het leven bruisend en kan het alle kanten op. Door mijn belangstelling voor spiritualiteit leer ik hoe het leven de dingen regelt. Een oordeel vormt een blokkade, leven van uit heelheid is ten alle tijden een grote uitdaging!


Ik zal je aanbeveling onthouden. Ik heb nu het boek van Annemiek Schrijver "Rachab" besteld. Dat spreekt me in dit stadium heel erg aan, je begrijpt vast wel waarom als je (op deze site) hebt gelezen waar het over gaat. Groetjes.


Er stond zaterdag weer een mooi artikel in Trouw over Meister Eckhart.
Hierin las ik:

"De eerste zonde is niet dat we eten van de boom van goed en kwaad, maar dat we vergeten te eten van de levensboom"

Ik vond dit hier wel aardig op aansluiten.


Ja Francis dat is een waar woord, van Meister Eckhart!
Goed dat je dat in de tegenwoordige tijd zet, want dat 'eten' van die boom der kennis van goed en kwaad, ( - en van nog veel meer! maar daar kom ik dadelijk nog op-), is niet alleen maar iets van lang geleden in het 'Paradijs', maar we doen ons dagelijks nog tegoed aan de 'vruchten van die boom'. Sterker nog we gooien elkaar ermee dood!
Die toevoeging "-van goed en kwaad-" achter 'boom der kennis' laat ons zien dat het hier gaat om het onderscheid maken tussen twee tegenstellingen, dat wil zeggen een dualiteit, niet alleen die van goed en kwaad, maar álle onderscheid tussen tegenstellingen en verschillen, zoals: mooi en lelijk, hoog en laag, liefde en haat, sympathie en antipathie, ik en de ander, enz. enz. Het is de ontwikkwling van het causale denken, waardoor de mens zich steeds verder verwijderde van zijn oorspronkelijke eenheid met het Goddelijke, zijn eenheid met het LEVEN-ZELF, dat gesymboliseerd wordt door die andere 'boom': de Boom des Levens.
De Levensboom staat voor de ontwikkeling en bewustwording van de ziel. dat wil zeggen de innerlijke, geestelijke bewustwording van de mens. De bekende psycholoog C.G. Jung noemt deze ontwikkeling 'het Individuatieproces'.
In de oude Hebreeuwse wijsheid van de Kabbala stelt de Levensboom de 'volmaakte' Mens voor, zoals hij was vóór de 'twee-wording'.
Hij heeft in zich de tegenstellingen overwonnen, ze hun juiste plaats gegeven, waardoor ze een harmonische eenheid vormen, welke in overeenstemming is met de Kosmische Orde.
In Hem zijn alle polariteiten: man en vrouw, licht en donker, leven en dood, hemel en aarde in één aanzicht vereninigd.


Zonde ??
Zonde is een woord met een verlammende uitwerking het kwam de kerken in het verleden goed uit het geeft een macht positie over mensen.
God vergeeft NIET want hij veroordeelt niet dat doen menige kerken met de linkerhand veroordelen en met de rechterhand vergeven rest er 1 vraag is dit liefde ?


Meister Eckhart was ook een 'middel-eeuwer', maar wel een zeer vrijzinnige, voorzover dat in die tijd mogelijk was. En 'zonde' was toen een graag misbruikte machtsterm van de kerk.
Daarom vind ik de wijze waarop Eckhart dit woord hier gebruikt juist zo knap, want door het in verband met de Levensboom te brengen, zou het z'n macht over de mens verliezen.
Voor wie "van de Levensboom eet" ís er helemaal geen 'zonde'!


Ja, ís er zonde? Wat voor zonde?
Jan Oegama heeft er in een artikel wat over geschreven waar ik me in kan vinden. ik zou het zo wel willen samenvatten:
Meister Eckhart ziet 3 krachten in de ziel:
het intellect, de wil en het geheugen. Hij zegt dat het intellect altijd innerlijk zoekende is en dat de wil en het geheugen -bijgestaan en gevoed door onze zintuigen- ons tot zonde verleiden.
Zonde definiëert hij als de neiging ons voortdurend te laten afleiden, wegleiden van onze eigenlijke bestaansgrond: de eeuwige afgrond van het goddelijke Zijn.
Zonde wijst op afzondering, afgezonderd zijn.

Zonde toch om te vergeten te eten van de levensboom?


Zonde toch als zo de zin van het leven, het Leven Zelf je ontgaat?

(ja Leo, zo kom ik terug bij wat jij eerder zo mooi onder woorden bracht!)




Contrasten.

Het hele spectrum van contrasten is er als leerproces. Hoe schriller de tegenstelling
hoe harder de les en de pijn.

Het verhaal van de Lichtengel door God in het licht geplaatst en daarmee ongelukkig werd spreekt boekdelen.

De engel kon zichzelf in het licht niet ervaren.
In het donker kwam de lichtengel veel beter uit de verf.

Met het begrip "heelheid" heb ik in die zin moeite dat heelheid het einde van een leerproces impliceert. The end off the line. Er valt dan niets meer te leren.

Harry



Ik las ergens dat we niets meer te leren hebben. We weten het al, alleen herinneren we het ons niet. Weet ook niet wat ik hiervan vind. Het schijnt ook dat als je door alle stadia heen bent, je uiteindelijk samenvalt met het alle-licht. Dat kan ik niet bevatten en vind ik ook een beetje eng, want dan ben je geen individu meer. Geloof niet dat heelheid betekent dat er niets meer te leren valt, want de scheppende kracht zou je als heel kunnen zien en dat is een kracht die constant in beweging is en van onze ervaringen leert. Heb ik ook weer ergens gelezen hoor. Denk dat het op dit moment niet belangrijk is te weten wat het eindstation is, vind het al heel verwonderlijk wat er met de mens gebeurt. We worden steeds bewuster. Denk dat er nog veel dingen zijn die we nog niet kunnen bevatten en misschien is dat wel de bedoeling.


Ik denk dat een 'heel' mens veel bewuster in het leven staat en daardoor ook duidelijker weet wat hij nog te doen heeft en wat hij eventueel ook nog te leren heeft.
Het 'leren' wordt dan: het juiste handelen.


Heel goed Linda wat je zegt over dat 'eindstation'.
Volgens mij kun je helemaal niet van een eindstation spreken. Einde van de 'Weg' zou betekenen: stilstand, een statische toestand.
De Weg naar het Al Ene Licht kent geen einde, wèl 'rustplaatsen' (tussenstations, of stadia, zou je kunnen zeggen).
In Logion 50 vinden we dat 'het teken' van de Vader ( de Bron, het Al-Ene Licht) een beweging én een rust is. Het is beide, net als de ademhaling.
't Lijkt me saai zo'n eindstation, waar alleen maar rust is; wat zou je er moeten doen, de hele 'dag' psalmen zingen, of de een of andere 'Here' loven...? :-)) :-()


thomas 11: als jullie in het licht komen, wat doe je dan??

Doorleven, en je medemens tot dienst zijn, denkt deze simpele,onverlichte ziel...het lijkt me dat bewust zijn, het licht dragen, een verplichting meedracht, om je medemens op weg te helpen...tja:-)


Toch wel een héél verlichte gedachte van die 'onverlichte' ziel!... :-) )




Deze broederschap wil de kosmos dus.



Overigens zonde bestaat niet in absolute
zin.

Waar goed en kwaad niet bestaan bestaat
ook geen zonde.

Zonde tussen ons mensen impliceert
schuld dus ook boete dus ook veroordeling
dus ook straf.

Zo rekenen wij mensen met elkaar af en
met onszelf af.

Wanneer geen rechter dat doet ,doet de
mens dat wel met zichzelf.

Hoe zwaarder het gevoel van schuld, hoe
zwaarder de mens met zichzelf afrekent.


Het begrip zonde zou dan ook rekening
moeten houden met cultuur, plaats en
tijdsbepaling. Moraliteiten verschillen per locatie en tijdperk en schuiven naar voren
of naar achteren.

Het aantal voorbeelden dat je kan noemen
is talrijk. Toch trap ik twee open deuren open:

Hedentendage zijn er regio's in de wereld
waar het als zonde wordt beschouwd dat
een vrouw met haar hoofd onbedekt
rondloopt.

Een wat onverwachtere; In vroeger tijden
zag het zoontje van een koppensneller
er helemaal geen kwaad in wanneer hij
van zijn vader leerde hoe hij dat moest
doen.

Het gaat er volgens mij meer om hoe een
mens van binnen tegenover zijn fouten
en die van anderen staat.

Vergevingsgezindheid is hier een item.
Tegenover hetzelf en tegenover anderen.

Wat wij mensen als zonde beschouwen,
beschouwd de kosmos hooguit als
vergissing of dwaling

Harry



Leo sprak:

't Lijkt me saai zo'n eindstation, waar alleen maar rust is; wat zou je er moeten doen, de hele 'dag' psalmen zingen, of de een of andere 'Here' loven...? :-)) :-()


Of Heavy Metal spelen.



Lieve mensen,

ZONDE.....een woord met een LOODZWARE klank.

Vanuit het Grieks ( laat ik mij al lezende vertellen....) betekent het......" Je doel missen."

Idee.....pas deze vertaling toe op de momenten dat je het er over hebt.

Ga heen......en zondig niet meer. ( grapje )

Met hartelijke groet,
Carla.


Volgens mij was er hier één die ècht een verlicht woord sprak:
Ennys, als ik zo vrij mag zijn jouw woorden te herhalen:
Thomas 11:
Als jullie in het Licht komen wat doe je dan??
"Doorleven en je medemens van dienst zijn en hem op weg te helpen!"
Eenvoud en bescheidenheid zijn kenmerken van de ware verlichte...
Dank je voor je eenvoudige wijze woorden Ennys!
X, Leo



Je hebt gelijk Leo..

Sorry voor mijn ietwat bombastisch gedrag.




En Ennys ook bedankt voor je mooie
gedachte..

Harry


Ook Carla bedankt! "Ik ga heen... en zal trachten te doen wat je me/ons aanraadt"!
Welterusten allemaal en tot de volgede keer.
Liefs Leo


Soms bekruipt mij de volgende gedachte.

Toen wij nog in de buiken van onze
moeders zaten, toen wij nog heel klein
waren , hadden wij geen zelfbewustzijn.
Wij wisten helemaal niet waar het heen
zou gaan met ons.Langzaam maar zeker
is uit het embryo een zich van zichzelf bewust mens gegroeid.

Dat embryo dat wij toen waren ,dat overigens wonderbaarlijk symmetrisch
is gegroeid en waarvan alle functie`s
volgens de gulden snede op zijn plaats zijn gevallen (dat vind ik nou een wonder),
dat embryo dus, was zich er niet van bewust dat het op een bepaald tijdstip
op dit forum terecht zou komen om daarop van gedachten te wisselen met
anderen.

Dat embryo wist helemaal niet wat het worden zou. Toch is het wat geworden.
Het wonderbaarlijke patroon van die
eerste cel lag van te voren al vast en is
zich vanzelf gaan ontplooien.

Met een beetje fantasie zou je dit hele
concept van bewustwording van één indvidueel mens, kunnen projecteren op de ontwikkeling van de hele mensheid in zijn totaliteit.

Zo vanzelfsprekend (maar wel wonderbaarlijk)als het individule embryo
zich ontplooide volgens een van te voren
vastgelegd plan, zo vanzelfsprekend
ontplooit zich misschien ook de gehele
mensheid volgens een vastgelegd plan.

Zo kom ik eigenlijk terecht bij Linda die
hierboven al zegt dat mogelijkerwijs alles
er al is en dat wij ons dat moeten herinneren of bewust worden.

Wanneer dat zo zou zijn dan zouden wij
niets anders hoeven te doen dan te wachten tot hetgeen wij nog niet weten
zich als vanzelf aan ons openbaart.

De energie die wij dan steken in een innerlijke zoektocht, kunnen wij dan
beter gebruiken in het ons bezighouden
met realiteiten van alledag, met name
in verhoudingen en interactie´s met de
mensen om ons heen en het bijsturen
en laveren van onze eigen persoon in
relatie tot anderen.

Het is maar een gedachte..

Harry


Harry@
"....wanneer dat zo zou zijn dan zouden wij
niets anders hoeven te doen dan te wachten tot hetgeen wij nog niet weten
zich als vanzelf aan ons openbaart.
De energie die wij dan steken in een innerlijke zoektocht, met name
in verhoudingen en interactie´s met de
mensen om ons heen en het bijsturen
en laveren van onze eigen persoon in
relatie tot anderen."

...en als het de tijd is voor openbaring in stilte geopenbaard wordt wat geopenbaard wordt....

liefs
Nij


Dat is wel een goed idee Harry. Het is wel de bedoeling dat je in het hier en nu blijft en interacties zijn heel belangrijk, noodzakelijk denk ik. Valkuil is alleen dat je, door alleen maar interactie met anderen, jezelf kwijt kan raken door condities die mensen aan elkaar opleggen. Je moet een manier vinden om bij jezelf te blijven, want als je jezelf niet bent ben je niet oprecht in je interacties. Door je innerlijke zoektocht kom je in contact met je kern waardoor je echt iets voor een ander kan betekenen en ben je meer ontvankelijk voor de openbaringen. Interactie met jezelf is dus net zo belangrijk als interactie met anderen. Denk dat je je energie best in beide kan steken, dat doen we hier op deze site toch ook?



Nij

Soms bekruipt mijn het gevoel dat deze
koude wereld niet voor jou is bestemd.

Linda

Ik kan daar zeker in mee gaan. Wanneer ik voor mezelf spreek is dat niet altijd
makkelijk. Hoewel ik een redelijk beeld heb
van wie ik ben, komt het bij mij te vaak voor dat ik in relatie tot anderen mezelf
kwijt raak. Ik leef me in, in anderen en
pas me dan aan. Soms wel eens teveel.

Harry


Harry@
"Hoewel ik een redelijk beeld heb
van wie ik ben, komt het bij mij te vaak voor dat ik in relatie tot anderen mezelf
kwijt raak. Ik leef me in, in anderen en
pas me dan aan. Soms wel eens teveel."

Woorden die in me door blijven klinken vanuit de herkenning.
Woorden die me raken.

Kwijtraken ..en weer vinden..en weer..
Misschien?

Harry@
"Soms bekruipt mijn het gevoel dat deze
koude wereld niet voor jou is bestemd."

De kou is er...de warmte ook...
Zoals jouw oprechtheid en woorden warmte hebben.

liefs
Nij






Ja, dat probleem heb ik ook. Het gekke is, nu ik steeds meer bij mijn kracht kom en mezelf beter leer kennen, kom ik erachter dat dat eigenlijk helemaal niet bij me past. Wel het inleven, maar niet het aanpassen. Daarom voel ik me soms niet op mijn gemak in mijn omgang met andere mensen. Ik wil me niet aanpassen, want ik heb eigenlijk een sterke persoonlijkheid, alleen heb ik van huis uit niet geleerd dat te uiten. Ik begreep nooit bepaalde reacties van mensen op mij. Bijvoorbeeld jaloezie en terughoudendheid omdat ik blijkbaar een sterke uitstraling heb en er aantrekkelijk uitzie. Ik heb regressie therapie gedaan en in een sessie zag ik mezelf als klein kind van ongeveer 1,5 jaar en mijn 2 jaar oudere zus was me aan het treiteren. Ik voelde een kracht in me die door haar werd belemmerd. Ik wilde wel wat terug doen, maar ik kon het niet, want ik zag hoe kwetsbaar ze was. Ik wilde haar geen pijn doen. Ik heb toen besloten mijn kracht niet te gebruiken uit angst haar te kwetsen. Zij zag mijn kracht en was daar jaloers op en probeerde me daarom met succes te onderdrukken. Ik dacht haar te helpen door mezelf weg te cijferen, maar ze bleef zichzelf minderwaardig voelen, dus heeft het eigenlijk niet geholpen. Ik heb ook een minderwaardigheidsgevoel ontwikkeld, maar dat heeft ze nooit zo gezien en nog steeds niet. Ze ontkent dat ze me gekleineerd heeft, ze wordt boos als ik daar over begin, dus dat doe ik al niet meer. Ogenschijnlijk hebben we nu een betere relatie, maar ik kan nooit helemaal mezelf zijn bij haar. Ze houdt veel van me zegt ze, maar ze kent me niet. Waar houdt ze eigenlijk van? Hoe ze me graag wilt zien, volgens haar normen? Of ziet ze wel wie ik ben, maar hou ik me nog steeds in uit angst haar te kwetsen? Ja dat is het, maar hoe doorbreek ik dit? Ik durf dit soort dingen niet met haar te delen. We zitten niet op dezelfde golflengte.


Linda@
"Of ziet ze wel wie ik ben, maar hou ik me nog steeds in uit angst haar te kwetsen?"

Of misschien uit angst zelf gekwetst te worden?
Dat ik me vaker inhield te zijn wie ik ben, echt ben was de angst om te kwetsen en ook zelf gekwetst te worden. Patronen die in de jeugd zijn ontstaan.
Ik kan het nu beter uit elkaar houden en daardoor beter kiezen wanneer ik me in wil houden en wanneer niet.
En ook meer risico neem wanneer het echt niet anders kan. Maar dan gebeurt het zonder denken en gebeurt het gewoon.

Nij


Ik ben bang dat ze me niet accepteert zoals ik ben. En ze is zo snel op haar tenen getrapt. Omdat we niet op dezelfde ferquentie zitten begrijpen we elkaar snel verkeerd. Dan communiceer ik liever zo min mogelijk met haar.


Snap ik. Ik heb hetzelfde met mijn zus.
Momenteel communiceer ik ook zo min mogelijk met haar, zij ook met mij.

Nu jij minder met haar communiceert geeft dit je rust? Voelt dit juister voor je?

Nij


Dag Linda,
Ik las je verhaal over wat je beleefde in een regressie en ik had daar nog wat gedachten bij. Kijk maar of er iets van past, het zijn maar gedachten.

Het treiteren is geweest, maar nu is het de ontkenning daarvan. Of weet je zus het echt niet meer? Zijn er anderen, je ouders, die dat treiteren bevestigen? Weet je 100 % zeker dat het klopt? En hoe erg was het? Een incident? Of structureel getreiter?

Als je geen antwoord krijgt van de ander, ga je invullen en meestal kiezen we dan niet altijd de meest positieve uitleg voor de ander.
Elk gedrag heeft zijn reden en als je die redenen kent dan is alles te begrijpen en te accepteren.
Als ik het goed begrijp was je zus drie en een half. Wat doet een kind met een jonger broertje of zusje dat nu alle aandacht krijgt dat zij eerst zelf altijd kreeg?

Regressietherapie levert misschien het juiste beeld op, maar de werkelijkheid (het verhaal) die je er daarna van maakt kan je in de weg zitten. “Je wilde haar geen pijn doen”, dat kan. Heel nobel. Maar misschien wilde je haar wel de kamer doortrappen maar was je gewoon fysiek daartoe niet in staat. Het hangt ook af hoe suggestief een therapeut is die dergelijke sessies begeleid. Die kan heel subtiel sturen hoe je op dat moment een nieuwe werkelijkheid in elkaar zit te timmeren.

Je zus voelt zich mogelijk ergens diep van binnen afgewezen door jouw verwijt. Dat geeft bij haar ook een reactie.

Je verhaal bepaald hoe je hier en nu met je zus omgaat. Je creëert je eigen werkelijkheid.


Ik ging laatst met mijn zus winkelen, dat doe ik haast nooit, en ik wist gelijk weer waarom. Ik voel dan me zo niet vrij. Ik was er gelijk van van slag. Nu heb ik zoiets van: dat soort dingen moet ik gewoon niet met haar doen. Je hebt gelijk Nij, het geeft meer rust als ik minder met haar omga. Ik vind het alleen wel jammer, maar ik zal het laten rusten, het is zoals het is. Ze heeft me maar te accepteren. Om de vragen van Wil te beantwoorden: mijn ouders kunnen het bevestigen. Het was een regelmatig terugkerend treiteren, waarbij ik het voor haar opnam als ze op haar kop kreeg. Toen we ouder werden bleef ze veel invloed op me uitoefenen. Zeg maar kleineren, wat subtieler, maar mijn man viel het gelijk op. Ik neem het haar niet meer kwalijk hoor, ze wist niet waar ze mee bezig was, daarom ontkent ze het waarschijnlijk. Ze is niet zo zelfbewust. We konden ook veel lol met elkaar hebben hoor. Het zal wel normaal zussengedrag zijn. Ik heb er alleen veel last van gehad omdat ik niet voor mezelf opkwam. Dat komt weer omdat mijn hele familie niet zo assertief is. Mijn zus voelt zich vaak door mij afgewezen, dat is kwetsend voor haar, maar ik kan er niets aan doen. Ik kan er niet tegen als ze haar wil aan mij wilt opdringen. Ze is zo gevoelig. Ik ook. Dus in dat opzicht lijken we wel op elkaar.


Linda,

Tis al laat...maar las je post nog even.
Misschien nam je het voor je zus op, omdat je intuïtief aanvoelde dat ze qua personality "onder" je stond, ook toen je jong was al. Ik bedoel ook, je hield van haar en accepteerde het.
Ik herken dat wel in mijn jeugd: het altijd opnemen voor mijn broer, ook al was hij vreselijk tegen me geweest, als hij daar voor op de kop kreeg van mijn vader.
Mijn broer heeft zich daar wel voor verontschuldigd een paar jaar geleden. Hij zei: "Ik weet dat ik altijd vreselijk tegen je was en heb daar veel spijt van". Das wel fijn om te horen, maar ik had hem al lang vergeven of eigenlijk had ik het hem nooit aangerekend.


Ik zet mijn brainstormrelaas maar even in dit forum (groeipijn), want daar hoort het meer thuis. Wil niet zo'n zwaar verhaal tussen de gezelligheid gooien ;-))

Ik ben sexy, lief en heb macht.

Een mooie combinatie!

Daar kan je mooie dingen mee doen. (Sexy engeltje hihi, engeltjes hebben macht toch?)

Op alle drie kleeft/kleefde echter een negatief etiket.

Mensen zijn bang voor sexy (want?) bang om verleid te worden ofzo? Bang dat ik grenzen overschrijd?

Lief wordt geassocieerd met zwak. Daarnaast wilde ik niet lief genoemd worden, want ik vond mezelf niet lief, maar slecht.

Macht klinkt negatief in mijn oren. Ik weet dat het positief aangewend kan worden, maar ik kom niet los van het negatieve etiket. Daardoor ben ik me ook niet goed bewust van mijn potentieel, want ik hou de boot af.

Je ware ik, je eigenschappen willen zich laten gelden. Op wat voor manier dan ook. Om je te laten zien wie je bent.

Is dat wat me aantrekt in bepaalde type mannen? En moest ik daarom zover gaan om erachter te komen dat ik de macht heb om te manipuleren?

Gisteren toen ik dit schreef had ik moeite dit onder ogen te zien. Werd heen en weer geslingerd tussen de positieve en de negatieve benadering. De negatieve benadering willen loslaten doet pijn, want je verliest namelijk een deel van jezelf.

Dat ik lief en sexy ben heb ik nu wel geaccepteerd. Ik kom er gewoonweg niet onderuit en het maakt me niet meer uit als mensen er bang voor zijn. Ik weet dat het goed is en dat het mij is.

Wat uit je binnenste komt is goed, want het komt uit de bron.

Ik voel regelmatig de neiging weg te willen vluchten in het verlangen. Waar vlucht ik dan voor weg, vraag ik me dan af. Ik vlucht voor de pijn, maar het is me nooit helemaal duidelijk wat de essentie van de pijn is. Gisteren bedacht ik dat het volgen van mijn verlangen me misschien bij de pijn brengt. Dat lijkt wel heel logisch, gek genoeg. Achter de pijn ligt mijn kracht.

Ik durf het onder mijn huidige omstandigheden niet, maar ik ben wel heel benieuwd wat er met me gebeurt als ik in zo'n situatie het negatieve etiket loslaat en me eraan overgeef.

Wat een inspiratie na die mooie 2e pinksterdag!

XX



By the way, #4003, 21/03/2007 (hier op dit forum) was de eerste keer dat ik me bij jullie voegde. (Werd me eergisteren gevraagd)

Wat is er veel gebeurd in ruim 2 maanden!

XX


Hoi Linda,

ik lees je verhaal en schrijf maar even op wat me nu te binnen schiet.

Sexy, lief, macht, ... zijn dit geen uiterlijkheden waar je doorheen kunt prikken?
"Vaardigheden" die mensen zich aan kunnen leren?

Ik vroeg me gisteren even af, wat maakt jou zo bijzonder, zo mooi als je bent.
En toen wist ik, het is je innerlijk dat naar buiten schijnt, in alle oprechtheid!

XXX


Francis je zegt het precies!!


Weet even niet wat ik daarop moet zeggen, behalve bedankt!

XXX

Vaardigheden, kwaliteiten

Het voelt bij mij niet als aangeleerd, maar iets wat ik al had (misschien aangeleerd in vorige levens?) en waar ik zelf niet doorheen kan prikken, omdat ik er een negatief etiket op heb geplakt vanaf mijn vroegste jeugd. Ik kan mezelf nog niet los zien van die persoonlijke eigenschappen. Jullie gaan een beetje snel hoor! Stap voor stap was het toch.


:-)))


Hoi Linda,

je wilt niet te snel.....oke, ik wil even bij je verwijlen....

Je spreekt o.a. over positieve en negatieve benadering....dat bracht mij het volgende beeld:
Positief en negatief als twee uitersten.
Als de klepel van een klok. Hij kan niet verder naar rechts, noch verder naar links.
Soms op het ritme van het leven.
Wanneer de klok even niet loopt , misschien even stuk is.....hangt die klepel altijd STIL in het midden, in het centrum van die twee uitersten. En.....de tijd staat voor even stil. Het is NU.

Ondanks dat ik begrijp dat er onder je verhalen een verleden zit, ga eens even zitten in het NU. Zet die klepel stil.
En probeer dan eens te kijken naar jezelf.
Jij, de mooie lieve Linda, NU.

Je voelt de neiging om te vluchten in je verlangens.
Probeer eens te voelen of je vlucht in het verlangen als basis pijn heeft, die je even niet wilt voelen.....waarvan je hoopt dat je het dan even niet voelt of....
Welke pijn zich aandient ( angst! ) als je er juist niet aan toegeeft.....
Je dus even niet een ad-hoc oplossing zoekt, die je vervolgens ook weer pijn bezorgt.
Misschien, als je de kracht kan vinden, om dat voor jezelf helder te krijgen ( kost ook pijn ) dat je dan je angst voorbij kan komen en dan.....is er de ruimte om jezelf aan te kunnen kijken en te zien, te voelen, hoe krachtig je kan zijn.
Ja, daar is moed voor nodig, dat wens ik je ook.
Want leven alleen maar tussen die twee uitersten....dan gaat de tijd wel verder......NU jij nog.

Liefs,
Carla.





Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.