Groeiend inzicht

geweld

    door Nij, 05/10/2008 14:53. #27811. 55 reacties, laatste


Laatst keek ik naar een gesprek van de BOS waarin vragen gesteld werden over geweld, geweld in onszelf en in onze samenleving
Vragen als moeten we geweld accepteren als een gegeven?
Hoe moeten we omgaan met dat geweld?
Er werd gesproken over subjectieve geweldservaringen, feitelijk geweld, (non verbaal en e-mailgeweld, groepsgeweld en nieuwe vormen van geweld zoals het zinloze geweld.
De kijker werd uitgenodigd stil te staan bij de vraag: welke bijdrage kan ik leveren aan de actuele geweldsproblematiek?
Mijn bijdrage is op dit moment deze vraag te onderzoeken en ook deze uitnodiging door te sturen en hier op het forum te plaastsen.



Kom ik wederom een stukje tegen van Nij die ik over het hoofd heb gezien.

Nij,

Mijn ouders hebben laatst een uitnodiging gekregen. Overigens het hele appartementcomplex waarbij de gemiddelde leeftijd ligt rond de 70 jaar.

De uitnodiging bood de bewoners een cursus aan. Hoe te handelen bij verbale en of fysieke agressie jongeren?

Omgekeerde wereld?


omgekeerde wereld???
Tja, ik was laatst bij iemand die zei dat als ik iets zie of waarnaam of gebeurde e.d. en mij dat irriteerde of ergerde enz. bijv geweld, kwetsing e.d. dat dat in mij "moest" genezen, ik vind dat nogal wat.
Maar hoe zien jullie dat?
Kan dat?


Jhon, dat is nou een goed voorbeeld van een emotioneel taboe. Maakte degeen waarbij je op bezoek was die opmerking vanuit een spirituele overtuiging?
Veel zogenaamd spirituele overtuigingen berusten op emotionele taboes en emotionele dwang. In dit geval ben je dus 'ziek' als je onvrede ervaart met geweld. Ze roepen op tot strijd tegen jezelf. En daarmee veroorzaken ze juist de afgescheidenheid.


Hoi Bram,
ik heb 't zoals jij het hebt omschreven niet waargenomen, absoluut niet als emotioneel/spiritueel/taboe/ziek zijn of afgescheidenheid e.d.


Stel je bent een roos. Maar een 'spiritueel' leider vertelt je dat je eigenlijk een tulp behoort te wezen.

Als roos weet je van nature hoe het is om een roos te zijn. Dat is de gnosis van de roos.

Maar als je als roos een tulp wilt wezen moet je allereerst de roos-gnosis van jezelf ontkennen. En dan heb je ook nog een geloof nodig. Een roos weet niet van nature hoe het is om een tulp te zijn. Als je dus een tulp wilt wezen, terwijl je in werkelijkheid een roos bent, heb je een geloof nodig dat je vertelt hoe het is om een tulp te zijn.

Als je tijdens je tulpenbestaan plots iets ervaart van je natuurlijke roos-gnosis, als je ware natuur tevoorschijn komt, zal de spirituele leidsman of het geloofsinstituut dat afwijzen en zeggen dat je daar van moet genezen. Of dat je dat moet uitbannen omdat het van de duivel is. Zoiets.


Jhon, je zei toch dat die ander beweerde dat je daarvan moest genezen?


Bram, ik denk/vermoed dan dat genezen is als: anders zien.


Okee, Jhon, aan jou de keus.


een toeschouwer denk ik


Lijkt me helemaal prima Jhon.


Ik heb ooit gehoord dat de persoon of eigenschappen die ik het meest tegensta mijn grootste leermeesters zijn.
Dit omdat dat me het meest leert wie ik ben.


#28534

Wat een heerlijk, helder voorbeeld.

Jammer dat de lijn op het forum, ( waar ik vreemd ging :-) gesloten is. Ik had dit er graag geplaatst. ( met bronvermelding.)


#28541
Ik heb dat ook ooit gehoord Linda en zag en zie het als het erom gaat als een richtingwijzer of liever gezegd een sleutel tot mijn afgesloten deeltjes.

#28529Trudy@De uitnodiging bood de bewoners een cursus aan. Hoe te handelen bij verbale en of fysieke agressie jongeren?
Omgekeerde wereld?

Tis wel fraai zeg!
Hoe kijken je ouders hier tegenaan Trudy?





@ 28541
Linda, heb je daar zelf ervaring mee, of heb je het van horen zeggen?


Bram, ik heb het van horen zeggen en heb er een eigen invulling aangegeven.
Het werd toen gezegd in de trant van wat je het meeste tegenstaat zit ook in jezelf.
Het heeft mij aan het denken gezet.

In mijn omgeving worden weleens sarcastische opmerkingen geplaatst.
Meestal heb ik niet eens door dat opmerkingen sarcastisch zijn, maar als ik het wel door heb, ga ik daar tegenin.

De vraag of ik ook sarcastisch ben kwam bij mij boven.
Ik kreeg te horen dat ik dat niet ben.
Als ik het opmerk en erop reageer, is dit vaak wel op de zelfde manier.
Zo van moet dit nu zo, of kan het niet anders.
Hoe ik op de situatie reageer dat geeft aan hoe ik ben.


#28534Bram@Als je tijdens je tulpenbestaan plots iets ervaart van je natuurlijke roos-gnosis, als je ware natuur tevoorschijn komt, zal de spirituele leidsman of het geloofsinstituut dat afwijzen en zeggen dat je daar van moet genezen. Of dat je dat moet uitbannen omdat het van de duivel is. Zoiets.

Bram in de zin zoals jij het beschrijft heb ik er zelf niet mee te maken gehad vanuit de leidsman of het geloofsinstituut.
Wel dat positieve en negatieve beinvloeding overal op de loer ligt om mee te gaan met de ander.
Wat geweld betreft als ik het even bij mezelf hou dan zie ik projectie van mezelf ook als geweld.
Het zien maakt niet dat het er niet is of niet mag zijn.
Steeds meer zie en onderken ik dat alles mensenwerk is, het van mezelf, van de ander en ook van de goeroe.





Ik wil nog iets zeggen over zogenaamde 'negatieve' emoties, zoals ergernis.
Er gebeurt bijvoorbeeld ergernis. Dat zou dan een leermoment moeten wezen, verneem ik.

De gedachte dat ergernis een leermoment zou zijn, is een gedachte, een oordeel vooraf over die emotie, waarbij die emotie niet zichzelf mag zijn, als informatie over de levenssituatie van dat moment. Want vooraf is al besloten dat ergernis een leermoment moet wezen, als een soort dogma over zulke emoties.
Zo'n gedachte vooraf laat geen emotionele openheid toe.
Emotionele openheid laat de emotie zijn wat het is, en neemt daarover pas daarna in vrijheid een besluit.

Er zijn gebeurtenissen die bij mij diepe verontwaardiging oproepen, bijvoorbeeld, zoals ik vandaag las in een nieuwsbericht, het stenigen van een vrouw omdat ze overspel gepleegd zou hebben. Die diepe verontwaardiging neem ik volstrekt serieus als een boodschap van mijn ziel over deze gebeurtenis.
Zegt dat iets over mijzelf? Jazeker, namelijk dat mijn verontwaardiging daarover voor mij een heilige zaak is.

Een ander voorbeeld. Soms word ik wakker met een verkeerde kop. Dan ergert mij alles. Dan weet ik heel goed dat ik die ergernis niet serieus moet nemen. Daarom kan ik met humor mijn vrouw waarschuwen dat mijn kop tijdelijk verkeerd staat. We kunnen daar dan zelfs samen om lachen door heel erg te gaan overdrijven.

Wat bedoel ik daarmee te zeggen? Wat ik met een emotie doe hangt helemaal af van de situatie en hoe ik als mens wil wezen.
Dogmatische regels vooraf, zoals bijvoorbeeld dat je van ergernis moet genezen, of dat alle ergernis een leermoment zouden moeten wezen, daar doe ik niet aan.
Ik zie wel. Het is namelijk altijd anders.


#28543
Die lachen erom en doen dus niet mee.

:-)


#28549
Bram

Emoties als boodschappers van de ziel, ja zo ervaar ik het ook en het de ruimte vraagt die het nodig heeft voor dat moment.
Dat herken ik wel.
Mooi het voorbeeld dat je geeft over je verontwaardiging en die van je kop die verkeerd kan staan is lachen :-)
Je zegt:
@Dogmatische regels vooraf, zoals bijvoorbeeld dat alle ergernis een leermoment zouden moeten wezen, daar doe ik niet aan.

Alle ergenis als leermoment ik ook niet..maar soms wel dan ook als boodschap van de ziel.





Prachtig Bram. Je bent vandaag zeker niet met een verkeerde kop opgestaan, of.............je hebt hem vanmorgen samen weggelachen.

Ik geniet van de manier waarop je duidelijk maakt om verre te blijven van dogma's en patronen die een mens af kunnen houden van emotionele openheid.

Dat leren van lessen, m.n. kijken naar datgene wat in mij zou zitten, wat ik niet prettig of juist zou vinden bij een ander....ik heb het getoetst bij mijzelf in de praktijk, maar kwam er niet uit. Werd er eigenlijk alleen maar bozer om. :-)

Trouwens je laatste zin: Het is namelijk altijd anders.... geeft, voor mij, de dynamiek aan van het leven.

Ik ben het helaas kwijt, maar ik herinner mij een gedichtje van Annie M.G., waarvan de strekking is:..... zij heeft het over iemand die ALTIJD en OVERAL en onder ALLE OMSTANDIGHEDEN alleen maar lief was, sprak en deed. Ze nam zich voor, wanneer ze met die persoon langs de gracht zou gaan wandelen, deze toch echt een duwtje zou geven.

:-))





Bram, je schrijft: De gedachte dat ergernis een leermoment zou zijn, is een gedachte, een oordeel vooraf over die emotie, waarbij die emotie niet zichzelf mag zijn, als informatie over de levenssituatie van dat moment.

Die gedachte als ze er zo al is, is nooit vooraf, kan dat volgens mij ook niet zijn.
Er is bv. ergernis en ik reageer op een bepaalde manier. Vooraf weet ik niet wat mij ergert het vindt plaats.
Achteraf is er een gevoel van O ja in dit soort situaties reageer ik zo.
Doordat er soort gelijke situaties hebben plaats gevonden herken ik het.

Ook al heb ik weet van de situatie, wil dat niet zeggen dat ik anders ga reageren.
Ik heb er weet van dat ik zo reageer.
Dit weten is, volgens mij kennis van het zelf hebben/krijgen.







Het valt je dus op, Linda, dat je in verschillende gelijksoortige toestanden op gelijksoortige wijze reageert. Die overeenkomstigheid, daarvan meen dat je dat kennis is van het zelf?


Ja ik denk dat bewust worden hoe ik in bepaalde situaties reageer mij laat zien hoe ik ben.
Wat ook plaats vindt, is het me afvragen waarom die situatie plaats vindt.
Niet altijd vind ik daar antwoorden op, maar het gebeurt wel dat alles ineens lijkt te passen.


Linda, zou je dat terugkerende reactiepatroon, nu je het in de gaten hebt, ook kunnen doorbreken?


Hi,

Je stelt die vraag aan Linda over een terugkerend reactie-patroon.
Wil graag even mijn ervaring daarmee hier met jullie delen.
Ik vind dat het moeilijkst wat er is!
Het lukt soms wel, hoor. (als de emotie's niet té heftig zijn)
Ik heb het wel in de gaten en weet dat ik de emotie's die op zo'n moment om de voorrang knokken niet moet onderdrukken/bevechten en gewoon even moet laten zijn voor wat het is...................maar meestal bedenk ik dat pas achteraf.......en heb ik weer gewoon gereageerd zoals ik altijd deed......pffffffff!

Groet,
Doriene


#27811@Vragen als moeten we geweld accepteren als een gegeven?
Hoe moeten we omgaan met dat geweld?

Waarom weet ik niet maar vragen over geweld, goed en kwaad boeien me sinds een tijd meer dan anders.
Nu las ik dat vanavond filosoof Hans Achterhuis in een documentaire van Profiel aan het woord is over de zoektocht naar de vraag of geweld onvermijdelijk is.

De vraag die me boeit is, is geweldloos verzet een utopie of is geweld juist onvermijdelijk zowel op micro als op macro niveau?
Op dit moment denk ik dat ik enkel invloed kan hebben op een betere wereld door zelfreflectie.
Denk tegelijkertijd ook misschien is dit te simpel toch dan besef ik dat dit niet simpel is.
Hoe zien jullie dit?
Hebben wij invloed op geweld?







Nij, ik denk dat we alleen invloed hebben op innerlijke vrede, en dat zo ieder voor zich een steentje bijdraagt. Dat alleen zo een verandering kan komen. Micro = macro


Ik las het stukje van Hans Achterhuis ook in de krant, en ik denk dat het doel de middelen niet heiligt.
Want als we nu geweld zouden toepassen om een bepaald doel in de toekomst, dan gaan we voorbij aan het NU. En dit eeuwige NU is alles wat we hebben…..
Ik denk misschien dat de enige die kwaad doet de menselijke onbewustheid is.


Dank voor je reactie Yvonne.
Het pruttelt nog bij mij, ik weet er eigenlijk geen antwoorden op en die zijn er denk ook niet dan dat ik zie dat de geschiedenis zich herhaalt.
In mijn omgeving merk ik weleens dat mensen mij mee willen trekken in hun overtuiging en negatieve beeld dat ze van de wereld hebben.
Ja ik denk ook vanuit de innerlijke vrede en bewustwordin wij ons steentje bijdragen.


Bram je vraagt mij: Linda, zou je dat terugkerende reactiepatroon, nu je het in de gaten hebt, ook kunnen doorbreken?
Dat weet ik eigenlijk niet.

Omdat de reactie plaats vindt nadat de situatie heeft plaats gevonden en het besef hiervan pas daarna komt.
Ook weet ik vaak niet hoe ik de situatie zou kunnen veranderen of om zo te reageren dat het een andere uitkomst geeft.
In ieder geval is er wel een soort wil die het wil veranderen.

Wat ook iets is iedereen hoeft zich niet naar mijn ideaalbeeld te voegen.
En als ik een inzicht krijg in het waarom
dan weet ik helemaal niet meer.


Nij, ik vraag me af of dat wat in de Christelijke leer met “erfzonde” wordt aangeduid, zou dat niet zo bedoeld zijn dat je het doel van het menselijke bestaan mist, net zoals een boogschutter zijn doel mist. Dat je onhandig en blindelings leeft, en daardoor leed berokkent. Als je deze term zo ontdoen van zijn verkeerde interpretatie, wijst hij misschien wel naar de onbewustheid van het menselijke bestaan?


Yvonne, bij ons in de kerk wordt verteld dat zonde in de oorspronkelijke taal(Grieks?) betekend het doel missen.
Mijn opa zei hierover vroeger:"zonde is droog brood eten en boter op je kont smeren".
Erfzonde vind ik een verschrikkelijk begrip en heb medelijden met wie hieraan gebukt door het leven gaan.

Jouw interpretatie komt overeen met de mijne.
Er vind leed plaats, volgens mij niet alleen door onbewust door het leven gaan.
Wel kan veel leed worden verzacht als we omzien naar en begrip hebben voor de ander.



@wel kan veel leed worden verzacht als we omzien naar en begrip hebben voor de ander. Ja, linda inderdaad, vind ik ook maar ook de balk in ons eigen oog verwijderen......Misschien begint alles wel bij onszelf.Micro = macro
Waardoor vindt door jou nog meer leed plaats Linda?


Linda, correctie ik bedoel; volgens jou.


Yvonne, leed is er.
Ziekte, ongelukken, dood vindt in ieder (mensen) leven plaats en ook al leef je bewust. Sommig leed kan misschien voorkomen worden maar geldt volgens mij in de meeste gevallen niet.

Wel kan de ander geholpen worden als die leed ervaart.
Dit lijkt makkelijker dan het is, niet iedereen verteld mij hoe het gaat, en ik zie niet altijd aan de ander dat er wat is, wat ook gebeurt is dat er na verloop van tijd verondersteld wordt dat het leed nu wel verwerkt moet zijn.
Wat ik ook bemerk is als ik( men) zelf leed onderga dan denk ik meestal niet dat de ander ook op dat moment leed kan ervaren.



Dank voor je antwoord Linda.


#28587

Hoi Yvonne
Erfzonde, het woord zegt het denk ik al, dat je bij je geboorte al zondig bent.
Ik vind het te gek voor woorden, heb het dan ook nooit geloofd.
Ik geloof wel dat onwetendheid en onbewustheid leed teweeg kan brengen en ook dat de mens opzettelijk leed kan veroorzaken door eigen pijn te projecteren op de ander om het zelf niet te hoeven voelen. Micro en macro.
Sterker..om zichzelf iemand te voelen.
Soms alleen al om de kick.
Mensen, jongeren, die zich niet gezien weten, zich niet kunnen uiten en het onderhuids gaat woekeren tot het escaleert en rampen niet te vermijden zijn.
Of..ziek worden.
Daders ik vind het ook slachtoffers toch ook zeker niet zonder gepaste straf voor hun daden verder mogen.
Mijn intentie is en blijft de mens te willen blijven zien, toch ook de daden en ja ik kan van veel gruwelen.
Zo wil ik nog kijken naar Zembla over kinderporno en sekstoerisme in Brazilië.
Ik heb erover horen praten maar ik denk dat ik het voorbij laat gaan en maar niet kijk.




#28596

Hoi Yvonne,
Respect voor jou als individu. Toch wil ik je vragen: waarom ( oeps) de realiteit niet onder ogen zien?

:-)


#28597
Bedoel je mij Trudy? :-)


Hallo Trudy. Ik denk dat er pas veranderingen kunnen komen als er fundamenteel iets aan (het collectieve) bewustzijnstoestand verandert. Als we bijv. kijken naar het communisme, wat oorspronkelijk is geïnspireerd door edele idealen is een goed voorbeeld van wat er gebeurt wanneer mensen proberen de uiterlijke werkelijkheid te veranderen zonder dat er een verandering van hun innerlijke bewustzijnstoestand aan voorafgaat. Ook ander gewelddaden zullen pas eindigen wanneer er innerlijk iets verandert. Dat denk ik en ik hoop dat ik hiermee je vraag beantwoord.
In de tussentijd geef ik natuurlijk wel de hongerigen te eten en de dorstigen te drinken. Ik doe wat ik kan doen. Maar ik kan geen vrede teweegbrengen, wel innerlijke vrede.


@Erfzonde, het woord zegt het denk ik al, dat je bij je geboorte al zondig bent.
Ik vind het te gek voor woorden, heb het dan ook nooit geloofd.
Nij, zo heb ik het ook nooit geloofd! zie #28587


#28600@Nij, zo heb ik het ook nooit geloofd! zie #28587

Ja dat begreep ik zo ook van je Yvonne.
Sorry als ik hierin onduidelijk was.


nij, je was niet onduidelijk, maar hier wil ik echt geen misverstand over!


#28602

Ja dat begrijp ik Yvonne.


#28598
Sorry,
Ja, ik bedoelde Nij.

:-)


o.k. Trudie, geeft niet.


#28597Trudy@Respect voor jou als individu. Toch wil ik je vragen: waarom ( oeps) de realiteit niet onder ogen zien?

Welke realiteit bedoel je Trudy?
Het is een realteit dat het gebeurt en waar ik van weet.
Ik kan kiezen of ik ernaar wil kijken en ik heb besloten dat ik liever een wandeling in de buitenlucht maak.
Ik koos voor het laatste en heb ervan genoten :-)


#28606

Nij ..... ik heb ook niet gekeken.

Heb even wat tijd doorgebracht met dierbare.

:-)


Sinds kort bezoek ik dit forum, prachtig deze plaats om te leren innerlijke processen te benoemen/beschrijven en van elkaar in alle vrijheid en openheid te mogen leren. De onderwerpen liggen mij na aan het hart en hoewel nog wat onwennig om mijn bevindingen op papier te zetten doe ik bij deze toch een poging.

Als een emotie zich aandient en ik het veroordeel, omdat het niet past in het beeld dat ik van mijzelf heb, dan voelt dat als een vorm van geweld tegen mijzelf. Als ik vervolgens die reactie weer veroordeel dan zit ik vast in een patroon.
Als een emotie ervaren wordt als informatie over mijn situatie op dat moment en ik het oordeelloos kan laten zijn, omarmen, dan is er het besef dat het is zoals het is. Niets menselijks blijkt mij vreemd maar door deze aandachtige gewaarwording is wel keuzevrijheid om te handelen ontstaan. Dat ervaar ik als een leermoment. Naar mijn ervaring wordt dan het onbewuste reactie patroon doorbroken (ben momenteel erg bezig met loslaten van gedragspatronen).

In die zin kan ik mij wel voorstellen dat je zegt te kunnen leren van een ander als hij/zij een (heftige) emotie in je oproept. Het leren voelt dan als bewust worden van nog onbegrepen emoties in mijzelf (ik word geraakt door de ander) en mijn handelen daarop (onbewuste patronen).

Niet alleen mijn eigen patronen worden zichtbaarder ook die van anderen. Daardoor kan ik ook de ander de ruimte geven die ik aan mezelf leer geven en doe zo de ander, op dat moment, ook geen geweld meer aan. Zo voelt het toch dat de veranderingen van binnenuit beginnen en in relatie tot de ander doorgegeven worden. “Jij bent de wereld.” Een uitspraak die lange tijd voelde als een abstract begrip, moeilijk te bevatten, begint zich langzaam maar zeker in mij te ontwikkelen in de praktijk van alledag. Het is vallen en opstaan , het is leven.


Marianne, van harte welkom op dit forum. En wat een mooie eerste bijdrage! Dank.


Wat fijn Marianne dat jij mij een blikje gunt in jou beleving.

Dank je.

:-)


Marianne, mooi verwoordt.


Wat een hartelijk welkom. Dank aan allen en speciaal aan Trudy, lees net over jouw verlies van vanmorgen... het raakt mij dat je dan toch direct ruimte vindt om een nieuwkomer te verwelkomen. Wat ruimhartig, ik wens veel sterkte en steun toe!


Hoi Marianne,

Vaak ben ook ik een nieuwkomer. Zoals bv. in Zuid-Afrika.
Weet je wie mij daar als 1 van de eerste in haar armen sloot?

Juist!

:-)


#28602@nij, je was niet onduidelijk, maar hier wil ik echt geen misverstand over!

Graag wil ik hier nog even op terugkomen Yvonne.
Ik vind wel dat ik in #28596 onduidelijk geweest ben en ook aan jou voorbij gegaan ben.
Ik besef door jouw reactie, mijn woorden die niet persoonlijk bedoeld waren, teveel ruimte liet voor eigen persoonlijke intrepetatie.
Zou dat niet het geval zijn geweest, er voor jou geen twijfel over misverstand zou zijn geweest.






Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.