Groeiend inzicht

Mythe 'de draad van Ariadne'

    door Monique , 27/06/2013 19:07. #44745. 9 reacties, laatste

(verkort) Ariadne is de dochter van koning Minos van Kreta. Ariadne zou de held Theseus geholpen hebben te ontsnappen uit het labyrint. Ze gaf hem een zwaard en een kluwen wol (de draad van Ariadne). De wollen draad moest hij afwikkelen terwijl hij het labyrint inging. Ariadne was bereid Theseus te helpen op voorwaarde dat hij, zodra hij de weg uit het labyrint had gevonden, met Ariadne zou trouwen en hij samen met haar zou terugkeren naar Athene. Theseus doodde met het zwaard de Minotaurus die in het labyrint huisde, en vond dankzij de draad van Ariadne de uitgang terug .

Ik ben met de betekenis van dit verhaal aan het stoeien en ik kwam erachter dat ik het verhaal op 2 manieren kan interpreteren.

Als ik naar het leven kijk, dan raak je ergens jezelf kwijt, je '7 dagen oude kind' om met het Thomas/evangelie te spreken, Je raakt van je ware gevoel af, je bent het contact met je lichaam kwijt, je emoties worden gevormd door angsten, onzekerheden. Er ontstaan blokkades, het voelt misschien wel als een last op je schouders, het leven wat je leidt benauwt je, je adem blijft ergens boven in je borstkas steken i.p.v. vrij te stromen …kortom, je bent de draad kwijt. Je lichaam, je leven, alles zit in de knoop en het liefste wat je wilt is deze knoop ontwarren en de draad weer goed oppakken.

Zoals ik dit verhaal interpreteer, zie ik het labyrint als beeldspraak voor de weg naar binnen, beter gezegd weer contact maken met je gevoel en met je lichaam. Je innerlijke rustpunt vinden en je innerlijke stem/getuige weer kunnen horen. Op deze weg komen we vele hindernissen tegen, in de vorm van angsten die je hebt vermeden, mensen die vinden dat je aan het veranderen bent en je oude ‘ik’ proberen te houden,enz. In het verhaal van Ariadne worden deze blokkades uitgebeeld door Minotaurus. Ariadne geeft aan Theseus de draad mee, dit is zijn houvast. Waar staat voor mij de draad voor? De draad staat voor mij voor het innerlijke weten, het Christusbewustzijn, de leidraad/houvast in het leven. Wanneer je alle monsters en draken verslagen hebt, vind je daar in het middelpunt de stilte, of anders gezegd, is daar het bruidsvertrek. Met alle wijsheid en het geleerde kun je daarna weer de weg naar buiten aanvaarden. Om met het boek ‘de reis van de held’ van Joseph Campbell te spreken, het is tijd om weer naar de werkelijkheid terug te keren. Het geleerde, de opgedane ervaringen, neem je weer mee naar buiten. Als twee ben je naar binnen gegaan, als éénling kom je weer naar buiten.

Maar als ik google, lees ik een andere interpretatie. Deze zegt dat de weg het labyrint in, de weg na je geboorte is, waar je van je kind van zeven dagen oud verwijderd raakt en je steeds dieper in het doolhof verstrikt raakt. De draad van Ariadne geeft aan dat de weg naar buiten de weg is naar je zelfherkenning.

In dit kader wil ik ook het spreekwoord aanhalen: de draad kwijtraken, de draad weer oppakken…..In de beeldspraak van Ariadne, op welk punt van het verhaal zou je dan de draad kwijtraken en waar pak je deze dan weer op?
Zoals ik dit zie, is dat ik, voor ik het labyrint inga, de draad kwijt ben, ik pak de draad weer op door het labyrint in te gaan...

En ja, ik weet dat mijn eigen interpretatie voor mijn eigen waarheid staat, maar ik hoor graag andere inzichten.



Wat jij nu aan het doen bent, Monique, dat is dat je je eigen inzichten aan het ordenen bent met behulp van een mythe. Door die mythe te interpreteren en aldoende je inzichten voor je zelf helder te maken, orden je jezelf. Dat is het perfecte gebruik van een mythe. Laat anderen hun eigen labyrinth binnen gaan op eigen wijze, en ga verder met jouw eigen ontdekkingsreis en herzie ook naar hartelust onderweg je eigen uitleg. Dankzij die draad van Ariadne kun je altijd soms een stapje terug doen en dan weer verder gaan.


Je hebt gelijk, Bram. Het zo opschrijven hier was al een ordening.


Nou, Monique, dat is dan ook een mooi gebruik van dit forum.


En misschien help ik met mijn ordening ook anderen in hun ordening ;-)


Ik herken me in jouw inzichten Monique, het labyrint staat voor de innerlijke weg.
Het is zo mooi om zien,hoe in zoveel verschillende oude verhalen of mythes, dezelfde oeroude thema's steeds opnieuw her-bekleed worden.

Marith


De mythen, van Griekse of andere herkomst, kunnen eindeloos worden ´her-bekleed´, hun diepte en rijkdom is haast onuitputtelijk.
Iets over de oorsprong van deze Griekse mythe, die als een van de oudste geldt.
Nog ver voor de homerische tijd, 1500 jaar voor onze tijdtelling, is Ariadne op Kreta een belangrijke godin.
Er zijn twee versies van het oorspronkelijke Kretenzische verhaal. In de eerste - de oudste - is Ariadne de vrouw van Dionysus, een godin die mens wordt, door de liefde die ze voor Theseus opvat. In de jongere versie is het andersom: de vrouw Ariadne wordt door Theseus op het eiland Naxos verlaten waarna Dionysus haar opneemt, dan wel haar van Theseus rooft. In beide versies heeft Ariadne zowel een goddelijke als een menselijke natuur.
Het labyrint (een onderkomen voor het dionysche) is een schepping van Daedalus, een apollinische gestalte, een kunstenaar-handwerker die zijn ´ambacht´ uitvoert met een mythische slimheid. Zijn werk zwenkt heen en weer tussen een spel van schoonheid, een ´kunst´ en een ´kunstgreep´, die is bedoeld om uit een praktische, penibele situatie te geraken. We kennen hem ook als de vader van Icarus, die met de door zijn vader met behulp van was gemaakte vleugels in zijn overmoed een fatale vlucht maakt.
Daedalus is ook degene die aan Ariadne de draad verschaft, waarmee Theseus nadat hij de minotaurus heeft overwonnen, het labyrint weer kan verlaten.
De mythe is een confrontatie tussen het dionysche (de minotaurus) en het apollinische (Daedalus, Theseus). Is de overwinning van Theseus nou een teken van de overwinning van het apollinische, van de creativiteit van het menselijke verstand over het rauwe animalische waarmee Dionysus hier wordt vereenzelvigd?
Volgens mij niet. Apollo en Dionysus staan niet recht tegenover elkaar (dat beeld is vooral een gevolg van de rol die de beide goden bij Nietzsche spelen). Dat wat Ariadne is, spreekt hier over. Ariadne is de dochter van Pasiphae, Minos´vrouw die verlangt naar vereniging met de heilige stier (Dionysus) en met deze copuleert in de gedaante van een koe (ook weer een creatie van Daedalus!) en als vrucht de minotaurus baart. Ariadne is wezenlijk verbonden met Dionysus. Maar ze ´verraadt´ hem ook in haar liefde voor Theseus, die zij als individu ´duur´ verleent, laat triomferen. Ze verbeeldt de overgang tussen god en mens, tussen mens en god. Theseus´ overwinning is overigens van korte duur. Zowel in de oude als de jongere versie is het uiteindelijk Dionysus die Ariadne weer tot zich terugroept.
De mythe tekent een spel van apollinische en dionysche elementen, een voortdurend heen en weer bewegen tussen deze beide polen die, goed vergelijkbaar met het yin yang beeld, de ander steeds al in zich dragen. Dat is ook niet zo vreemd: Apollo en Dionysus hebben immers dezelfde vader.
Dionysus is de god van het beeld: (het masker van) de stier, het labyrint; hij is de god van het orgastische feest waarin hij je van je individualiteit verlost, de god van de onmiddelijkheid, van de zinnelijke, ongereflekteerde spontaniteit. Je zou kunnen zeggen dat Dionysus appelleert aan onze niet-verstandelijke vermogens.
Apollo is de god van het woord: het duistere, raadselachtige orakelwoord, dat niet duidelijk uitspreekt wat het meent, maar ook niet verbergt omdat achteraf steeds weer blijkt dat het de waarheid heeft gesproken. Een woord dat in zijn oude vorm, zoals Dionysus´ beeld in zijn oude vorm (de in het labyrint opgesloten minotaurus), een hindernis op leven en dood (vergelijk het raadsel van Thebe in de Oidipus mythe) opwerpt. Je zou kunnen zeggen dat Apollo appelleert aan onze verstandelijke vermogens.
Dionysus en Apollo zijn twee zijden van dezelfde medaille. Beide lokken ons in het labyrint van zinnelijkheid en raadselachtigheid, ze dagen ons uit uit te vinden wat er in het hart van de goddelijkheid te vinden is, ze roepen ons op helden te zijn: het ons vertrouwde achter ons te laten om het ons allervertrouwste te ontdekken: ons god-zijn. Dat is wel degelijk een innerlijke weg; dat is de weg van zelfonderzoek die naar het Zelf leidt. Misschien dat Theseus die weg wat sneller had afgelegd wanneer hij de kluwen wol niet van Ariadne had ontvangen, wanneer hij zich meteen had overgegeven aan Dionysus? Maar wat wij hier de weg noemen, komt misschien wel overeen met wat de Grieken het lot noemden: de levensdraad (!) die van de schikgodinnen een bepaalde lengte krijgt en die wel allemaal, ieder volgens zijn eigen weg, zullen moeten afrollen.
Een mens is niet zo maar een held. Griekse helden, waarvan Theseus er één is, verrichten echte heldendaden. De belangrijkste is wellicht de gang door de Hades, het dodenrijk, een reis door de dood weer terug naar het leven. Dat lukt nagenoeg niemand, alleen de allergrootste helden krijgen dat kunststuk voor elkaar. Je kunt die terugkeer zien als een herrijzenis, een opstanding, een doop zoals die van Jezus door Johannes de Doper met het water uit de Bron. Wie in het dodenrijk is geweest en terugkeert naar het leven, die heeft de bron van alles gezien, die weet van de hoed en de rand, van het leven en de dood; die verkrijgt het eeuwige leven, die is god-gelijk, klaar voor een plek op de Olympus.
In de Griekse mythologie is het bijna aan de orde van de dag dat stervelingen op grond van hun verdiensten worden opgenomen in het godenrijk. De afstand tussen de godenwereld en de mensenwereld is enorm, of lijkt in ieder geval enorm, maar niet onoverbrugbaar, zoals dat binnen het christendom en de islam het geval is.
Het Thomas-evangelie, het gnostische denken in het algemeen, is, om er zelf maar eens een raadsel tegenaan te gooien, zo onchristelijk als het maar zijn kan. De idee van een Christusbewustzijn, de idee dat het zijn van ieder wezen een goddelijk zijn is, staat diametraal tegenover het christelijke denken zoals dat in 2000 jaar is gecanoniseerd.
Ieder het zijne, maar ik kies voor de ongelooflijk ongelovige Thomas. Omdat hij zo Grieks is, denk ik, en daarmee: zo oosters, en daarmee: zo van deze wereld.
Maar misschien dat ik nu de draad ben kwijt geraakt?



enorme labyrinten meegemaakt uitgekomen en weer terug ingesmeten, doch door jou zienswijze de draad weer terug opgepakt en gezien dat er inderdaad nog stukken angst liggen en dat is voor mij nu = bang zijn om los te laten en te vertrouwen. dank je wel en fijn dat ik het even heb neergezet. dat maakt het ineens duidelijker.


Dag Monique,
Waar is je bericht een reactie op? En op wie?


Dat klinkt eigenlijk wel goed. Ik weet niet waarom maar vandaag werd ik wakker en had de naam Ariadne in mijn hoofd. Ik ben het op gaan zoeken en wat jij zegt klopt heel erg bij mij. Mijn zoontje van 9 maanden is laatst opgenomen in her umcg met een ernstige hersenafwijking. Ze denken een tumor. Nu hebben we dus een afwachtend beleid maar sindsdien ben ik mezelf niet meer. Ik eet niet goed en heb een kort lontje en ben bang om hem te verliezen. Dit woord zegt dus zoals ik het zie hoe jijhet beschrijft dat ik de rust in mezelf moet vinden


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.