Groeiend inzicht

Angst

    door Liesbeth, 11/04/2013 16:09. #44531. 19 reacties, laatste

nadat ik voor het duiveltje een kamertje heb ingericht en de illusies uit het raam heb vrijgelaten is mijn binnenleven ik zal maar zeggen bloot geworden..
Ik realiseer me dat ik, en alleen ik verantwoordelijk ben hoe ik leef, welke keuzes ik maak, en hoe ik zin geef aan mijn leven.
En hoe meer ik dat realiseer hoe meer het me duidelijk word dat Angst een hele grote drijfveer achter mijn handelen ist. Nu ik niet meer vlucht zie ik het voor mij, echt visuel als een enorme rots op mijn weg, en ik maar omdraaien en omwegen zoeken om dat grote dreigende iets uit de weg te gaan.

Het word tijd dat ik die Angstrots ga beklimmen. Dat ik de angst 'bestijg', niet teveel nadenken, gewoon doen..
Uiteindelijk is die angst toch gewoon ook maar een illusie die ik moet loslaten?


Of die angst nu een illusie is of niet, Liesbeth, dat maakt niet zo uit. Hij is er kennelijk. Heel reëel. Nu.
Ik vind het fantastisch dat je dat nu zo helder kunt zien en verwoorden. Ik vind het echt bijzonder.
Ik heb je al een hele tijd gevolgd op dit forum en je ontwikkelingen meegemaakt.
Ja, dit is nu een hele grote stap, het 'bestijgen' van de angst. Er zit niks anders op.
En of je angst moet loslaten? Ik denk het niet. Ik vermoed dat je geborgenheid moet loslaten.


Geborgenheid loslaten.
Pooh hee.
Ik heb niks met pasen,dat nieuwe leven enzo,nee ben een groot kerstmis fan. De herfst, de winter, naar binnen, kaarsjes, open haard, op de bank. Geborgen.
Bij de unox worst reclame ben ik helemaal ontroerd, boerenbontservies en warme chocomelk.Geborgenheid.
En ja hoor daar komt Bram weer, en floep, daar zit ik weer op de grond. Ik had wel begrepen dat ik die angst moest aangaan, maar geborgenheid loslaten..ik moet er wel erg om lachen, Bram, je schopt wel altijd tegen mijn heilige huisjes...

waarom m oet ik de geborgenheid loslaten, je hebt toch een haven nodig als je uitvaart..

ach ja, maar je moet de haven wel verlaten...



Mooi dat je er om kon lachen.
Maar ik bedoel eigenlijk dat angst altijd ergens voor is. Je ben ergens bang voor. Waar ben je bang voor? Wat dreigt er?
Niet angst is het probleem, maar het dreigend verlies ergens van. Maar waarvan dan? Dat zal niet zo helder zijn, vermoed ik. Toch dreigt er iets.


Dat weet ik dus niet. Of er wel werkelijk iets dreigt of dat het een overblijfsel is van gekonditioneert gedrag.
Als heel klein kind (van 4,5 jaar, dat kan ik me herinneren..)had ik al allerlei angsten. Voor kinderontvoerders, in het water vallen, mijn ouders moesten met mij omwegen rijden omdat ik hysterisch werd op een veerpont. En misschien heeft dat allemaal wel een reden, maar dat is zo ver weg/ diep dat ik daar niet na ga graven.
Ik weet dat ik toen ik net kon lopen, ik uit de tuin ontsnapt ben, en op de straat ben gaan spelen, en er een vrachtwagen aankwam en dat ik daar vreselijk van geschrokken ben. Volgens mijn moeder moest de chauffeur mijn moeder halen ik zat als een steen op de straat en wilde niet bewegen. Mischien komt het daarvandaan.
Het is gewoon een gedrags patroon, als ik voor iets wil kiezen, dan draaien in mijn onderbewustzijn allerlei worst case scenario's af.
Ik was erg geraakt door het zitaat van Sénèque; Ce n’est pas parce que les choses sont difficiles que nous n’osons pas, c’est parce que nous n’osons pas qu’elles sont difficiles.
Het is niet dat ik niet durf omdat de dingen moeilijk zijn, de dingen zijn moeilijk omdat ik niet durf.

De angst komt van het niet durfen, en hiet niet doen, en hij groeit en groeit omdat ik hem laat.

Ik ben denk ik altijd bang het verkeerde te kiezen, het verkeerde te doen..
Maarja dat is dus een illusie, want was is verkeerd???

Ik heb met autisten gewerkt en die hebben ook zo'n moeite met kiezen..Ik snap ze wel. Ik heb al wel eens verteld over het geluk van een restaurant met maar één menu..geen keus, dat geeft vrijheid om je gedachten ergens anders aan te besteden, de persoon tegenover je bijvoorbeeld..


Maar het leven is nu eenmaal vol keuzes, en omdat ik besloten heb verantwoordelijkheid voor mijn leven te nemen, en die niet aan God of horoscopen af te geven, moet ik keuzes maken. En moet ik echt leven, niet alleen virtuele gesprekken, of in boeken of films leven.
En ik merk dat daar dus dat een tweede soort duiveltje ligt, veel minder vatbaar, die gebruikt geen woorden, maar legt knopen in mijn buik..


Het lijkt ook mij geen restant van oud geconditioneerd gedrag. Dus dat kunnen we, wat mij betreft, vergeten.
Wel is het opmerkelijk hoezeer angst een rol speelt in jouw leven. Maar dat is dan gewoon iets wat bij jou hoort, zonder dat je daar een oud trauma aan hoeft te koppelen als verklaring.
Maar ik kom nog wel terug op die geborgenheid.
Je hebt de laatste jaren veel losgelaten en dat hebben we kunnen meebeleven op dit forum. Vooral je dialoog met Duvelke heeft veel in beweging gezet.
Zoals je nu zegt, ga je de verantwoordelijkheid voor je leven niet afgeven aan God en horoscopen. Dat is een ferm besluit. Maar desondanks is er waarschijnlijk nog wel een oude geconditioneerdheid overgebleven, namelijk die van geborgenheid in iets anders dan jezelf, niet als een zekerheid in een geloof of zoiets, maar meer als een onbewuste levenshouding. Dat hoef je jezelf niet te verwijten, want zo ervaren de meeste mensen dat, bewust of onbewust.
Als je op het mystieke pad besluit de verantwoordelijkheid voor je leven op je te nemen, en als dat meer is dan een mentaal besluit, dan werkt dat onderhuids door. Het zet iets in jezelf in beweging, eventueel zonder dat je dat zelf in de gaten hebt.
De kans is heel groot, en welhaast onvermijdelijk, dat je dan stoot op een gevoel van totale ongeborgenheid, zelfs verlatenheid, als een existentieel zwart gat, zonder enig houvast ("Mijn God, mijn God, waarom hebt ge me verlaten?"). Het is een doorgangsfase naar iets anders. Die kan heel beangstigend ervaren worden, zeker voor een angsthaas als jij.
Waar dat heengaat? Naar geborgenheid in jezelf - als je niet op de vlucht slaat.


"Maar desondanks is er waarschijnlijk nog wel een oude geconditioneerdheid overgebleven, namelijk die van geborgenheid in iets anders dan jezelf, niet als een zekerheid in een geloof of zoiets, maar meer als een onbewuste levenshouding."

Dit herken ik wel, ik heb nog steeds moeite met dankbaarheid, ik weet niet waarheen daarmee, als ik in het bos loop , of een ander mooi moment beleef wil ik iets buiten mij daarvoor danken..ik vind dat vreselijk moeilijk, dat daar niets is..

Geborgenheid als thuis zijn, gedragen worden, ja dat heb ik niet echt losgelaten..
Ik weet ook niet goed hoe dat moet..

Ik weet dat ik op het moment loslaat wat er goed of verkeerd is, en dat mijn keuzes, mijn keuzes zijn niet meer en niet minder..

"Als je op het mystieke pad besluit de verantwoordelijkheid voor je leven op je te nemen, en als dat meer is dan een mentaal besluit, dan werkt dat onderhuids door. Het zet iets in jezelf in beweging, eventueel zonder dat je dat zelf in de gaten hebt. "

Dat zou heel goed kunnen.

Wat mij angst maakt is dat ik niet meer kan verdringen, of ik kan wel maar ik wil niet. Niet meer.

Ik voel wel trouwens dat als ik deze angst overwind er een onnoembare vrijheid op me wacht.
Die is er nu nog niet, mentaal misschien wel, maar emotioneel nog niet..



Enne angsthaas past precies. Schijtlaars zeiden we vroeger. ;-P

Trouwens de meeste mensen geloven helemaal niet dat ik zo'n angsthaas ben, die denken allemaal dat ik zo'n zelfverzekerde sterke vrouw ben...


Liesbeth, je zegt: "Ik voel wel trouwens dat als ik deze angst overwin er een onnoembare vrijheid op me wacht."
Ja, perfect. Dat heeft te maken met die geborgenheid in jezelf. Eigenlijk is dat hetzelfde als vrijheid.
Ik zou dat hele proces maar even loslaten, je kunt het toch niet tegenhouden. Wacht maar rustig af.

En in die vrijheid kun je nog steeds ontroerd raken door Unox worsten. En die dankbaarheid wordt gewoon dankbaarheid, een heel fijn gelukkigmakend gevoel, gewoon zomaar, gratis.


even voor alle duidelijkheid, het zijn de reclames, niet de worsten die me ontroer(d)en..
Ben hard op weg veganist te worden, dus geen worsten voor mij


trouwens nu ik ze weer zie de reclames moet ik zeggen wel een beetje erg kitsch..klopt dus ook niet meer..
www.youtube.com/watch?v=ZHq-8MSnb44

www.youtube.com/watch?v=6-Qp3GEp4tw

Ja ik denk dat je gelijk hebt dat ik het moet loslaten..de ommekeer is ingezet, dat voel ik in iedere cel, er is geen weg meer terug, maar ik ben er nog niet.
Een beetje zoals in het lied van Lot, van Stef Bos;


Ik sta op de grens
Van vroeger en later
Voor mij een ruimte
Die ik nog niet ken
Achter mij alles
Wat ik achter moet laten
Ik sta hier met niets meer
Dan alleen wie ik ben

Ik maak van wat was
Een veilige haven
Al heb ik die stad daar
Al tijden vervloekt
Toch lukt het me niet
Het verleden te laten
Voor dat wat het is
Een gesloten boek

En als ik nu omkijk
Ben ik verloren
Maar iets houdt me tegen
Om verder te gaan
Als ik nu omkijk
Dan blijf ik voor altijd
Gevangen in alles
Wat niet meer bestaat

En al zou ik ook teruggaan
Er is niets meer over
Ik weet het en toch
Ligt de twijfel nog dwars
Al vind ik niet meer
Dan ruines en spoken
Het laat me niet los

Ik kan nog niet breken
Met dat wat voorbij is
Ik woon in mijn dromen
Nog steeds waar ik was
Ik sta op de grens
Van vroeger en later
En achter mij ligt daar
Een brandende stad

En als ik nu omkijk
Ben ik verloren
Maar iets houdt me tegen
Om verder te gaan
Als ik nu omkijk
Dan blijf ik voor altijd
Gevangen in alles
Wat niet meer bestaat

Al zou ik ook teruggaan
Er is niets meer over
Ik weet het en toch
Ligt de twijfel nog dwars
Al vind ik niet meer
Dan ruines en spoken
Het laat me niet los
Het houdt mij nog vast

Als ik nu omkijk
Blijf ik hiier stilstaan

www.youtube.com/watch?v=_JrMf72B1WY


Dan laten we het nu even. Ik hoor nog wel hoe het afloopt.
En wat een prachtig lied van Stef Bos!

www.youtube.com/watch?v=_JrMf72B1WY


Dat wilde ik nog even kwijt, door het loslaten van 'waarheden' is mijn hart gegroeid. Ik merk dat ik opener, toleranter ben en dat ik geraakt ben door het leven van de mensen om me heen..
Minder oordeel.

en ik denk eenling zijn betekent dus echt een met allen zijn..
Mijn hart is gegroeid en de afstand na andere mensen is kleiner geworden..

Hoe was het ook alweer; jij bent mij in een andere vorm..


Mooi, Liesbeth.
Ja, grappig, het lijkt een tegenspraak: "als eenling ben je met allen."
Wie nergens bij hoort, hoort overal bij.



Maarreh..Liesbeth is toch geen angsthaas?

Een moedig,intelligent en sterk typje toch?

Een Leeuwin van de bovenste plank.

Angsthaas? Nee toch? helemáál niet.


Ha die Harry,,,
Liesbeth is in elk geval moedig genoeg om haar angst in de ogen te kijken..

Fijn zondag, er is weer zon!!!



....Zo is het maar net...

Daar kan ik nog een stevig puntje aan zuigen..

Fijne Zondag!

img835.imageshack.us/img835/9746/struisvogel.jpg


En deze dan, Harry:
Struisvogel


Of deze:
Struisvogel2

Die vind ik super-depressief.



....en of deze depressief is weet ik eigenlijk niet.Ik zie zijn gezicht niet zo goed...

img15.imageshack.us/img15/2641/kopintzand.jpg


;-)))

nu pas gezien...ik was de hele dag buiten...
het was echt ZON dag.
Heerlijk.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.