Groeiend inzicht

van tak tot tak naar wijsheid

    door annette, 26/07/2009 22:21. #35707. 42 reacties, laatste

Terwijl Ruth 's nachts zit te schrijven, zo zat ik vannacht een mooi stuk te lezen over kabbala, maar dan zonder cijfertjes.
Het stond in Happinez.
Het ging over een stuk van Magda van der Ende en het sprak mij erg aan.

Eén stuk wil ik delen met jullie (de rest houd ik lekker voor mezelf)

Jacob, die aan de oever van een rivier een hele nacht worstelt met een mysterieuze man - een engel, of God.
Jacob wint de strijd, en laat de man niet gaan vóór deze hem zegent.
Daarna verandert zijn naam: hij heet voortaan Israël, "hij die vocht met God".

We hebben allemaal een Jakob in ons, zegt Magda, en ook een Israël. Dat betekent dat je de strijd in je ziel hebt beïndigd en dat je geestelijk aspect wakker is geworden;
je kunt de zegen van boven ontvangen.

Als het Joodse gebed gebeden wordt: hoor Israël, God is één, dan betekent dat zoiets als, hoor mijn ziel, God is één, laat je niet fragmenteren, val niet uiteen in stukken van verdriet en vreugde, blijdschap en chagrijn. Dat ervaar je wel, maar dat bén je niet, in wezen.


Zo staan er nog meer mooie stukjes in. Ik denk dat ik het boek ga kopen.


Annette, ik heb het gelezen( had het tijdschrift speciaal ervoor gekocht omdat ik al eerder met de Kabbala kennis had gemaakt en hier geïnteresseerd in ben.
Kabbala is niet alleen met cijfertjes dat is zeg maar het gevolg.
Maar ook met de cijfertjes houden ze het principe aan dat hier in het artikel verwoord wordt.
Ook Geert Kimpen in de Kabbalist volgt deze principes.
Wil je je verder in verdiepen een redelijk eenvoudig boek: de kabbala ontcijferd van Janet Berenson-Perkins.

Over het Hoor Israël, de Heer Onze God is één, horen is een andere dimensie dan zien.
Lees de zin hardop, of beter nog laat iemand hem zeggen en laat het dan werkelijk binnenkomen.
Dit geldt trouwens ook voor Bijbelverhalen het horen is anders dan het lezen.
Helemaal bijzonder vond ik toen ik hoor Israël in het Hebreeuws hoorde : Sjema Jisraël, Adonaj Elohejnoe, Adononaj Echad


Bedankt Linda, dan zal ik dat boek bestellen, want van Magda van der Ende vind ik niks.
Ik vond het wel heel interessant wat ze uitlegde over de aartsvaders.

Het Jacobverhaal was zo wel aanvaardbaar,want een helenacht worstelen met een engel of God daar had ik toch een probleem mee.


Annette, er zijn veel boeken over de Kabbala en in die boeken lijkt er steeds wat anders te staan.
Er kan eigenlijk niet concreet een eenduidig verhaal verteld worden, omdat het over interpretatie en gewaarwording gaat.
Toch blijkt na verloop van tijd dat er wel degelijk overeenkomsten zijn, zo ook in het artikel van Magda van der Ende, maar als het je niet ligt kan je beter naar andere boeken op zoek gaan.

Het worstelen met God lijkt in eerste instantie Godslasterlijk, zo iets van U wil geschiedde daar heb ik me bij neer leggen.
Of waarom zou ik met God worstelen Hij zou toch wel het beste weten wat goed voor me is?
Dit gedachte goed is ook in het verhaal van Job( en in andere verhalen, wordt er ook melding van gemaakt ), in eerste instantie lijkt Job het te accepteren, later te verduren en hoopt en verwacht dat God hem recht doet.
Als hij dan vervolgens God aanroept, krijgt hij ook van God de wind van voren, hij kan en durft niet tegen God in.
Normaal is de gangbare uitleg zo'n beetje heb vertrouwen/ geloof, verduur en verdraag het leed.

Als kind heb ik geleerd om als ik onrecht ervaar er tegenin moet gaan, want anders blijf ik met het probleem zitten( volgens mij heb jij dat ook).
Jezus leert in feite ook tegen onrecht in opstand te komen.
Nu we zouden dus wel tegen mensen maar niet tegen God in opstand kunnen en mogen komen?
Het is volgens mij niet zozeer de worsteling die de zegen geeft, maar dat God als een gelijke ervaart wordt, misschien alleen maar 'even' in die worsteling




Het verhaal van Job vind ik ook zo'n verhaal waar ik normaal of letterlijk genomen niks mee kan.

Satan die de hemel uitgesmeten is, komt doodleuk de hemel in om het met God op een akkoordje te gooien.

Neem alles af als hij het goed verdraagt krijgt hij het meervoudige terug.

Stel je voor, je verliest één kind, maar geen nood want je krijgt er tien voor in de plaats.

Dat verlies van dat ene kind blijft en Job had er geloof ik 10 verloren.

Zo ken ik God ook niet.
Het leven is het leven met fijne dingen en verdriet. Vervelend, maar het is niet anders. Maar ik denk niet dat er ergens een God is die mij verdriet wil doen. Ik denk wel dat er een God is die mij wil verheffen, wil troosten.
God, Almacht enz is in mijn belevenis liefde met een grote hoofdletter.

Het worstelen van Jacob zie ik dan ook een worstelen met het leven en hoe ik dat leven wil invullen.

Jacob had wel even wat te worstelen, want hij had net zijn vader bedrogen, zijn broer wat ontfutseld.
Hij moest vluchten en zou misschien (later zeker) nooit meer zijn moeder zien.
Hoe ga je je leven inrichten, waar moest hij naartoe, wat zou hij aantreffen. enz

Maar ook wij staan regelmatig op een kruispunt en zijn zoekend naar een weg.
Misschien niet iedereen, maar ik zoek nog.

Misschien heb ik mijn Israël nog niet.

Mozes ging ook regelmatig tegen God in als God het volk wil vernietigen. Ook dan wordt er op een akkoordje gegooid, ok niet vernietigd maar ze mogen het land niet in.

Ik geloof echt niet in die letterlijke teksten. Maar in de diepere uitleg krijgen de verhalen wel weer waarden en zijn soms, niet altijd, leuk om te lezen.




De rivier oversteken is in de oude mysteriescholen een veelvoorkomend symbool. Het is het symbool van de overgang naar een ander soort bewustzijn.
De voorwaarde voor het kunnen oversteken is dat je alle beelden over God durft loslaten.
Jacob worstelt dus niet met God, maar met zijn beeld van God. Hij worstelt met zijn godsbeeld, en hij overwint dat door het los te laten. Hij moet daartoe eerst alles waaraan hij gehecht is loslaten; hij brengt dat aan de overkant: "Maar zelf bleef hij achter, helemaal alleen".
(Dat is dezelfde symboliek als die van Ton Lathouwers met zijn lege projectiescherm, maar dan anders 'verbeeld'.)
En pas nadat Jacob geheel alleen achtergebleven is, begint zijn worsteling, in de nacht. (Johannes van het Kruis spreekt later over 'de donkere nacht van de ziel, waarin alle dogmatisch weten in rook opgaat.)
Na zijn overwinning vraagt hij, alsof hij het zelf nog niet durft geloven:‘Zeg me toch hoe u heet.’ Maar terecht krijgt hij geen antwoord. Hij kent nu iets dat voorbij alle namen is.
En ook hijzelf krijgt een andere naam, want hij heeft, met het beeld van god, ook zijn zelfbeeld moeten loslaten. Dat kan niet anders.
Jacob wordt daarna aan de heup geslagen, zo vertelt het verhaal; hij is voor de rest van zijn leven mank.
Ook dat is een terugkerend thema in de mystiek. De eenheidservaring waarin je geheel ondergedompeld bent in alomvattende liefde en goedheid, laat je daarna verbijsterd rondzien naar de waanzin van de wereld waarin mensen elkaar voortdurend naar het leven staan, en dat dan vaak ook nog in naam van God. En vanwege die eenheidservaring is het lijden van elk medemens plots ook je eigen lijden. Daar kun je dan niet meer omheen. Dan ben je, net als Jacob, voor de rest van je leven mank.


Annette, ook Abraham gooit het op een akkoordje met God, maar als hij zijn zoon moet offeren is hij deze vriendschap/ gelijkwaardigheid vergeten.
Als hij nu beseft had dat God geen mensenoffers vraagt en zich de vriendschap met God herinnert, zou het dan ook niet logisch zijn dat hij met God een discussie aangegaan zou zijn over het hoe en waarom?
In het offeren van zijn zoon, zijn de gevoelens van vriendschap er niet, dan geldt dat God oppermachtig is en alles van de mens kan eisen en mag verwachten.
Inplaats van liefde laat hij zich leiden door angst.
Ja Abraham wordt beproefd, maar de beproeving is volgens mij van een andere orde, in tegenstelling wat wordt verkondigt faalt Abraham in zijn liefde naar God. In het geloof en ervaring wat liefde is.


Het verhaal van Job past in een heel ander kader dan dat van Jacob die worstelt met God.
Mozes had beloofd dat God de goeden beloont en de kwaden straft. In de praktijk van het leven blijkt daar niet veel van. Ook goede mensen worden door ellende bezocht en schurken hebben het reuze naar hun zin.
Hoe kan dat?
Na de belofte van Mozes dat God de goeden beloont en de kwaden straft, moest die aangepast worden aan de evident afwijkende praktijk van het leven.
Het verhaal van Job maakt duidelijk dat het lijden soms een beproeving is van het geloof. En als je standvastig volhoudt, zal God je extra belonen; Job wordt na zijn beproeving nog veel rijker dan voorheen.
Maar omdat soms mensen zo beproefd worden dat ze eraan dood gaan, blijkt dat ook geen afdoende verklaring. En dan komt het verhaal over de eindtijd op de proppen, waarin alsnog gerechtigheid zal geschieden.
De evangelist Johannes laat de gerechtigheid geschieden in de hemel voor de goeden en de hel voor de kwaden.
Zo wordt dus de belofte van Mozes 'gered' door aanvullende verklaringen.


Bedankt Bram en Linda,
ik vind dit allemaal zo interessant en mooi dat ik echt verder wil kijken.

Iets kennen wat alle namen voorbij is, dan ben je weer bij het zuivere begin toen de dingen nog geen naam hadden.



Dat het verhaal van Abraham die zijn zoon moet offeren een beproeving is van zijn geloof is een verklaring die past in veel latere theologie. In dt verhaal is nog helemaal geen sprake van geloof.
Mijns inziens betekent dat verhaal iets heel anders. Een beschouwing daarover kun je vinden onder teksten op deze website. Je kunt ook meteen hierheen gaan:
Abraham en het offer van Isaac


#35716@want hij heeft, met het beeld van god, ook zijn zelfbeeld moeten loslaten. Dat kan niet anders.
En vanwege die eenheidservaring is het lijden van elk medemens plots ook je eigen lijden. Daar kun je dan niet meer omheen. Dan ben je, net als Jacob, voor de rest van je leven mank.

Fijn Bram de woorden van je posting #35716
Inzichten die voor mij door alles heen als waar voelen en de (h)erkenning doet me goed.


Bram, leed is niet te verklaren en berijpen, zeker niet als de goeden al het leed, lijken te krijgen en slechten gevrijwaard lijken te zijn.
Het verhaal van Job is ook een verhaal van steun en troost zo niet nu, dan toch wel op een tijdstip in de toekomst eventueel pas na dit leven.
want het kan toch niet zo zijn dat het goede onbeloond blijft en het kwade ongestraft, zeker als een van de eigenschappen van God gerechtigheid is.
Toch is het verhaal van Job in mijn ogen ook een vorm van het verhaal van Jakob met de worsteling met God of het Godsbeeld.
Er wordt job alles ontnomen, en zoals Annette opmerkt ook al krijg je 10 anderen voor dat kind wat je ontnomen is, dat ene kind is dat niet.
Job wordt 10 voudig gezegend na ook voor Job een worsteling met God, en ook Job zou de rest van zijn leven mank zijn.
Niet in de zin dat hij niet of moeilijk kan lopen maar wel omdat het leven in hem zijn sporen heeft nagelten.


Linda, helaas blijft het goede vaak onbeloond en het kwade niet gestraft. Vandaar dat Jezus radiaal breekt met de opvatting dat het lijden een oorzaak zou hebben en dat je kunt rekenen op een beloning voor je goede daden.
Liefde vraagt niet om beloning. Liefde is geen koopwaar. Liefde is om niet.

Je opvatting dat het goede beloont wordt en het kwaad gestraft deel ik niet.
Het beeld van God als gerechtigheid, is door Mozes geschapen en door Jezus verlaten. Dat Jezus door de kerk misvormd is tot het beeld van een straffende en belonende rechter zie ik als vokomen in strijd met zijn boodschap.


Ik denk als je voor het goede kiest, je meer gemoedsrust hebt. Dat is dan al een beloning op zich.

Jezus zei: Mijn vrede geef ik U, niet zoals de wereld die geeft, maar zoals ik het geef.

Ik denk dat een mens niet gelukkiger kan zijn met vrede, gemoedsrust onder welke omstandigheden dan ook.
Maar voor je zover bent, moet je eerst worstelen.


Bram, als je mij een beetje kent weet je dat het niet mij opvatting is dat de goede beloond worden en de kwaden gestraft.
Ik reageer op jou posting en geef een algemene mening weer of hoe het uitgelegd wordt.
Mijn idee hierover:het goede wordt inderdaad gedaan om niet, geen beloning in het vooruitzicht op wat voor manier dan ook want dan dan is wat goed genoemd niet werkelijk goed.
Goed en kwaad zijn benamingen die ik aan situaties geef.
Zou het slechte gestraft worden dan is dat omdat mijn beleving het als slecht markeert en daarom en op deze wijze mijn geweten zich laat opspelen en ik denk wel dat mijn oordeel over iets naar mij terugkeert.
Misschien niet als de zelfde situatie, maar dat mogelijk in een totaal andere situatie die niet eens concreet hoeft te zijn maar alleen in mijn beleving of gedachtewereld er besef is dat het in wezen om het zelfde gaat.

Ook heb ik geen inzicht wat mijn doel is, en het doel van de ander, het zou dus zo kunnen zijn dat iemand die het 'slechte' doet dit op de een of andere reden 'moet' of wil ondergaan.
Om nog meer misverstanden te voorkomen ik geloof niet dat alles voorbestemd en voorbeschikt is, ook niet in de verklaring van Augustinus.
Wel dat liefde geleerd en beleefd mag worden, en als alles zou gaan zoals ik wens liefde niet werkelijk is.


OK Linda.


De neiging om liefde te omgeven met gedachten over goed en kwaad is bijna onuitroeibaar. Maar welke gedachte je daarover ook zult hebben, gedachten zijn geen liefde. Liefde is zichzelf.

Annette, je zegt:
"Ik denk als je voor het goede kiest, je meer gemoedsrust hebt. Dat is dan al een beloning op zich."
Dat is een gedachte, die inderdaad uit is op een beloning.
Misschien zou liefde je gemoedsrust wel eens heftig kunnen verstoren.
Dus laat ook die gedachte los.

Linda, je zegt:
"Het zou dus zo kunnen zijn dat iemand die het 'slechte' doet dit op de een of andere reden 'moet' of wil ondergaan."
Ook dat is een gedachte en meer niet. Het is een poging om zin te geven aan 'het slechte'. Die zin is geen eigenschap van 'het slechte'. Het is jouw gedachte over 'het slechte'. Laat los.

Zie logion 36. Dat gaat over de bereidheid geraakt te worden in je hart. Daar heb je geen gedachten voor nodig. Dat vraagt om gedachtenloze openheid - zoiets als zitten voor het lege scherm en het daar uithouden, zonder veiligheid en zekerheid gevende gedachten


Bram, ik geloof ook niet dat je goed moet doen om een beloning, dat haalt het goede naar beneden.
Maar het is vaak wel een oorzaak en gevolg.
Gisteren lazen mijn man en ik Corinthe 13.
Het komt er op neer, je doet goed uit liefde, zonder berekening naar jezelf toe of je doet het niet, maar je doet het niet om iets.

Want inderdaad zoals jij schrijft kon je dan wel eens heel erg teleurgesteld worden. Wie niets verwacht wordt ook niet teleurgesteld.


Bedoelde je dit gedicht, Bram?
Vertrouwd is mij de bron die springt en stroomt,
al is het nacht.

Die eeuwige bron ligt diep verborgen
en weet ik waar zij wordt gevonden,
al is het nacht.

Haar oorsprong ken ik niet, ze heeft er gene,
maar dat uit haar alles opwelt weet ik zeker,
al is het nacht

Ik weet dat niets haar schoonheid kan evenaren
en dat hemelen en aarde zich aan haar laven,
al is het nacht.

Dat zij bodemloos is laat zich raden,
alsook dat niemand haar kan doorwaden,
al is het nacht.

Ik weet dat haar klaarheid nooit wordt geschonden
en dat alle licht aan haar is ontsprongen,
al is het nacht

Ik weet dat haar stromen rijkelijk vloeien,
dat ze hemel, hel en aarde besproeien,
al is het nacht

Ik weet de stroom uit twee ontstaan
zonder dat de ene de ander is voorgegaan,
al is het nacht

Ik weet dat drie in een water wonen
en dat ze steeds uit elkaar voortkomen,
al is het nacht.

Die eeuwige bron is in dat levende
brood verborgen om ons leven te geven,
al is het nacht.

Het is een uitnodiging aan de mensen
om, ofschoon in het donker, hun dorst te lessen,
want het is nacht.

Die levende bron van mijn verlangen
weet ik in dit levensbrood ontvangen,
al is het nacht.



#35730 Dat vraagt om gedachtenloze openheid - zoiets als zitten voor het lege scherm en het daar uithouden, zonder veiligheid en zekerheid gevende gedachten.

Dank je Bram voor deze bijdrage.



Bram je hebt gelijk en ook niet.
Ja het is mijn gedachte over het 'slechte', eigenlijk niet mijn gedachte maar woorden geven aan iets waar ik eigenlijk geen woorden voor heb.
Ik had het al tussen aanhalingstekens gezet, het gaat niet om het woord maar om een bepaling, wat voor bepaling dan ook.
Mogelijk zie jij het als een strakke bepaling van wat wel en niet, ook daar gaat het niet om.
Iedereen kan en mag ervaringen opdoen, in wat we doen en hoe doen zit een beleving, het maakt niet uit hoe die beleving is want dat is een bepaling eigen aan de persoon.
Het is niet om dingen goed te praten maar met besef omdat mensen uniek zijn zij de voor hen unieke ervaringen meemaken.
Wat voor mij en door mij als goed bestempeld wordt hoeft dat niet te zijn voor een ander.
Ergens hebben de begrippen voor mij geen werkelijke of ware betekenis, taalkundig maak ik van ze gebruik omdat ik dat gewoon ben en een gevoel, gedachte niet altijd kan uitdrukken.
Om op jou terug te komen, ik laat veel los en wil ook de gedachte als eerder verwoord los laten, maar de taal loslaten is hier wat lastig, terwijl ook dat in bepaalde situaties wel degelijk mogelijk is.


Mooi Annette, 'Wie niets verwacht wordt ook niet teleurgesteld'.


Linda, ik reageer niet om je terecht te wijzen, absoluut niet, ik waardeer je bijdragen op het forum zeer. Maar ik ben soms gewoon een beetje streng, en die strengheid is alleen maar bedoeld om zo helder mogelijk te zijn.


Dag Annette, je hebt dat gedicht al eens eerder gepubliceerd, meen ik. Je zei toen dat het van Johannes van het Kruis is.
Ik bedoelde een ander gedicht, maar het gedicht dat jij citeert gaat over hetzelfde.
Dit is het:

Donkere nacht
Juan de la Cruz


1. In een nacht, aardedonker,
in brand geraakt en radeloos van liefde,
- en hoe had ik geluk! -
ging ik eruit en niemand
die't merkte - want mijn huis lag reeds te slapen

2. In't donker, geheel veilig
langs de geheime trap en in vermomming,
- en hoe had ik geluk! -
in't donker, ongezien ook,
want alles in mijn huis lag reeds te slapen.

3. In de nacht die de kans geeft,
in het geheim, zodat geen mens mij zien kon
en ook ikzelf niets waarnam:
ik had geen ander leidslicht
dan wat er in mijn eigen binnenst brandde.

4. Dat was het dat mij leidde
- zekerder dan het zonlicht op de middag -
daarheen waar op mij wachtte,
van Wie ik zeker zijn kon
en op een plaats waar niemand ooit zou komen.

5. 0 nacht die mij geleid hebt!
0 nacht, mij liever dan het morgengloren!
0 nacht die hebt verenigd
Beminde met beminde,
beminde, opgegaan in de Beminde!





Bram, Bij je posting #35719 had ik het volgende idee, dit is niet geheel volgens jouw visie en ook hier kwam het op mij over dat het wel van jouw is.
De posting leek voor mij een dubbele boodschap te hebben, daar ik dan niet meer weet (twijfel, onzekerheid of mijn gedachten juist zijn) postte ik op de zelfde manier als jij, zit er dan wat anders achter dan komt het misschien naar boven.

Dat je af en toe streng bent prima, dat je het niet eens ben met mijn visie ook goed, laat het me weten want tegenstellingen zetten aan tot nadenken.
Maar als jij het niet eens met mij, wil ik me ieder geval wel verdedigen, een nieuwe waarheid neem ik niet zomaar aan, een oude laat ik niet zomaar vallen.
Ook al kwam het misschien even heftig over, had ik er op een of andere manier plezier in.
Ook jouw uitleg van Abraham en Isaäk vind ik mooi, toch ik zet hem naast de mijne en verwissel hem niet.

Door de discussie kwam de volgende gedachte in me op: Zekerheid is waar, het ware niet zeker.
Ook dit is een gedachte die door het opschrijven een bepaling wordt/is en dus niet flexibel, maar de gedachte zelf is dat wel.
Vind je hem niet leuk, spreekt het niet aan laat los, morgen haalt een andere gedachte oude zekerheden omver.


Linda, als wat ik zeg maar helder is, wat ik beoog, is daarna iedereen vrij daarmee te doen wat men maar wil. Ik vind het prima, en waardeer zefs, dat je je eigen visie niet prijs geeft.


oké Bram.


Ik kom nog even terug op Abraham en Job.

Wat het verhaal van Job betreft gruw ik bij wat daar verteld wordt, namelijk dat God willens en wetens Satan de vrije hand geeft om de vrouwen en kinderen van Job om te brengen. Mijn onmiddellijk medeleven is dan niet bij Job maar bij die vrouwen en kinderen. En dan neem ik verontwaardigd afstand van dat verhaal, wat men er ook omheen getheologiseerd heeft. Die God hoef ik niet.

Op dezelfde manier, maar dan positief, ervaar ik de wanhoop van Abraham in dat verhaal over het offer van zijn zoon Isaac en zijn vreugde als het niet hoeft. Ook daar interesseert de theologie daaromheen mij niet zo, of eigenlijk helemaal niet.

Maar als historicus wil ik wel weten hoe die verhalen tot stand zijn gekomen en wat ze betekenden in hun tijd.


Bram, ik denk dat Job die God ook niet wil, als hij beseft dat het leed wat hem overkomen is, is ontstaan door weddenschap van God met Satan met als inzet Job's welzijn( of eigenlijk van zijn familie en indirect van Job).
Het past niet in een gangbare visie over God, dat God zich laat verleiden door het Kwaad, want daar zou God boven staan.

Dat ik Job aanhaalde was niet zonder reden, ik heb na aanleiding van een preek over Job mijn gedachten met de desbetreffende gedeeld, hierin heb ik Job voor zijn belangen laten opkomen.
Dit is niet omdat ik het historisch of theologisch wil benaderen maar vanuit mijn gevoel voor liefde en rechtvaardigheid en opdat ik meen dat er in andere plaatsten in de Bijbel van en over een andere God gesproken wordt, dit niet alleen In het NT maar ook in OT.
Naar mijn idee vraagt God om tegen onrecht in verweer te gaan zelfs ook als we menen dat het onrecht van God komt, of er daadwerkelijk wat verandert is een andere kwestie.
God roept de mens tot aanschijn( verberg je niet durf te zijn durf te leven) en in wat Job overkomt, komt Job(de mens) niet tot recht, want tegen God's inbreng kan en durft hij niet op.


Fijn Linda, te merken dat jouw reactie op dat verhaal over Job overeenstemt met mijn reactie.


Hallo Bram,

Zoals mogelijk bekend ben ik niet met de bijbel grootgebracht. Merk tot op de dag vandaag dat ik moeite heb met al de verschillende namen zoals bv. Marcus of Jacob. Vooruit ....... ik denk dat ik weet wie Jezus is.

Mijn fascinatie ligt in de gedachtengang van de mens destijds en wat daaruit voort is gekomen ...... of niet. De invloed op de hedendaagse mens en mijzelf.

Ik kan jouw vertalingen naar deze tijd enorm waarderen zoals ook de uitleg die jij daaraan geeft. Zoals ook in jou bijdrage over Abraham en het offer.

Dank daarvoor.



#35707@Mijn fascinatie ligt in de gedachtengang van de mens destijds en wat daaruit voort is gekomen ...... of niet. De invloed op de hedendaagse mens en mijzelf.

Voor mij een vreugdevolle herkenning Trudy


Dag Trudy,
Het is heel goed dat je me eraan herinnert dat er in deze tijd veel mensen zijn, zoals jij, die niet opgegroeid zijn met de verhalen uit de Bijbel. Ik moet daar goed op letten bij het schrijven van mijn volgende boek. Ik zit nu middenin de theologie met de boeken die ik daarvoor lees, maar ik moet weer vlug op aarde neerdalen, begrijp ik.
Ook fijn dat je mijn uitleg over dat verhaal over Abraham en zijn zoon Isaac kunt waarderen. Zo moet ik dat dus doen, bedenk ik dan, niet ervan uitgaan dat de lezers de verhalen al kennen. Ook met die toestand van Jacob aan de rivier die worstelt met God moet ik dus het hele verhaal vertellen, want dat kent misschien bijna niemand meer. Mij is het Oude Testament met de paplepel ingegoten, maar ik begin een historische curiositeit te worden besef ik.
Dus heel veel dank voor je opmerking.


Met veel belangstelling en waardering dit lijntje gelezen.

Bram # 35747....je moet weer vlug op aarde neerdalen? Was je dan zwevende of reeds in hemelse sferen via de theologie? :-))

Wat mooi #35741......waarin je juist laat zien niet te willen theologiseren maar het verhaal te beleven vanuit logion 36. Want juist dáár gaat het om voor vandaag, m.i.
De theologie heeft immers maar al te vaak de accenten gelegd dáár waar ze volgens de structuur ( lees volhardende leer en dogmatiek ) van de betreffende geloofsrichting hoorden te liggen.

Wanneer je in staat bent om het naar de beleving van het eigen hart te brengen zou dat nog wel eens een brug kunnen slaan over de kloof die nu zo breed en diep tot uitdrukking komt tussen de orthodoxie en de vrijzinnigheid.
Een kloof die volgens mij niet anders te overbruggen valt dan terug te keren naar de beleving van het eigen hart.
Daar heben we het mee te doen. Daar kan je nooit omheen.

Wens je veel wijsheid. Zie uit naar je zaaigoed. Opdat de velden wit komen te staan van de oogst.
De tijd is er rijp voor.


Ja joh, Carla, ik was met Paulus al in de derde hemel. Dat is echt heel hoog hoor.
Kijk, nou weet Trudy niet waar ik het over heb. Haha.
Stel je gerust: je mist er niets aan.


Zo zeg.....nog één klein rukkie en je zat zomaar in het paradijs. Goed dat je terug kwam. LOL.



#35749

:-)


#35749
Ja joh, Carla, ik was met Paulus al in de derde hemel. Dat is echt heel hoog hoor.

Gisteren zat er steeds iets voor de zon, was jij dat, Bram?

Mijn man heeft een kennis waar hij het steeds weer mee over Job heeft. Hij is een echt anti-Jobber. Hij en ik konden en hebben ook niet geloofd in een God die een weddenschap met satan afsluit. Eigenlijk is het te gek voor woorden.

Ja, Trudy, de één heeft die verhalen niet meegekregen en de ander heeft het er met de paplepel ingeslagen gekregen.
Wat is beter?
Ik was zo gelukkig dat het me spelenderwijs ook in de kerk is bijgebracht.
Maar wel natuurlijk met de traditionele uitleg en dan kwam soms mijn rechtvaardigheidsgevoel in opstand.

Zo, en nu naar de oogarts. Misschien ga ikde dingen dan duidelijker zien. :-)



#35752

"Ja, Trudy, de één heeft die verhalen niet meegekregen en de ander heeft het er met de paplepel ingeslagen gekregen.
Wat is beter?"

Hallo Annette, over die vraag heb ik nog nooit nagedacht en eigenlijk wil ik die vraag ook niet stellen. Mijn inziens maak ik hierbij een onderscheid en ik wil me daar niet aan wagen.

Succes bij de oogarts,
:-)


Hoi, Trudy. Het is ook een zinloze vraag, want je kan er dan toch niks meer mee.
Het was een vraag die even voor mezelf bij mezelf opkwam..

Alles was goed met de oogarts en met mij ook. :-)


Hallo Annette,

Ik ben blij dat het goed gaat met jou en de oogarts.

:-)


is het niet zo als we over de verhalen in de Bijbel lezen dat God overal de schuld van krijgt, net zoals nu nog veel mensen denken.Men zegt het goede komt van God en het slechte van Satan maar als er iets gebeurt dan krijgt God de schuld en om Hem dan toch ietwat te ontlasten heeft Hij het op een acoortje gegooid met Satan.
Jakob had in deze tijd een nieuwe heup gekregen:-)
Zo ook in het verhaal van Job gaat men er geheel aan voorbij dat niet God maar de Sabeeers een inval deden en de chaldeeen
en misschien onweerde het gewoon toen de schapen in de wei waren. want het scheen nogal een natuurgeweld te zijn want ook zijn kinderen kwamen om in een storm.
Ik denk dat zijn zwaarste beproeving zijn vrienden waren die hem beschuldigden.
Misschien kreeg hij van de zenuwen wel psoriases.
Heden ten dage doen mensen nog steeds God overal de schuld van geven, als een kettingroker sterft aan longkanker wordt er van de kansel ook makkelijk gezegd dat het Gods wil was om hem tot Zich te nemen.
Ik bedoel hiermee te zeggen dat door de eeuwen heen God van alles wordt beticht.
En ja ik ben het met je eens Annet als je je kinderen verliest hoe dan ook is het ergste wat je overkomt, maar het feit dat hij daarna nog kinderen kreeg verzacht wel de pijn.


Bram, die uitleggingen die je geeft aan de verhalen over Job, Abraham en Jacob enz. zijn die ergens in een boek te koop?

Ik heb me al laten informeren over het boek van Linda,kabbala ontcijferd.

Maar er stond ook een boek van Dion Fortune, Mystieke kabbala.
Is dat iets voor een eenvoudige ziel als ik?


Annette, ik raad het boek van Dionne Fortune af.
Alle leden van gespreksgroep haakte af bij dit boek.
Een andere is Kaballa voor Dummies staat redelijk veel in ook over de joodse levenswijze.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.