Groeiend inzicht

De dood

    door Johan, 28/09/2009 14:46. #37107. 46 reacties, laatste

Mirdad raadt de dood van Himbals vader, en de omstandigheden waaronder deze plaatsvond. Hij spreekt over de dood. De Tijd is de grootste goochelaar. Het wiel des Tijds, zijn velg en zijn as

Naronda: Veel water was klaterend langs de bergen zijn neerwaartse gang naar de zee gegaan, toen de deelgenoten, zonder Himbal, weer eens rond de Meester in het Adelaarsnest verzameld waren.
De Meester sprak over de Al-Wil, toen hij plotseling ophield en zeide:
MIRDAD: Himbal heeft een groot verdriet en zou om steun bij ons willen komen, maar zijn voeten zijn te beschaamd om hem hierheen te dragen. Ga hem helpen, Abimar.
Naronda: Abimar ging naar buiten en kwam spoedig met Himbal terug, die wanhopig snikte en er zeer ongelukkig uitzag.
MIRDAD: Kom eens bij mij, Himbal.
O Himbal, Himbal! Omdat uw vader gestorven is laat ge droefheid knagen aan uw hart en uw hartebloed veranderen in tranen. Wat zoudt ge doen als uw gehele familie stierf? Wat zoudt ge doen als alle vaders en moeders, en alle zusters en broeders in deze wereld heengingen, buiten het bereik van uw handen en ogen?
Himbal: Ach Meester, mijn vader stierf een gewelddadige dood. Een stier die hij pas gekocht had, doorboorde gisteravond zijn buik en verbrijzelde zijn schedel. De boodschapper is het mij zo juist komen vertellen. Hoe verdriet mij dit! Ach, hoe verdriet mij dit!
MIRDAD: En hij stierf, naar het schijnt, toen juist de geluksgoden dezer wereld op het punt stonden hem toe te lachen.
Himbal: Zo is het, Meester. Zo is het precies.
MIRDAD: En zijn dood verdriet u eens te meer omdat de stier gekocht was met het geld dat gij hem gezonden hadt.
Himbal: Zo is het, Meester. Zo is het precies. U schijnt alles te weten.
MIRDAD: Welk geld de prijs was van uw liefde voor Mirdad.
Naronda: Himbal kon niet meer antwoorden, want zijn tranen beletten hem te spreken.
MIRDAD: Uw vader is niet dood, Himbal! Ook zijn vorm en zijn schaduw zijn nog niet dood. Maar dood is wel uw zintuiglijk besef van uws vaders veranderde vorm en schaduw. Want er zijn vormen zo ijl, met schaduwen zo zwak, dat het grove oog van de mens ze niet vermag te ontdekken.
De schaduw van een ceder in het woud is niet gelijk aan de schaduw van die ceder die tot een scheepsmast is geworden, of tot een pilaar in een tempel, of een stellage voor een galg. Ook is de schaduw van die ceder in de zon niet dezelfde als in het licht van de maan, of van de sterren, of in de purperen ochtendnevel.
Toch blijft die ceder, hoe hij ook getransformeerd wordt, voortleven als een ceder, ofschoon de ceders in het woud hem niet meer als hun broeder van weleer herkennen.
Kan een zijderups op het blad een zuster onderscheiden in de rups, die bezig is zich in de zilveren cocon in te spinnen? Of kan deze een zuster zien in de vliegende zijdevlinder?
Kan een tarwekorrel in de aarde zijn verwantschap kennen met een tarwestengel boven de grond?
Kunnen de nevels in de lucht, of de wateren der zee de ijskegels in een bergspleet als hun broeders herkennen?
Kan de Aarde een zuster-ster onderkennen in een meteoor die vanuit de diepten der Ruimte naar haar wordt toegeslingerd?
Kan de eik zichzelf zien in de eikel?

Omdat uw vader zich nu in een licht bevindt waaraan uw oog niet is gewend, en in een vorm die ge niet kunt onderscheiden, zegt ge dat uw vader niet meer is. Maar ‘s mensen stoffelijk zelf moet, waarheen ook. overgebracht en hoe ook veranderd, steeds een schaduw werpen, tot het geheel opgelost zal zijn in het licht van ‘s Mensen Goddelijk Zelf.
Al is een stuk hout vandaag een groene tak aan een boom en morgen een kapstok aan een muur, het blijft hout en gaat voort van vorm en schaduw te veranderen tot het door het vuur-van-binnen verteerd is. Evenzo zal de Mens, zowel bij leven als in de dood, een mens blijven tot de God-in-hem hem verteert; dat wil zeggen: tot hij zijn eenheid met Den Ene waarlijk inziet. Maar dat kan zich niet voltrekken in dat ogenblikje dat men als een mensenleven gelieft aan te duiden. Het leven der mensen overspant het gehele wezenvan de tijd, mijn waarde deelgenoten.
Er zijn in de Tijd geen halten en beginpunten. En ook geen karavanserais waar reizigers kunnen afstappen om zich te verfrissen en te rusten.
De tijd is een zichzelf instandhoudende, ononderbroken voortzetting; het einde is steeds gepaard met het begin. Niets eindigt en wordt afgedankt in de Tijd, niets wordt begonnen en neemt een einde.
De Tijd is een wiel dat door de zintuigen geschapen wordt, en door de zintuigen in de leegten der Ruimte tot rotatie wordt gebracht.
Ge neemt de verbijsterende verandering der jaargetijden waar, en gelooft daardoor dat alles in de greep der verandering is. Maar ge erkent tevens dat de kracht die de jaargetijden toebereidt en openvouwt, eeuwig en onveranderlijk een en dezelfde is.
Ge neemt de groei en het verval der dingen waar, en verklaart mistroostig dat verval het einde is van al wat groeit. Maar ge stemt toe dat de kracht die groei en verval bepaalt, zelf niet groeit of vervalt.
Ge neemt waar hoe snel de wind is in vergelijking met de bries, en zegt dat de wind verreweg de snelste is. Maar desondanks erkent ge dat de kracht die de wind doet zijn, en de kracht die de bries doet zijn, een en dezelfde is, en dat zij nimmer voortraast met de wind, noch met de bries zijn nauw merkbare wegen gaat.
Hoe lichtgelovig zijt ge! Hoe gemakkelijk laat ge u in alles door uw zintuigen misleiden! Waar is uw innerlijk Voorstellingsvermogen? Want slechts dáármede kunt ge zien dat alle veranderingen die u verbijsteren, slechts een goocheltoer zijn.
Hoe kan de wind sneller zijn dan de bries? Geeft niet de bries geboorte aan de wind? Draagt niet de wind de bries met zich?
Gij, die rondgaat op de Aarde, wat meet ge de afstanden die ge aflegt met passen en mijlen? Wordt ge, of ge nu drentelt of snelt, niet voortgedragen door de snelheid van de Aarde in de ruimten en regionen, waardoorheen de Aarde op haar beurt weer zelf gedragen wordt? Is dus uw gang niet gelijk aan die van de Aarde? Wordt de Aarde op haar beurt niet voortgedragen door andere lichamen, en is haar snelheid niet gelijk aan de hunne?
Ja, het langzame is de moeder van het snelle. Het snelle is de voerman van het langzame. En snelheid en langzaamheid zijn onscheidbaar op ieder punt van Ruimte en Tijd!
Hoe kunt ge zeggen dat groei groei is en verval verval, en dat de een de vijand is van de ander? Komt wat ontstaat niet immer voort uit wat vergaan is? Is wat vergaat niet steeds de uitkomst van wat groeit?
Groeit gijzelf niet door bij voortduring te vergaan? Vergaat ge niet door bij voortduring te groeien?
Zijn de doden niet de ondergrond der levenden, en de levenden niet de voorraadschuren der doden?
Als groei het kind is van verval, en verval het kind van groei; als het Leven de moeder is van de Dood, en de Dood de moeder van het Leven, zo zijn zij waarlijk een op ieder punt van Ruimte en Tijd. En dan is voorwaar uw vreugde van te leven en te groeien even dom als uw smart om de dood en het vergaan.
Hoe kunt u zeggen dat alleen de Herfst het jaargetijde van de druiven zou zijn? Ik zeg dat de druif ook in de Winter rijp is, wanneer zij slechts een dommelend sap is, dat onmerkbaar in de wijnstok vibreert en daar haar dromen droomt; en evenzo in de Lente, wanneer zij in tere trossen van nietige smaragd-groene kraaltjes te voorschijn treedt; en ook in de Zomer wanneer de trossen groter en groter worden en de vruchtjes zwellen, en hun wangetjes gekleurd worden met het goud van de Zon.
Als ieder jaargetijde de overige drie in zich draagt, dan zijn voorwaar alle jaargetijden een op ieder punt van Ruimte en Tijd.

Ja, de Tijd is de grootste goochelaar, en de mensen zijn de grootste slachtoffers.
Evenals de eekhoorn in de tredmolen, wordt de Mens, die het wiel van de Tijd in beweging heeft gebracht, zo door de beweging geboeid en meegesleept, dat hij niet meer kan geloven dat hijzelf de schepper der beweging is, en ook geen ‘tijd kan vinden’ om het snorrende gejaag van de Tijd tot staan te brengen.
En gelijk de kat, die haar tong stuk likt door een slijpsteen te likken, menende dat het bloed dat zij likt uit de steen sijpelt, likt de Mens zijn eigen bloed dat hij op de velg van de Tijd vergoten heeft, en knauwt hij op zijn eigen vlees dat door de spaken van het wiel des Tijds verscheurd is, in de mening dat zij het bloed en het vlees van de Tijd zijn.
Het wiel des Tijds wentelt in de leegten der Ruimte. Op de velg van dit wiel zijn alle dingen waarneembaar voor de zintuigen, die slechts in Ruimte en Tijd iets kunnen waarnemen. Zo verschijnt en verdwijnt alles in de gestadige wenteling. Wat voor de een, op een zeker punt van Ruimte en Tijd, verdwijnt, verschijnt voor een ander op een ander punt. Wat aan de een boven toeschijnt, is voor de ander beneden. Wat dag is voor de een, is nacht voor de ander, al naar het ‘wanneer’ en ‘waar’ van de toeschouwer.
Eén, o monniken, is het pad van Leven en Dood op de velg van het wiel des Tijds. Want een cirkelbeweging kan nimmer een einde vinden, noch ooit zichzelf uitputten. En iedere beweging in de wereld is een cirkelvormige beweging.

Zal de Mens zich dan nimmer bevrijden van de vicieuze cirkel des Tijds?
Dat zál de Mens, omdat hij erfgenaam is van de heilige Vrijheid Gods.
Het wiel des tijds wentelt, maar zijn as is immer in rust.
God is de as van het wiel des Tijds. Hoewel alles rondom Hem wentelt in Tijd en in Ruimte, is hij toch immer tijdloos, ruimteloos en in rust. Ofschoon alles uitgaat van Zijn Woord, is toch Zijn Woord tijdloos en ruimteloos als Hij.
In de as is alles vrede. Op de velg is alles hevige beroering. Waar zoudt ge liever willen zijn?
Ik zeg U: glipt van de velg des Tijds over in de as, en bespaart uzelf de onpasselijkheid van de beweging. Laat de Tijd rondom u wentelen, maar wentelt gij niet met de Tijd.


Het boek van Mirdad




Ik wil opnieuw duidelijk maken dat deze opvatting over verdriet (verdriet is een illusie, of althans gebaseerd op een ullusie) verre van mij staat.
Dit is geen troost. Dit is ontkenning. Hoe plechtig de taal ook moge zijn waarin deze ontkenning vervat is, ik zie dit als weer de zoveelste vorm van zogenaamd spirituele onbarmhartigheid.
Het kwalijke van dit soort redenering is dat degeen die hier lijdt om de dood van zijn vader berispt wordt, omdat zijn verdriet 'bewijst' dat hij spiritueel 'nog niet ver genoeg is'. Hij heeft nog verdriet... dom, dom dom.
Met dit soort opvatting kun je dus superieur glimlachend vanwege je hogere weten op veilige afstand onaangedaan toekijken als iemand lijdt.


Hoi Bram

Wat ik jammer vind dat je zegt dit is geen troost, je zou ook kunnen zeggen voor mij is dit geen troost.

Aangezien het mij wel troost.

De woorden dat mijn vader en alle andere gestorven mensen er gewoonweg nog zijn in een vorm die misschien zo ijl is dat ik dat niet kan waarnemen geeft mij troost en vind dat niet onbarmhartig jegens mijn verdriet.


Met dit soort opvatting kun je dus superieur glimlachend vanwege je hogere weten onaangedaan op veilige afstand toekijken als iemand lijdt.

Geloof je dit zelf Bram ?


Groetjes





"Geloof je dit zelf Bram?"
Ja, dat geloof ik.
En ook dat je op die manier naar jezelf kunt kijken, je eigen verdriet ontkennend. En ook dat je daar een koud hart van krijgt, ondanks allerlei mogelijk nobele gedachten.
Zo'n theorie als die van Mirdad is een bedenksel. Het bestaat uit louter gedachten. Het is een poging om te vluchten uit de werkelijkheid door te geloven in een staat van zijn waarin geen lijden meer is.
Het gevolg daarvan is dat je in een schijnwerkelijkheid terechtkomt waarin alleen nog maar gedachten bestaan. Daar wordt je dus mentaal van.
Maar dat is niet leuk om te horen. Het is veel prettiger om te blijven geloven dat er een manier van zijn is waar geen pijn meer is.
En om deze schijnwerkelijkheid te beschermen dien je dus ook een medemens die 'nog' lijdt te beschouwen als iemand 'die nog niet zo ver is'.


Mij troost het wel Bram


Groetjes



Dat jij dat verhaal van Mirdad gelooft is jouw zaak. Daar heb ik geen last van.
Maar wat mij zeer stoort is dat degeen die lijdt in het verhaal van Mirdad te horen krijgt dat zijn lijden voortkomt uit een tekort aan inzicht van hem.
Het is een subtiele manier om te zeggen dat het lijden je eigen schuld is. En op dit forum wil ik er geen twijfel aan laten bestaan dat ik me daaarvan distancieer, in welke vorm het ook opgediend wordt.


Ook in de uitleg van logion 111 wordt over het zien van het voltrekken van de tijd gesproken en ook ...."Je weet dan dat je nu al deel bent van een bestaansvorm waarin de tijd, en dus ook het hiernamaals, geen enkele rol meer speelt.
Dood, waar is uw prikkel? Het juiste antwoord op die vraag is een glimlach".

Zouden jullie met mij willen delen hoe jullie logion 111 in dit licht zien. Is hierbij het grootste verschil dat het in het Mirdad verhaal als reactie op het verlies wordt gezegd?

Ben het er zeker mee eens dat als het vertelt wordt om het verdriet te ontkennen dat zeer onbarmhartig is.

Is dat niet vaak het gevaar als er over een ervaring wordt gesproken die voor de ene persoon werkelijkheid is maar voor de ander niet of slechts als idee wordt aangenomen?


#37110

Ik heb nog verdriet, dom dom dom..
Ik heb ook de neiging te geloven in een tijd waar geen pijn meer is.
Ik ben me bewust van de pogingen deze schijnwerkelijkheid te beschermen vooral als het om familie gaat en te beschouwen als "dat ik nog niet zover ben" en op de momenten dat het toch gebeurt en ik er door omstandigheden geen uiting aan kan geven, het verdriet soms met me op de loop lijkt te gaan en er ongefilterde woede uitkomt.. Hoe pijnlijk ook voor mezelf, voor de ander, als het niet anders kan dan gebeurt dat zoals vandaag.
Als ik verder verdriet laat gaan als ik alleen ben, al is het dagen, er weer ruimte komt, er weer iets van verdriet, diepe oude pijn gezuiverd is. Ik verlang ernaar.



Dat is een heel goede vraag Marianne.

In de toelichting bij logion 111 spreek ik over een ervaring, de ervaring van tijdloosheid. Terecht citeer je:
"Je weet dan dat je nu al deel bent van een bestaansvorm waarin de tijd, en dus ook het hiernamaals, geen enkele rol meer speelt.
Dood, waar is uw prikkel? Het juiste antwoord op die vraag is een glimlach".

Nu is het paradoxale dat je die ervaringstoestand (met nadruk op ervaring) naar mijn stellige overtuiging alleen kunt bereiken als je bereid bent de werkelijkheid in al z'n facetten te omarmen, dus ook de pijn die bij dit leven hier op aarde hoort.
Waar het om gaat is deelgenoot worden in de werkelijkheid zelf, zonder voorwaarden, illusieloos.

Merkwaardig genoeg zijn er nogal wat spirituele fantasieën die je juist dat deelgenootschap aan de werkelijkheid onthouden, op belofte van een leven hier en nu zonder pijn. Natuurlijk zouden we dat allemaal wel willen. Het is dus een heel verleidelijke belofte.
De prijs daarvoor is niet alleen een koud hart, maar het sluit ook die eenheidservaring met de werkelijkheid uit zoals ik die in de toelichting bij logion 111 heb willen beschrijven. Je kunt niet op voorwaarden deel zijn van de werkelijkheid.

Die glimlach in logion 111, zoals ik dat bedoel, komt voort uit voorwaardeloze vrede met het bestaan, niet aan een ontkenning van de werkelijkheid door te vluchten in een illusie van verlichting.


Duidelijk Bram, dank je.

Nij veel sterkte ... je raakt mij altijd weer met jou bereidheid om open te staan en wat dan ook te omarmen.


Dierbare Nij, laat maar komen, laat maar gaan.

Zal je alleen laten, om op eigen kracht die hemel weer open te breken.

Misschien mag ik wel met je mee dansen als je verlangens zijn vervuld.

In verbondenheid, X


Dank je Marianne en Carla.


Als ik mijn eigen pijn ontken, ontken ik toch ook de pijn van de ander?

Sterkte Nij, ik voel met jou mee.

Liefs X


Nij, veel Licht, Liefde en levenskracht toegewenst,

er brandt een kaarsje voor jou!


Hoezo schijnwerkelijkheid Nij?

Ik vind het een mooie tekst van Johan. Wat is er mis mee, te ervaren dat er een Al is waar alles deelgenoot van is. En dat jijzelf daar deel van uitmaakt.

Dat er voor jou wel tijd, pijn en verdriet vreugde liefde en hartstocht is. Ik zie het probleem niet.

Waarom zou je je dierbaren niet in dat Al mogen plaatsen. Het verdriet 'hier' wordt daar in mijn ogen echt niet minder van.

Evenmin weet ik zelf hoe het Al er uitziet of hoe het is om daar te zijn. Dat is volgens mij ook niet relevant want ik ben hier. En als mijn tijd is gekomen dan zal ik wel zien hoe het aan die andere kant is.

Het mooie van de tekst van Johan vind ik dat het een tegengestelde beeld is van mijn zienswijze op Yin en Yang. Toch kan dat want god is zowel alles als niets. Zodra je redeneert in termen van god kan je alles wegredeneren of verklaren. Dat gaf Johan gister ook al aan in zijn stuk waarin hij aangaf dat je god op zijn hoogst kunt proberen te omschrijven maar dat zo'n omschrijving altijd een deel zal zijn van je eigen ego. Ik vond dat mooi. God is immers niet te raken en niemand weet hoe 'dat' eruit ziet.

Toch heb ik als mens een drang om te verklaren wie of wat god is voor mezelf. Daar een beeld van te hebben. Ook mij biedt het troost te denken dat mijn dierbaren op die plek zijn. Juist doordat ik dat doe komt er ruimte voor het verdriet en ook het gemis. Af en toe komt het heel hard binnen. En is er niets dan rauwe rouw.

En dus heeft zo'n spirituele fantasie ook een functie. Gister was ik nogal geraakt door de reacties van Andre ik realiseerde mij dat ik hem voorbeelden heb gegeven uit mijn eigen leven. Ik bedoelde dat goed maar vraag mij af of dat voor hem wel enige troost zal hebben geboden. Ik herinnerde mij een passage in 'het gesprek' waar Bram aangaf dat het geven van voorbeelden ook een averechts effect kan hebben en dat je dan beter vragen kunt stellen en de persoon met zijn hele verhaal kan accepteren. Hoe ver het dan ook van je af staat.

Bram legde gister ook uit dat een spirituele fantasie soms ook gezond kan zijn omdat de werkelijkheid weleens te zwaar is. Ik vond dat een wijze tekst.

Volgens mij is er wel degelijk een dualiteit hier en nu. De geest en het lichaam heb ik recent ervaren als twee los van elkaar bestaande werkelijkheden. Die dualiteit werd voor mij zichtbaar in de dood. Ik werd mij bewust van de dualiteit. Maar tevens werd ik mij ervan bewust dat in het leven, hier die twee 1 zijn. Mijn lichaam en ziel werken samen in het leven. En zijn tot elkaar veroordeelt tot de dood. Wil ik contact maken met god met die twee-eenheid dan kan ik dat doen door helemaal naar het nu te gaan. Het verleden en de toekomst helemaal loslaten.

Een leven zonder pijn kan als fantasie functioneel zijn maar is in de praktijk een illusie ik denk dat je dat moet kunnen scheiden. Je kunt wel mediteren en bewust naar je kern toe gaan maar ik kan mij geen leven voorstellen dat zich volledig en alleen maar afspeelt in het nu.

Hoor graag jullie reacties op deze visie.


Nevek ik heb al een tijdje niet aandachtig gelezen en gepost.
En ik moet je eerlijk zeggen dat ik Mirdad niet gelezen heb. Gevoelsmatig voel ik geen ingang bij Mirdad en meestal lees ik deze niet zoals anderen dat misschien bij bv Krishnamurti hebben.
Toch terwijl ik het lijntje aan het lezen was raakte mij de woorden..ik heb nog verdriet.

Nevek@Je kunt wel mediteren en bewust naar je kern toe gaan maar ik kan mij geen leven voorstellen dat zich volledig en alleen maar afspeelt in het nu.

Ik kan me dat ook niet voorstellen Nevek, toch kan ik in het heden zien waar ik verblijf, in het verleden, in het nu of in de toekomst, kijken, er bewust van zijn, zoiets..




Nevek, je vraagt:
"Wat is er mis mee, te ervaren dat er een Al is waar alles deelgenoot van is. En dat jijzelf daar deel van uitmaakt."
Daar is wat mij betreft helemaal niets mis mee. Het hele Thomas evangelie gaat daarover. En het is een wezenlijk aspect van mijn eigen bestaan.


#37114@Ik ben me bewust van de pogingen deze schijnwerkelijkheid te beschermen vooral als het om familie gaat en te beschouwen als "dat ik nog niet zover ben" en op de momenten dat het toch gebeurt en ik er door

Nevek@Hoezo schijnwerkelijkheid Nij?

Ik bedoel daarmee als ik niet in de werkelijkheid wil doordringen of nog niet, of omdat ik er niet bij kan of omdat die te pijnlijk is en ik er een andere werkelijkheid van maak, ik kan er dan nog van alles van maken of aan ophangen of projecteren op een ander en soms ook is het een blinde vlek, misschien zijn dat wel de gemeenste, dit alles om de diepe onderliggende pijn niet te durven of kunnen voelen.
Dit noem ik schijnwerkelijkheid.
Als ik tot de werkelijkheid doordring en er niet van weg wil, als ik geen vin verroer dan enkel te laten zijn wat is, en verder doen wat ik moet doen, dan houdt het eens op, of verandert er iets, tenminste voor die keer, toch de pijn wordt herkenbaarder en dat geeft wat lucht en licht.

Vrij worden van pijn ik geloof er niets van en ik streef er niet naar.


Bram de vermeende onbarmhartigheid die jij toedraagt aan Mirdad kan ik ook koppelen naar jou begrijp me altublieft niet verkeerd want ik bedoel dit niet om te kwetsen.

Wanneer ik verdriet heb en getroost wordt door Mirdad's woorden en jij deze woorden veroordeelt zou ik dat als onbarmhartig kunnen zien, mijn inzicht is bepalend of ik dat ook zo zal zien.


Het Thomas evangelie is mij dierbaar maar het boek van Mirdad ook en Mirdad is absoluut niet onbarmhartig in mijn beleving maar dat komt misschien omdat ik het gehele boek heb gelezen.
En ik weet ook maar al te goed dat jij niet onbarmhartig bent Bram.

Groetjes aan allemaal .



@37124 Vrij worden van pijn ik geloof er niets van en ik streef er niet naar.

Ik ook niet Nij, maar ik merk dat wanneer ik mij open kan stellen voor de kern van een emotie, dat ik dan daarin de rust kan vinden die ik zoek.




#37126@ maar ik merk dat wanneer ik mij open kan stellen voor de kern van een emotie, dat ik dan daarin de rust kan vinden die ik zoek.

Mooi en treffend Yvonne,
ik herken het.

Wat ik bedoelde te zeggen dat ik raakbaar ben en iets pijn kan doen en het direct de kern raakt.
Toch als het in de diepte raakt dan raakt het de kindpijn, de diepte en dat ontregeld het is dan niet uit te leggen voor de buitenwereld, alsof het illegaal is, zoiets.



#37127 Nij, kun je het dan wel voor jezelf uitleggen, en is dat niet voldoende?



Ik hoop voor je Nij dat er mensen zijn in jouw omgeving die het willen aanhoren zonder dat je het uit hoeft te leggen.


Nij, volgens mij ben jij een heel mooi mens.

Ik wens je sterkte.


#37127

"Toch als het in de diepte raakt dan raakt het de kindpijn, de diepte en dat ontregeld het is dan niet uit te leggen voor de buitenwereld, alsof het illegaal is, zoiets."

Kippenvel en zeer legaal.

Dank je Nij en sterkte.


Lieve Nij,
Dat kenmerk van illegaliteit dat je toekende aan oude pijn heeft me een tijdje beziggehouden.
Om te beginnen vind ik het buitengewoon knap van je dat je dat zo herkent en dat je het ook zo weet te benoemen.
Ik ga ervan uit dat je waarneming correct is. Maar waarom, zo vroeg ik me af, zou die pijn als illegaal ervaren kunnen worden? Wat zit daar achter?
Ik wil je een suggestie aan de hand doen. Je bent heel wel in staat om zelf te bepalen of die suggestie klopt.

Als je als kind regelmatig mishandeld wordt, lichamelijk of geestelijk, is de tragische reactie bijna altijd dat het kind er van overtuigd raakt dat het de mishandeling als straf verdiend heeft, ook al weet het kind niet waarom.Dat verzin ik niet, dat is een algemeen bekend gegeven. Daar ga ik dus ook van uit.

Het opmerkelijke is dus dat de pijn van de mishandeling door het kind gekoppeld wordt aan schuld.
Jij noemt je oude pijn illegaal. Is dat niet die associatie van de oude pijn met schuld? Dat je jezelf als 'stout' ervaart als je die oude pijn voelt?
Is het zoiets?
De associatie van pijn met schuld is ook een ontkenning van het kind van zichzelf. Het kind deugt niet. Waarom weet het kind ook niet. Het is gewoon een slecht kind. Alleen al het feit dat je bestaat roept kennelijk de woede van anderen op. Dus dan moet je wel slecht zijn.
Het is een manier voor het kind om te begrijpen wat er aan de hand is - om z’n wereld op orde te houden.

Het is dus bij jou misschien niet zozeer oude pijn die je nu voelt, maar de oude zelfontkenning. Je mag niet zijn wie je bent, je deugt niet. Je bestaan is illegaal. Het oude is de zelfontkenning, het niet mogen bestaan. De herinnering daaraan roept nu opnieuw pijn op.

Wat ik nu vermoed is het volgende. Wat geheeld dient te worden uit het verleden is niet zozeer de oude pijn, maar de in het kind gegroeide overtuiging dat het geen recht op bestaan heeft, dat het 'illegaal' is. En ik vermoed ook dat de heftige emotionele turbulentie waarin je terecht bent gekomen veroorzaakt werd doordat je geraakt werd in die oude zelfontkenning. Maar pas als je de pijn die dat opnieuw oproept ten volle durft ervaren, pas dan kun je er de zelfontkenning vanaf halen. Door de pijn heen vind je de daarachterliggende zelfontkenning, je 'illegaliteit'. Pas dan kun je je zelfrespect helen. Misschien kun je dan zelfs geloven in wat Nevek zegt in 37130.

In dit verband lijkt me de woede die met je huidige gevoelens samengaat uiterst gezond. Dat kun je je als kind niet veroorloven. Maar nu wel. Je gaat er wijs mee om, vind dik, door je op jezelf terug te trekken.

Nij, het is een suggestie, meer niet. Maar misschien herken je het.


hallo lieve allemaal,

Ik ben even een bezoekje wezen brengen in de ‘wereld’ van het Licht, de Vreugde en het ‘Niet-leed’, een wereld die hier schijnt ‘niet te bestaan’, of niet genoemd te mogen worden.
De wereld van diepe vreugde, liefde en dankbaarheid voor het Leven-zelf, dat ons geschonken is...
Ooit wel eens stilgestaan bij de gedachte dat het leven een geschenk is? En niet iets is om elkaar te benijden en leed aan te doen?

Steeds zijn er mensen geweest die deze Lichtwereld in zichzelf in stilte, hebben weten te ont-dekken, door volharding, liefde en geloof! En hiervan in de wereld hebben getuigd in daad en woord.
Mensen als Jezus, Boeddha, Lao Tse, Krishnamurti, en er zijn er nog wel veel meer geweest - en nog steeds -, die helemaal geen bekendheid hebben, maar die toch heilzaam in de wereld werkten en werken.
Wonderlijk dat zij altijd pas na hun dood erkend worden en men in stilte hun woorden overweegt...
Ach ja, ze werden hier en daar ook van de kansels geschreeuwd, gepaard gaande met bedreigingen van zonde, hel en verdoemenis, maar die wijze van verspreiding van de Liefde, daar ben ik nu niet direct zo’n voorstander van.

Wat ik met deze uiteenzetting wil zeggen is dat ontkenning van deze ‘Lichtwereld’, - die in wezen ook het koninkkrijk is, dat er al is, maar dat door de meeste mensen (nog) niet gezien wordt (logion 113) - , hetzelfde zou zijn, als de ontkenning van het leed in de wereld.
Beiden zijn er en ontkenning van een van beiden is volgens mij een grote vergissing.

Ik krijg vaak de indruk dat hier slechts het leed gehuldigd wordt en dat een ieder die over deze Lichtwereld en over bevrijding en verlossing durft te spreken, ervan wordt beschuldigd het leed te ontkennen en er voor weg te vluchten.
Ik verzeker je dat dat niet het geval is!






Leo, je schrijft:
"k krijg vaak de indruk dat hier slechts het leed gehuldigd wordt".
O ja, Leo? Zou je een voorbeeld kunnen geven?


Beste Bram,
Misschien conludeer ik dit uit de wijze waarop Johans mededelingen betreffende Mirdad telkens als 'liefdeloos' worden beoordeeld; terwijl ze toch wel de moeite waard zijn en ik niet de indruk heb dat Mirdad een liefdeloos persoon zou zijn.
En Johan evenmin.

Als ik het mis heb, zeg het me dan maar.

groet,


nij, veel sterkte..en ook hier brand een kaarsje voor je ...

en over illegale pijn..als je als kind mishandelt bent dan lijkt me,objectief gezien, de pijn juist legaal, maar als je nou ouders hebt gehad die ondanks hun eigen troubles hun best hebben gedaan,fouten gemaakt maar wel veel van je gehouden hebben..
als je dan woede of verdriet voelt is die dan misschien illegaal, zonder recht, il-loyaal.

dat logion over dat je ouders moet haten gaat me al langer niet uit de kop.
Of mijn ouders goed of slecht waren ik moet me van ze losmaken, van die familiekultuur waarin ik opgroeid ben.


Dat ik dat betoog van Mirdad als liefdeloos beschouw heb je goed gezien, Leo. Ja, dit soort redeneringen vind ik inderdaad liefdeloos.
Het is van dezelfde soort als het lijden als een straf van God, of als voorkomend uit karma. In dit geval dus het lijden als kenmerk van een spirituele vergissing. Voor mij is dat allemaal één pot liefdeloosheid.
Maar ik heb niet beweerd noch gesuggereerd dat Johan liefdeloos is.

Maar wat heeft dat nou met het huldigen van pijn te maken? Ik zie het noch steeds niet.


#37137 Bram,

Och, dat komt mogelijk ook voort uit het feit dat wanneer iemand, - in dit geval mijn persoontje -, graag over het Licht en de bevrijding uit duisternis en ellende en pijn schrijft, hij dan al gauw te horen krijgt dat dat een illusie is, en dat dat niet kan.
O heus, ik heb dagelijks nog wel te maken met pijn en verdrietigheden, maar elke keer weer ondervind ik de genade en de Liefde van de Ene heel makende Bron, die dit oplost, en dat daamede ook in mijn omgeving uitstraalt. Geloof het of niet, het is echt zo, het bestaat!

Hartegroet,



Goh, Leo, wat zielig nou. Echt rot hoor.


Dank je wel Bram voor je heldere uiteenzetting in #37132.
Nij, ik voel nu precies aan wat je bedoelde met de illegale pijn, het raakt aan mijn eigen stukje,
de zelfontkenning en het schuldgevoel.
Voel met je mee,

Liefs Yvonne


Lies je raakt mij midden in mijn 'Kindpijn'. Sorry Leo maar ga nu toch even voorbij aan het licht. Dat komt wel weer. Wat je schrijft Lies is ook wezenlijk voor mij. Ik heb beide meegekregen in ons gezin. De fysieke mishandeling (het verhaal van mijn pleegbroertje) maar ook de worsteling van mijn ouders. Soms gebrek aan aandacht en volledige in beslagname van tijd voor hun bedrijf. Ik heb in mijn jeugd een duidelijke tweedeling ervaren. Een tijd voor het bedrijf. Heel knus/huiselijk/burgelijk/ veilig. En de tijd erna tot ik op mijn 19e zelfstandig verder ging. De tijd na mijn 10e was overleven lange uren maken en zorgen, heel veel zorgen. Ik kon moeilijk contact krijgen met zowel mijn vader als mijn moeder. In die tijd overleden mijn Opa, mijn Oma en een tante in een periode van 3 jaar. Allemaal van mijn moeders kant. Zij heeft het daar heel moeilijk mee gehad. Nog dit jaar vertelde ze hierover dat ze hoopte dat wij niet te lang ons verdriet zouden vasthouden als zij weg 'zou' zijn..... Dat ze zelf te lang niet bij machte was geweest om het verdriet van haar verlies te verwerken. Door het bedrijf en het gezin met 4 kinderen was daar geen tijd voor, zo zie ik het. Daardoor had ze een stuk van haar leven gemist en dus een stuk van mijn leven gemist. Daarvoor zei ze sorry.

Ik heb in die 'tweede'fase van mijn leven wel eens met de gedachte gelopen een moletov cocktail door de ramen van het bedrijf te gooien opdat ik mijn ouders weer terug zou hebben. Dit heb ik mijn vader jaren later eens verteld. Dat luchte op.

Want ik had het immers goed in zijn ogen. Beter dan hij het ooit gehad had. Ik had niets tekort, geld, eten, een dak boven het hoofd allemaal geregeld en de kinderen in Afrika hebben het veel erger.

Dat was dus pure (illegale) woede voortkomend uit de onmacht die ik zag bij mijn moeder en haar verdriet. En mijn vader en zijn worsteling om dat bedrijf te runnen. Hij had een gezin om voor te zorgen. Maar ik was ze toen beiden kwijt.

En die illegale woede was dus als ik daar nu weer eens op terugkijk, liefde voor mijzelf.






Nij, veel liefde vertrouwen en licht toegewenst en een knuffel van mij.

Het kan inderdaad troostrijk zijn dat er geloof en of weten is dat nabestaande voortleven, ik vind het echter niet troostrijk zoals in het stuk van Midrad dat Himbal's verdriet er naar mijn gevoel er niet mag en kan zijn.
Zelfs als er voortbestaan op een ander niveau is, je kan die persoon nu niet aanraken, hem/ haar niet zien en niet delen wat je bezighoudt.
Behalve dat je de dierbare mist ben je ook op een bepaalde manier een stuk van jezelf kwijt.

Bram, Midrad is nou niet iets waar ik weg loop, maar het geeft Johan steun, mogelijk schrijft hij dit ook na aanleiding van gemis van een dierbare en als dat zo is wil ik Johan ook veel liefde toewensen.
Kan je misschien ook uitleggen wat je zielig voor Leo vindt?
Leo voor jou liefde en begrip toegewenst.

Bram, wat ik de anderen in deze posting wens, wens ik ook jou toe.


Linda je bent lief hoor!

Hé ja Bram, leg eens uit :-))


Lieve Nij,
veel licht liefde en vertrouwen mooi meiske, in 't gebeuren waar je je nu bevindt.
Kus



#37133 & #37138

Hallo Leo,

Ik denk persoonlijk dat jij met jou beide bijdragen aan iets heel essentiëls voorbij gaat.
Jammer dat je dat niet ziet. Mogelijk heeft het "licht" jou ietwat verblind.


Dank Trudy voor 't kort en bondig verwoorden wat mij de hele ochtend al bezig hield:)


Dat spijt me dan Trudy.
Maar jij weet helemaal niet wat mij beweegt en ik hoeft en kàn ook niet alles onder woorden brengen waarvan jij (en Gea) van mening zijn dat ik het zou hebben moeten zeggen.


Leo beste kerel, ik ben niet van mening dat jij iets zou hebben moeten zeggen.
Niets zeggen is ook prima, tóch?! Bovendien heb ik weet van je medeleven.
Wel ervaar ik posting #37133 als niet geheel op zijn plaats zijnde in de lijn van dit lijntje.
That's all :)


Lieve mensen,
Het Licht waarvan ik in #37133 melding maakte is geen verblindend licht, het is het licht van Liefde, mededogen en vergeving. En juist daarom werkt het bevrijdend, verlossend en genezend.
Het is het licht van dat 'Konikrijk' waarvan in logion 113 wordt gesproken. En het is overal en op iedere plek waar je maar bent alom aanwezig.
Het is ook het Tao van Lao Tse, waarvan hij zegt dat het niet in woorden of gedachten gevangen kan worden.

Het staat daar niet zomaar in logion 113, ik vraag me af waarom velen het niet 'zien'.
Dat is niet een zien met je uiterlijke ogen, maar met je hart en je ziel.

Dit wilde ik nog graag even toevoegen

liefs,





#37148
Dank je Gea voor je duidelijkheid.
Wie weet heeft het op de een of andere manier toch nog 'Zin' gehad.
:)


#37147

Klopt Leo, ik weet niet wat jou beweegt. Weet jij wel wat mij heeft bewogen om te reageren?

Ik vind het jammer dat je mijn reactie hebt gelezen als een 'moeten' dit is zeker niet mijn intentie geweest.


lieve mensen, hartelijke dank voor de lieve en warme reacties, doet me echt goed!
Inmiddels is het tij alweer gekeerd, en Bram wat je zegt in onderstaande posting #37132 is de spijker op zijn kop. Ik vind het heel fijn dat je hier het licht op werpt

Wat geheeld dient te worden uit het verleden is niet zozeer de oude pijn, maar de in het kind gegroeide overtuiging dat het geen recht op bestaan heeft, dat het 'illegaal' is. En ik vermoed ook dat de heftige emotionele turbulentie waarin je terecht bent gekomen veroorzaakt werd doordat je geraakt werd in die oude zelfontkenning. Maar pas als je de pijn die dat opnieuw oproept ten volle durft ervaren, pas dan kun je er de zelfontkenning vanaf halen. Door de pijn heen vind je de daarachterliggende zelfontkenning, je 'illegaliteit'. Pas dan kun je je zelfrespect helen. Misschien kun je dan zelfs geloven in wat Nevek zegt in 37130.

En ja ik geloof van mezelf wel dat wat Nevek zegt, toch soms ben ik dat deep down helemaal kwijt, ik weet het komt dan wel weer terug, zoals nu

Dank je Nevek ik vind het lief van je wat je zegt.


Een koning(rijk) van bewustzijn in alle mensen, dat is wie ik ben in het diepst van mijn wezen.

Voor allemaal een dikke knuffel.


Groetjes



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.