Groeiend inzicht

wonderbaarlijke genezingen

    door annette, 16/03/2009 11:34. #33046. 71 reacties, laatste

Beste allemaal,

Ik lees vaak dat we de wonderen van Jezus niet letterlijk moeten nemen.

Bijvoorbeeld zieken genezen moet worden gezien als mensen meer inzicht geven, leren dat zij de Christus in zich hebben en die kunnen vinden en ontwikkelen.

Maar kan het niet beiden?
Ik hoor wel eens over gebedsgenezers, of mensen met een speciale gave die wel degelijk mensen kunnen genezen, dus waarom zou een geweldig mens als Jezus het niet kunnen en met zijn liefde dat niet willen?

Hoe zijn jullie gedachten hierover?





Hoi Annette,

Mijn gedachte hier over is dat genezing zowel fysiek als psychisch een complex gebeuren is. Zo ook spiritueel.
Complex in de zin van dat er meer bij komt kijken dan een ingreep van een arts.

De ziel bewandelt vele wegen las ik eens en dat vind ik hier zeker ook op van toepassing.
Dit zijn zo'n beetje m'n gedachten :)



Annette, voor mij zijn zowel heling als genezing beide mogelijk en het een kan het ander bewerkstelligen.
Waar ik wel mijn vraagtekens zet, sommige aandoeningen zijn zo ingrijpend dat ook al zou de kwaal genezen zijn er toch nog nazorg nodig is.
Hier wordt in de Bijbel bij mijn weten niet over gerept.


Gea en Linda.
Ik bedoel:

Zoals de verlamde man die door het dak gelaten wordt.Jezus geneest hem en zijn familie, vrienden, die zo liefdevol hem door het dak neerlieten, zullen dan ook de nazorg hebben gedaan.

Ikzelf denk dat een blinde genezen, zowel letterlijk kan zijn geweest, als iemands geestelijke ogen openen.

Traditionele kerkgangers hebben het hoofdzakelijk over lichamelijke genezingen.
Anderen hoor ik vaak, dat je dat figuurlijk moet nemen.
En ik denk dat allebei kan.
Het één hoeft het ander niet uit te sluiten.

Je kan je afvragen wat het belangrijkst is voor iemand. Dat zal heel persoonlijk zijn.



Vertrouwd is mij de bron
Juan de la Cruz (Johannes van het Kruis)

Vertrouwd is mij de bron die springt en stroomt,
al is het nacht.

Die eeuwige bron ligt diep verborgen
en weet ik waar zij wordt gevonden,
al is het nacht.

Haar oorsprong ken ik niet, ze heeft er gene,
maar dat uit haar alles opwelt weet ik zeker,
al is het nacht

Ik weet dat niets haar schoonheid kan evenaren
en dat hemelen en aarde zich aan haar laven,
al is het nacht.

Dat zij bodemloos is laat zich raden,
alsook dat niemand haar kan doorwaden,
al is het nacht.

Ik weet dat haar klaarheid nooit wordt geschonden
en dat alle licht aan haar is ontsprongen,
al is het nacht

Ik weet dat haar stromen rijkelijk vloeien,
dat ze hemel, hel en aarde besproeien,
al is het nacht

Ik weet de stroom uit twee ontstaan
zonder dat de ene de ander is voorgegaan,
al is het nacht

Ik weet dat drie in een water wonen
en dat ze steeds uit elkaar voortkomen,
al is het nacht.

Die eeuwige bron is in dat levende
brood verborgen om ons leven te geven,
al is het nacht.

Het is een uitnodiging aan de mensen
om, ofschoon in het donker, hun dorst te lessen,
want het is nacht.

Die levende bron van mijn verlangen
weet ik in dit levensbrood ontvangen,
al is het nacht.




Annette, zou je de bron van deze tekst willen vermelden.


Sorry Bram,
Juan de La Cruz is de schrijver.
Ik vind het een prachtig schrijven, evenals dat wat jij plaatste, een niet-weten, alle weten overschrijdend. Ik lees en herlees het.


O, en dat stukje over de ziel moet eraf, dat is er door iemand aners bijgedaan.


Annette, een blinde genezen zou kunnen gebeuren door een bepaald euvel te verhelpen, net als een lamme weer gezonde benen geven.
Als iemand nog nooit gezien heeft, kan hij de beelden nog niet gelijk benoemen er gaat tijd overheen om wat altijd gevoeld is om te zetten naar visueel.
Iemand die nooit gelopen heeft, kan ook al is de beperking opgeheven niet zomaar op zijn benen staan en wegwandelen.
Dit zijn dingen waar de mens tijd nodig heeft.
Maar ook de heling gaat niet vanzelf, het zijn processen, bij de een misschien sneller dan bij de ander.
Als genezing of heling geforceerd gaat, kan het juist een tegendraads effect hebben.


Precies Linda, vandaar dat ik denk dat familieleden bij nazorg betrokken zijn geweest. Dat hoop ik dan maar.

Maar een zoekende als ik, hoor hier, of lees in boeken, wel eens over begrippen waar mijn oren van klapperen.
Taalgebruik waar ik me nooit druk over maakte.
Wanneer ik bijvoorbeeld schrijf over een algemeen voorbeeld en ik schrijf "we" dan wordt ik gelijk op mijn "computer" getikt met de woorden, "wil je mij niet onder "we" scharen.
Ik begrijp het nu wel een beetje, maar heb me er nooit druk over gemaakt als anderen het over "we" hadden.
Dus hier op de site ben ik soms iemand die nazorg, bijzorg, nodig heeft. Volgens jullie begrippen dan. Maar jullie zijn hier de oudgedienden en ik nieuwkomer.

Zo zal het ook in de tijd van Jezus zijn geweest. Elkaar helpen, geestelijk en lichamelijk.


Met jullie, bedoel ik dus sommigen, of hen die zich aangesproken voelen. Of gewoon niemand.


Linda, je haalt een paar keer de woorden heling en genezing aan, waarbij ik gevoelsmatig zowel een verschil als een eenheid ervaar.#33060
Bedoel je dit ook zo?

Hoe is volgens jou een genezing/heling te forceren?



Linda, ik kan je beter eerst vragen: wat bedoel je met forceren?


Hallo,

Heb een beetje moeite met het woord 'heling'. Alsof iemand die blind of verlamd als mens niet heel kan zijn.

"Beter maken" in vergelijk met wie, wat?

Geloof niet letterlijk in het weer ziend maken van de blinden, of het weer laten lopen van de kreupelen d.m.v.wonderbaarlijke gebeurtenissen. Denk dat ik hier wat te nuchter in ben.

:-)


#33046 Ik zie Jezus hoofdzakelijk als een spiritueel meester, die zich meer bezighoudt met spirituele dan met lichamelijke processen.
“Sta op en herinner jezelf”; hij wil het ware zelf bij de mensen tot leven wekken.

Ik vind het persoonlijk niet belangrijk of hij OOK lichamelijke genezingen kon en wilde doen. Ik zie de genezingsverhalen meer symbolisch.


Het is misschien niet belangrijk of hij OOK lich. genezingen deed, maar soms heb ik het gevoel dat het krampachtig ontkent wordt en hij alleen spiritueel meester mag zijn.
Ik denk dat het evenwicht misschien net zo verstoord wordt als het idee dat het alleen maar Lichamelijke genezingen waren.


#33069

Zo zie ik het ook Yvonne.


#330070 Hoezo alleen maar? Ik vind het meer dan genoeg, en vooral voor wat hij NU voor mij betekent.


Niet alleen maar. Maar alleen spiritueel meester. Dat is ook genoeg. Ik zie echter bij veel mensen dat of het een of het ander mag en ik vraag mij waarom niet beiden.

Hij hield van de mens, en ik kan mij voorstellen dat hun lich. lijden hem pijn deed en dat hij ook daarin hielp.

Ik vroeg mij af hoe jullie er over dachten, vandaar de vraag




Annette, iets is m.i. nooit alleen maar spiritueel of alleen maar lichamelijk.
Zelf doe ik aan Reiki, dat is een spirituele geneeswijze. Of de oorzaak van het probleem nu lichamelijk is, emotioneel, spiritueel of geestelijk maakt niet uit.
Ik kan me voorstellen dat een spiritueel meester als Jezus alleen al door zijn aanwezigheid bij mensen genezingen kon bewerkstelligen.


Gea, heling en genezing zie ik inderdaad als twee verschillende dingen.
Genezing zie ik te niet doen van de kwaal, herstel.
Heling zie ik als de twee een maken, contact van het lichaam met de ziel,het samenvoegen van verstand en gevoel, eenwording van de mens met God.
Als dit plaats vindt kan er ook genezing plaats vinden, maar was het doel niet de genezing.

Geforceerd zie ik als teveel van iemand verwachten in een herstel periode waardoor het het gewenste resultaat niet bereikt wordt of andere nadelige effecten heeft.

Trudy, in mijn overtuiging kan iemand die blind is veel meer een heel iemand zijn dan een ziend iemand.


#33075
"Trudy, in mijn overtuiging kan iemand die blind is veel meer een heel iemand zijn dan een ziend iemand."

De term ziek, blind, kreupel zegt niets over de MENS. Het zegt iets over zijn lichamelijke status.
De MENS is meer dan .........



iets is m.i. nooit alleen maar spiritueel of alleen maar lichamelijk #33074

Yvonne, ik denk dat ook.
Daarom denk ik dat Jezus beide deed.
Hij hield van de mens.

Wat fijn dat jij aan Reiki doet.
Ik vertelde mijn huisarts over wat jij(geloof ik) eens schreef over in je lichaam gaan. Denk aan je tenen enz. Hij kende het ook en vond het iets goeds.

Ik doe het wel eens als ik niet kan slapen. Bij mijn knieën ben ik dan toch meestal vertrokken.


#33077 Wat fijn Annette dat die oefening ook bij jou werkt.

Ik wil nog even zeggen dat ik de ander niet genees, ik geef alleen maar energie door, en die energie steunt de ander bij zijn genezingsproces.
Een van de eerste dingen die Reiki doet, is het weer op gang brengen van het zelfgenezend vermogen. Datgene wat ziekte veroorzaakt of herstel in de weg staat wordt opgelost, zodat het uit ons systeem kan verdwijnen.
Daardoor geneest de ontvanger van Reiki zichzelf. En dat geeft een volstrekt ander resultaat dan wanneer onze kwaal van ons weggenomen wordt door anderen, met behulp van medicijnen, operaties of andere behandelwijzen.



Dat geloof ik direct Yvonne.
Als je soms keihard gewerkt hebt en je bent helemaal uitgeput en dan komt iemand en geeft je een gemeend compliment, dan krijg je ook weer kracht. Net als polariseren.

Die energie is volgens mij een vorm van liefde overbrengen.
Kost het jou energie?
En ben je er altijd toe in staat?


Annette, je vraag in je topic waarin je het hebt over wonderbaarlijke genezingen, is eigenlijk een theologische vraag.
Het wel of niet letterlijk nemen van de wonderverhalen zal in een antwoord terug te vinden zijn.
Een theoloog die een opleiding heeft gehad vanuit een streng dogmatisch denken, zal het als waar en echt gebeurde verhalen vertellen en in zijn/haar kerk dit tot uitdrukking brengen.
Zo zullen er ook voorgangers/sters in kerken zijn die de verhalen zullen uitleggen naar de tijd van vandaag. Niet als vaststaande feiten, waar gebeurt, maar meer als wat kan je met zo'n verhaal. Waardoor kan je je laten raken?

Gelukkig ben ik gaandeweg mijn leven steeds van deze laatstgenoemden tegen gekomen en mocht ik even met hen mee optrekken.

Je vraagt hoe of anderen hier over denken?
Kijk Annette, zelf kan ik helemaal niets met die verhalen als ze werkelijk gebeurt zouden zijn. Dan zou ik, denk ik, snel klaar zijn. Jezus kracht en liefde.......prachtig maar voor mij onbereikbaar. Kan nooit wat worden tussen ons. Want wat Hij kan, kan ik nooit!
Ik moet nu denken aan b.v. het verhaal van het dochtertje van Jaïrus. Ken je vast wel.
Een meisje zonder naam. Dochtertje van.....Haar naam slechts ontleent aan haar vader.
12 jaar oud, op de grens van volwassenheid, huwbaar ( in die tijd) een leven vóór zich. Ligt (waarschijnlijk door haar eerste menstruatie) lijkbleek op bed en haar vader denkt dat ze dood gaat.
Zo vertelt het verhaal.
De mooiste uitleg die ik er ooit over hoorde was dat het meisje als dochtertje van ( ! ) ook eerst 'dood' moet gaan, wil ze als zelfstandige vrouw gaan leven.
" Leg haar de handen op," zo vraagt haar vader. Maar Jezus legt niets op maar neemt haar bij de hand. Ridderlijk vat de bruidegom haar bij de hand en noodt haar tot de dans van het leven.
" Talitha koemie, meisje sta op."
Sta maar op, ga op eigen benen staan, je kan het.
" Sta op en schitter", zo las ik in een gedicht van Catharina Visser.

En dan Annette, kom ik bij een vorm van het verstaan van dit wonderverhaal, dat mij raakt. Niet gebeurt, maar wel waar.
Een appèl op mij. Iets wat ik ook kan.

Sorry voor mijn lange reactie, maar korter kon ik er niet bij komen. :-)






Carla, dank je voor je "lange" verhaal. Vond het niet lang maar erg mooi.

Als ik met kerkmensen praat of in zondagschool zit, krijg ik verhalen die dan letterlijk genomen dienen te worden.

Als ik bv het boek de grootmeesters neem, is het uitsluitend geestelijk en als boodschap bedoeld.

En zo'n voorbeeld als het dochtertje van Jaïrus, of de barmhartige samaritaan zijn voorbeelden van inspiratie.

Maar als je het verhaal van de blindgeborene neemt, die schijnt echt blind te zijn geweest. Discipelen vragen, wie heeft er gezondigd, hij of zijn ouders dat hij blind geboren is.
Niemand, zegt Jezus, hij smeert slijk op zijn ogen laat het hem zien.
Dan denk ik, zowel het één als het ander kan.

En natuurlijk, zoals Linda zei, heeft zo'n iemand nog een lange weg te gaan, omdat hij nu wel ziet maar niet weet wat hij ziet, nog niet kan benoemen.

Ik denk dat het voor iemand die in die tijd lich. genezen is, heel belangrijk is. Ik vind het wel fijn voor die persoon, maar ik heb er zelf niet veel aan natuurlijk.
Iemand die de weg aangewezen krijgt, heb ik persoonlijk misschien meer aan, omdat ik dan ook die weg op kan misschien.


Zou zo'n meisje, als het dochtertje van Jaïrus wel een kans hebben gekregen om op eigen benen te staan.
Jezus kan het aangeven volgens jouw uitleg, maar als Jezus verder gaat, wordt ze misschien toch uitgehuwelijkt. En dan maar afwachten wat er gebeurd, krijgt ze kans, of is de echtgenoot de baas over haar. Dan kan je je geestelijk vrij voelen in de gevangenis, maar zo weinig mee in je leven.


#33079 Zo zou je het i.d.d. kunnen noemen, een vorm van liefde overbrengen.
Ik word nooit moe van het geven van een behandeling, mits ik mezelf goed voel.
De energie doorstroomt eerst mezelf en daarna pas de ander.
Ik geef dus niet mijn eigen levensenergie weg aan een ander.


Mijn dochter vertelde dat er een paar keer mensen tegen haar hadden gezegd, dat ze als ze naast mijn kleindochter stonden ze een apart gevoel kregen en weer energie voelden. Iemand zei dat ook eens tegen mij over haar.

Een vrouw bij mijn dochter op het werk zei toen dat ze daar mee moest oppassen omdat het teveel van sanne wegnam en omdat ze al niet sterk is dat niet goed is. Maar sanne zelf doet niks, ze staat er gewoon bij. Vooral oudere mensen willen altijd even met haar praten. Ze zeggen ook vaak, wat een apart kind.

Moeilijk hoor, je kan haar toch niet overal weg houden.

Nou word ik vast voor gek verklaard, maar het is echt zo. Mensen zeggen dat.
Sanne heeft een hele hoge Eq, zei de dokter.


Annette, misschien zou je Sanne ook die oefening kunnen leren om in haar lichaam te zijn.
Als ze goed in haar lichaam kan zijn, is dat m.i. als een bunker voor negatieve energieën en energie verlies.


Yvonne, ik heb dat mijn dokter voorgesteld, maar toen zei hij, voor anderen is het goed om zich hun lichaam te herinneren, maar als zij pijn heeft is het juist goed om het lichaam even te vergeten.

Maar ik zou het kunnen proberen in haar goede perioden, dan kan ze een bunkertje opbouwen.
jij schreef toch ook dat jij emotioneel hooggevoelig bent? of was dat iemand anders.
misschien dat mensen dat ervaren. Kan ook de rust zijn die ze uitstraalt.


Trudy, ik ga er niet van uit dat iemand met een 'mankement' of kwaal geen volwaardig mens is.

Carla, je schrijft @Jezus kracht en
liefde.......prachtig maar voor mij onbereikbaar. Kan nooit wat worden tussen ons. Want wat Hij kan, kan ik nooit!
Dit beschrijft ook mijn gedachte, Jezus oproep om hem na te volgen en zoals hem te zijn, is niet iets bovenmenselijk maar voor ieder te realiseren.
Ik kan wel degelijk iemand bij de hand nemen, bemoedigen, iemand die terneer geslagen is weer doen opstaan etc.

Ook de heling waar ik het eerder over had kan ik toepassen, op mijzelf maar ook in relatie tot de ander dit kan volgens mij oa. door vergeving, elkaar begrijpen, delen wat er in je omgaat.


Annette @ 33081, Ik weet niet wat het boek van de grootmeesters is. Zou je mij dat kunnen vertellen?

Ik weet niet of die blindgeboren man, werkelijk blind is geweest Annette. Dit verhaal van Johannes laat mooie herkenningspunten zien aan de mensen waarvoor hij schreef.
Zoals er staat b.v. dat Jezus speeksel en en leem vermengde. Dit linkt aan zoals ooit de Eeuwige de mens boetseerde uit leem. Men beschreef Jezus als levend water, wat weer terug komt in het verhaal, waar de man zich zal wassen in de vijver waar ook het water uit geschept wordt voor het loofhuttenfeest.
Eigenlijk is het hele verhaal een Paasverhaal. Want nadat de man 'ziende'is geworden, wordt Jezus alweer veroordeelt omdat hij deed op de Sabbath.
Waarmee het conflict duidelijk wordt tusen de discipelen van Jezus en die van Mozes.
De Farizeeën vinden Jezus een zondaar.
De man die eerst ' blind ' was vindt dat natuurlijk niet en wordt dan ook de synagoge uitgegooid.
Ach, zegt hier Nico te Linden, de man was een randfiguur ( als blinde ) en nu hij 'ziet', is hij het weer.
Herkenbaar soms hè!
Dat je als 'ziende' er toch niet bij hoort.
Mooie verhalen, vind ik.

Misschien een leestip voor wie de verhalen graag op een eigentijdse wijze wil lezen:

' Het verhaal gaat.' Nico ter Linden.
het zijn 6 delen.




Linda, dank voor je duidelijke antwoord#33075

Gevoelsmatig ervaar ik 't woord heling als heel zachtaardig.
M'n intentie is om de mens te blijven zien als één en in dit verband lees ik in 't woord heling dan ook samenvoegend de woorden (ge) heel.







@33086
Annette, wees voorzichtig met het 'bijzonder' maken van je kleindochter.
Een kind permanent kleineren of een kind permanent 'bijzonder' noemen zijn beide manieren om een kind van zichzelf te vervreemden.
Laat haar maar gewoon zijn, met nadruk op 'zijn,' meer niet, en dat betekent dat ze soms ook stout, vervelend en dwars mag wezen zonder dat je daardoor van slag raakt omdat ze dan niet meer 'bijzonder' zou zijn.


#33090
Dit sluit aan bij het gevoel wat ik probeerde duidelijk te maken in bijdrage:

#33076"De term ziek, blind, kreupel zegt niets over de MENS. Het zegt iets over zijn lichamelijke status.
De MENS is meer dan ......... "




...manieren om een kind van zichzelf te vervreemden.
Dit doet me denken aan de 'erfenis van voorouders'.
Woorden die Johan laatst ook aanhaalde.
Thanks!




Mijn ervaring is ook dat kinderen helemaal niet bijzonder willen zijn.

M.i. is iedereen bijzonder, de één niet meer of minder dan de ander.


Bram, je hebt gelijk dat je zegt om haar niet bijzonder te maken. En het zou prettig zijn als ze eens leeker stout zou zijn, zo als de andere kleinkinderen.
Of mijn zoon en oudste dochter. Ik kreeg er grijze haren van soms, maar o, wat heb ik er van genoten.
Maar dit is wat de dokter, psygoloog ook over haar zegt, en het beangstigt me vaak omdat ze deze keiharde wereld in moet.
Gisteren naar school komt er een jongen, zo maar, en begint haar te slaan op haar rug. Ze kon zich niet goed verdedigen want ze stond op skates. Nu is ze weer thuis, pijn in haar rug, moeite met lopen. Maar geen wrok of boosheid.
Ik wel hoor, zou best even willen "meppen".


#33094

Hallo Annette,

Wat pijnlijk voor jou kleindochter.

Graag wil ik je iets vragen: Je schrijft dat de jongen 'zomaar' had geslagen.
Heb je gevraagd wat de reden was?
Ik keur geweld, fysiek en geestelijk, af. Toch kan ik me niet voorstellen dat geweld zomaar wordt toepast.
Zoals jij graag zou willen terug- 'meppen'.


De kinderen zijn allemaal bijzonder, maar dat vind ik van ieder mens.
Ik was al huiverig om het te schrijven, maar wilde weten of iemand er ervaring mee had.
Ik kan het niet duidelijk maken en gebruik de verkeerde woorden misschien.
De anderen gaan allemaal goed. Zij zal ook wel goed gaan en het redden.
Ik kan het gewoon niet goed uitdrukken, dus doe maar of het niet geschreven is.
Ik heb al met een stuf over het scherm geveegd, maar het wil er niet af.

Wat het andere betreft voel ik mij net een ui. Steeds een rok er af.
Jarenlang gekerkt en een richting geloofd, hoewel nooit helemaal.
Bijbel was voor mij helemaal waar en een toetssteen.
Als je dan verder gaat zie je dat dat dus niet zo waar is als je dacht.
Dus de eerste schil eraf.
De kerk achter me gelaten, want die zei dat het hersteld was op de kerk die Jezus stichtte, maar die stichtte niks. Tweede schil eraf.
Toen hield ik me aan het nieuwe testament. Maar dus ook niet helder. Veel Paulus brieven niet door Paulus gescxhreven en evangelieën niet door ooggetuigen. Volgende schil.
En ja, Jezus wonderen dus ook niet helemaal zoals uitgelegd. Dan moet je even slikken en weer een schil afleggen.
En uiteindelijk kom je op niks.
Dat is best moeilijk, maar er komt wel wat voor in de plaats. Ik zoek in mezelf. en geniet wel van de bijbel en alle andere boeken, het houdt je geest levend.


Trudy, ik heb het de jongen gevraagd, iemand gaf me zijn adres. Zijn moeder vroeg het ook aan hem.

Ja, zei hij. Ik weet niet waarom.


#33097

Ik hoop dat deze jongen in net zo'n liefdevolle omgeving wordt opgevangen als jou dochter.


#33098

ik bedoel: als jou kleindochter


Ja, Trudy, dat geloof ik wel. Het was een aardige moeder. Er was ook een lieve hond en nog een kindje.


Maar nu iets vrolijks, dat zal niet aan dobbermansoren gericht zijn.
Een jaar geleden ging een buurvrouw haar tuin opruimen en daar was een holle knotwilg die het veld moest ruimen. Hij was dood en rot.
Ik heb hem op een leuk plekje in mijn tuin gezet en nu zie ik dat er eventuele huurders, met veren, komen om later een gezinnetje te stichten. We hebben de boom van boven waterdicht gemaakt, zodat baby's niet in het vocht komen te liggen.
Ik hoop in mei/juni oma te worden van merels


#33100
Dat doet me goed.
:-)


#33096 En uiteindelijk kom je op niks.
Dat is best moeilijk, maar er komt wel wat voor in de plaats. Ik zoek in mezelf. en geniet wel van de bijbel en alle andere boeken, het houdt je geest levend.

Annette, waarom laat je het niet lekker niks
zijn?


Zoals Bram mijn woordje 'niets' vertaalde in de volgende woorden:

Niets helpt: het helpt om vrij te zijn van illusies waaraan je je meent te kunnen vastklampen; geen enkele illusie helpt.


Dank je Trudy, voor jouw toelichting.


Yvonne, dat niets komt er voor in de plaats. En dat niets is niet niets!

Laat ik maar genieten van het nu en doe allemaal maar mee. De zon schijnt.
Ik loop steeds in de tuin.





Annette, veel van wat je verteld over je kleindochter was ook bij mij als kind( en misschien nog steeds).
Ik heb veel verdriet ervaren door het anders zijn.
Dit werd zowel opgelegd, maar ook zo ervaren door mij.
Bij mijn oma deed het er niet toe, ik was daar gewoon Linda.
Zou je wel raad willen geven, maar van nu daarop terug kijkend weet ik het ook niet en iedere situatie is toch weer anders.


Dank je Linda, je doet me goed


Annette, n.a.v. # 33096.
ik vind je vergelijking met een ui wel grappig. Ik gebruik deze metafoor ook wel eens en dan niet om bij het niets te eindigen maar bij de kern. Zo in de zin van, wat er toe doet en wat mogelijk niet.
Ik zou graag tegen jou willen zeggen, kijk naar wat er toe doet voor jou. Jij hebt de keuze de 'rokken' van de ui wel of niet te verwijderen.
Dat je die keuze maakt in vrijheid, dat vind ik belangrijk. Kies je voor de verhalen letterlijk te nemen en je vaart er wel bij, wie zegt je dat je dat niet zou mogen doen. Alleen wanneer je er klem mee komt te zitten dan komen de vragen en het zoeken naar antwoorden, die niet altijd te geven zijn.
En voor wie de verhalen als mooie verhalen zijn en niet als ooggetuigeverslagen, ook niks mis mee. Als je er maar wat aan hebt.
Je moest even slikken omdat, zo versta ik het en als ik het mis heb hoor ik dat graag, dat je bepaalde zekerheden los hebt moeten laten. En dat niet voor het eerst, lees ik.
Ik herken die processen wel. Ook in mijzelf.
Ik hoop voor jou dat je steeds weer die keuze maakt, in vrijheid. Maar ook dat je mag ervaren dat al die 'schillen' er ook toe bijgedragen hebben tot die levende geest van jouzelf.
Geniet van al het goede, zoals de zon vandaag de vogels in je tuin enz.

Misschien wil je nog even antwoorden op mijn vraag #33088, wat het boek van de grootmeesters is. Alvast bedankt.




Hoi Carla,
het boek heet
Het geheime boek der grootmeesters
van Lynn Picknett en Clive Prince.

Mijn vader was een denker en ik ook. Ik doe het in vrijheid, maar dat was soms vroeger wel botsen als ik in de kerk zat. Traditie hé.

Gelukkig heb ik mijn man, wij kunnen samen praten en laten elkaar toch ook vrij. Maar meestal zitten we op dezelfde lijn.
Hij begrijpt gnostische teksten vaak beter dan ik.
Als je niet te ver weg woont mag je het boek ook lenen hoor.

Groetjes Annet


Annette, jouw kleindochter ging naar school en toen werd ze op haar rug geslagen. Wat is er dus gebeurd? Jouw kleindochter ging naar school en toen werd ze op haar rug geslagen. Dat is wat er is gebeurd.
Maar jij maakt daar een bijzondere toestand van over het bijzondere lot van je kleindochter. Dat is wat jij er van maakt. Maar dat is niet wat er is gebeurd. Want wat er is gebeurd is dat je kleindochter naar school ging en op haar rug werd geslagen.
Is dat erg? Nou, het is niet prettig, en het hoort niet. Dus het is goed dat het joch die het deed en zijn moeder daar op aangesproken zijn.
En dat was het dan.
Ik vind de reactie van je kleindochter wijs, zo wijs als je dat van een gewoon kind van die leeftijd kunt verwachten: pfff... En daarmee uit. Ze maakt er niet meer van dan het is.
Als ik jou was zou ik dat ook niet doen.
Uit jouw teksten over je kleindochter krijg ik soms de indruk dat je een welhaast magische tragiek om haar leventje aan het weven bent, in de stijl van de Geheimen van de Grootmeesters. Pfff...


Dank Annette voor je antwoord en ook voor je bereidwilligheid mij het boek te willen lenen. Lief van je.
Je had mijn nieuwsgierigheid gewekt door het te noemen en ik ben er ook naar gaan kijken op internet.
Waarom?
Om jou nog beter te kunnen begrijpen, omdat je vertelde dit boek als geestelijk en met een boodschap te zien.

Voorlopig heb ik nog voldoende leesvoer liggen en ben momenteel in de 'ban' van Geert Kimpen die veel moois te vertellen heeft over de Kabbala.

Fijn dat je aan je man een fijne gesprekspartner hebt.




#33112

Wat een h-eerlijke nuchterheid.


Bram, jouw pff, is niet haar pff.
Als jij op je rug geslagen wordt en het is voorbij, ja, dan pff.
Bij haar betekent het dat die pijn zich uitbreidt, Dat heeft met auto-immuum te maken.
Gisterochtend kon ze niet uit bed komen. Later ging het wel. 's Middags naar school.
Toen ze thuis kwam was het hier stralend weer. Kinderen waren aan het spelen op het veld hier voor. Jasjes werden uitgetrokken.
Zij liep een beetje krom, ze had moeite met lopen. Hield haar jas aan en zette haar kap op. Ze had het koud. Met een vermoeid wit gezichtje kwam ze naar huis.

Als jij een koortslip heb, vervelend, maar pff. Als zij die heeft kun je er op wachten tot ze weer die krachtverlies heeft, benen en handen zwellen op, worden ijskoud of heel warm.
Mijn dochter loopt vaak tegen onbegrip op.
Zoals bij een dokter, die direct zei, bij binnenkomst. Ze heeft platvoeten, je dochter moet gewoon steunzolen hebben dan zal alles goed gaan.
Waarop mijn dochter vroeg,ook in haar handschoenen? De handjes van mijn kleindochter waren opgezwollen en blauw.
De dokter schrok en er moest een ander bijkomen enz.

Ze heeft 4 weken in een revalidatiehuis gelegen voor iets wat ze nog niet wisten. Wat er uit kwam was dat ze hoogbegaafd en hoofgevoelig is. Maar dat was niet iets nieuws.

Ze hebben gelukkig een hele goede huisarts en die heeft met schoonzoon verder gezocht en hebben een arts gevonden die gespecialiseerd is in bindweefselziekten. In Nederland zijn ze er nog niet zo ver mee. Hij werkt hier in Rotterdam in een groot ziekenhuis.

Geest en lichaam werken samen. Het één kan met het andere te maken hebben.

De reden dat ik hier schreef was, dat ik had gelezen dat hier meer mensen waren die hooggevoelig zijn en mogelijk hoogbegaafd. Ik vroeg mij af of zij dingen herkenden. Ik had eerlijk al mijn twijfels of ik dat doen zou. Maar ik dacht, het zijn spirituele mensen hier, denken toch vaak anders. Meer met het hart misschien.
Ik wil niemand mystiek maken, ik wil haar gewoon zien rennen en in een boom zien klimmen. Ik hoopte op erkenning.

Maar ik heb het nu uitgelegd en wat mij betreft is dit het laatste wat ik er over schrijf.



Ik bedoel, ik hoopte op Herkenning.

Fijn Trudy dat jij nuchterheid zo h eerlijk vindt.



#33116

Hoi Annette,

Je schrijft met regelmaat over jou kleindochter. Over alles wat ze niet kan en wat jij zo graag zou willen zien.

Ik vraag me met regelmaat af:
wat kan jou kleindochter wel?

Ik ga met Bram's nuchterheid mee omdat ik het gevaar inzie.
Overigens geheel uit liefde voor jou en jou kleindochter.

"Mooie woorden zijn niet waar en
ware woorden zijn niet mooi" (LaoTse)


Dank Annette voor het delen van je zorg over je kleindochter.
Ik hoop dat deze plek het forum toch een plek voor je kan zijn/blijven om dat te blijven doen.
Ook als er soms wat tegenaan gewreven wordt.
Is het deze wrijving juist niet die alertheid biedt waar je mee mag doen wat je wilt?
Ik heb begrip en respect voor jouw bezorgdheid evenals de nuchterheid in de posting van Bram #33112


Annette, ik heb er persoonlijk moeite mee om te zeggen ik ben........en ik ben...........
(vul maar wat in)

Ik ben gewoon Yvonne, en vandaaruit wil ik ook de ander zien.


Annette, het is me helemaal duidelijk dat de zorgen over de gezondheid van jouw kleindochter groot zijn en dat dat allemaal niet makkelijk te aanvaarden is, voor haar niet en voor de liefhebbende mensen (waaronder jij) om haar heen niet. Wees ervan overtuigd dat ik je zorgen daarover oprecht wil delen. Ik besef heus wel dat de realiteit pijn kan doen, al was het maar omdat, zoals je zegt, je haar als oma liever zou zien rennen en in een boom klimmen. Dat begrijp ik helemaal; tenslotte ben ik zelf ook opa en deel ik ook de zorgen (en de vreugde) met mijn kinderen om hun kinderen en voel ik mij daar ook emotioneel bij betrokken. En ik begrijp zelfs dat je in zo'n situatie kunt dromen van een wonderbaarlijke genezing, want dat is wat je natuurlijk ten dieptste verlangt; wie niet?

Maar als je als oma troost wilt bieden, en ik weet dat je niets liever wilt, en dat ook jijzelf behoefte hebt aan troost, dan werkt het niet om de nare werkelijkheid, die er helaas is, roze in te kleuren. Troost kan alleen bestaan in erkenning van wat is, hoe naar dat ook is. Troost is onbestaanbaar zonder de nuchtere erkenning van de werkelijkheid. En jij als oma kunt hierin de wijste zijn.

Juist omdat ik meeleef met jou en je kleindochter en haar de liefde gun die in jou aanwezig is, geef ik je ter overweging dat je haar misschien meer troost biedt als je haar verdriet, op het moment dat het er is, met haar in z'n naaktheid wilt delen.
Jij laat je verdriet niet aan je kleindochter zien, vertelde je een tijdje geleden. Als je kleindochter zo gevoelig en intelligent is als je schrijft, is de kans groot dat zij haar eigen verdriet niet aan jou laat zien, om jou te beschermen. Dat is dan typisch het gedrag van een hoogbegaafd en gevoelig kind. En als dat is hoe ze reageert, wat ik vermoed, dan wordt ze daar ook lichamelijk niet beter op.

Als je haar wilt troosten, en haar wilt helen, geef haar dan toestemming het eigen verdriet te ervaren dat ze ongetwijfeld zal hebben, door zelf ook jouw verdriet te tonen, en daar dan niet kapot aan te gaan. Dan kan ze van jou leren hoe je met verdriet om kunt gaan, als het er is, allereerst door het te erkennen, in plaats van te proberen het weg te moffelen en vervolgens door het samen te dragen.

En ik wil heel graag weten hoe het verder gaat met je kleindochter, en ook met jou, want ik leef werkelijk oprecht met je mee. Dus blijf daarover schrijven graag. Wil je dat? En voor mij hoef je niet stoerder te doen dan je bent.



Annette, ik begrijp je bezorgdheid over je kleindochter en het uiten van je gevoelens is heel goed en ik hoop dat je het hier ook wil blijven doen.

Ik wil even reageren op Bram's reacties.
Eerst #33112 dit komt heel ongevoelig over, alsof er niet begrepen wordt wat er precies gaande is.
Jij wilt een kleindochter die net als anderen kinderen is, misschien wil zij het ook maar misschien wil ze ook anders zijn.
Als zij net als anderen wil zijn kan zij daar heel anderen ideeën over hebben dan jij.
Jij weet wat er gebeurt als iemand haar een klap geeft.
Die ander weet dat niet en als hij het weet kan er op dat moment niet aan gedacht worden.
Nu kan het geen kwaad als iemand hier op aangesproken wordt, maar het kan best zijn dat je kleindochter het heel erg vervelend vind dat het steeds weer gebeurt.

Dit is ook iets waar zij in haar beleving kan ervaren als ik ben niet zoals zij want ik krijg nooit de kans om me te bewijzen.
Ik weet dat dit heel moeilijk is want ik doe dit ook terwijl ik me vroeger had voorgenomen het anders te doen.

Bram's reactie #33121 kan ik me helemaal in vinden.


Lieve allemaal
in #33084 vertelde ik niet wat ik dacht, maar wat anderen zeiden.
Ik ben zelf veel meer van het type, doe maar gewoon.
Toen Yvonne schreef over Reiki moest ik daaraan denken en wilde gewoon wat meer weten, of het kracht van je nam enz.
Vandaar die mededeling.
Kleindochter wordt verder niet bijzonder behandeld en ja, Trudy, ze mag zijn wie ze is. Het is niet een "tikkertjes" kind, want rennen gaat meestal niet goed. Maar zij schildert graag, mocht ook op schildersles. Ging ook graag naar jijitsi, maar dat ging niet.

Ze loopt weer goed, dus ze wil straks viooltjes planten. Kijk, een tijdje geleden vroeg ze, Oma, als ik weer kan lopen mag ik dan plantjes planten in mijn tuintje.
En dan moet ik even slikken. Zo,n vraag, dat moet toch vanzelfsprekend zijn?

Maar we lachen ook veel. Ze heeft goed gevoel voor humor. Ze leest een soort boekjes die Yvonne misschien wel van school kent. Allemaal wetenswaardigheden grappig verteld. Weet je.... en dan nog iets. Een grote serie.
Ze speelt wel buiten en verzint leuke spelletjes en dan zijn er ook altijd wel kinderen die mee willen doen.

De goede periodes, zoals nu, daar genieten we van, en als het weer minder is, ja, dan maken we ons zorgen.

En een enkele keer is ze ondeugend, maar niet vaak of misschien vind ik de dingen niet zo gauw ondeugend. Haar moeder was ook meer een binnenkind.

Mijn zoon had vroeger een vriendje en een neefje. Ze waren vaak samen, en ja, ondeugend, heel erg.
Vriendje kwam uit een heel christelijk gezin, dus als er wat was dan werd hij streng toegesproken.
Ik sprak ook met mijn zoon, maar niet zo streng, meer uitleg waarom iets wel of niet kon en dan ging ik ergens anders erom lachen.
Mijn zus die hoorde het aan en schoot meestal gelijk in de lach, maar sprak hem wel toe.
Ik houd wel van die ondeugende ventjes.
Ze zijn allemaal goed terecht gekomen.

Het is soms jammer dat door schrijven je niet zo direct kan aanvoelen wat iemand bedoeld en dan komen dingen soms harder over dan zou moeten.
Toch denk ik dat als je lang met iemand schrijft je iemands taalgebruik en bedoeling zou moeten kennen.

Bv. als linda zegt in 33075 zegt
in mijn overtuiging kan iemand die blind is veel meer een heel iemand zijn dan een ziend iemand.

Dan neem ik direct aan dat zij bedoeld dat zij in ieder een heel mens ziet. Ziek, kreupel of blind of hoe dan ook..
Waarom denk ik dat, omdat uit al haar postings liefde voor de mens centraal staat.
Dan hoef ik geen verdere uitleg(denk ik)

Eerlijk, ik kan me soms heel boos maken om onrecht. Ik kan weleens opstandig zijn als ik een kind in het nauw zie, maar over het algemeen zakt dat wel weer en neem ik het leven maar zoals het is.
Waar ik een handje kan helpen doe ik mijn best.

Ik waardeer jullie best. Bram geniet lekker van je kleinkinderen. Bij mij is er nu een aan het puberen en dan komen ze even iets minder langs. Dat is normaal en de rest is nog gelukkig daar nog niet aan toe.

Geniet van het weer allemaal en de mooie dingen om ons heen.
liefs
Annette



Nij, nog bedankt #33119


Bram, bedankt voor je lieve reactie reactie en houd je raad als belangrijk en indien nodig zal ik het zeker opvolgen wat betreft verdriet tonen.
Ik ben nogal een binnenhuiler. Maar meestal een buitenlacher hoor.

Ik zag haar rijden op haar rolschaatsen en dan ben ik gelukkig.
Haar zusje is pas 7 en klimt overal op en in. Waarschijnlijk heeft ze op school geleerd in een paal klimmen en nu wilde ze dat ophet veld in een dikke gladde boom doen.
Ze sloeg haar armen om de boom,maar kwam net halverwege, dan een voet tegen de stam en dan de andere en boem, zat ze op de grond. Dit herhaalde ze een paar keer. Ik keek stiekem uit mijn keukenraam en moest er zo om lachen. Het was zo'n gek gezicht. Ze gaf het op.
Morgenkomt een andere kleindochter van 10.Een sportief meisje, jijitsi en morgen komt ze haar nieuwe fiets laten zien. Best nog even rijden. Van de winter kwam ze op schaatsen, zo mooi.
En kleinzoon van 13, komt hier altijd de open haard aanteken en met vuur spelen. Niet gevaarlijk hoor, maar ja, jongens en vuur hé.
Ach laat ze maar genieten toch.

Dan zie ik wel op televisie over oorlog en die ellende. Afganistan enz. dan worden jonge mensen ineens tussen dood en verderf gezet en worden geacht mee te doen.
Jonge mensen, 20jaar soms, en dan denk ik, 6 jaar geleden was je nog aan het skaten en balletje trappen en numoet je soms beslissen over leven en dood.
Wat doet de wereld toch kinderen aan.


"Trudy, ze mag zijn wie ze.

Ik zag haar rijden op haar rolschaatsen en dan ben ik gelukkig."

Ik ook.


Fijn Trudy,
nog bedankt voor je mooie
(N) Ietszeggende gedicht.
Heel knap geschreven.


#33152

Dank je Annette


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.