Groeiend inzicht

logion 45

    door michael visser, 02/01/2009 08:19. #30624. 87 reacties, laatste

Ideen verlaten nooit de denker. Mind in de Engelse taal, misschien denkgeest in het Nederlands, is een verzameling van gedachten, ideen. Oorzaak en gevolg staan nooit apart. Sterker nog, geen gedachten, geen denkgeest. No thoughts, no mind. Zonder schepping ben je geen Creator/Lieve Heer. Als je gevuld bent met liefde dan is er geen plaats voor iets anders en alles dat uit je voorkomt is uit liefde geboren. Je denken is scheppend, want de levensenergie stroomt door je heen en zal resonant werken op de levensbron in alles en iedereen. Als je liefde onderdrukt met een bewustzijn van iets anders dan liefde, dan ondervind je daarvan het resultaat: dood! Je bent dood want de levensenergie stroomt niet door je heen en je dooft de resonantie in jezelf en je probeert alles en iedereen naar beneden te halen in je zelf-gemaakte black hole. Zo is het maar net. Er is geen neutrale actie van de denkgeest mogelijk. Dus ben je de weg en het leven of je bent dood. Maar God schiep geen dood en dood zijn is dus een illusie die je jezelf aandoet.


Ik vind dit een heel mooi stukje Michael, kort en bondig, dank je!

Liefdeloze gedachten zijn inderdaad dodend.
En dood zijn is een heel vervelende illusie..
Dus kiezen we maar voor weg en waarheid!

groet,


Misschien wel een goed idee om het bij logion 45 te plaatsen!



Zijn er hier mensen die oprecht in liefde leven?

Of wordt oprechte liefde gezien als fenomeen waar wij naar uitreiken omdat wij
voortdurend het tegendeel ervaren?

Zijn mensen oprecht mededogend?

Of laten wij bij bedreiging onze tanden zien? Zit er een wolf diep verscholen?

Zijn wij bereid ons levende leven te verlaten
in de plaats van iemand anders?



De wijze van leven zoals door Michael bedacht noem ik emotionele dwang, irreëel, onwerkbaar en alleen maar leidend tot emotionele ellende, zoals ook alle ideologieën over een politieke heilsstaat tot ellende hebben geleid.
Het is een bedenksel, meer niet, dat in het levensontwerp van Michael moet dienen als een emotioneel keurslijf. Maar het leven is sterker dan dat, en kent ook veel meer emoties dan alleen liefde, gelukkig maar.


#30628 Zijn er hier mensen die oprecht in liefde leven? Kan jij het Harry?
Of ik het kan? Misschien zijn er momenten dat ik het dat ik het gedaan heb of dat ik het doe.
Wanneer dat plaats vind is de angst er niet , er zijn dan geen gedachten van wat als, stel je voor dat.
Ook naderhand vind ik het niet bijzonder, niet iets om over op te scheppen.
Doet de ander iets onbaatzuchtig, ja dat vind ik heel bijzonder.

Reik ik er naar uit omdat ik voortdurend het tegendeel ervaar?
Nee want zo ervaar ik het niet. Het één en het ander het hoort bij elkaar, als het één er niet is kan ook het andere niet worden beleefd.
Als na een periode van zonneschijn het gaat regenen, kan ik de regen niet fijn vinden, maar ik waardeer het dan meer als de zon weer schijnt.
Door de regen kan het zelfs aangenamer zijn dan ervoor.


Ieder zijn meug Bram!
:-))


Leo, niet iedereen hoeft het met elkaar eens te zijn.
Het ware hoe vreemd het ook klinkt kan voor ieder anders zijn.
Alleen ik kan bepalen wat waar is voor mij.


#30628
@:
'Zijn mensen oprecht mededogend?
...Of wordt oprechte liefde gezien als fenomeen waar wij naar uitreiken omdat wij voortdurend het tegendeel ervaren?'

Hoi Harry,

Ik ervaar beslist niet voortdurend het tegendeel.
Jij ook niet denk ik. Toch?

Als je de ellende ziet die er in de wereld is, zou je inderdaad zo kunnen gaan denken.

Je hoeft van mededogen toch ook geen tragedie te maken?
Het is een heel mooie eigenschap en veel mensen bezitten die. Het is Liefde.
En die Liefde verlicht het lijden.







Dat is heel juist, Linda, wat je zegt in
#30632 !
Dat spreek ik ook beslist niet tegen.


Nee Leo, daar ga ik ook van uit. Ik had echter moeite hoe je in #30631 reageert.


Nou Linda, dat komt omdat de harde wijze waarop Bram reageert op Michael mij niet bepaald meedogend in de oren klinkt.

En ik meen toch dat het de moeite waard is om eens goed te luisteren naar wat Michael daar probeert duidelijk te maken.
Ik weet het zonet nog niet.., of het niet veel meer is dan alleen maar een starre ideologie....
Voor hem ( Michael ) hoop ik dat het in elk geval veel meer is dan dat.
:)


Beste Leo,
De boeddhisten doen een belofte. Ze beloven terug te keren na hun dood, ook als ze zelf verlossing hebben ervaren, net zo lang tot alle mensen verlost zullen zijn uit Samsara. Die belofte berust op mededogen, is daar zelfs de ultieme expressie van.

Samsara bestaat uit zelfgeschapen wanen. De verlossing bestaat uit bevrijding uit die zelfgeschapen wanen. De zienswijze van Michael klinkt mij als een schoolvoorbeeld van een zelfgeschapen waan in de oren, die zoals de boeddhisten dat zeggen (en die term vind je ook in de gnostiek) geen wortel heeft in de werkelijkheid. De boeddhisten noemen dat ook wel 'de leegte' van Samsara.

Hoe weet jij dat mijn reactie op Michael niet op mededogen is gebaseerd?





Leo, op mij kwam het over dat Bram niet Michael afviel maar zijn ideeën, en dat jij Bram afviel.
Natuurlijk kan ik het ook mis hebben, ik reageerde op gevoelens die op dat moment heel sterk waren.


Beste Bram,
Er zijn vele wijzen waarop de 'verlosten' ,
en geestelijke meesters, zowel vanuit de geestelijke wereld als door vrijwillige wedergeboorte hun liefdewerk op aarde kunnen en willen voortzetten.
Ja, verlossing betekent inderdaad bevrijding uit de zelfgeschapen wanen.

..Of Michael dit niet ook al wist is mij natuurlijk niet bekend.
Maar waarom zou je dat vooropstellen?
Het is volgens mij een oordeel dat best wel eens onterecht zou kunnen zijn.
En dan klinkt het in de oren van een ander wellicht weer minder mededogend.
:)


Ja Linda, ik begrijp wat je bedoeld.

groetjes,


Door mijn reactie op Michael heb ik geprobeerd de keuze duidelijk gemaakt waarvoor jij staat, waarvoor nagenoeg voortdurend iedereen staat, die tussen waan en werkelijkheid.
De wanen die de spirituele gevangenschap scheppen gaan natuurlijk altijd over zulke mooie dingen als liefde en zo. Daarom zijn ze zo verleidelijk.

Vervolgens mag jij helemaal zelf kiezen, Leo, waar je je oren naar wilt laten hangen. Die vrijheid wil en kan ik je niet afnemen, maar ik wil wel heel erg duidelijk maken dat er een keuze is en waaruit die volgens mij bestaat.


Wie zegt dat ik mijn keuze niet al lang geleden heb gemaakt?
Dat veronderstel jij maar, en tevens veronderstel je dat dat dan wel de verkeerde keuze zal zijn.

Bovendien heb ik MIJN keuze gemaakt en niet die van Michael !
En ook niet die van jou, want die ken ik niet. Wat Michael zichzelf voor keuzes stelt weet ik evenmin.
Ik heb alleen gezegd dat het goed is om zonder oordeel naar de ander te luisteren.




Ik laat het hierbij, Leo.


Dank je Bram!



Nee Linda dat kan ik niet.Ik zal de laatste zijn die claimt dat te kunnen.
Wanneer iemand wel claimt dat te kunnen
dan word ik altijd een beetje argwanend.

Want hoewel misschien veel mensen zo´n
situatie als wenselijk achten, zijn er maar weinigen die in permanente staat van onvoorwaardelijke liefde kunnen verkeren.
Dat wil zeggen permanente onvoorwaardelijke acceptatie van hetgeen dat is.

Ik ben geen moralist.Heb mijn eigen zaakjes
nog niet op orde.Ware dat allemaal wel zo geweest dan nog had ik geen recht van spreken.

Onderdrukking van de flow van het leven, met alles wat daarin is,levert naar mijn ervaring pijnlijke excessen op.

Excessen die ik bij mezelf overigens niet uitsluit.


Harry, bedankt voor je openhartige antwoord.


#30645Harry@Want hoewel misschien veel mensen zo´n
situatie als wenselijk achten, zijn er maar weinigen die in permanente staat van onvoorwaardelijke liefde kunnen verkeren.
Dat wil zeggen permanente onvoorwaardelijke acceptatie van hetgeen dat is.

Ik vermoed ook dat er op de hele wereld maar een enkeling is die in een permanente staat van liefde verkeert.

#30632#Het ware hoe vreemd het ook klinkt kan voor ieder anders zijn.
Alleen ik kan bepalen wat waar is voor mij.

Het klinkt mij niet vreemd in de oren Linda.

#30642Leo@Ik heb alleen gezegd dat het goed is om zonder oordeel naar de ander te luisteren.

Op zich denk ik zeker dat het goed is Leo om dat te doen of althans de intentie te hebben.
Van mezelf weet ik dat ik vaak niet zonder oordeel luister. Ik vind het best wel een kunst om die in de gaten te krijgen en dat wil niet zeggen dat ze er dan niet meer zijn.
Ik ben heel benieuwd eigenlijk hoe dat bij anderen is...

#30637
Mooi bijdrage Bram.





Hallo lieve allemaal. Eerst eens een gelukkig nieuwjaar. En dan een vraag.
Bij voorbaat, allen, ik heb soms maar een klein begrijpertje dus misschien zie ik de dingen niet zo duidelijk.
Maar wat zegt Michael nou verkeerd? Ik zie hier van alles voorbij komen en begrijp niet zo goed waarom.

Liefde is toch mooi en scheppend?
Onderdrukte liefde leidt, evenals onderdrukte boosheid tot frustratie lijkt mij.

Boos worden is menselijk, boos blijven is duivels zegt men wel eens.
Een eerste boosheid kan verhelderend werken maar een blijvende boosheid haalt vaak beide partijen naar beneden.
Michael noemt dat dood, ik noem het stilstand op een bepaald punt, want er blijven ook nog een heleboel dingen over waar je niet boos over bent. Dat hoop ik ten minste.

Ja, Michael, je stelt het een beetje zwart wit, maar er is ook grijs.

Het laatste regeltje, God schiep geen dood en dood zijn is een illusie kan dan ook betekenen, dat mensen niet echt boos of slecht zijn (al zou je dat soms zeggen alsje het nieuws ziet). Dus misschien wil Michael wel met veel omhaal zeggen: Laten we van elkaar houden, want liefde maakt blij en geeft energie. Alleen.... het mag geen dwangmatige opgelegde liefde zijn natuurlijk.
Soms kun je wel van in jouw ogen "onmogelijke" mensen houden als we ze proberen te begrijpen door er eens mee te praten. Soms lukt het en zie je een klein beetje de wereld van een ander en het "waarom" van iemands handelen.

Annette


#30647 Hallo Nij, ik denk dat wanneer je het oordelen uit wilt schakelen, dat je daarmee dan ook de geraaktheid kunt verliezen.
Hiermee loop je misschien wel de kans de liefde buiten te sluiten.

Ik vind dit mooi verwoord in logion 65

Groetjes Yvonne


#30647

Ja dat denk ik ook Yvonne.
Ook oordelen is een deel van de werkelijkheid.
Idd heel mooi verwoord in logion 65

groetjes


Hallo allemaal, het is Michael hier. Ik heb zojuist door all reacties heen gelezen en wil graag wat meer met jullie delen in mijn ervaring.

In 1992 onderging ik een spontane verlichting. Ik gebruik hier het woord verlichting omdat ik geen beter woord voor deze ervaring ken. Wat ik in logion 45 las is inderdaad 1 manier om uit te drukken wat ik ervaar. Verlichting betekent voor mij dat mijn denkwereld weer centraal is vanuit de bron van het zijn. Dit noem ik liefde.

De vertaling van het Arameische woord als Zonde in de bijbel is al voor een lange tijd als fout verklaard. De juiste vertaling zou "on the mark" zijn, een begrip gerelateerd aan boogschieten, waar de pijl dus "bull's-eye" gaat. Zonde is dus voor mij een begrip van hoe je je denken gebruikt. Is het "on the mark", of gaat het in een andere richting?

Het gebruik van je denken geeft een resultaat in het hier en nu. Als je iets discusseert met het idee van dat is goed en dat is fout, bezig je jezelf met een aktie van het denken dat heen en weer gaat, van links naar rechts en weer terug. De vraag voor mij is, waarom? Als je echt toegeeft dat je niet weet wat goed of kwaad is, dan is elke conclussie die je maakt niets waard, want je weet immers niet wat juist is.

Als ik mijn denken gebruik om heen en weer te gaan, ik heb gelijk - jij bent verkeerd, ervaar ik mijn energie, mijn zijn, mijn wezen als gecondenseerd, zwaar, gefrustreerd en ik ga zoeken naar een manier om hiervan te worden bevrijd. Ik wil deze weg echter niet meer en dus heb ik die sinds mijn moment van verlichting voorgoed laten gaan.

Ik kies sindsdien voor de geest (geest of spirit in het Engels gebruik ik als een begrip voor energie, de energie van mijn zijn) waar ik happy ben. Die geest produceer ik zelf door mijn denken niet te laten verliezen in iets anders dan de liefde. Liefde is dan voor mij niet een begrip dat voor een emotie staat, maar een begrip dat staat voor de ervaring van mijn eigen zijn. Liefde is dan iets dat geen oppositie kent.

Dus, Bram wanneer jij mijn woorden analyseert, ongeacht tot welke conclussie je komt, gebruik jij je denken op een bepaalde wijze. Je gebruikt het op een analytische wijze. Analyse is dualiteit. Jouw denken is dan gebaseert op een geloof dat je weet wat juist is en wat fout is. Je leest mijn woorden en je geeft aan hoe die te categoriseren. Het punt is hier dat jij het gevolg krijgt van die manier van denken.

Ik ben Christus, ik sta naast Jezus, schouder aan schouder en Jezus staat naast mij schouder aan schouder. Jij staat daar ook, maar kun je ons zien zoals wij schouder aan schouder staan? Is dat jouw ervaring?

Zolang iemand denkt op een analytische wijze, dooft die de Christus ervaring in zichzelf. Zo iemand toets dan een broeder aan zijn/haar eigen conclussies en ideen.

Ja, inderdaad, je kunt niet door het aardse leven gaan en geen oordeel maken. Dus in plaats van dit te bevechten sluit ik het bij me in. Als je kiest voor de liefde, kun je hier (de wolk van conclussies) doorheen kijken en contact maken met het ware zijn van een broeder.

Zodra je een splinter in het oog van een ander ziet, is dat dan niet een reflectie van de balk in je eigen oog? Is dat dan niet een signaal om je niet te verliezen in een denken dat komt van een overtuiging dat je weet wat juist is en wat fout is?

Waar concentreert Jezus zich op?
In de bijbel wordt hij ondervraagt door Pilatus? Jezus antwoord: jouw woorden, niet die van mij. Ik hoor dit als: jouw gedachten-wereld en ervaring Pontius, niet die van mij. Ik doe hier niet aan mee! (De analytische denkwereld)

In de bijbel hangt Jezus aan het kruis en het is allemaal niet zo leuk meer. Inderdaad, het denken in de liefde maakt je niet immuun tegen de horrors van het menselijke bestaan. Jezus zegt tegen zijn naaste gekruisden: als je mij wilt geloven, zijn we vandaag nog allemaal in de hemel. Ah ... is dat niet een focus!

Deze keuze, hoe je je denken gebruikt, is een keuze, geen dogma. Het is een feit dat een ieder het gevolg krijgt van hoe hij of zij kiest zijn denken te gebruiken.

Voor mij in logion 45 is dat wat Jezus aan geeft.

Ik hou van jullie!



Hallo Annette, ik vind liefde inderdaad een mooi iets, en de ander proberen te begrijpen ook heel waardevol.

Je schrijft: Boos worden is menselijk, boos blijven is duivels zegt men wel eens.
Dit geldt volgens mij ook voor liefde, er zijn situaties die bv. tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel ingaan en zich steeds blijven voordoen.
Als ik dan lief en aardig blijf doen ontken ik mijzelf en de situatie verandert niet.
Boos worden lijkt misschien niet liefdevol maar zou het toch kunnen zijn.

Met het idee dat God geen dood schept ben ik het overigens niet eens( hopelijk kom ik hiermee niet op de brandstapel).


Hoi Linda, ik denk ook niet dat je jezelf moet ontkennen. Dan hoopt het maar op en volgt er een ontploffing. Maar een goed gesprek kan veel helpen en soms is meer nodig.

Als ik junkies in mijn winkel had zorgde ik er voor dat ze niet konden stelen. Deden ze het toch gaf ik ze onverbiddelijk door aan de politie. Maar... aan de andere kant als ik er een zag die honger had haalde ik een broodje voor ze. Ze kenden mij en ik kende hun. En dat is goed en verhelderend.
Je hoeft niet elke situatie te nemen zo hij is. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
Maar je moet de zonde haten en niet de mens en dat verschil zien we vaak niet. Ik niet ten minste

groetjes Annet



@30648
Annette, liefde is een mooi iets, daar zullen we het wel over eens zijn. Vandaar dat je vaak, ook hier op dit forum, tegenkomt de opvatting dat je er spiritueel pas bent als je alleen nog maar liefde ervaart. Als je die overtuiging toegedaan bent, is de kans groot dat je je gedrag gaat modelleren aan de hand van je gedachten over wat liefde is. Dan handel je niet vanuit de ervaring van liefde, niet vanuit liefde zelf dus, maar vanuit gedachten over liefde. En dat is geen liefde.

Een mentale fantasie over liefde, hoe fraai spiritueel ook geformuleerd, eventueel met een beroep op een verlossingservaring, is geen liefde. Liefde bestaat niet uit gedachten. Liefde is een toestand waarin je kunt verkeren. Of niet.

Om werkelijk liefde te kunnen ervaren, met nadruk op ervaren zodat je handelen daaruit als een vanzelfsprekendheid voortvloeit, is emotionele openheid een voorwaarde. Je kunt de diepe liefde die tot de grond van het bestaan behoort alleen ervaren als je de vensters van je ziel volledig opent, zonder voorwaarde.

Maar juist de pantsering van je gemoed door het bedenksel dat er alleen nog maar liefde zou moeten wezen, en allerlei bedenksel daar nog omheen, sluit je ziel af voor de ervaring van die liefde. Op zo'n glimmend spiritueel pantser kaatst alle liefdeservaring af. Vandaar dat mensen die de absolute liefde prediken vaak zo koud overkomen, ook op dit forum.

En wat mij betreft: ik verbeeld me dat ik dat soort koude gedachten over de liefde op grote afstand ruik.


Michael je schrijft: "Ik hou van jullie!"
Misschien tot je teleurstelling laat ik je weten dat ik niet van jou hou, want ik ken je niet. Ik ben ook niet gesteld op dit goedkope soort liefde. Daar is echte liefde mij te mooi, te waardevol en vooral te waardig voor.



En wat die verlichtingservaring betreft: zie logion 10.


maar Bram toch...
Je schrijft ik hou niet van je want ik ken je niet en tegelijkertijd ruik je koude gedachten over liefde op grote afstand.

Als iemand alleen over liefde praat en zwijmelt, ja, dan krijg je koude liefde.
Maar dat weten we toch niet van Michael?

Nu zeg je, ik hou niet van je, want ik ken je niet. Maar dan kun je dat toch ook omdraaien. Bij voorbaat geef je iedereen het voordeel van de twijfel en pas als iemand "koude liefde bedrijft" (vergeef me de uitdrukking) houd je niet meer van hem/haar.

Ik probeer jullie echt allemaal te begrijpen,maar dit vind ik zware kost.

Ik houd vanavond maar van de hond en het konijn. O ja en van mijn Henk

annette


#30657@Als iemand alleen over liefde praat en zwijmelt, ja, dan krijg je koude liefde.
Maar dat weten we toch niet van Michael?

hoi Annette

Wat we wel van Michael weten is wat hij hier schrijft over denken en liefde en dualiteit en meer.
Dat kan bij een ieder oproepen wat het oproept, toch?

groetjes




maar Nij, dan hoef je toch niet van het slechtste uit te gaan?

Als hij de liefde wil verkondigen is dat toch mooi. Iets anders kan hij op dit scherm niet laten zien.

Ik zie geen kwaad in zijn schrijven.

Annette


#30655.....brrr...

..Is me dát ff schrikke.!
:-/


Ik moet eerst dit zeggen: Ik ervaar een fantastische passie die doorkomt met alle reacties. Ja, ik weet me niets voor te stellen over koude gedachten ruiken over een grote afstand. Toch komt het me voor dat er daar een uitspraak is geboren uit grote passie, gedrevenhied op zijn minst.

Bram, als je jezelf kent is er geen misterie meer. Je kent je broeder als jezelf!

Ik vind de logion 10 echt heel prachtig en ja sinds mijn verlichting ben ik niet meer wie ik dacht te zijn. Sorry Bram, ik kan niet meer terug gaan naar mijn oude identiteit.

Ik ga nu logion 65 lezen en laat dan weer van me weten. Liefde geven is liefde ontvangen voor mij.

O ja, nota bene, er zijn geen vreemdelingen in God's schepping!

Met veel dank aan allemaal, Michael


Annette, misschien wil je het verhaal van de drie roodborstjes nog eens lezen. En vraag je dan af tot welke categorie de bijdragen van Michael behoren.


Afstand scheidt slechts lichamen,
niet de geesten.


Jhon, jij spreekt een waarheid, maar die waarheid is slechts een gedachte en geen deel van de werkelijkheid. Jij gelooft kennelijk in die gedachte en daarmee stap je uit de werkelijkheid, en schep je je eigen afgescheidenheid van de bron.

Ik maak in alle vrijheid keuzes, los van dit soort bedachte waarheden. En zoals je vast hebt gemerkt neem ik soms dus nadrukkelijk afstand.


Mijn inzet op het spirituele pad is het opheffen van afgescheidenheid, voor mijzelf en voor anderen. Ik noem dat de afgescheidenheid van de bron. Dat mag je ook God noemen, of wat dan ook.
Diezelfde inzet kun je ook vinden in verschillende spirituele tradities zoals het boeddhisme, het daoïsme, het sufisme en de gnostiek.

Die afgescheidenheid is geen deel van de werkelijkheid. Die wordt door de mens zelf aangebracht. De manier waarop dat gebeurt is door het scheppen van een schijnwerkelijkheid en daar dan in gaan wonen. Die schijnwerkelijkheid wordt bedacht, hij bestaat slechts uit gedachten. Je gaat in die werkelijkheid wonen door erin te geloven alsof het de werkelijkheid zelf is.

Er is een wezenlijk verschil tussen overgave aan de werkelijkheid en het wonen in een schijnwerkelijkheid. De overgave bewerkt de eenwording. Het geloof in de schijnwerkelijkheid veroorzaakt de afgescheidenheid. Inzicht in dat verschil is een belangrijk onderdeel van het spirituele pad.

Het ontwerp van zo'n schijnwerkelijkheid kan er heel mooi en aantrekkelijk uitzien, zoiets als de hemel. In een van de gnostische teksten staat: Ook de duivel moet zich bedienen van het licht, want anders zou niemand hem volgen. Liefde is een prachtig lokmiddel, omdat we allemaal verlangen naar liefde. Hoe mooi zou het niet zijn om te wonen in een werkelijkheid waarin alleen nog maar liefde is!

Wie zichzelf voorneemt voortaan alleen nog maar in onvoorwaardelijke liefde te leven, en alle andere ontroeringen van de ziel wil uitbannen (dat wil zeggen: de Christus in zichzelf doden, zie logion 65), zal als gevolg daarvan permanent in de schuld staan ten opzichte van de eigen o zo nobele intentie. Daarmee begint ook een permanente strijd tegen jezelf, want steeds weer opnieuw, na elke mislukking, moet je proberen alsnog te voldoen aan je zelfgeschapen droom van liefde. In die strijd zul je steeds krachtiger geloofsovertuigingen moeten inzetten, en daarmee wordt de afgescheidenheid almaar groter.
En zo schep je dus je eigen hel. De droom van een hemel schept de hel.

Ik vind de hiernavolgende tekst uit het gnostische Evangelie van de waarheid hier perfect van toepassing:

Toen nu het al op zoek ging naar de bron uit wie het was voortgekomen -
bracht de onwetendheid aangaande de bron angst en verwarring voort.
De angst verdichtte zich als een nevel,
zodat niemand meer in staat was te zien.
Daardoor werd de dwaling sterk,
vol ijdelheid bracht zij haar eigen materie voort,
geheel onwetend van de waarheid.
Zij schiep met macht en praal een vervanging van de waarheid.
Dit was evenwel geen nederlaag voor de onbegrijpelijke en ondenkbare,
want de angst en de vergetelheid en het product van de leugen waren niets,
terwijl de vaststaande werkelijkheid onaantastbaar is, onwankelbaar
en van een schoonheid die zich niet laat overtreffen.
Daarom, veracht de dwaling!
Zo had zij geen wortel:
zij verkeerde in een mist aangaande de bron, toen zij haar producten, vergetelheid en angsten, vervaardigde om daardoor de mensen te misleiden en gevangen te nemen.
De vergetelheid van de dwaling is niet door de bron ingesteld:
zij is niet een tekort van de bron.
De vergetelheid is niet bij de bron ontstaan, al is zij dan wegens hem ontstaan.
Wat echter wel uit hem voortkomt is de kennis die openbaar gemaakt is met als doel de vernietiging van de vergetelheid en het kennen van de bron.
Aangezien de vergetelheid ontstaan is omdat men de bron niet kende,
zal de vergetelheid er niet meer zijn vanaf het moment dat men de bron kent.




Er is nog een andere mooie tekst die hierover gaat:

Citaat uit:
Carlos Castaneda, Journey to Ixtlan, pag. 8 en 9

Om duidelijk te maken wat ik bedoel, moet ik eerst uitleggen wat Don Juan het beginsel van tovenarij noemde. Hij zei: ‘Voor een tovenaar is de alledaagse wereld niet de echte wereld , het is ook niet de wereld die los van onszelf bestaat, zoals we gewoonlijk geloven. Voor een tovenaar is de werkelijkheid, of de wereld waarin we leven, alleen maar een beschrijving.
Hij wees er op dat iedereen die kontakt maakt met een kind een leraar is die niets anders doet dan ‘de wereld’ voor het kind beschrijven, tot het moment dat het kind in staat is zelf de wereld te ervaren zoals die beschreven werd. (...) Vanaf dat moment wordt het kind lid van een wereldclub. Het kent de beschrijving van zijn wereld; en het lidmaatschap wordt helemaal volwaardig, wanneer het kind zelf in staat is nieuwe ervaringen te plaatsen in de eerder gegeven beschrijving, wat, zo lijkt het dan, een bevestiging is van die wereld.
De werkelijkheid die we zo als ‘waar’ leren beleven wordt niet betwijfeld, en dat nu is de basis voor tovenarij. Want de beschrijving waarin we geloven is niet meer dan één van vele mogelijke beschrijvingen. Maar dat zal bijna niemand bereid zijn te aanvaarden.




Dank je Bram voor de verhelderende uitleg.


@30651

Michael, in het hierboven geciteerde Evangelie van de waarheid staat:
"Vol ijdelheid bracht zij haar eigen materie voort".

Ik vind jouw bijdrage een helder en inzichtelijk voorbeeld daarvan.



#30659@Ik zie geen kwaad in zijn schrijven

Okee Annette


Hallo allemaal,

Het probleem ligt volgens mij niet bij de denker van iets al dan niet ijdels. Het probleem begint als mensen zoiets gaan volgen. Iemand is vrij om iets te verzinnen,maar iemand is ook vrij om wel of niet te volgen.

Er zijn helaas te veel mensen die iets volgen, omdat dat nou eenmaal gemakkelijker is dan zelf denken. Veilig voelen ze zich er meestal bij. Maar dat doe je zelf.
Er zijn zoveel richtingen, kerken, bewegingen en dogma's en nu ook "verlichte" geesten, dat het haast een lampionnenoptocht wordt. Dat moet ieder zelf weten. Ze voelen er zich gelukkig in.

Maar of het nou wel of niet gemakkelijk is om te volgen, het ontslaat niemand van zijn of haar verantwoording om zelf te denken. Niemand heeft de volmaakte waarheid of weg. Die moet jezelf ontdekken.

Ik heb pas nog je verhaal over de roodborstjes gelezen. Maar ik zie hier niet wie bij de dogmatische roodborstjes hoort en wie het blijde roodborstje is die de verdrietige wil helpen. Want ik zie iedereen iedereen proberen te overtuigen.
Volgens mij moet de blijde roodborst nog voorbij komen in deze discussie. Want die roodborst discuseerde niet, hij zong alleen, veroordeelde niet en bracht voor die ene vrede en troost en liet de andere drie maar praten. Ze merkten hem geeneens op.

Ik probeer hier wel te zingen, maar merk op dat niemand mij hoort, en mijn man zegt dat ik er maar beter mee kan ophouden omdat ik geen wijs kan houden.

Misschien ben ik ook wel een dogmatische roodborst. In dat geval rijg ik mijzelf aan het spit en zet de oven aan. Kan ik voor iemand nog iets betekenen.

Twiet twiet twiet
Annette


Dag Annette, het staat iedereen uiteraard vrij om te komen en gaan op dit forum wanneer je maar wilt. Voor het geval jij niet meer terugkomt, hoop ik toch dat je dit nog leest:
Ik heb je aanwezigheid op het forum als prettig en verrijkend ervaren. Je verhalen en anecdotes waren prachtig. Je humor bevrijdend. Daarvoor hartelijk dank.


#30666
Tja...... Wat is de Werkelijkheid? ....
Jouw, mijn of anderen zijn gedachten of woorden of uitspraken e.d., het zijn allemaal (of komen uit) gedachten niet meer dan dat. Of je nou afstand neemt of niet.


Maar Bram, ik blijf graag komen. We hoeven het toch niet met elkaar eens te zijn. Want dan zou ik jou volgen en dat zou jij niet willen.
Zegt Jezus toch ook ik ben jou meester niet.
En ik ben geen volgzaam typje, nooit geweest en toch te lang gedaan, maar wel met eigen mening.

Wij zijn toch vrije geesten. En dat kan heel verrijkend zijn.

Gisteren hadden wij een soefie moslim hier op bezoek. Nou, heel anders dan wij, maar heb toch veel geleerd en hij ook van ons hoop ik. Uitwisseling van gedachten zonder woordenstrijd.
Was heel gezellig, hebben samen wat gegeten. Dat moet toch kunnen!
Als we dit forum als een gezellige grote tafel in jouw herberg van lach en traan zien, kunnen we er toch met zijn allen aanzitten?
Iedereen verteld wat hij/ zij denkt en je pikt eruit wat jou verrijkt.

groetjes Annet


kwam ff melden dat ik door Bram niet meer welkom ben, na deze mening

#30666
> Tja...... Wat is de Werkelijkheid? ....

Jouw, mijn of anderen zijn gedachten of woorden of uitspraken e.d., het zijn allemaal (of komen uit) gedachten niet meer dan dat. Of je nou afstand neemt of niet.


Kom Jhon, aan de ronde tafel. Ik vond het juist zo fijn dat jij, net als ik een andere mening hadden.
Dat is juist goed. Zal Bram zelf ook vinden omdat dat je geest juist scherpt.

We kunnen toch niet steeds afhaken als iemand er anders over denkt.

Is deze Michael dezelfde aartsengel van het Aramese gebed?

We zijn allemaal engeltjes met vuile gezichtjes, niemand is van fouten vrij.

groetjes annette




waar is berichtje van Jhon nu gebleven?


Sorry Annette,
het ligt niet aan mij maar echt aan Bram,
de berichten zijn al weer verwijderd,
ik lach er maar om, maar het bevreemdt mij wel


Dat heb ik verwijderd.
Meningsverschillen zijn in dit forum geen punt. Gedrag wel.


Door deze discussie moest ik denken aan een droom die ik een tijd terug had.
Ik kreeg de opdracht om de Hemel te versieren en zou zoveel hulp krijgen als nodig was.
De Hemel nou dat is nogal wat, Ik gaf de opdracht dat ieder het mooiste geeft en zelf voegde ik eraan toe wat ik het mooiste vind.
Op een gegeven stopt het hele proces want wat bleek: dat wat het mooiste zou moeten zijn het meest afschuwelijke was wat ooit gecreëerd is.
Later ben ik erover gaan nadenken, wat ik mooi vind, hoeft een ander niet te waarderen, maar bestaat er iets dat universeel wordt gewaardeerd? Iets dat wel de Hemel( voor iedereen) kan aankleden?


Wat bijzonder Linda.
Er komen wat ideeën bij me op.
Misschien is de hemel wel het symbool van het volmaakte. Welnu, het volmaakte hoef je niet nog eens te vervolmaken. Het is goed genoeg zoals het is. Als je meent dat het nog niet goed genoeg is, en gaat veranderen, dan vernietig je het volmaakte.
Het is dus het verschil tussen overgave en het scheppen van een schijnwerkelijkheid die de echte werkelijkheid moet vervangen (een hemel die versierd moet worden), zoals ik dat elders in dit lijntje heb uiteengezet.
Zie je daar iets in als uitleg van je droom? Ik vind het er wel erg bij passen. En jij?

Nog even een gebruiksaanwijzing. De meeste dromen zijn verwerking van de gebeurtenissen van de voorafgaande dag. Ze zijn verder zonder betekenis. Maar sommige dromen zijn bijzonder. Ze vertegenwoordigen een weten waar je verstand niet uitkwam. Als iemand anders die droom voor je uitlegt moet je niet meteen gaan denken of het klopt. Je moet als het ware aan je ziel vragen of het klopt. Roep de uitleg een blij of anderszins goed gevoel bij je op? Of laat de uitleg je emotioneel koud? Dat is wat mij betreft de toetssteen voor elke droomuitleg.
Dat is dus zoiets als logion 65.
Ik ben benieuwd.


Bram,Het volmaakte daar kan niets af of bij want dan is het niet meer volmaakt. Wel heeft me erg aan het denken gezet.
Mijn conclusie was ik kan alleen iets mooi, bijzonder voor ieder maken als ik weet wat universeel is.
Dit universele zijn de gevoelens en emoties die ieder heeft.
Angst bv. is iets dat iedereen mogelijk op de zelfde manier ervaart, alleen waardoor het ontstaat is verschillend.

Het werkt dus niet als ieder het mooiste, beste geeft wat hij/ zij heeft, want dat wekt bij iedereen andere emoties op.
Het werkt wel als ik bv. weet wat jij waardevol vind om dat gevoel voor jou te creëren, ondanks het feit dat dat voor mij andere gevoelens oproept.
Nu weet ik niet hoe ik dat doe voor alle mensen, maar zelfs al lukt het me maar voor één mens kleur ik daarmee de Hemel.



Tussen het Al en het Niets bevinden zich
6 miljard persoonlijke werkelijkheden.



Daar heb je helemaal gelijk in Harry, wat mij betreft, maar is die persoonlijke werkelijkheid verbonden met de alomvattende werkelijkheid, daar zelfs een deel van of daarvan afgescheiden?
Ik kan je verzekeren dat dat twee geheel verschillende soorten werkelijkheid zijn.


Harry, gigantisch he dat besef.



Een gedachte die mij op de been houdt maar die ik in de wereld om mij heen toch met regelmaat verlies vanwege de complexiteit ervan,is dat de schepping streven zou naar vervolmaking.

Een verbondenheid van alles met alles.
Integratie.

Dit niet kunnende bevatten,leef ik mijn leven en doe ik een door mij gekleurd duitje in het zakje.


En wat als je die gedachte eens losliet dat de schepping streeft naar vervolmaking?
Besef je dat die gedachte betekent dat je het heden niet aanvaardt? En dat die gedachte dus de overgave aan de werkelijkheid verhindert?




Bram,met enige en zelfs toenemende regelmaat denk ik dat er helemaal niets is.



Nou Harry, als dat betekent dat je de hoop opgeeft dat het aan het eind der tijden allemaal beter zal zijn, en dat je het dus nu met dit 'niets' moet doen, dan vind ik dat geen achteruitgang.


..' En het Konikrijk is uitgestrekt over de aarde maar de mensen zien het niet'...
(logion 113)

Is dat het koninkrijk van 'niets' ?


Ik ben nu in gesprek met Harry, Leo, en ik zou het fijn vinden als je je daar even niet mee bemoeit.



Voordat ik naar mijn werk ga Bram nog even het volgende.

Welk besef zou ik moeten hebben van vooruitgang?

Wat is vooruitgang? en wil ik dat wel?


Spijt me Bram, het was niet als onderbreking bedoeld maar als serieuze vraag.


Harry, soms is het gezond je illusies of je dromen van vroeger kwijt te raken, welke ze ook zijn, en hoe hard dat ook is. Of misschien kan ik beter zeggen: beseffen en toegeven dat je ze al kwijt bent.
Je bent nu naar je werk, neem ik aan. Morgen verder? Meld je maar. Zien of ik dan al wakker ben.
Ik heb een aparte lijn geopend, Gesprek met Harry.
Die lijn is nog helemaal leeg.


Geeft niet Leo. Geen probleem. Ik wil dit gesprek met Harry even met hem alleen.


Bram, je hebt inmiddels 3 of 4 reacties aan me geschreven en ik heb ook nog logion 65 gelezen.

Nou, hier begin ik dus met daar op voort te gaan.

Logion 65: Bram, in jouw boek op pagina 230 en de eerste twee alineas op pagina 231, vind ik dat er iets mist. Voor mijn verlichtings-ervaring was wat jij daar aangeeft min of meer mijn waarheid. Maar nu ervaar ik meer. Ik ervaar ononderbroken een levensenergie die stroomt, door mijn lichaam en van mijn lichaam uit en naar mijn lichaam toe. Ik ben daarin niet uniek. Er zijn vele mensen die dit ook ervaren. Een van de consequenties is dat ik gewaar word van de gevoelens van mensen om me heen. Ik kan hun plezier voelen, hun lust, hun verdriet, hun pijn, enzovoort.

Er zijn vele en verschillende uitleggen over wat een gevoel nou eigenlijk is. Ik ga daar geen scheidsrechter over zijn. In mijn ervaring komen en gaan gevoelens voortdurend. Inderdaad, het is een mechanisme om mijn aandacht te verkrijgen.

Ik heb mezelf niet geschapen, ik ben een schepping. Maar omdat ik voorkom uit een schepper heb ik dus de functie van de schepper, en zo ben ik een medeschepper. Er bestaat hierin geen keuze. Als er een enkelvoudige bron is, dan heeft iedereen dezelfde functie. Iedereen is een schepper dus. Het punt hier is dat daar niet aan gemorseld kan worden. Als je denkt dat er een keuze te maken is voor iets anders dan krijg je daar het resultaat van. Er is immers geen weerstand/oppositie tegen je eigen denkwereld. Bram, je schrijft dat zelf in je boek dat de Joden hun eigen wrakende God kreeerden, of iets naar gelang dat idee. Maar zo'n denkwereld is niet deel van de werkelijkheid van het gehele universum, het is specifiek voor deze groep mensen. Waarheid staat voor alles en iedereen en overal, zonder uitzondering. Persoonlijke waarheid past zich toe op individueel bestaan op deze aarde.

Dus in een notendop: God kan alleen een bron zijn als hij een zoon heeft. Als de bron enkelvoudig is, dan bestaat er niets dat los kan zijn van deze bron. Op deze manier komt God te weten dat hij een schepper is. In elk moment vind de schepping dus plaats en de schepping (zoon) geeft dan door zelf ook mee te scheppen, feedback aan de bron. Dit is analoog, aan: geen gedachten, geen bewustzijn dat je denkt. N.B.: de schepping, of de zoon, kan niets aan de schepping toevoegen!


Als mijn ervaring is dat ik een lichaam ben, een vorm, dan neem ik andere vormen waar en ik ervaar die als vormen buiten mijzelf. Ik ben dan inderdaad meteen onzeker, want ik weet niet wat die vormen gaan doen enzovoort, enzovoort. En inderdaad, het lijkt onontkombaar voor een ieder die op deze aarde rondloopt. Ja, de ervaring is niet echt dat we aan het scheppen zijn. Maar omdat we ergens weten dat het ook anders kan zijn, nemen we hier niet mee genoegen.

Voor mij komt dan Jezus' advies, als dat woord ok is? als volgt:
1. Je moet worden hergeboren = weer bewust een zijn met de bron.
2. Je onderhoud je relaties met het proces(ja, proces) van "houd van je naaste als jezelf". Immers, je denkwereld kan open zijn (liefde en geen angst) of negeren. Negeren leidt dan volgens Bram tot de kruiziging van de Christus in jezelf. En ik ga daar volledig mee akkoord. Ik wil zelfs meer zeggen, maar wel wat later. Anders wordt dit bericht te lang.
3. Je lichaam zal veranderen = wederopstanding symbolisch maar ook fysiek.

Dus onder 1. is het verhaal in de bijbel dat Jezus de woenstijn in gaat en een cirkel maakt en hij negeert dan alles wat in zijn denken voorkomt dat hij niet ziet als iets van God, maar bedenksels van zijn eigen ego of persoonlijkheid. De buddha zit onder de bodhi boom en doet iets dergelijks. En ja, inderdaad, dit hoeft niet herhaald te worden zodra er bewust kontakt is met de bron. N.B. Leegte is ook nog steeds niet van God. Wanneer ik leegte ervaar, ervaar ik de levens energie, maar er is nog een volgende stap en de leegte moet ook worden losgelaten door ze als een illusie te zien.

Bram, het komt mij voor dat jouw conceptie of begrip van liefde zeer anders is dan dat van mij. Ik zie liefde als de aanduiding van geen angst te kennen. Liefde is dan iets wat absoluut is en geen oppositie kent. Dus de liefde zal nooit iets onderdrukken, maar sluit alles in. Liefde, zijnde absoluut, zal nooit iets anders kunnen zijn dan liefde. Dus bijvoorbeeld, een gevoel van angst komt op. Nou liefde is daar dus niet bang voor en laat dat gevoel volledig naar de voorkant komen. Liefde benadert dat gevoel dan met zoiets als: "wat wil je me vertellen?" "wat is je boodschap aan mij?" "Waarom wil jij mijn aandacht?" En op die manier is de angst dus niet meer angst maar iets wat ten gunste komt. Liefde kan dan dus ook onvoorwaardelijk genoemd worden, want het sluit niets uit.

Het probleem hier is dat de wereld van ruimte en tijd is wat hij is. In het Engels zeggen we : The only certainties are death and taxes. De enige zekerheden zijn de dood en belasting. Dus voor mij betekent onvoorwaardelijk liefde niet dat ik een iemand die een jong kind verkracht moet vergeven. Nee, vergiffenis is voor mij niet het proberen te ontdoen van zonden.

De wereld van tijd en ruimte is voor een groot deel een reflectie die betoogt dat de werkelijkheid twee scheppers heeft: de liefdevolle god en de slechte god. Dualiteit dus. Zo'n werkelijkheid heeft dus een hele rare potentie want hij cancelled zichzelf voortdurend uit. Iets word hier geboren en iets gaat daar dood. Keer op keer, op keer en op keer. Nou dat past dus inderdaad niet in een visie van singulariteit, of met andere woorden dan bestaat er dus geen enkelvoudige bron.

Maar er leeft in ons allen een weten dat er wel zo'n werkelijkheid is, die singulair is. Alleen niet op het niveau van tijd en ruimte, maar wel in onze geest en in ons denken. Dat wordt dus een beetje een paradox. Op hetzelfde moment ben je deel van een singulaire werkelijkheid(=de ware schepping) en van de werkelijkheid van de dualiteit: liefde en kwaad, hoog en laag, leven en dood en ga zo maar door. En die twee werkelijkheden kunnen nooit gerijmd worden en toch leven ze allebei in ons.

Ja, dus je hebt een winkel en junkies komen daar om iets te stelen. Hoe ga je daar mee om? Je kunt het zien als een les die je moet leren. Helpt dat echt, dat deet het nooit voor mij. Of misschien zal het helpen om te bidden? Dat deed het nooit voor mij. Misschien is het karma dat nu dus terugkomt? Ja, dat deed het ook niet voor mij. Of misschien het gewoon niet je te laten kisten, het is toch immers een illusie. Dat werkte dus ook niet voor mij. Het enige wat werkt voor mij is zoiets te aanvaarden als onlosmaakend van het bestaan in tijd en ruimte op deze aardbol. En dat is inderdaad erg makkelijk voor mij om dat zo even op te schrijven.

Bram , het kan me echt niet schelen tot welke categorie je denkt dat ik behoor. Ik weet wie ik ben en dat is precies hetzelfde als wat ik ben, een scheppende functie. Ik heb hierin geen keuze, ik en iedereen hebben hetzelfde lot.

De denkgeest van het ego/onze persoonlijkheid is gevormd door en om te bestaan op deze aarde, onze ziel weet echter van onze ware functie in de schepping.

Iemand schreef over hoe ontzinnig het is om jezelf te bestrijden en dat is iets waar ik me bij aansluit. Mijn verlichting kwam nooit tot stand door zoiets te doen. Ik kan me nog beelden voor de geest houden van de zelfkastijding van monniken en sex als iets zondig te zien, enzovoort, enzovoort. Ik vind dat ontzettend sneu voor die mensen, het geeft wel aan wat voor rare en frapante soluties door het ego worden voorgesteld en uitgevoerd.

Ik ben zeer gelukkig spontaan een verlichting ingegaan en kan die dan ook niet in een verlichtings -methode voorstellen of onderwijzen. Maar ja, mijn mond loopt over waar mijn hart vol van is.

Tot horens en ik hou van jullie!


Annette, ik herken wat je zegt.
Heel juist om te stellen dat een ieder voorzich zelf beslissingen maakt en heel fijn om geen volgeling te willen zijn. Ik dus ook niet. Dit bericht van Bram begrijp ik dus niet:

Michael, in het hierboven geciteerde Evangelie van de waarheid staat:
"Vol ijdelheid bracht zij haar eigen materie voort".

Ik vind jouw bijdrage een helder en inzichtelijk voorbeeld daarvan.

Wat bedoeld hij hiermee? Wat word er hier aan mij gevraagd of voorgesteld? Of wat heeft Bram hier van mij geleerd en draagt hij hiermee bij?

Als Bram inziet dat hij zijn eigen leraar is, waarom schrijft hij op een manier die erop lijkt dat hij iemand ergens van wilt overtuigen?

Hij schrijft dat hij mij niet kent. En als hij zijn eigen stellingen volgt, kan hij ook nooit weten waar ik het over heb.

Maar, tot mijn bijstere verbazing, hij stelt wel te weten wat het is dat ik uitdruk. Hij vraagt zelf anderen in welke categorie ik val. Niet in een categorie van hun eigen denken, maar in welke categorie van zijn rood-borstjes verhaal.

In zijn boek schrijft hij dat niemand mijn innerlijke ervaring te weet kan komen, maar ik kan dat wel uitdrukken in muziek, of met pen en papier. Bij deze dus.

Nou ik heb dus ervaren dat:
Aangezien de vergetelheid ontstaan is omdat men de bron niet kende,
zal de vergetelheid er niet meer zijn vanaf het moment dat men de bron kent.

Ik ken dus mijzelf omdat ik de bron ken. En ook omdat ik de bron ken, ken ik mijn broeder. Ja, de onnozele persoonlijkheid zal dit niet aanvaarden, want de persoonlijkheid leeft in de vergetelheid. Jezus zei het zo: Ik ben in de Vader (de bron) en in jou en jij in mij.

Ben ik een aardengel met een vuil gezicht? Ik zal voor een ieder zijn, wat ze willen dat ik ben. N.B. Jezus sprak dat zoals je de ander beoordeelt zul je jezelf beoordelen.

Werkelijk waar, je denkgeest te gebruiken onder leiding van angst leidt tot onzekerheid.



Bram,met enige en zelfs toenemende regelmaat denk ik dat er helemaal niets is.
Harry, 03/01/2009 19:43. #30690

'Niets' kan me aardig fascineren de laatste tijd. Ik kijk dan ook uit naar jullie gesprek.


Hallo Michael,
Dank voor deze beide heldere uiteenzettingen! ( #30901 en #30702)

Voor mij gaat er klaarheid en licht vanuit,
(..geen 'aardengel met een vuil gezicht' dus)

Heel fijn om je te lezen,
Hopelijk tot horens en..
ik hou ook van jou!


Engeltjes met vuile gezichtjes

Michael,
Tussen theorie en werkelijkheid zit een keihard verschil. Dat verschil zul je altijd in je leven op één of meerdere momenten tegenkomen.
Zoals gezegd wordt, als je denkt dat je volmaakt bent ligt satan op de loer en zal je juist met dat beproeven waar jij juist volmaakt in dacht te wezen. Iedereen heeft een achilluspees.
De discipelen noemden Jezus, goede meester. En Jezus antwoordde, niemand is goed dan de Vader.

Het is heel gevaarlijk om te denken dat je alles weet, of dat je geen engeltje met een vuil gezichtje bent. Want dat zijn we wel, allemaal.

Wij hebben 3 kinderen groot gebracht en die waren allerminst braaf. Toch waren het engeltjes. Op een dag had ik mijn twee dochtertjes, toen 2 en 3 allebei een mooi wit jurkje aangetrokken. Ik zou even boodschappen met hen gaan doen. Zij gingen vast naar buiten. Daar lag een grote modderplas. Wel 5 cm diep en daar waren zij in gaan zitten. Buren kwamen waarschuwen, maar ja, ze waren toen al vuil en hadden de grootste lol. Eén buurman maakte er zelfs een videofilmpje van. Ik ben maar geen boodschappen gaan doen en heb ze nog een beetje laten spelen.
Vies en smerig waren het mijn engeltjes. Ze hadden immers geen notie van wat ze verkeerd deden? Water is water, of het nou in bad zit of in het zonnetje buiten.
Zo is het met ons Michael. We maken fouten, omdat we de weg niet zien. Niet weten waar we fout gaan. Soms wel in theorie, maar als het op je pad komt….

Wat de junkies betreft. Ik werkte om de hoek van een tippelzone in hartje Rotterdam.
Ik werd door mijn werkgever netjes aan het eind van de maand betaald, net als jij hoop ik. Wat zou je er van zeggen als je werkgever zei, deze keer doe ik maar wat minder. Wat ik heb geen zin in de volle mep?
Hij deed zijn deel van de overeenkomst en had dus recht op mijn deel. En dat was zorgen dat het goed liep in de winkel. Daar hoort ook bij afrekenen wat iemand meeneemt.
Bovendien ga ik niet iemand steunen in het slechte. Daar hebben wij allemaal verantwoording in. Als ik een junk betrapte dan moest hij/zij de gevolgen gewoon maar nemen. Stel je voor dat je dat niet deed dan stond in mum van tijd de hele tippelzone op de stoep en werd de handel weggedragen. Zomaar laten dan?

Het zou lang zo rot niet op de wereld zijn, volgens mij, als de zwijgende, toekijkende meerderheid ook eens zijn/haar verantwoording zou nemen. Nu is het vaak de wet van de sterkste.
En toch….. ook die junkies zijn engeltjes met vuile gezichtjes. Ze zijn vaak zo beschadigd en verblind en verdoofd dat ze niet meer weten wat ze doen. Ja, ze weten wel dat ze niet mogen stelen, anders zouden ze het niet stiekem doen. Maar ze weten niet wat een ellende ze brengen bij anderen.

Op een dag was er een Franse junk, hij liep maar rond om zijn kans waar te nemen. En ik liep mee om die hem die kans te ontnemen. Ik vroeg hem heb je wel geld om iets te kopen. Nee, ik kijk zomaar wat rond. Ik adviseerde hem om dan maar naar een museum te gaan, daar was meer te zien.

Toen ging hij in de deuropening staan. Er kon niemand meer uit en ook niet erin.
Ik vroeg hem weg te gaan. Hij lachte me uit. Ik zei dat ik de politie zou bellen en hij lachte nog harder. Gendarmerie Hollandais, lachte hij en ik dacht je hebt gelijk. Toen namen mijn collega en ik een grote houten paraplu en vroegen of hij zelf wilde gaan of dat hij hulp daarbij nodig had. Hij lachte en had hulp nodig. Die hebben wij toen gegeven. Buiten stond hij heel beteuterd te kijken. Hij heeft in ieder geval iets geleerd.

Wat betreft bidden helpt bij jou niet? Bij mij wel. Ik heb er jaren gewerkt en elke ochtend gebeden. Wij waren de enige winkel die niet overvallen is in al die tijd.
Toeval? Mag jezelf invullen. Ik heb er veel meegemaakt, ben bedreigd, gebeten, gespuugd. Maar nooit overvallen. En eigenlijk nooit bang geweest. Maar die paraplu had ik bij me. Want God helpt wie zichzelf helpt, maar helpt niet als je gaat zitten wachten.
Jij schreef, schouder aan schouder met Jezus, maar dan moet je het hem niet alleen laten opknappen. Jezus smeet ook de tempelkerels met hun tafels het terrein af. Hij ging er niet tussen zitten wachten.

Nu vriendelijke aartsengel (met lekker voor mij toch vuil gezichtje) een fijne dag. Prettig om je mening te horen.





Engeltjes met vuile gezichtjes (liedje)

De een vindt zich dapper
De ander is bang
Ik ben een kleintje
Misschien jij erg lang

De een zit gevangen
Anderen zijn vrij
Ik ben ik
En de ander ben jij

De een is erg arm
De ander heel rijk
Jij probeert te helpen
Terwijl ik er naar kijk

Sommigen vechten
Een ander is lief
De een is bewaker
Maar misschien ook wel een dief

Elk gezicht is een verhaal zonder woorden
Van liefde en blijdschap, verdriet of van haat
Elke hartstocht die wij innerlijk beleven
Is terug te vinden op het gelaat

Allemaal engeltjes met vuile gezichten
Niemand van ons is van zonden vrij
Er is er maar een die ons pad kan verlichten
En dat Heer zijt gij


Vertaald door Henk van een liedje van Sheila Walsh


Wat een leuk gedichtje is dat Annet!

Wat ik ook mooi vind is dat die Heer
aan het eind van dat lied ook gezegd heeft:

- IK BEN - IN JOU!

Dat wil volgens mij zeggen dat als je jezelf
bent; - IK BEN - , je ook je eigen gezicht kunt wassen en je eigen rommel wegspoelen.
:)


Annette, in het gedicht dat je zojuist plaatste herken ik twee standaard-christelijke standpunten die niet de mijne zijn.

Allereerst:
"Allemaal engeltjes met vuile gezichten,
Niemand van ons is van zonden vrij"

Dat doet mij teveel denken aan het mea culpa, mea maxima culpa van de katholieke mis, de verplichte schuldbekentenis voorafgaand aan de eucharistie.

En dan komt pas de echte aap uit de mouw:
"Er is er maar een die ons pad kan verlichten,
En dat Heer zijt gij"

Het is een oud thema uit de begintijd van het christendom. Het ging erom of je jezelf als mens kunt verlossen, of dat de verlossing alleen mogelijk was door het geloof in het zoenoffer van Christus.

In de kerkelijke christelijke traditie leert men sedert de begintijd dat de zondigheid van de mens zo groot is dat de mens niet in staat is zichzelf te verlossen. Alleen het geloof in het zoenoffer van Christus kan tot verlossing leiden, en zelfs dat geloof moet nog geschonken worden:
"Bewerk, Heer, ons hart om voor uw eniggeboren Zoon de wegen te effenen."
Zelfverlossing geldt sedertdien in de kerkelijke tradtie als een soort scheldwoord. Te denken dat zoiets kan bestaan is heel erge vorm van hoogmoed.

De gnostiek als spirituele traditie, waarvan we nu weten dat die hoogstwaarschijnlijk zelfs ouder is dan die zondigheidsleer van de kerken, of minstens even oud, heeft juist zelfverlossing als doel. De inzet van dat spirituele pad is dat je wel degelijk op eigen inzicht en kracht tot verlossing kunt komen. Dat is zelfs de zin en betekenis van een spiritueel pad. En dat zou ook de historische boodschap van Jezus zijn.

Nu is er natuurlijk ook een wezenlijk verschil tussen wat de kerk en de gnostiek onder verlossing verstaan.

Voor de kerk is dat de verlossing van de zonde door het zoenoffer van Christus.

Voor de gnostiek is dat het opheffen van de afgescheidenheid. Die afgescheidenheid is zelfgeschapen en kan daarom alleen maar door eigen inzet opgeheven worden.
De verlossing in de gnostiek wordt bewerkstelligd door het loslaten en jezelf bevrijden van waanvoorstellingen over de werkelijkheid en over jezelf.

Los van het feit of dat nu gnostisch is of niet, geldt voor mijzelf persoonlijk dat ik helemaal niets heb met die zondigheidsleer van de kerk. En ook niet met het idee dat de Heer de enige zou zijn die mijn pad kan verlichten. En voor zover ik het niet zelf kan vertrouw ik vooral op mijn medemensen.


Bram, ik bedoelde hiermee vooral dat wij als mensen geen van allen volmaakt zijn. Op zich niet erg, want danhoeven we elkaar niks te verwijten.

Niet zozeer de zondeval ed, want we komen uit die ene brom op aarde met maar verrekt weinig wegwijzertjes.

Jij probeert een oplossing te zoeken en anderen ook. Ieder opzijn manier.

Maar we wijzen zo vaak naar een ander, maar als je met je vinger wijst, wijzen er drie vingers naar je zelf.
Zonden is een beladen woord, maar geef het een naam.
Zo ook de Heer, jij noemt het misschien het Al, de ander Krisna.
Maar ergens vandaan komt je licht. OK uit jezelf maar toch denk ik aangestoken door iets anders.

Op medemensen vertrouwen? nou, iedereen heeft en prijs, en tot zover gaat het vertrouwen.

Ik vind het wel een mooi liedje toch? Verander wat woorden en je hebt het voor jezelf zoals je wilt.

Annette


Hallo Michael, ik heb je betoog nu twee keer gelezen en ondanks dat het op mij geïnspireerd overkomt is het lastig voor mij te vatten.
Ik wil wel zeggen dat sommige stukjes mij aanspreken en andere juist niet.

Je schrijft: Een van de consequenties is dat ik gewaar word van de gevoelens van mensen om me heen. Ik kan hun plezier voelen, hun lust, hun verdriet, hun pijn, enzovoort.
Dit zijn ook ervaringen die ik heb, allowel niet bij alles en iedereen.
Waar ik vooral moeite mee heb is te duiden wat het is en heb ook het idee dat dat in ontwikkeling is.

Annette, ik kan mij niet vinden in jouw typering engeltjes met vuile gezichten.
Ik ben een mens die daar op mijn manier invulling aan geeft, net zoals andere mensen dat op hun manier doen.
Daarbij kan ik fouten maken, maar ook is er mogelijkheid om mezelf te overtreffen.


ben ik het mee eens,Linda. Je kan jezelf overtreffen en anderen kunnen dat ook. Daarom naar het goede in de mens kijken.

Ik las eens. behandel een mens zoals hij is en hij zal altijd zo blijven. Behandel je een mens zoals hij kan worden zal de ander groeien.
Kortom we hebben elkaar nodig

Annette

Ben blij dat ik opeens gewassen engeltjes zie hoor


Precies Linda, ook die vuile gezichtjes en die verhalen dat de mens voortdurend alles wat mooi is kapot maakt past in het zondigheidsdogma van het christendom. De mens die onbekwaam is toch enig goed en zo.
Dat is al één van de redenen om zeker te weten dat deze tekst niet van de essenen is. Het is een tekst van Edmond Bordeaux Székely die geheel ten onrechte beweerde dat het een teruggevonden evangelie zou zijn uit de derde eeuw. Székely leefde ongeveer een eeuw geleden.
Ik zeg dit overigens zonder enig verwijt naar Annette. Ze leest daar ongetwijfeld iets heel anders in.



Ja, Bram, het Esseense vredesevangelie is van Székely, dat heb je me al eens uitgelegd, maar dit is het Esseense boek der openbaringen. Is dit van dezelfde schrijver? Dan had hij toch ook wel een vooruitziende blik.

Je hoeft jezelf, de Christenen, Atheïsten, Moslims of wie dan ook niet de schuld te geven van kapot maken van wat mooi is natuurlijk. We doen het met zijn allen. Daar kunnen we onze ogen niet voor sluiten.

Wie een paar dagen per week geen vlees eet, spaart het klimaat daarmee meer dan met het vervangen van gloeilampen door spaarlampen of het schrappen van een vliegreisje. Wie en en doet, is natuurlijk het beste af.

Vlees is een inefficiente eiwitbron. Een derde van het wereldwijde landbouwareaal wordt gebruikt om veevoer te verbouwen, ook in landen waar mensen zelf honger hebben. Zeventig procent van de kap van het tropisch regenwoud hangt direct samen met de veeteelt. Het vergt duizenden liters meer schoon water om een kilo vlees te produceren dan een kilo hoogwaardige plantaardige eiwitten zoals soja.

Voor alle duidelijkheid ook wij zijn (nog) geen vegetatiër. Al minderen we wel steeds meer.

Laten we nog eens verder kijken. Neem de ijsvelden. Iedereen weet dat een klein stukje ijs sneller smelt dan een groot brok. Dus als je steeds met ijsbrekers rond de pool dartelt en de boel openbreekt, ontneem je het ijs de kracht om sterk te zijn.
En als er geen ijsvelden zijn ontneem je de pool (de ijskap, niet de poolse mens) de kou die nodig is om koud en stabiel te blijven.

Dus hoef je niet alleen op de Christelijke of wat voor ziel dan ook te werken om zich schuldig te voelen. Ik denk wel dat het een onderdeel is van Christelijk denken om zichzelf van alles de schuld te geven en zich in zak en as te wentelen.
Ten minste als je onderaan de hiërarchie zit. De kerkvaders hadden (hebben) daar geen last van, denk ik

Laat hierdoor aub niemand gedeprimeerd raken

Overigens is mijn gezichtje toch nog wat vuil, hoewel ik toch onder de douche geweest ben. Ik heb daarna namelijk de zolder een beurt gegeven.

Annette


Ben zelf aan het spitten gegaan. Vredesevangelie en openbaring zijn van dezelfde schrijver.

Daar ben ik zeker geen volgeling van, want soms moet je wel hele rare dingen doen om jezelf lichamelijk te reinigen. Dan houd ik liever een vuil gezichtje.
Ik ben trouwens helemaal nergens een volgeling van,dan alleen van de hond als ik wandel. Die loopt nu eenmaal voorop.

Maar toch vind ik het een toepasselijk schrijven voor deze tijd.
groetjes Annet


Ik begrijp heus wel dat je daar geen volgeling van bent, Annette. Maar het is interessant om te zien, vind ik, hoe zogenaamd alternatieve vormen van spiritualiteit toch vaak nog gevormd worden vanuit de standaard-dogmatiek van het op de zondige mens gebaseerde kerkelijke christendom.
In India begroet men elkaar met "Ik groet het licht in jou". Dat is ook zo'n ingeburgerde vanzelfsprekendheid, voortgekomen uit de Indiase spiritualiteit.
Ik moet je bekennen dat ik die vanzelfsprekendheid uit India vele malen prettiger vind dan de vanzelfsprekendheid van de zondige mens die het westerse denken nog steeds kleurt. Omdat het zo vanzelfsprekend is heb je gewoonlijk niet in de gaten dat hier sprake is van een religieus dogma dat ooit gevormd is, bedacht (namelijk door Paulus), of wat algemener: van een onbewuste culturele bepaaldheid.


Bram, dat is zo. Dat zondige in de mens moesten we eigenlijk uitsluiten. Ik schrijf weleens wat ik met die junkies en verslaafden heb meegemaakt. Aan de andere kant zou ik een boek kunnen schrijven met de vaak grappige en soms mooie dingen die ik ook met hen heb meegemaakt. Dat bedoel ik eigenlijk met engeltjes met vuile gezichtjes.
Ze zijn ook vaak slachtoffer van iets.

Ik had laatst een gesprek met iemand, een zwaarmoedig iemand, en die zei, denk je ook niet dat God heel verdrietig is als hij ons zo ziet. Al onze fouten en slechte dingen (ja, het was een christen, hihi).
Ik zei: nee hoor, dat denk ik niet. Stel dat God in een hemel is en voortdurend verdrietig is om onze nooit aflatende stommiteiten, dan is het geen hemel. Dan is het een hel en wil ik er niet komen.

Misschien, als je God kwaliteiten wil geven, denk dan dat hij met humor kijkt naar ons gedoe en met liefde. Zo als je naar je kinderen kijkt. Dan voel je je wat minder ongemakkelijk lijkt me.

Tja, zo had ze het nog nooit bekeken.
Ik weet niet of ze het nu anders ziet.
En ik denk zelf ook niet dat er een God op zijn knieen zit die de hele dag over de hemelrand naar ons zit te kijken. Maar ik geloof wel dat er andere machten zijn die wij nog niet zo kennen. Beschermengelen?
Maar doen ze dan wel allemaal hun taak goed? Ik bedoel er gebeuren toch nare dingen. Toch maak je ook wel een hele wonderbaarlijke dingen mee, waarvan je zegt, dat is van hogerhand.



Maar als je uit gewoonte zegt, ik groet het licht in jou, (schitterend overigens) dan is het toch net zo'n cliché als, hallo hoe is het met je, om vervolgens niet te luisteren hoe het echt met iemand is.
Ik bedoel, het zijn beleefdheden, die zijn waarde wel zullen hebben, maar hebben ze wel die waarde die ze zouden moeten hebben als het echt gemeend zou zijn?

Annette


# 30734 , Annette, denk je ook niet dat het wel voelbaar is wanneer iemand iets uit gewoonte zegt of niet?





Ja, carla. Dat denk ik. Maar ja, als iemand helemaal niks zegt is het ook niet gezellig.
Dus waarderen we het maar.
groetjes Annette


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.