Groeiend inzicht

Gesprek met Harry

    door Bram, 03/01/2009 22:19. #30698. 53 reacties, laatste

Harry, zullen we hier verder gaan?



Dromen, denkbeelden en illusies.Waar komen die vandaan?
Wanneer we het lichaam als uitgangspunt nemen- op zich al een wonder,hoewel
er mensen zijn die het verafschuwen en er achteloos aan voorbij gaan- aan welk touwtje
zitten wij dan vast? Of zitten wij helemaal niet aan een touwtje vast?
Door middel van zijn denkwereld onderzoekt de mens zichzelf en zijn omgeving.

Wanneer iemand mij kan duiden waar gedachten precies vandaan komen,hetzij wetenschappelijk onweerlegbaar,hetzij grenswetenschappelijk onderbouwd,hetzij
intuitief aannemelijk, dan vind ik dat een knappe jongen.

Onderzoek maar ook speculatie.Speculeren doen we allemaal.Het zij uit nieuwsgierigheid,hetzij vanuit een onzekere bestaansgrond.Van tijd tot tijd tasten wij
allemaal in het duister.Dat is natuurlijk niet leuk.daar graag je het benauwd van.Dus wat
doen we dan?We gaan allemaal help roepen.Is daar iemand?

Nee er is niemand.Waar is God gebleven dan?God? Wie is dat?Nooit van gehoord.
Wel maken we ons dan een mentaal denkbeeld van God.Een creatie.En zie het helpt!
De door ons gemaakte god ontfermt zich over ons en stelt ons veilig,brengt ons terug
in de comfortabele zone.

Over illusie en desillusie.

Wanneer iemand de door hem opgebouwde illusies verloren ziet gaan en dus vervolgens
In desillusie komt te verkeren,dan loopt hij het risico afkerig te worden.Persoonlijk denk ik
dat wanneer iemand het hele concept van illusie en desillusie niet in balans weet te houden,
hij uiteindelijk hard,cynisch en uiteindelijk misantropisch wordt.Een afkerige.

Het kan zomaar gebeuren dat iemand hetzelfde overkomt ten aanzien van zijn denkbeeld van God.en zijn door de jaren heen zorgvuldig opgebouwde idee daarover gedesillusioneerd de rug toekeert.


Ik pak even een aspect op van wat je hierboven zegt:
"Persoonlijk denk ik
dat wanneer iemand het hele concept van illusie en desillusie niet in balans weet te houden, hij uiteindelijk hard,cynisch en uiteindelijk misantropisch wordt."

Ja, dat denk je dus. Dat is het zwarte gat; heel kenmerkend voor wie aan de afgrond van zijn strohalmen staat (vergeef me de wat vreemde beeldspraak).

Ik beschouw dit eerlijk gezegd als een nep-argument. Het staat je schijnbaar toe om om niet de leegte van het niets in te gaan.

En waarom vrees je dat? (Ja, ik denk dat je er bang voor bent, voor die leegte en daar hoef je je niet voor te schamen.)

Maar waarom zou je niet juist dan mededogend zijn? Daar kun je toch in die leegte van het niets zelf voor kiezen? Als er echt helemaal niets is, dan is er toch elke keuze mogelijk? Dan kun je toch ook kiezen voor mededogen?



Je opmerking dat je in de leegte hard en cynisch zou kunnen worden, en dat dan als rechtvaardiging om niet de sprong in het niets te wagen, doet me denken aan een prachtig verhaal van Sartre.

Er was een vrouw die elke dag rond vier uur voor het raam ging zitten. Ze zat steeds daar uit te kijken tot haar man enkele uren later thuis zou komen. Net als vele voorafgaande dagen zou hij ook deze dag dronken zijn en hij zou haar om welke willekeurige opmerking die ze maar kon maken in elkaar slaan. Zo ging dat al tijden lang, en zo zal het ook deze dag gaan.

Maar dan ziet ze opeens in de lege straat waarop ze uitkijkt een vrouw lopen. Even lijkt het net alsof ze zelf die vrouw daar is. Want ze draagt bijna dezelfde jas die zij ook heeft.

En ineens bedenkt ze: 'Ik zou daar werkelijk zelf hebben kunnen lopen. Dat had ik echt zelf kunnen zijn".

Ze staat op, loopt naar de kapstok, pakt haar jas en doet die aan. Ze doet de deur open en staat op het punt de straat op te stappen als haar plotseling een grote angst overvalt. Wat kan er niet allemaal gebeuren als ze vrij zou zijn? En ineens stelt ze zichzelf voor dat ze een hoer zou kunnen worden die zoals ze elke dag voor het raam zit om op haar eigen man te wachten, dan alleen maar achter een ander raam zit te wachten op klanten. En er zouden pooiers zijn die haar ook daar in elkaar zouden slaan als ze niet willig meewerkte.
Ze schrikt daar zo van dat ze de deur dicht doet, haar jas aan de kapstok hangt, en weer op de stoel gaat zitten voor het raam. En ze weet: straks zal haar man thuiskomen, hij zal dronken zijn en haar in elkaar slaan.
Maar dat kent ze. Dat is vertrouwd. Dat kan ze aan. En dat liever dan de vrijheid waarin alles mogelijk is.



Net zoals veel anderen,krijg ik het in mijn leven hard voor mijn kiezen.Hoewel het altijd harder kan maar even los daarvan,
wanneer ik verlies en leegte niet weet te
accepteren dan brengt dat inderdaad in eerste instantie cynisme bij me teweeg.
Langzaam maar zeker echter veranderd dan het spectrum naar accepatie en mededogen.



Okee Harry, je maakt twee heel mooie opmerkingen, vind ik.
De eerste is:
"Net als zoveel anderen".
Is dat niet het begin van echt mededogen, dat je met andere mensen in hetzelfde schuitje zit? Met echt mededogen bedoel ik niet dat je menslievend bent vanuit je eigen warme welzijn. Maar dat je beseft: "Ja, jullie, net als ik".
Dat heet solidariteit.

Je tweede prachtige opmerking vind ik dat het langzame proces van acceptatie van de leegte samengaat met de opkomst van mededogen.
Ja, dat vind ik ook.



Bestaansonzekerheid kan mensen inderdaad aardig verlammen ja.

Maar de sprong in het koude water gaat een mens dat overleven?

Misschien blijkt het water helemaal niet koud te zijn maar juist een warm bad.

De angst is dus dat je dat niet van tevoren weet.

In mijn leven heb ik al heel wat stappen gezet.Veelvuldig bent ik op mijn blote voeten in de brandnetels terecht gekomen.

Het water waar ik met regelmaat ingesprongen ben bleek achteraf toch wel erg koud te zijn.



Het zitten in het zelfde schuitje kweekt inderdaad solidariteit en mededogen.
Het zou ook eendrachtige actie mogen kweken.

Maar wordt dat schuitje nou door God bestuurd of niet?Wat denk jij?


Ja, precies, de angst is dat je het niet van te voren weet.
Zelfs de gedachte dat het een warm bad zou kunnen zijn, is nog valse hoop.
Misschien overleef je het wel niet. Wie weet?
Je springt of je springt niet, ook als je niet weet wat er komt. Dit is een sprong in het ongewisse. De leegte biedt echt geen enkel houvast meer, waar je naar kunt grijpen, echt niet.
Je laat los of je laat niet los.


Dat schuitje is volstrekt stuurloos Harry, tenzij jij het roer pakt.



Ok Ik pak het roer.Wie of wat geeft mij de
gedachte het roer te willen pakken?


Misschien hebben jullie hier iets aan. Misschien niet, dan leg je het maar naast je neer.

Mijn moeder was net overleden. Zij was een hele lieve vrouw en heel gelovig en trouw kerkgangster.

Een paar dagen na de begrafenis kreeg onze kleindochter salmonella vergiftiging. Ze was net 1 jaar geworden. Het ging heel slecht met haar en ik ging vaak naar het ziekenhuis. In mijn radeloosheid bad ik Heer, niet zij ook nog.
Ik ging weer naar het ziekenhuis en weer thuis gekomen naar bed.
's Nachts werd ik wakker en dacht, ik heb mamma niet gebeld. Nu weet ze niet hoe het met het kindje is. Stel je voor dat ze ligt te wachten, dan moet ik haar bellen. Maar als ze net in slaap is gevallen maak ik haar wakker.
Ik realiseerde mij opeens dat ze er niet meer was. Ik hoefde niemand te bellen.

Ik weet niet of ik sliep of wakker was. Het was half en ik zag mijn moeder bij mijn bed. Ik vroeg haar: Is het goed daar waar je nu bent?
Ze antwoordde: Ja, dat wel, maar......
Ze schudde zachtjes haar hoofd heen en weer als of ze zeggen wou, heel anders dan we altijd geleerd hebben.
Maar wel goed.

Annette



Daarom Annet,met alle respect.Het is dus
anders dan je altijd geleerd hebt.Hoe dan?

Ik weet het niet.Maar het is voor mij wel een rede om mijn geest open te houden.
Ontvankelijk te houden.

Wanneer ik dat niet doe.Wanneer ik gevonden heb en een bepaalde gearriveerdheid over me krijg dan zou ik me wel eens walgelijk in Dead Endstreet
kunnen bevinden.

Maar ik moet nu helaas wat anders gaan doen.

Tot later.


Harry, ik leerde wat alle Christenen leren. De goede in een hemel, hoe minder goed des te lagere hemel. Dat was dan al wel anders. en de hele slechten in de hel of buitenste duisternis.
Nou had ik daar wel moeite mee, want wie weet wie goed of slecht is. Het was het al dan niet houden aan wetten die dat bepaalde. Maar ja, de wet maakt dood en de geest maakt levend.

Maar wat mijn moeder bedoelde weet ik niet. Alleen dat het anders was, maar wel goed.

annette


Ik was toch hier degeen die jou de suggestie gaf het roer te pakken? Maar ik ben God niet. Juist niet.
Ik heb het hier over een keus en over de vrijheid keuzes te maken. Zelfs over de onvermijdelijkheid keuzes te moeten maken als er 'niets' is.
Zolang je blijft verwachten of hopen dat er een godheid of welke andere macht dan ook is die het schuitje zou moeten redden, of die jou de gedachte zou moeten geven, zelf het roer te pakken, ontken je niet alleen je eigen vrijheid maar ook je kracht, vooral je scheppingskracht.
In de leegte is niet alleen mededogen een onontkoombare vanzelfsprekendheid, daar kan ook je eigen kracht ontwaken, maar ook wat die kracht betreft alleen als je die leegte accepteert, net als bij het mededogen.


Annette en anderen, ik zou het fijn vinden om dit gesprek alleen met Harry voort te zetten.



Loopt onze eigen scheppingskracht niet
parallel aan die van God?

Net zoals het groeien van een boom dat doet?

Wanneer wij de leegte voor het gemak eens
gelijkschakelen met God.De leegte waar alle dingen uit voortkomen.Dan zou je je kunnen voorstellen dat onze lichamen,onze
gedachten(het vastpakken van het roer)en
onze emoties ook daaruit voortkomen.Tezamen met alles dat er ooit was en zal zijn.

Waar ik heen wil is: zijn wij autonoom of zijn wij een afspiegeling van het niets met
God als naam?


Maar natuurlijk Harry, loopt je eigen scheppingskracht parallel met die van God, dat vind ik althans ook.
En wat een prachtig inzicht (vind ik): de leegte gelijkschakelen met God. God (of hoe je dat ook noemen wilt) is wat Die is, maar hij is geen enkel beeld dat je ervan kunt maken. Elk beeld is niet God. Het geloof in een beeld schept daarom de afgescheidenheid. En daarom kan de ontmoeting met God alleen plaats vinden in de beeldloze leegte.

Ja, je bent ook zelf een afspiegeling van het niets. Alleen in het niets kan het beeldloze zelf ontwaken, net als God.

Zijn wij autonoom, vraag je. Mijn antwoord: kan iemand die niet autonoom is die vraag stellen? De vraag is je autonomie, of beter gezegd misschien nog: die vraag schept je autonomie. En je moet daarom ook zelf het antwoord geven. Je kunt ook blijven twijfelen, maar dat doe je ook zelf.
Als de vraag naar je autonomie eenmaal gesteld is (en niet vanuit een gedachtenspelletje, maar vanuit een existentiële beroering) kun je niet meer aan die autonomie ontsnappen. Elk antwoord wat je daarna geeft is je eigen antwoord. Onontkoombaar.



Wanneer ik mij beraadt over mijn antwoord op jou (leuk hé het ik en het mij
die zich beraden) dan gaan zich gedachten gangen afspelen.

Gedachtengangen die wij allemaal hebben.
Ook jij tijdens je studie.je loopbaan en het
schrijven van je boeken.

Wanneer je dan daar zo ergens gezeten hebt, beraadslagende hoe verder te gaan met je boek,dan zal er toch een bepaalde inspiratie aan ten grondslag hebben gelegen.Inspiratie die jouw creaties hebben
vervolmaakt.

Is dat dan autonome inspiratie?


Is dat dan autonome inspiratie, vraag je aan mij.
Harry, daar kan ik geen intellectueel antwoord op geven. Het is het een en het is ook het ander. De paradox is misschien wel dat in de overgave (die lijkt op het opgeven van autonomie) juist een ander soort autonomie geboren wordt, iets waar je helemaal zelf en op eigen kracht mee te worstelen - en te spelen! - hebt, maar dat je ook gegeven is. Dan valt je persoonlijke autonomie en vrijheid geheel samen met 'uw wil geschiede', al lijkt dat met elkaar in tegenspraak. Ik noem dat wel eens, maar het zijn ook maar woorden, 'de toegewijde gehoorzaamheid van een vrij mens aan je eigen bestemming'. Klinkt vreemd, niet?



Klinkt een beetje rafelig wat ik nu zeggen ga maar is dat niet hetzelfde touwtje waar wij dan toch aan vastzitten?

Laat ik het rafelige touwtje vervangen door
een hoog energetisch fludium met het niets.


Ik vind rafelig touwtje goed genoeg. Ik wil het graag eenvoudig h ouden. Maar we zitten daar niet aan vast. Er is niet iets anders buiten ons waar we aan vast zitten. Ik zie jou met prijzenswaardige hardnekkigheid (waarom ik wel moet grinniken hoor, maar trek het je niet aan) steeds vasthouden aan jou plus iets anders als twee dingen.
We zijn zelf dat touwtje. Hier en daar zit een knoop. Jij bent die ene knoop en ik die andere. Jouw knoop is even wezenlijk en waardevol als de mijne, maar je bent wel anders.

Er was eens een eikenblaadje. Het was een heel mooi eikenblaadje en dat vond het eikenblaadje zelf ook. Daar was-ie eigenlijk wel trots op.
Toen de herfst naderde en de blaadjes begonnen te verkleuren, vond dit eikenblaadje dat hij veel mooier glanzend rood werd dan alle andere blaadjes.

Maar toen zag hij ineens dat er om hem heen allerlei bladeren losraakten van de takken en omlaag vielen. En hij voelde zelf dat hij een stuk strammer werd en niet meer zo jolig kon wapperen in de wind als vroeger. Langaam daagde het besef in hem dat hij misschien ook eens zelf omlaag zou vallen.
En vertwijfeld vroeg hij zich af: "Is er nog leven na de val?" " Daar dacht hij, in de tijd die hem nog restte diep over na. Maar met enige en zelfs toenemende regelmaat bedacht hij dat er helemaal niets is. Want hij was nogal cynisch geworden bij het zien van al dat verval van blaadjes. Altijd al een beetje cynisch geweest overigens. Net als Harry trouwens. Allengs leek hem dat een angstaanjagende gedachte, dat er niets zou zijn. Wat dan? Maar toen hij er tenslotte echt van overtuigd raakte, en ook accepteerde, dat er helemaal niets is, gebeurde er iets wonderlijks met hem. Er groeide in hem een soort verbondenheid met de boom. En opeens ervoer hij: "Ik ben niet dit blaadje, ik ben de boom".
Glimlachend liet de boom het blaadje los.




Whhahhaaha mooi verhaal! Het is alleen jammer dat het min of meer hoogmoedige eikenblaadje,dat per slot van rekening een trots eikenblaadje was,niet eerder dan aan het einde van zijn bestaan en heel andere per slot van rekening bleek te hebben.

En daar zit, naar mijn idee, ook wel een beetje de crux van onze samenleving.

Wanneer wij de autonomie van de mens als uitgangspunt nemen, zelfstandigheid,zelfbeschikkingsrecht,dan speelt zich binnen dat gegeven een zeer groot
aantal scenario´s af.Ik zal proberen twee uitersten van die scenario´s te beschrijven.

Aan de ene kant zijn er de zeer hoogmoedigen die, niet gehinderd door enig geweten, overgaan tot het naar hun hand zetten of zelfs vernietigen van minder sterk autonomen.
Aan de andere kant zijn er mensen die zich minderwaardig voelen,die zich niet met zichzelf
kunnen verenigen en vanuit een misplaatst schuldgevoel overgaan tot vernietiging van zichzelf.

Troste eikenblaadjes vergelijken zich niet met elkaar.Dat doen mensen wel.Meedogenloos.
Het eikenblaadje dat samen met andere eikenblaadjes een eikenboom vormt en samen met
andere eikenbomen een eikenbos,maakt zich geen zorgen over een naburig opkomend dennenbos.

Mensen,individueel maar met name collectief,maken zich zorgen over de aanvechting van hun autonomie.

Wanneer iemand zijn gedachtegoed weet te beklijven als enig goede,onwrikbare en onwankelbare gedachtegoed en bovendien de behoefte heeft daarmee sterk manifest te zijn,
en per slot daardoor anderen weet te bewegen het eigen gedachtegoed kritiekloos los te laten,
dan wordt daarmee een collectieve gedachte gevormd waarmee dan vanuit een misplaatste
soevereiniteit wordt aangebotst tegen een ander collectief van gedachten.

Is dat dan een pleidooi om ieder gevoel van saamhorigheid maar op te geven? Om terug
te vallen op het enkelvoudige autonome zelf?In mijn beleving kan dat ook weer niet.Een
mens is een sociaal dier en enige vorm van eendrachtigheid kan ons niet vreemd zijn.

Het is alleen zo jammer dat eendrachtigheid met een vreedzaam motief zo snel door
kwaadwillende krachten wordt aangevallen.
.



Hé !



Hahaha...


Het is er weer Harry.
Ik heb een klein zinnetje toegevoegd. Kijk maar.


@30756
Harry, ik heb het helemaal niet over 'mensen' en hoe die in elkaar zitten. Ik ben in gesprek met jou, niet met 'de mensen'. Ik wil weten hoe het met jou is.

En ook deze uiteenzetting van jou, is, zo komt het op mij over, een soort zelfbedachte strohalm, een schijnwaarheid, om toch maar vooral aan die leegte te ontkomen.
Maar ook die strohalm bestaat niet. Je hebt 'm zelf bedacht en als je hem probeert vast te grijpen, grijp je in de lucht. Er is echt niets in die leegte om je aan vast te klampen.

Je was tot de overtuiging gekomen dat er niets was, zei je eerder. Je bent nu alweer druk bezig om te proberen die nare leegte op te vullen.

Het spijt me Harry, je bent al te ver heen. Er is geen weg meer terug.
Accepteer nu maar dat er niets is. Of wil je daar niet echt aan? Durf je niet? Dat zou ik wel begrijpen hoor, want de paniek kan zomaar toeslaan.

Er was eens een man en die was lekker aan het zwemmen. Hij kon heel goed zwemmen.
Opeens bedacht hij dat hij wel eens een hartaanval zou kunnen krijgen, of zoiets, en dat hij dan reddeloos verloren zijn. Hij zou verdrinken.
In paniek greep hij om zich heen. En opeens vonden zijn handen iets heel stevigs om zich aan vast te klampen. Het was zijn eigen been, maar dat had hij eerst niet in de gaten. Krampachtig hield hij zijn been met twee handen vast. Hij durfde niet loslaten uit angst om zonder dat houvast verder te moeten gaan, ook niet toen hij besefte dat het zijn eigen been was. Dit was zijn enige houvast.
Maar zwemmen kon hij niet meer. Hij verdronk.



Bram,met leegte en "nietsheid' kan ik betrekkelijk goed omgaan.In feite grens ik er al een beetje aan.Ik ben niet al te verzot
op mijzelf en menigeen ook niet op mij.

Zelfs mijn eigen scheppingskracht ontken ik.En daar heb ik alle reden toe want wanneer ik zo om me heen kijk en zie wat ik tot dusver tot stand heb gebracht,dan is er niet veel te zien.

Ook de gedachte dat er na dit leven een beter leven zou zijn, is bij mij wishfull
thinking.

Toch hou ik wel van mensen.

Mensen met veel zelfvertrouwen,die gelukkig,en voortvarend in hun eigen kracht staan,die laat ik rustig begaan.In het
hoogste geval probeer ik er iets van te
leren.

Mensen die op de één of andere manier in de kreukels zitten en veelal het leven als leeg ervaren, daar probeer ik dan bij langszij te komen door eenvoudigweg mijn
eigen leegte ernaast te leggen.

De afmeting die dan plaats vindt,betekent
nogal eens een tweezijdige verlossing.Zij het slechts tijdelijk.









voortvarend



Het bovenstaande is niet helemaal waar,
realiseer ik me nu in de ochtend.

Ik kan ook wel eens mensen genadeloos
in hun sop laten gaar koken.
Het ligt aan mijn eigen geraaktheid.
Van buitenaf ziet dat er misschien uit als
onvoorspelbaar.


Okee Harry, nu hebben we het niet meer over 'de mensen' en zo, maar over jou.
Maar opmerkelijk dat je aan die leegte toch weer een negatief oordeel over jezelf vastplakt. Dus echt leeg is die leegte nog steeds niet.
Je zegt: "Ik ben niet al te verzot op mijzelf en menigeen ook niet op mij."
En dat zeg je alsof dat samengaat met jouw grenzen aan de leegte.
Maar ook dat is een waarheid als een strohalm, zij het nu over jezelf. Ik zal niet beweren dat je van jezelf zou moeten houden, want dat is alleen maar het omgekeerde van wat je zegt, en dus net zo'n lege waarheid.
Maar niettemin komen we nu bij jou zelf terecht en dat noem ik dan maar weer vooruitgang.
Nu denk ik dat je opmerking "En toch hou ik wel van mensen" geen waarheid is als een bedenksel, maar echte zelfkennis voortkomend uit zelfwaarneming.
Dat is een uitspraak over jezelf van een heel andere soort dan: ""Ik ben niet al te verzot op mijzelf en menigeen ook niet op mij."
Dat laatste lijkt mij een vastgeroest oordeel over jezelf dat je waarschijnlijk in je jeugd heb aangemeten gekregen en waar je nu alleen maar nieuwe inhoud aan geeft.
Dat je zegt "En toch hou ik veel van mensen" komt, denk ik, voort uit je eigen ervaring, als een besef van binnenuit van jezelf over jezelf.
Ben je het met me eens dat dat twee verschillende soorten zijn? Of niet?

Overigens, dat je zegt wel van mensen te houden is niet goed of slecht. Zoiets is gewoon zo. En daar hoef je verder niet over te oordelen. Dat kun je 'in de leegte van het oordelen' gewoon vaststellen, zoals je naar buiten kijkt en ziet dat het sneeuwt. En dat zie je omdat het zo is. Meer niet.

En je kunt dus ook mensen in hun sop gaar laten koken. Okee. En ook daarvoor geldt: niet goed, niet slecht. Is gewoon zo. Dat weten we nu, meer niet.

(Ik kijk vanuit mijn raam uit op een hockeyveld. Daar komt vaak een man met twee honden. Die honden beginnen zodra ze op dat veld komen meteen keihard over dat veld te rennen, van puur plezier. En dat zie ik ook nu weer. Ik volg ze en geniet mee. Ik ren bij wijze van spreken met die honden samen over dat veld. Heeft niets te maken met ons gesprek. Zomaar leuk om op te merken.)

En als je dan bereid bent alle zelfbedachte morele oordelen over "Ik hou van mensen" en "Ik laat mensen in hun sop gaar koken" los te laten, dan kan daarvoor in de plaats, in de leegte van het niet-oordelen, de geraaktheid die je zelf al vermeldde ongehinderd tevoorschijn komen.



Ja Bram, dat subtiele verschil zie ik wel.

Maar voordat ik doorga met het mezelf in de etalage zetten, wil ik eerst nog even terug
Naar het “niets”.

Met opzet ga ik nu voorbij aan alle bewustzijnniveaus van individuen en collectieven.Ik
ga voorbij aan waar ze nu staan en ik probeer alle schillen eraf te pellen.

Daar denk ik nu dus over na.Mijn gedachten komen uit het niets.Zodra de gedachte er niet meer is,is hij teruggekeerd in het niets.Dat niets laat zich niet omschrijven want het is niets Zelfs het Ene is al niet meer niets maar een creatie vanuit het niets.

Welke objectieve intelligentie heeft het niets tot iets gemaakt?Wie of wat heeft de eerste
aanzet gegeven.het niets tot iets te maken?Wie heeft de stok gegooid in het rimpelloze water?
Met welk doel heeft singulariteit het niets tot iets willen maken?

Als een hond die probeert in zijn eigen staart te bijten, kan ik rondom dit begrip rondjes draaien.Maar dat ronddraaien kost energie.En zoals je weet is het heden tendage raadzaam
om spaarzaam met energie om te gaan.Mijn persoon is er op gericht om bij tijd en wijle over
dit soort dingen na te denken.Maar niet voltijds.Voor het overgrote deel keer ik me naar de wereld.Daar waar het gebeurd.Daar waar wij onze creaties maken.

Toch nog even terug naar het niets.Het pleroma.Dat niets waarover een mens zich tegen beter weten in een beeld tracht te vormen.Is dat er wel? Maar belangrijker is, wanneer het aanwezig wordt verondersteld, mogen wij er dan heil van verwachten? Ieder mens hoe stoer en sterk ook, heeft af en toe de behoefte aan een vangnet.Wanneer ik me inbeeld dat dat vangnet er niet zou zijn,dan levert dat existentiele angst op.Behalve een klein aantal voordelen heeft
angst een groot aantal nadelen.Het blokkeert de levensgang en heeft over het algemeen een
zelfversterkend effect,deze vreemde schepping vanuit het niets.Waar ik voor moet waken,
en ik denk velen met mij, is dat de zelf gemaakte schepping met de naam angst niet dermate
tastbaar wordt dat er in het hele leven geen beweging meer zit.Angst om te leven en angst om te sterven is een zelf gemaakte hel.

Hoewel het niets in mijn gedachten kan worden gekenschetst als neutraal, ben ik op boven genoemde gronden geneigd het neutrale niets een positieve lading te geven.Niet alleen om
existentiele angst te weerstaan, maar vooral om tot de verassende ontdekking te komen dat
je vanuit het niets leuk kunt spelen met allerlei creaties.Het niets naar de wereld brengen.

Èén van die spelletjes is,wanneer ik dat zo oneerbiedig mag zeggen, bijvoorbeeld dit gesprek.
Wij staan, zij het slechts virtueel, in wisselwerking met elkaar.Hebben allebei onze gedachten
erover.Er is interactie.Omdat ik geen dood stenen standbeeld ben met dode stenen ogen, is het niet zo dat jij alleen naar mij kijkt.Ik kijk natuurlijk ook naar jou.

Zo zie ik jou vrolijke intermezzo over de rennende honden op het hockeyveld waarmee je
in gedachten blijmoedig en energiek mee rent, als een waarneming die jij doet, waarbij een heel scala een gedachten tot leven komt.Je voelt de vrieskou en de wind om je oren.Dan weer
probeer je de staart van een veel harder rennende hond te pakken.Dan weer zit er eentje op jou
hielen en probeer je er zo hard mogelijk bij vandaan te sprinten.Intussen verbaas je je over de lucht in je longen en de kracht in je benen.Het geheel wordt tot een blijmoedige ervaring gemaakt.Gelukkig maar.Het dient dan weer tot natuurlijk tegenwicht tegen zaken die op je drukken

Leuk vind ik het om te zien dat de daad van het denken de denker veranderd.Zoals er een band bestaat tussen waarnemer en het waargenomene.Zo bestaat er een band tussen de denker
en de gedachte.Vanuit het eerder besproken niets ontplooien zich gedachten.Niets waarnemen
is niets.Iets waarnemen is iets.Niets denken is niets.Iets denken is iets.De gedachte schenkt het leven aan de denker die op zijn beurt de gedachte opnieuw schept.

Vergeef mij mijn stelligheid.Het is nu eenmaal mijn perceptie.






Harry,
In 'Aangeraakt' heb jij een mooi lijntje geopend onder de naam 'STILTE'.
Hierin wordt ook uitvoerig op (het) 'nIets'
ingegaan.
Leuk om nog eens na te lezen!

Hopelijk verstoor ik hiemee jullie gesprek niet. Dacht dat het misschien de moeite waard was.


Ik vind het prachtig gezegd Harry:
"Hoewel het niets in mijn gedachten kan worden gekenschetst als neutraal, ben ik op boven genoemde gronden geneigd het neutrale niets een positieve lading te geven.Niet alleen om
existentiele angst te weerstaan, maar vooral om tot de verassende ontdekking te komen dat je vanuit het niets leuk kunt spelen met allerlei creaties.Het niets naar de wereld brengen. "

En zo ben je dus schepper van je eigen wereld. Maakt je dat dan niet verantwoordelijk voor die wereld? Je zei zelf al eerder dat er een paar miljard werkelijkheden zijn.

Je hebt mij vast al vaak op dit forum zien protesteren tegen zelfgeschapen werelden. Niet omdat ik iets heb tegen het zelf scheppen van je eigen wereld, maar omdat het nogal vaak voorkomt dat die zelfscheppers niet in de gaten hebben dat ze hun eigen schepping houden voor de los van hen bestaande alomvattende werkelijkheid. Ze geloven in hun zelfgeschapen overtuiging alsof het de objectieve waarheid over een los van hen bestaande werkelijkheid is. Vind ik dan.

Nu denk ik niet dat je zo maar willekeurig aan het scheppen kunt slaan. Het is net als in een huwelijk. De kwaliteit daarvan wordt door beide partners bepaald. Voor mij is het scheppingsproces van je eigen wereld een vraag en antwoord-proces tussen mij en de mij gegeven feiten en gebeurtenissen. Er is, los van onze eigen scheppingskracht ook het gegevene. De scheppingskracht ligt voor mij daarin hoe je daar kwaliteit aan verleent.

Er was eens een man en die was verschrikkelijk bang voor honden. En dat werd almaar erger. Hij raakte er in steeds toenemende mate van overtuigd dat alle honden, zonder uitzondering, gemeen zijn en dat ze het vooral op zijn kuiten voorzien hadden. Dat was zijn waarheid. Tenslotte durfde hij de duur niet meer uit uit angst om buiten zo'n gemene rothond tegen te komen.
Nu was het ook een heel intelligente man. Dus besloot hij een list te verzinnen. Hij bestelde per postporder een voorraad van de allerlekkerste hondenbrokjes. Toen die waren afgeleverd, deed hij wat hondenbrokje in zijn jaszak en daarmee durfde hij weer de straat op. Want, zo had hij bedacht, als er dan een hond op me afkomt, dan werp ik die allerheerlijkste hondenbrokjes op straat en dan mag ik hopen dat die hond de voorkeur geeft aan die brokjes boven mijn kuiten.

En zo kon hij weer elke dag naar zijn werk. En elke dag nam hij een verse voorraad hondenbrokjes mee.

Op een dag kwamen er aan de overkant van de straat nieuwe bewoners. Die hadden een hond. Die hond was er van overtuigd geraakt dat alle mensen altijd lief zijn. Dat was zijn waarheid. Hij had daar ook alle reden toe. Hij kreeg gratis eten en drinken, werd regelmatig geknuffeld en z'n baasjes lettten goed op als hij weer eens nodig naar buiten moest. Omdat die baasjes het zelf erg druk hadden zetten ze hem altijd 's ochtends even buiten, zodat hij dan zelf maar een goed plekje moest zoeken.

Op een dag stapte de man 's ochtens zijn huis uit. Op datzelfde moment zetten de nieuwe overburen de hond op straat.
"Daar heb je zo'n gemene rothond" bedacht de man vol schrik toen hij de hond zag.
"Daar heb je weer zo'n lief mens" bedacht de hond toen hij de man zag.
De hond rende op de man af.
"Zie je wel" bedacht de man, "die komt weer op m'n kuiten af".
Maar toen de hond hem genaderd was wierp hij meteen die hondenbrokjes op de grond.
"Zie je wel", bedacht de hond, "weer zo'n lief mens, ik krijg zomaar voor niks van die allerheerlijkste hondenbrokjes".

En dat herhaalde zich voortaan elke ochtend. En elke ochtend kreeg de man gelijk dat die rothond meteen op zijn kuiten kwam afrennen. En elke ochtend kreeg de hond gelijk dat alle mensen lief zijn.

Zo deelden man en hond elke dag precies dezelfde feiten. Maar de man beleefde die in een wereld van angst en de hond beleefde die in een wereld van liefde.


Harry, ik vond het erg leuk om zo even samen aan het bakkeleien te slaan. Maar misschien is het goed om het onderwerp nu weer even te laten rusten. Of zullen we vragen of iedereen weer gewoon mee wil doen? Wat vind jij?



Ja dat is goed Bram.

Onder dankzegging.

Dag.



Jij ook bedankt, Harry.


Zie: youtube.com/watch?v=giVGv_dnmdY

I got plenty of nothing
And nothing´s plenty for me.
I got no car,
Got no mule,
Got no misery

Folks with plenty of plenty
They got a lock on the door
Afraid somebody´s going to rob them while
They are out making more

What for?

I got no lock on the door
That is no way to be
They can steal the rug
From the floor

That is O.K. with me
Cause the things that I prize
Like the stars in the sky
Are all free


Harry en Bram, dank jullie wel voor de prachtige en waardevolle uitwisseling, welke ik heb mogen meelezen.
Ik heb de overtuiging dat jullie gedachten en inzichten, tot nadenken zullen stemmen bij meerdere lezers hier.

Genoten heb ik van de schitterende verhaaltjes Bram, waarmee je elementen uit het leven duidelijk wilt maken.

Harry, dank voor je openheid en............laat de hondenbrokjes maar thuis.:-)


mooi

maar wel raar, ik lees over niets en leegte, terwijl ik het gevoel heb iets te leren-ontvangen..

alleen woorden?
niets en leegte....
of vervulling en Iets...

en hoe meer ik op deze site lees hoe minder ik het gevoel heb dat ik iets begrijp.
en toch geniet ik (meestal..)
nu in ieder geval

en herken een voornemen dat ik al enkele jaren met me meedraag; het zonder oordeel beleven van iets of niets.
en elke dag moet ik weer toegeven dat het me (nog) niet gelukt is

bedankt voor dit gesprek harry en bram


Dag Lies, wat mooi dat je hier leest en nú, vanuit het niets :-), iets van je laat horen en zien.

Fijn dat je reageerde en.......blijf vooral genieten.


Fijn Lies dat je geniet van dit gesprek tussen Harry en mij.
En ik kan me voorstellen dat het allemaal wat vreemd overkomt, dat gedoe over de leegte en het niets. Net alsof je halverwege op een verjaardagsfeestje komt waar de sfeer al helemaal gezet is.

Weet je, die hond en de man in dat verhaaltje hierboven, hebben alletwee hun bewustzijn gevuld met een voorstelling van de werkelijkheid. De hond heeft zijn bewustzijn gevuld met de voorstelling dat alle mensen lief zijn, en de man heeft zijn bewustzijn gevuld met de voorstelling dat alle honden gemeen zijn.
Ze ervaren elkaar vanuit dat gevulde bewustzijn. Hun oordelen en emoties worden daardoor bepaald.
Maar die voorstellingen, zowel van de hond als van de man, leven een geheel eigen leven. Ze bestaan op zichzelf. Ze hebben geen wortel in de werkelijkheid, zoals zowel het boeddhisme als de gnostiek dat noemen.
En daarom leven de hond en de man in een niet-bestaande schijnwereld.

Als de hond en de man hun voorstellingen zouden loslaten, als hun bewustzijn dus leeg zou worden, dan verdwijnt die schijnwereld. Die lost op als een droom.

En dan kan er iets heel anders gebeuren dan voorheen. Voorheen werden hun emoties bepaald door hun voorstellingen van elkaar. Die emoties behoorden tot de schijnwerkeljkheid, ze kwamen voort uit de oordelen die behoorden tot hun voorstellingen.
Maar als ze die voorstellingen loslaten, verdwijnen zowel die oordelen als de emoties. In dat lege bewustzijn kan de bewogenheid van hun hart ongehinderd en vooral ongecensureerd tevoorschijn treden.
En dan ontstaat er een totaal andere werkelijkheidsbeleving, die altijd weer anders is.


ik ben niet bang voor honden, wel voor tandartsen. En niet zo'n beetje, echt heel erg als sinds ik heel klein ben, met sinterklaas dacht ik eraan dat ik in april naar de tandarts moest..
deze angst is altijd gebleven met alle gevolgen van dien (zo lang wachten tot dat ik niet meer slapen kan van de pijn )

Nu ben ik volwassen, heb kinderen, mijn oudste dochter moet een beugel.
In de regel gaat mijn man met hun naar de tandarts, maar de laatste keer kom hij niet dus ben ik gegaan,
we waren aan de late kant, dus ik parkeer de auto, dochter gaat alvast naar binnen, ik kom haar achterna,zie haar liggen en voel met haar mee, althans dat denk ik..
ik pak haar hand en kijk haar vol medelijden aan,arme meid..

ze kijkt me aan, `mama, kan je me alsjeblieft loslaten.`Naderhand vertelde ze me dat de behandeling prima ging, behalve toen ik haar hand pakte, dat was niet fijn..

mijn realiteit was de hare niet, ik voelde ansgst en wilde troost bieden, zij voelde zich goed en ontving mijn angst.

dit was een maand geleden.
ik ben vorige week zelf naar de tandarts geweest, met tranen in mijn ogen naar toe gereden, omdat ik me realiseerde dat ik niet bang ben voor de tandarts maar bang ben voor de angst..
lichamelijke reakties alom, hartklopen,zweten maar ik ben ineen stoel gaan liggen, heb me voorgesteld dat ik een tandarts ben met een angstige patient ;-), en daar dacht ik nu aan toen ik jou hondenverhaal las.

die andere werkelijkheidsbeleving voel ik heel soms bram, maar het is zo moeilijk om in het dagelijkse leven met 3 kids(In de leeftijd van 7 en 12)en 30 uur werken altijd bewust te zijn dat wat wij denken dat het leven is een rollenspel is en dat daarachter iets anders zit.Vooral als ik in dat rollenspel verantwoordelijk ben voor de was, en het huishouden.
ben wel dankbaar voor mijn werk, ik werk in de zorg voor verstandelijk gehandicapten.Daar is de werkelijkheidsbeleving vaak toch al anders en mijn clienten hebben me al veel geleerd.
Zij staan vaak buiten onze 'realiteit' en dat is erg spannend en dwingt mij en mijn houding regelmatig te achtervragen..

i



Lies je verhaal vind ik erg mooi getuigen van je inzichten.
Ik kan je overigens een handje geven.....hou ook erg van honden maar niet van tandartsen.:-)
Verder begrijp ik best wel dat wanneer je druk bent met werk en gezin je niet altijd op scherp staat met je bewustzijn.
Ik denk dat dat ook niet nodig is om daar naar te streven.
Wanneer je met de was bezig bent, ben je gewoon dáár mee bezig. Toch!
Maar wanneer je, zoals nu gebeurde, open staat om eens naar een beleving te kijken en die te voelen, toe te laten, en de keuze kan/wil maken er op een andere wijze mee om te leren gaan, dan is dat toch al heel mooi, vind ik.

Mag ik je nog even iets vragen?
Wat bedoel je met dat het leven een rollenspel is en er iets anders achter kan
zitten?


na ja ik ben lies, maar ik ben ook mama en ook dochter, en in elke 'rol' ben ik anders, en mijn moeder en mijn dochter en mijn man zien mij ook telkens weer anders.
Als mijn zus en ik afzonderlijk over onze kindheid vertellen zou je denken dat we een andere vader hebben gehad.
Wat is nu de waarheid?
En heel soms red ik het om daaraan voor bij te gaan, aan die rollen, dan 'ben' ik alleen maar (juist in mijn werk met meervoudig gehandicapten die in mij geen enkele rol zien, die gewoon samen met mij 'zijn' )


lies, dit is heel herkenbaar wat je schreef over je kindheid. Hetzelfde had ik.
Maar dat komt dat iedereen iets anders beleefd. Men heeft eens proeven gedaan door een aantal mensen één en hetzelfde ding te laten zien en later te vragen het te beschrijven. Het bleek dat iedereen een andere beschrijving gaf. Vorm, kleur enz.
Daarom is het moeilijk om iemand te laten getuigen voor iets, want ook dan zegt ieder iets anders.

Als iedereen jou anders ziet is het wel moeilijk lijkt me. Hoe zie jij jezelf?

Annette


oops, dat is een vraag..
in ieder geval als een creative chaot.
en als iemand die veel wil geven, soms daar waar mensen helemaal niets willen (heb nog geen mensen uitgerekt of benen afgehakt, tot nu toe, godzijdank;-))
en soms zo met anderen bezig dat ik mezelf vergeet en dan in een keer omsla na de andere kant en nors en in mezelf gekeert ben.
iemand die altijd en eeuwig grenzen moet overschrijden, de weg moet verlaten om daarna weer terug te keren naar de hoofdstraat.

en een waardeloze huisvrouw ;-)


Dank je Lies voor je antwoord # 30812.
Ja vraagt je af: ' Wat is waarheid? '
Jouw eigen waarheid, misschien?

Prachtig dat je voelt dat wanneer je samen bent met je meervoudige gehandicapten, die jou geen rol aanmeten, je geheel jezelf kan zijn.





Wat is een waardeloze huisvrouw? Waar meet je dat aan af? Wij hadden een buurvrouw die echt iedere week haar ramen zeemde en de hele dag alles poetste. Kinderen en misschien zelfs haar man, maar daar heb ik niet op gelet. Verder had ze niks. Kinderen mogen natuurlijk ook niet te veel rommel maken.
Ik veroordeel haar niet, zij vond het kennelijk leuk. Maar als ik me daar aan ga meten ben ik een mega chaoot.
Maar zij is zij en ik ben ik en jij ben jij. De vraag is niet wat een ander daar van vindt, maar hoe jij je er bij voelt. Jij denkt in ieder geval na en interressert je voor bepaalde zaken, anders was je niet hier.

Jij werkt, dat kost energie en tijd. Ik hoop dat jij niet de enige bent die verantwoordelijk is voor de was en huis houden en de kids. Want anders is het wel een klus met drie kinderen en één van een ander(zei mijn schoonmoeder altijd)
Of is dat het verhaal waar je in zit, vrouw achter het aanrecht. Je hoeft mij niet te antwoorden hoor, maar een verhaal uitstappen is moeilijk maar niet onmogelijk.
annette


ik zou graag willen dat ons huis meer opgeruimd is.
Ikzou graag willen dat man en kids mij meer helpen.

Ik heb alleen geen zin om daarvoor te vechten, te ruzien.

Ik denk trouwens wel dat het echt waar is, ik ben een slechte huisvrouw, slecht in de zin dat ik niet efficient ben, het werk niet zie, naja kan niet overal goed in zijn

en eigenlijk wil ik leren te accepteren dat mijn huis niet zo schoon is als ik zou willen, accepteren dat ik dit ben, want het kost me nog meer energie om er tegen te vechten, mezelf ervoor te schamen.

naja dit bedoel ik ook met moeite om de discussies hier te volgen, ben zo 'aards' bezig.


Lieve Lies, ik las eens een verhaaltje.
Er was een gezin en daar moest de badkamer van verbouwd worden. Ze spaarden en spaarden en als ze het geld bij elkaar hadden..... dan gingen ze ervan op vakantie.
Later toen de kinderen groot waren hadden ze het nog lang over die fijne vakanties. Zo van, weet je nog dit en dat.
Denk je als ze het geld zouden gebruiken voor een nieuwe douche dat ze later gezegd zouden hebben, weet je nog... wat een fijne douche we hadden.

De sfeer in huis, daar daait het om.

Denk niet dat je zo "aards bezig bent". Je bent mensen een weg aan het wijzen, klaar maken om hun pad te leren gaan.

Je mag best duidelijk maken dat alles bij elkaar te veel is. Ik had er ook 3 thuis, plus af en toe een ontheemd kind. Maar ook een baan.
's Avonds na het eten maakte ik een teil water klaar en iedereen zijn eigen spullen afwassen plus een extra ding. Pan of zo. Later zijn we om de beurt gaan doen. Ik had geen afwasmachine.
Kleren alleen kopen die niet gestreken hoefde te worden. wilden ze het toch, dan zelf strijken.
Het zal even een strijd zijn, maar daarna een gewoonte. Als je alles zelf diet denken ze dat je het leuk vindt.
Als mijn man eerder thuis was dan ik begon hij met het eten, was ik er eerder dan begon ik.
Maar Lies, iedereen had hobby's, dus opgeruimd was het bij mij ook nooit. En een klein geheimpje, de kinderen zijn de deur uit, maar vaak nog steeds rommelig.
Is toch niet erg. Waar spelen de kinderen het l8iefst met hun vriendinnen? Ik wed bij jou. Dus zo slecht doe je het niet.
Annette


dank je anette, je geeft me moed!




Volgens mij Lies is het een grote levenskunst om juist allerlei rollen te kunnen spelen, afhankelijk van de omstandigheden. Voor mij is dan belangrijk of die rollen op een of andere manier een expressie zijn van een wezenskern in jezelf waarin je toch voor iedereen als die ene Lies herkenbaar bent.
Ik vergelijk dat wel eens met een grote toneelspeler. Juist de grote toneelspelers kunnen alle verschillende rollen overtuigend en levensecht spelen, en toch zijn ze in alle rollen ook nog herkenbaar als die ene persoonlijjkheid. Het lijkt dan wel alsof die speler het leven schenkt aan al die rollen met iets dat diep vanuit zijn eigen wezen komt.
Ik geloof niet dat je ooit zomaar helemaal 'jezelf' kunt zijn. Wie denkt dat-ie dat is heeft van zichzelf een standbeeld gemaakt.
Levenskunst is dus voor mij soepel meegaan met de omstandigheden en de mensen die je ontmoet, en toch trouw blijven aan iets dat je van binnenuit drijft.


Door het voorgaande te lezen (rollenspel), bedankt overigens allemaal, kwam ik tot de volgende gedachte.



De mensen kennen de beelden wel, maar het licht dat in hen is
blijft verborgen in het beeld van het licht van de vader.

Als je hierboven het woord beelden nu eens vervangt door het woord rollen ?

Groetjes





Dat is dus logion 83. Heel toepasselijk Johan.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.