Groeiend inzicht

Verlangen en liefde

    door Bram, 23/06/2007 16:21. #5816. 289 reacties, laatste

Verlangen en liefde zijn recent een paar keer ter sprake geweest in dit forum. En ik vroeg me af wat ik daar zelf over te zeggen heb. Ik heb er mijn eigen toelichtingen bij Thomas nog maar eens op nageslagen.

Dit was de uitkomst:
6, 7, 75, 88, 92, 94

Als ik mijzelf mag geloven is er niets mis met verlangen. Met liefde ook niet trouwens.


Hallo Bram,

Ik heb ze gelezen,
dank je wel
:-)

Groet, Trudy


Ha Bram,

Ik vind verlangen ook iets heel moois. Het brengt me in beweging naar iets dat ik als positief zie. Want je luistert naar jezelf, gaat niet aan jezelf voorbij. En liefde, liefde omvat alles, is zo even mijn gedachte.
Mooi dat je de logions hierover noemt.
Kan ik mijn gedachten toetsen.
Ik ga lezen.
Dag,



Ooit waren liefde en verlangen bij mij een brij, wist ik niet wat liefde was, wist ik niet wat verlangen was.
Ik zie ze nu als twee op zichzelf staande. ietsen. Verlangen laat me haarscherp zien wat me beweegt en waarom.
Door verlangen leer ik mezelf beter kennen.
Ik kan het verlangen vullen, stillen en ervan genieten en me eraan overgeven of ik kan de eenzaamheid ingaan en me daar aan overgeven. Ik vind beide prima.
'n Dieper verlangen of wat het wezen mag duid ik met 'n oneindig verlangen en ervaar ik als een wond, 'n wond die met leven te maken heeft en soms slaat-ie me lam..en kijk ik verbijsterd toe.
Ik laat het toe...gebeurt gewoon...en dan is het over en sta ik weer op en geniet..
groet
Nij


Dit vind ik zóóó mooi! (log.7)

Wie werkelijk het kind in zichzelf gevonden heeft, zal zijn naaste kunnen liefhebben als zichzelf. Dan speelt begeerte geen rol meer. Dan weet je dat de ander aan jou verwant is, als mens-met-de-mensen.
Dan zal naastenliefde geen moreel gebod zijn, van buiten opgelegd, maar een gerealiseerde innerlijke menselijke mogelijkheid.
Als je de gnostiek ervaart als een uitnodiging op zoek te gaan in jouzelf naar de eenheid met de Bron van alle zijn, en naar de ervaring van lotsverbondenheid met je medemens die daaruit als vanzelfsprekend voortkomt, dan heeft de mens in je de boodschap opgegeten.
Nee, dan zul je de dood niet smaken.
Ja, dan ben je gezegend.

Nee, met verlangen is niets mis. Het kan je op de weg brengen dàt te zoeken, waarvan gezegd wordt: 'zoekt en gij zult vinden' en en 'klopt'op de deur van het eigen hart, om te vinden de Eenheid met de Bron die Liefde is.
Als je die gevonden hebt dan is het 'verlangen' vervult!

Dank je wel Bram!


Een hoe is een verlangen naar een sigaret te bezien?
Het is een verlangen in een bepaalde vorm weliswaar,maar daar blijf ik mee stoeien.


Sorry,1 eetje teveel


Gea, je schreef:
'Een hoe is een verlangen naar een sigaret te bezien?'

Dat noem ik geen verlangen, maar verslaving, of begeerte. Ik wil het woord verlangen graag schoon houden.


Ja Bram dat is ook zo,sorry voor deze onbedoelde vervuiling.



Is het hier bedoelde verlangen

persoonlijk in te vullen of universeel

in te vullen ?

Ik bedoel dat onbestemde niet te duiden
gevoel, niet vervuld te zijn is dat universeel?

Verlangen wij niet allemaal naar vrede
en vrij zijn van angsten,gemoedsrust?

Harry


Wat mooi! logion 75

Lieve God,
als ik ouder word -
als uren tot dagen worden
dagen tot weken,
weken tot maanden
en maanden tot jaren -
Laat dan niets van mijn tijd
verspild en verloren raken.
Laat me mijn leven gebruiken
voor het rijkste:
De mens te worden
zoals ik bedoeld ben.

Rabbi Nachman Bratslav


@Ik bedoel dat onbestemde niet te duiden
gevoel, niet vervuld te zijn is dat universeel?

Ik weet niet Harry of het gevoel niet vervuld te zijn zoals je zou willen universeel is. Als ik om heen de wereld inkijk denk ik van wel. Ik denk dat er vele truckendozen zijn om de eigen leegte te vullen. Eigenlijk dus het Zelf omzeilen.
Kom ik bij het kernthema gnosis uit: Sta op en herinner jezelf.
Ik denk dat we hier met elkaar mee bezig zijn. Ik vind dat bijzonder mooi!
Het geeft me ruimte.
X
Nij


Ja, mooi he Nij.
Las deze logion ook zojuist.

" De mens te worden, zoals je bedoeld bent..."

Hoe mooi de dingen soms samen kunnen vallen....van de week las ik:

Voor het einde sprak rabbi Sussja:
" In de komende wereld zal men mij niet vragen:
Waarom ben je Mozes niet geweest?
Men zal mij vragen:
Waarom ben je rabbi Sussja niet geweest? "

Die rabbi's toch!

Liefs,
Carla.


Harry, je schreef:
'Ik bedoel dat onbestemde niet te duiden
gevoel, niet vervuld te zijn is dat universeel?'

Dat onbestemde gevoel niet vervuld te zijn is toch het tweelingbroertje van verlangen?
Het vertelt je, net als het verlangen, dat je een ander spoor in moet slaan, of minstens een ander spoorboekje moet lezen en desnoods alleen een andere pet opzetten. Hoe dan ook: doe iets!
Het is een gevoel dat je uitnodigt het bestaande te verlaten. Het is een boodschapper van de ziel, zie logion 65.

Maar als je denkt dat het universeel is in die zin dat het onontkoombaar is en er altijd zal zijn, dan zeg je eigenlijk tegen jezelf dat je dat gevoel niet serieus hoeft te nemen en dat het toch geen zin heeft om iets te ondernemen.


Ja Carla die is ook mooi!

Nu we toch bezig zijn, volgende Zenspirit vind ik prachtig!

Meester Zuigan had de gewoonte elke dag tegen zichzelf te roepen:
"Hè, Meester!"
"Ja?"
"Ben je wakker?"
"Ja, dat ben ik!"
"Laat je dan onder geen omstandigheden bedriegen door anderen!"
"Nee, ik zal mij onder geen omstandigheden laten bedriegen door anderen!"

X
Nij


Nij,

Ik neem mij ook met regelmaat iets voor om die dag aandacht aan te schenken. ( lukt niet altijd hoor.)

Als ik ga voelen wat Meester Zuigan roept, dan krijg ik toch ook een gevoel van....
Wees op je hoede, dat je niet bedrogen wordt....het heeft iets defensiefs.

Of heeft deze Zenspirit een andere diepgang, die mij misschien even ontgaat?

Wacht.....ik bedenk me nu......misschien is de bedoeling, blijf bij jezelf...groei er niet van weg.....onder geen enkele omstandigheid.....is dat het?




En de meester zei:

'Kom naar de rand.'
'Ik kan het niet.' Ik ben bang.'
'Kom naar de rand.'
'Dat kan ik niet. Ik val eraf'.
'Kom naar de rand.'

En ik kwam.
En hij gaf mij een duw.

En ik vloog.

Met enige aanpassing, ik i.p.v. wij,

Neale Donald Walsch.



Ja Bram,

In verlangen en onvervuld zijn had ik
helemaal nog geen tweeling broertjes
gezien. Ik had ze eigenlijk allebei op één
hoop gegooid.

Maar wanneer ik Nij goed begrepen heb
dan heeft zij het over twee soorten
verlangen:

Een platonisch verlangen zoals;

Ik wil graag een mooie boerderij met paarden of ik wil graag rust en ruimte
of ik wil door mijn vader voor vol worden
aangezien of ik wil graag rust en rumte
etc,etc..

En..

Een dieper verlangen wat eigenlijk niet
helder is en zolang dat niet helder is,
niet te bewerken valt , eigenlijk onbenaderbaar is.

Is dit laatste een gedachte die voor mensen universeel is of is dit aan mijn
persoon gebonden?

Harry


Ja ...Carla, zoiets...laat je niet op sleeptouw nemen door anderen en laat je niet verleiden door allerlei theoriën..
Maar als-ie voor jou defensief voelt dan lijkt me dat het geen goeie spirit voor je is..
X
Nij



En de meester zei:

'Kom naar de rand.'
'Ik kan het niet.' Ik ben bang.'
'Kom naar de rand.'
'Dat kan ik niet. Ik val eraf'.
'Kom naar de rand.'

En ik kwam.
En hij gaf mij een duw.

En ik viel

Met enige aanpassing

Harry



'Ik wil naar de rand.'
'Ik kan het niet.' Ik ben bang.'
'Ik wil naar de rand.'
'Dat kan ik niet. Ik val eraf'.
'Ik wil naar de rand.'

En ik kwam bij de rand en sprong


ik viel em stond weer op.

Met aanpassing :-)



Jij wint..



geen winnaars geen verliezers.
geen strijd.



De bijdrage van Trudy en die van Harry, zij het met een aanpassing, doet me denken aan een Heilige tekst van een van de aanwezigen in Utrecht op 2'Pinksterdag.

het ging ongeveer zo.....

Een man, in zijn aan het klimmen langs een bergwand.
De man glijdt uit en kan zich nog net vast grijpen aan een overhangende tak.

In zijn wanhoop, bidt hij tot God.....Help mij God, a.u.b. ik geloode niet in U, maar nu......help....!

Het bleef stil.

De man, nog wanhopiger badt weer: God, help me a.u.b., ik geloofde niet in U , maar echt , als u mij helpt zal ik in U gaan geloven.

De man hoorde gerommel boven zich en God zei: Jaja, dat zeggen ze allemaal.

De man, blij dat hij wat hoorde, badt nog harder...en God zwicht en zegt:
Oke, ik zal je helpen......Laat die tak maar los.
Loslaten, zei de man.....ik ben niet gek!


@Maar wanneer ik Nij goed begrepen heb
dan heeft zij het over twee soorten
verlangen:
Een platonisch verlangen zoals;
Ik wil graag een mooie boerderij met paarden of ik wil graag rust en ruimte
of ik wil door mijn vader voor vol worden
aangezien of ik wil graag rust en rumte
etc,etc..

Nou Harry, over goed begrijpen...ik weet zelf niet meer waar ik het over heb! Moet je nagaan!;-)
Momenteel staat wat verlangen bij mij ook moge betekenen op de helling.
Er gebeurt iets...ik raak het verlangen naar eenheid...er is enkel dat verlangen, naar die eenheid binnen in mij. Om die mens te worden die ik bedoeld ben te zijn
Dit ontroert me enorm nu.
X
Nij




Geen strijd.. just a silly game..

Maar we hebben het hier over liefde
verlangen. Ik zie eerlijk gezegd niet
het verband tussen dit onderwerp
en meesters die leerlingen van rotsen
afgooien.

Harry



Carla..Hij is goed!

Nij..

Zou een mensen leven dan toch lopen
zoals het moet lopen ?


Voor Carla,

Geloof en hopen op hulp van anderen is verlangen.
De man in de door jou beschreven tekst, geloofde uiteindelijk in zichzelf.
Het verlangen naar eigen vertrouwen is dus groter. Een dieper verlangen.

Groet, Trudy


Harry, ik kan er niets anders van maken
het is bijna ongelooflijk momenten zoals deze dit zo helder te zien


Hoi Nij,

Zijn dat de momenten waarop verdriet en pijn lijken samen te gaan met een gevoel van intens geluk? Het moment dat je huilt maar niet weet of je huilt van geluk of verdriet?

Groet, Trudy



Groei, ja ik verlang te groeien.

Toen ik niet groeide was ik bang om te groeien en stierf ik langzaam. Gelukkig was ik banger voor het sterven. Nu groei ik en ben niet bang meer om te sterven.

Hans


ha Trudy
Ik ervaar deze momenten meer als samenvallen, m'n leven valt samen, ik val samen, alles valt op z'n plek, mijn leven het klopt als 'n bus..en het is allemaal goed en 'n begrip dat het ook zo moest zijn.

Momenten zoals jij beschrijft zijn dat of bedoel je daarmee het je intens verdrietig voelen en dat je daarin ook 'n soort vreugde in kunt voelen? Bedoel je dat?
groet
Nij


Wat een mooie melding doe je Hans.# 5850.




@
Toen ik niet groeide was ik bang om te groeien en stierf ik langzaam

Dit komt bij mij een beetje binnen.

Ik heb ook lang hier in gezeten.
En de motor eigenlijk nog steeds niet goed
op gang.

Harry


Komt het "advies "loslaten nog al eens aan de orde, Nij.....Hou dit Heilige moment maar lekker even vast.

Zo'n gevoel van ...het is goed..., een volkomen vrede in je ziel.....heb je zo nodig, even helemaal samenvallen......koester het.

Carla XXX


... het duurde bij mij 9 jaar voor de motor goed begon te lopen!

Durf te veranderen daar begint de groei.


Ja Nij, dat gevoel bedoel ik.

:-)


Lieve Harry,

Mooi kerel, dat je het herkent. dat het reeds een beetje binnen komt.

Je motor nog niet "goed "op gang......maar WEL GESTART en LOPENDE.

En dat is goed. NU goed.

Jouw trein moet toch ook langzaam op stoom komen, wil hij op de stukken waar het kan en mag, zijn snelheid te halen.

Gun je eigen "geestelijke "voertuig ook deze kans.

Als de snelheid te hoog is, loop je ook de kans al het moois onderweg aan je voorbij te zien schieten.

Liefs,
Carla.X


Voor mij ontstaat namelijk een verwarring.

Ik hang in mijn ervaringen en zie de overwinningen als verliezen.
Mogelijk dat hier de verwarring ontstaat. De ervaringen zal ik trachten achter mij te later, de kracht die ik heb ervaren vanuit de overwinnningen, die hebben mij wel steeds verder laten gaan.
Juist dat waren de momenten dat de gevoelens van intens verdrietig voelen en daarin ook vreugde mogen ervaren aanwezig waren.

Begrijp je mijn verwarring?

Groet, Trudy


@En de motor eigenlijk nog steeds niet goed op gang.

Harry, de motor moet soms langzaam draaien.. is hij eenmaal op gang...al hoewel soms lijkt hij langzaam te gaan..
Zou dat bij jou kunnen, dat je langzaam lijkt of denkt te gaan? Maar dat er onzichtbaar toch veel gebeurt?
Die indruk heb ik wel bij jou..




# durf te veranderen, daar begint de groei....#

Mooi Hans, durven.....daar heb je dus LEF voor nodig.

Wist je dat het meervoud van LEF.......LEVEN is.




Hans,

Ik zal je een beetje mijn crux vertellen.

Met mijn vader heb ik geen bijster goede
relatie. Er was altijd veel onbegrip,
wantrouwen en teleurstelling over en
weer.

Met mijn zwager kan hij wel goed overweg.Deze ziet hij dan ook als zijn
enige echte zoon.

Verdriet hierover en dat niet kunnen loslaten, stagneert mijn groei.

Harry


Hoi Harry,

Ik keek naar mijzelf en herkende jou.
Ben pas deze week gaan zien dat voor mij daar de crux zit.
:-) verdriet en tegelijk een gevoel van intens geluk.

Groet, Trudy


Trudy,

Om de waarheid te zeggen, ik begrijp je verwarring niet echt.

Hangen in ervaringen......waren deze negatief?

Overwinningen zien als verliezen?

Terwijl je wel de kracht er uit haalt, om verder te kunnen! Dat is mooi.

Ik voel het als een soort spagaat wat je probeert tot uitdrukking te brengen.

Zit ik er naast ?


Dank je Carla...

Ik heb al vaak mensen horen zeggen dat groeien pijn doet... alsof pijn een voorwaarde voor groei is. Zo ervaar ik dat zelf niet. Wél loop ik soms tegen pijn áán. In het begin heb ik heel veel pijn, verdriet, gehad over het feit dat ik mezelf zolang heb voorgehouden dat groeien pijn doet.
Lariekoek, niet groeien dát doet pas pijn!

Daarom verlang ik naar groei.


@de kracht die ik heb ervaren vanuit de overwinnningen, die hebben mij wel steeds verder laten gaan.

Je zou aan de andere kant van de overwinningen kunnen zitten en met andere overwinningen te maken kunnen krijgen. Misschien ben je nu aan het afbreken wat afgebroken moet worden?
Ruimte aan het scheppen om dingen nieuwe betekenissen te kunnen geven?
Daar kan ik me zowel vreugde als verdriet bij voorstellen.
Bedoel je dit of bedoel of voel je anders?
groet
Nij


Hallo Carla,

De spagaat van verwarring.

Inderdaad veel nare ervaringen opgedaan, wie niet? Steeds daar met positieve gevoelens uitgekomen.
Dit is echter steeds meer MIJN waarheid geworden en daar struikel ik nogal eens over als het gaat om omgang met mijn medemens.

Is de overwinning onstaan vanuit een soort van prestige gevoel om steeds maar weer te laten zien dat ik het wel kan?

Mogelijk lijkt dit allemaal op abcadabra ...... ben er nog niet helemaal uit, maar ben er van overtuigt dat dit mij gaat lukken. Daar heb je het alweer, iets wat ik mijn hele leven al doe. Het gaat me lukken!

Groet, Trudy


@Met mijn zwager kan hij wel goed overweg.Deze ziet hij dan ook als zijn
enige echte zoon.
Verdriet hierover en dat niet kunnen loslaten, stagneert mijn groei

Harry, je raakt me


Hoi Nij,

Je zit inderdaad goed in de richting van mijn gevoelsbeleving.
De behoeften om afstand te gaan nemen van dat wat is geweest maar het gevoel willen behouden van de kracht die ik heb ervaren.

Trudy


Harry,

van die 9 jaar die ik noemde heb ik bijna 7 jaar het contact met mijn ouders en familie verbroken omdat ik, kort samengevat, vond dat ik recht had op achterstallige liefde....

Mijn groei begon op het moment dat ik mezelf veranderde van iemand die achterstallige liefde opeist in iemand die liefde geeft.

Durf te veranderen... het werkt ook al is het niet gemakkelijk.


Er wordt nogal wat geraakt bij mij vanavond!
Jeetje Hans wat je zegt vind ik indrukwekkend.

@ Mijn groei begon op het moment dat ik mezelf veranderde van iemand die achterstallige liefde opeist in iemand die liefde geeft

Fantastisch zeg!
Wat fijn dat je dit deelt!
groet
Nij



Lieve Trudy,

Veel negatieve ervaringen op gedaan....je vult aan met ....wie niet.

Met de opmerking.....wie niet.....ga je spiegelen en kijk je wellicht wat weg van jezelf.

Daar met positieve gevoelens uitgekomen...dat is mooi.....dat is GROEIEN.

Dat is JOUW waarheid geworden....prima toch!
Daar hoe je helemaal niet over te struikelen, Je mag helemaal laten zien zien wat je kan.
Wanneer een ander daar last van heeft, zegt dat misschien meer van die ander dan van jou.

Twijfel niet zo aan je eigen , door groeipijn heen, verworven kracht Trudy.

Wend die kracht aan om te laten lukken, wat je wilt laten lukken.

En in mjn optiek is dat: In overgave en vrijheid leven.

Ja, dat gaat je lukken.

Liefs,
Carla X


Hallo,

Mag ik mij hierbij aansluiten, tranen in mijn ogen en wederom het gevoel van verdriet en geluk maar ook herkenning.

Waarvoor dank


@De behoeften om afstand te gaan nemen van dat wat is geweest maar het gevoel willen behouden van de kracht die ik heb ervaren

Trudy kracht verlies je niet..of wel?
Kracht kun je te alle tijden aanwenden, toch?



I am a Rock

I am an Island

But a Rock feels no pain

And an Island never dies.


Lieve Hans,

Je bent een kanjer.

en....

Lieve Harry,

Jij ook.

Zo delend van jullie goede en minder goede gaven aan elkaar.....daaruit moet wel de kracht ontstaan om te durven en te kunnen LEVEN.

In Liefde verbonden,
Carla.



Nij..

Kracht kan je verliezen.

Vroeger liep ik triathlons

Nu rook ik excessief.



Hallo Nij,

Het gevoel van kracht verlies je inderdaad niet meer. Ik denk dat als je dat eenmaal hebt ervaren je dat niet meer verliest.

Het maakt me sterker maar het lijkt alsof ik steeds meer het contact met mijn omgeving dreig te gaan verleizen. Zoals jij al een paar maal hebt geschreven: je vindt het ook erg fijn om alleen te zijn.
Niet helemaal in deze context maar ik pikte het zo op.

Trudy



Is dat echt zo Harry?
of...misschien...zolang je dat nodig
vindt?
Je kunt immers elk moment kiezen..
ik wil dit of ik wil dat of ik wil leven of ik wil niet sterven...


@Kracht kan je verliezen.
Vroeger liep ik triathlons
Nu rook ik excessief.

:-))))) je bent 'n schatje!





@Het maakt me sterker maar het lijkt alsof ik steeds meer het contact met mijn omgeving dreig te gaan verleizen. Zoals jij al een paar maal hebt geschreven: je vindt het ook erg fijn om alleen te zijn.

Heb je goed opgepikt Trudy.
Ja ik ben de eenzaamheid ingegaan.
Me losgemaakt van veel om mij te kunnen zien en mij toe te laten. Was en
ben bereid te verliezen maar heb niet het gevoel iets verloren te hebben.


Harry, Nij,

Lichamelijke kracht kun je verliezen, oké.
Je innerlijke kracht kun je niet verliezen! Je kunt jezelf hooguit wijsmaken dat je die niet meer hebt.

Hans


Hans daar ben ik het helemaal mee eens!


@Ja ik ben de eenzaamheid ingegaan.
Me losgemaakt van veel om mij te kunnen zien en mij toe te laten. Was en
ben bereid te verliezen maar heb niet het gevoel iets verloren te hebben.

Ik mag me gelukkig prijzen om wederom herkenning te vinden.
De behoefte om alleen te zijn is bij mij nog steeds aanwezig. Ooit verlangde ik naar rust. Voelde me in het begin ontzettend eenzaam, alleen. Nu vindt ik het heerlijk om met mijzelf te zijn en heb die rust.



Hoi Hans,

Ik sluit me daarbij aan.

:-)



Helaas is niets minder waar Nij.

Ik mag van geluk spreken dat zo`n
mooi iemand als jij me nog niet helemaal
kent.

Verder ga ik de verbluffend treffende woorden van Hans hierboven maar eens
ter harte nemen.


Ik ben reeds gestorven, zo'n 2 jaar geleden.
Nu ben ik weer begonnen met leven.

:-)


Trudy als ik het heb over de eenzaamheid ingaan en mezelf toelaten dan heb ik het niet over om heerljk met mezelf te zijn. Oh nee, het was vaak helemaal niet leuk met mezelf te zijn, maar wat wel heerlijk was dat ik ongegeneerd m'n gang kon gaan in het toelaten wat zich aandiende. Ik hoefde me niet in te houden. Een film hierover had wel wat opgeleverd!


Ook ik spreek niet over "heerlijk"met mijzelf zijn. Inderdaad, zoals je schrijft:
Oh nee, het was vaak helemaal niet leuk met mezelf te zijn, maar wat wel heerlijk was dat ik ongegeneerd m'n gang kon gaan in het toelaten wat zich aandiende. Ik hoefde me niet in te houden.


Zelfs de pijn ben ik gaan koesteren, en dat heb ik als heerlijk leren ervaren.



Harry je kunt van alles en nog wat zijn,
maar een mooi mens ben je!!
Ik denk, ik weet wel zeker,
dat niemand daaraan twijfelt!
dag mooi mens!


Ik wens iedereen een goede nachtrust toe,
welterusten.

Liefs Trudy



Welterusten...

En wel vliegen hé..niet vallen !


Jullie zijn allemaal mooie mensen!
Ik heb jullie allemaal al eens ontmoet...


Welterusten lieve mensen!


@Mijn groei begon op het moment dat ik mezelf veranderde van iemand die achterstallige liefde opeist in iemand die liefde geeft.

ha Hans

Jouw krachtige uitspraak doet me denken aan hoe een vriendin van me het ooit uitdrukte:
op het moment dat ik mijn snoepje niet meer hoefde was de strijd voorbij.
Momenten..
groet
Nij


Harry, eerder schreef je:
'In het verleden, vorige incarnatie`s,
heb ik vervallen en en verdorven paden
gelopen. Eerzuchtig heb ik meedogenloze gevechten geleverd om bezit.
Bezit van materie en bezit van gedachtengoed. Een rover met een
niets ontziende geldingsdrang.'

Ik doe niet zo aan waarheid dus het interesseert me niet zo of dat werkelijk allemaal heeft plaatsgevonden. Ik heb zelf geleerd met andere oren te luisteren, namelijk naar de bewogenheid of de stemming die in woorden tot me komt, of die woorden nu letterlijk bedoeld zijn of niet.

Wat ik in jouw woorden hoor is dat hier iemand is die zich schuldig voelt, die boete wil doen en hoopt op genade. En daar wil ik wat op zeggen. Is dat goed?

Dikwijls menen we een gevoel dat in onszelf verankerd is te herkennen in een verhaal ergens over, en dan menen we dat dat verhaal de waarheid is van dat gevoel. En dan ga je in dat verhaal zitten, in plaats van bij het gevoel te verblijven. Het verhaal wordt de waarheid waaruit je gaat leven en dan krijgt het oorspronkelijke gevoel een permanente en onveranderlijke status. Het kleeft aan je vast.

Dat is nu ook bij jou het geval, meen ik.

Annemiek riep je al toe, op haar geheel eigen wijze, om uit jouw verhaal over Wiedergutmachung te stappen en terug te keren naar het hier en nu. Ik ben het helemaal met haar eens. Want alleen daar kun je een antwoord vinden, opnieuw geboren worden.

Jouw vastgekoekte verhaal over verdorven vroegere levens werd me ineens duidelijk toen je vertelde over je vader. Aha, dacht ik, daar komt dus dat schuldgevoel vandaan, en ook dat almaar onvervulde verlangen.

Schuldgevoel is de standaardreactie van kinderen die door hun ouders of één van hun ouders zijn verstoten. Als je vader of moeder zo duidelijk laten merken dat ze niet van je houden, dan moet je wel iets heel vreselijks gedaan hebben, ook al weet je niet wat.
Jij zoekt het antwoord daarop nu in vorige levens. Jouw verhaal over je vorige levens passen perfect bij jouw kinderlijke schuldgevoel. En dus lijkt het waar.
Maar zo kom je er ook nooit vanaf.

Ook van het nooit vervulde verlangen dat je beschrijft zie ik de oorzaak in de relatie met je vader. Ook dat is standaard: de hoop dat het ooit nog goed komt met je ouders die almaar niet vervuld wordt.

In mijn gesprekken uit mijn filosofische praktijk heb ik heel wat mensen met dit probleem in mijn spreekkamer gehad. En wat is dan de hardnekkigste noot om te kraken? Het blijkt welhaast onmogelijk om de hoop op te geven dat je vader of moeder toch ooit nog een keer zal zeggen: ‘Jij bent mijn geliefde zoon.’

Er rest jouw niets dan te accepteren dat het nooit meer goed zal komen met je vader, daar ben ik stellig van overtuigd. Pas daarna kun je beginnen jezelf te veranderen.

Je noemde jezelf: ‘Een rover met een niets ontziende geldingsdrang.’
Dat bedoel je negatief, als iets dat fout is. Jij bent fout. Ja, ja, kom nou zeg.
Ik heb eerder Linda gevraagd haar oordeel over arrogantie te herzien. Ik nodig je nu uit jouw ‘niets ontziende geldingsdrang’ van betekenis te veranderen. Maak er iets moois van, iets wat je van nature toekomt.
Ik zie dat wel zitten. Jij ook?




Dank je wel Bram.Ik laat dit even tot me doordringen en kom daar zo snel mogelijk
op terug.

Harry



Ok Bram, ik ben eens wat verder de diepte
ingegaan.

Over dat schuldgevoel heb je volkomen gelijk.Feitelijk sta ik versteld van je
messcherpe analyse.

Dat gevoel van schuldig ergens aan te zijn
hangt als een Halo over me heen.
Schuld, steeds meer mensen laden die op
me.
Omdat dat een zware last is om te dragen,
in wezen voor mij te zwaar, wil ik me zelf
ontlasten. Als instrument hiervoor hef ik
het zwaard op en begin wild om me heen
te zwaaien ter verdediging van mijn eigen
territorium.

Omdat ik mezelf realiseer dat ik andere
mensen hiermee ook schade berokken,
hetgeen eigenlijk onoorbaar is,richt ik het
zwaard op mezelf.De woede moet er
toch uit.

Wanneer de woede is uitgeraasd ga ik
eens scherp naar mezelf kijken.

Ik tref daar iemand aan,onder alle laagjes
stof en scherven,die langzaam aan kracht
begint te winnen.Die langzaam zijn oerkracht vindt.Die dermate sterk is dat
hij fluitend hele karrevrachten met andere
mensen op zijn schouders meedraagt.

Het kunnen geven van liefde moet wel
van tijd tot tijd gevoed worden.Dat is
volgens mij gewoon een biologische
cyclus.Net zoals een boom die met zijn
wortels in vruchtbare aarde staat.

Dat voeden heb jij hierboven gedaan.

Harry


Harry, waarom zou je niet gewoon boos zijn op je vader, want dat ben je, in plaats van daar willekeurige anderen en jezelf mee lastig te vallen?
Maar als je jezelf durft toe te staan woedend te zijn op je vader komt het natuurlijk nooit meer goed tussen jullie. Dat is ongetwijfeld wat jou onbewust weerhoudt. En dus mep je anderen en jezelf. Richt je pijlen van gramschap op je vader, want daar horen ze. Het is genoeg dat voor jezelf te erkennen. Je hoeft niet echt te gaan meppen of zijn ramen in te gooien of zoiets. Dat heeft geen enkele zin. Het gaat erom dat je het juiste adres vindt voor je woede maar je hoeft je pijlen van gramschap niet af te schieten. Maar je moet wel raak mikken. En dan kun je die pijl en boog ontspannen.


Harry, ik vind je zo'n schat.

Ik vertelde mijn moeder over gnostiek en ze zei "Als je maar niet overdrijft". Dat maakt me boos. Alsof ze me niet vertrouwd. Ik begrijp het wel, ze heeft nooit geleerd te vertrouwen, maar het doet me pijn dat mijn moeder me niet vertrouwd.

Ik ben ook boos. Boos op mijn ouders en mijn zus, maar als ik dat zeg, zeg ik gelijk dat mag niet. Ik vind ze zo kwetsbaar.

XX
Linda

Ps ik werk aan een verslag van de rituele verbranding en wederopstanding (jaja dat beloofd wat). Ik maak eerst voor mezelf een uitgebreide versie en zal hem daarna (misschien aangepast en ingekort) op het forum zetten. Liefs, Linda


vertrouwt is met een t, nou ja whatever


Linda, het enig belangrijke in deze is dat je die boosheid serieus neemt. Dat je jezelf toestaat boos te zijn.
Het probleem is niet dat je moeder je klein houdt. Het echte probleem, en dus ook de verlossing, zit 'm daarin dat je jezelf geen toestemming geeft om zonder reserve boos te zijn. Je houdt nu ook jezelf klein, net als je moeder met jou doet. Je moeder kun je niet veranderen, jezelf wel.


Het lijkt zo oneerlijk boos te zijn. Ik sta mezelf niet toe boos te zijn.


Bram, ik wist niet dat je een praktijk had. Nou heb ik het gevoel je te moeten betalen voor je filosofische advies. :-)


Beste Linda, er zijn geen goede en slechte emoties. Emoties komen en gaan als het weer, buiten je wil om. Ze zijn er gewoon.
Het goede of slechte zit niet in de emoties, maar in wat je er eventueel mee doet.

Als je jezelf verbiedt een bepaalde emotie te hebben, omdat je geleerd hebt dat die emotie van zichzelf slecht zou zijn, dat je dus zelf ook slecht zou zijn als je die emotie in jezelf ervaart, bijvoorbeeld boosheid, dan gaat die verboden emotie rottigheid scheppen.

Je hebt helemaal geen keus of je wel of niet boos bent. Je bent het gewoon. Je keus ligt daarin dat je jezelf accepteert met die boosheid óf afkeurt.

Pas als je jezelf respectvol toestemming geeft om boos te zijn, of beter nog: als je die boosheid zelf met respect behandelt, kun je een vrij mens worden en kiezen voor de liefde. Die liefde begint dus in jouw geval met liefde voor je boosheid.

En wat die praktijk betreft: het staat mij vrij hier onbetaald advies te geven. Alleen als je een afspraak met me zou willen maken voor een gesprek bij mij aan huis, zit daar een prijskaartje aan vast.
Maar zo gaat het toch ook goed? Bovendien luisteren er hier veel lieve oren mee en ook zij staan jou met hun levenservaring bij. En dat geldt omgekeerd ook voor alle andere deelnemers.
Ik ga niet elke dag ongevraagd advies geven. Maar zo nu en dan doe ik graag even mee.




Ok, bedankt Bram. Ik ga het proberen de volgende keer als ik me boos voel!


DE MYTHE VAN HARZIVAL 'S GRAALTOCHT...

In het gras, aan de kant van de weg genaamd:
Forumstraat Verlangen en Liefde,
zat het Kind ln mij...

Met grote verbaasde ogen had het gezien hoe Zenmeesters hun leerlingen van het dak smeten..

En hoe vervolgens een woedende ridder voorbij stoof, die met het getrokken zwaard om zich heen sloeg om zijn territorum te verdedigen.

Het was ridder Har-zival, die echter korte tijd later,
aan de hand van enkele schone, wenende en liefhebbende jonkvrouwen, zo mak als een lam weer werd teruggeleid naar de kudde.

Doch niet nadat hem wijze levenslessen waren toegediend door de eerbiedwaardige, langharige grijze tovenaar Merlam die, toen hij vernam dat zijn lievelings-leerling Harzival in nood verkeerde, hem snel ter hulpe schoot..,

Hierbij bijgestaan door de al even schone en gevoelige als wijze Hogepriesteres HarteNij!


Diep ontroerd had intussen 'de man' in mij dit alles gadegeslagen;
en veel ervan heeft hij ook in zichzelf herkend.

Ja, hij heeft er veel van geleerd en is daarvoor heel dankbaar!

Om even op andere gedachten te komen zette hij thuis de TV aan, want hij had zo'n 'Vermoeden' dat daar wel eens iets interessants te zien zou zijn...

En ja hoor,
een verblindend schone Jonkvrouwe intervieuwde daar een 'goddeloze' dominee..!!

Die uiteindelijk toch niet zo 'los van God' bleek te zijn, als het woord 'atheïst' doet 'Vermoeden'.

Met lieve groet,
Leo




Prachtig!


Dit is echt een kunstwerk Leo wat je hier neer zet!!
Een prachtig en creatief kunstwerk!!
In het midden staat iets grappigs ;-))

die Leo!
X
Nij


Lieve Harry,

Je bent een schat! Laat ik daar mee beginnen. En ik meen het!
Al lezende op dit forum vind ik het aardig om de mens achter de namen te zien. En al verder lezende wordt dit beeld geregeld bijgeschaafd.
Ik had het geluk jou persoonlijk te mogen ontmoeten.
Jij, nog wat duf van een nacht treinen. Maar je was er. Je had zelfs al een kaartje voor me gekocht, dat vond ik heel attent van je. Ik zag je genieten, ik hoorde je verhalen, over waar jij vol van bent. En ik wist, ik heb een prachtmens ontmoet!
Harry, dat jij de liefde van je vader moet missen is heel hard. En maakt verdrietig. Mij ook toen ik het las.
Maar, hier op dit forum geven we allemaal wat liefde door aan elkaar. En dat voelt zo goed, he!
Daarom zijn we blij met elkaar! Daar mogen we van genieten. En daar voelen we ons weer sterker door, toch?
Zodat, wat verdrietig maakt, wat beter te dragen is.
We helpen elkaar dragen!
Nou Harry, dit was even een stukje uit de grond van mijn hart. Sterkte verder!

Francis


@ Schuldgevoel is de standaardreactie van kinderen die door hun ouders of één van hun ouders zijn verstoten. Als je vader of moeder zo duidelijk laten merken dat ze niet van je houden, dan moet je wel iets heel vreselijks gedaan hebben, ook al weet je niet wat.

Helende woorden Bram die vanuit een diepe herkenning m'n ziel raken.

Harry..ik ben even stil

Nij





Leo,

Ik lach de tranen uit mijn broek over
jouw Graalverhaal.Het kind in mij is nog
niet eens in staat een zwaard op te
tillen, laat staan ermee te zwaaien.

Dat neemt niet weg dat ik wel door
Merlijns bliksemschicht ben geraakt.
Ik had nog willen weg duiken maar ik
was te laat.

Francis

Jij begon ooit eens een topic over toeval.
Er bestaat geen toeval. Dingen vallen je
toe. Zoals dit forum.


Nou Flip, je weet je onbegrip op grandioze wijze te demonstreren!
Gefeliciteerd kerel, je snapt er inderdaad geen hol van!



Wat wij hier doen Leo is stukjes lief en
leed met elkaar delen.

Proberen achter de traan ook een lach
te zien.

Dat doen we vrijwillig . Dat kunnen we
ook achterwege laten.



En wanneer ik iets niet goed begrijp

Zou je dat willen uitleggen?


Ik begrijp je reactie op Flip de tovenaarsleerling (alias Harry, alias Harzival natuurlijk) niet zo goed. Hoe bedoel je dat nou? Leo.


Misschien heb ik Flips reactie verkeerd begrepen, maar erg duidelijk kwam het nu niet direct bij me over.

Het graalsverhaal heeft voor mij een zeer diepe betekenis en het feit dat ik het hier op een luchtige wijze heb neergezet doet daar niets aan af!

De reactie van Flip kwam nogal spottend bij me over,

Sorry als ik me vergist heb!

Leo


Leo,

Mijn lach was meer een lach van ontspanning, ontdaan van alle cynisme.
en gevuld met herkenning.

Behalve de uitspraak zo "mak als een
lam". Daar herken ik mezelf niet zo erg in .

Dat hele flipgedoe was ook maar een grap.

Heb geen aanstoot willen geven.

Met respect

Harry



Oooohh! Was Jij Flip !!!
Nou, dat had ik er niet achter gezocht :-)))))))))))))

Goeie camouflage!

Garoet!


Ja, Harry Merlijn weet je wel te raken, daar ontkom je niet aan, heb ik ook gemerkt :-)

Groet,
Leo


Harzival is de moeite merk ik om 'n paar keer te lezen.
Raken doet-ie wel en iedere keer weer anders.
Knap werk Leo!


HarteNij, je ontroert me weer!
Liefs,


Mogelijk dat het lam, de kudde verliet om even een mosterdzaadje te planten.

Nu het beestje weer onder de hoede is, kan het even op adem komen.

Om straks weer te vertrekken en in vertrouwen zijn eigen weg te gaan.

Wellicht om ook te ontdekken dat zijn mosterdzaadje is uitgegroeit tot een weldadige boom.

Grappige Mythe schreef je Leo.

Groetjes,
Carla.


Hoi Leo,

Na het 1e keer lezen van jouw verhaal over de mythe van Harzival dacht ik: mooi verhaal. Na een 2e keer enige herkenning. Na een 3e keer viel het "kwartje".

Ik heb bewondering voor jouw ceativiteit en tact waarmee je zo een mooi verhaal met ons wil delen.

Groet, Trudy


Dank je Trudi voor je lieve reactie!

En ik bewonder jou, dat je de moeite heb genomen om het 3 keer te lezen. :-)

Kende jij overigens het originele verhaal van de Graals-ridder Parzival die op zoek gaat naar zichzelf en 'God' ?

Groet, Leo


Nee Leo, ik denk niet dat ik DAT verhaal ken.
Wil je mij vertellen hoe dat verhaal gaat of mij vertellen in welk boek dat beschreven staat.

:-)


Dit najaar ga ik dat verhaal van Parsival vertellen in St. Niklaas in België (nabij Gent). Daar heb ik dan ongeveer twee uur voor nodig.


Ja, Bram dat begrijp ik, het is ook niet een verhaal dat je even in een paar minuutjes opschrijft!

Ik zag op de homepage van deze site onder lezingen van Bram Moerland ook dat er een CD bestaat waarop je dit verhaal vertelt!

Groet,
Leo



Bram je schrijft: Ik heb zelf geleerd met andere oren te luisteren, namelijk naar de bewogenheid of de stemming die in woorden tot me komt, of die woorden nu letterlijk bedoeld zijn of niet.

Vaak luister ik zo zoals je boven beschrijft Bram en vaak zit ik goed.
Maar ook gebeurt het dat ik in de verwarring kom. Ik weet dan niet meer of de intuitie zuiver is.
Denk je, kan intuitie alleen zuiver kan zijn als deze
objectief is? En bestaat dat wel los van hoe het persoonlijk tot je komt?
Ik vind dit een heel moeilijke!
Nij


Nij,

Mag ik even reageren op de vraag die je stelt aan Bram.......
Ik ken deze uitspraak van Bram en het heeft mij veel gebracht.
Ik herken ook jouw gevoel van verwarring.
Zelf denk ik niet meer zo snel in termen van goed of fout.
Mijn oren hebben ook te maken met mijn bewogenheid, mijn stemming van het moment.
Wanneer ik los kan laten of mijn intuitie goed of fout is, komt er ruimte om de bewogenheid toe te laten.
En die bewogenheid is voor mij dan zeker zuiver.


Lieve groet,
Carla.


Hallo Bram,

Als vervolg op de opmerkingen van Leo, is bij mij de volgende vraag opgekomen:
is dit verhaal/ lezing verkrijgbaar op cd?

Groet, Trudy


Trudi, het is een van de vele sagen, verhalen, die ontstaan zijn rondom de figuur van de legendarische koning Arthur en zijn ridders van de ronde tafel, ten tijde van de Kruistochten in de vroege middeleeuwen.

De Graal is een 'heilig' symbool voor de onuitputtelijke onvoorwaardelijke Liefde van de Christus.
Het zou (o.a.) de beker zijn waarin het bloed van de gekruisigde Christus zou zijn opgevangen. Een symbolisch beeld dus, hoewel er velen zijn die (nog steeds) menen dat ergens die beker verstopt zou zijn. Dus zoeken ze overal..., behalve in zichzelf!

En zo gaat ook de jonge ridder Parsival, nogal dol driest op weg om de heilige Graal te zoeken.
Om uiteinelijk na veel falen en tegenslagen te ontdekken dat het de Goddelijke vonk in zijn eigen binnenste is, die hij zo naarstig zocht. En alle tegenstanders die hij op zijn weg te overwinnen had, waren figuren in hem zelf; zoals hoogmoed, eerzucht, wreedheid, begeerte enz. enz.

Daar gaat in het heel kort het verhaal over.

Hoop het zo nog een klein beetje verduidelijkt te hebben.

:-)
Leo


Hallo Leo,


Ik heb me een tijdje geleden verdiept in het verhaal van Maria Magdalena en de "graal". Zo ben ik uiteindelijk op dit forum terecht gekomen.

Een tijdje geleden heb ik het verhaal van Paolo Coelho "the Alchemist" gelezen.
Dacht het helemaal te begrijpen. Ben nu inmiddels tot de conclusie gekomen dat
Weten en Voelen/ begrijpen 2 verschillende dingen zijn.

Het voelen / begrijpen begint nu pas te komen :-)


# 5904 "Je hoeft niet echt te gaan meppen of zijn ramen in te gooien of zoiets. Dat heeft geen enkele zin. Het gaat erom dat je het juiste adres vindt voor je woede maar je hoeft je pijlen van gramschap niet af te schieten. Maar je moet wel raak mikken. En dan kun je die pijl en boog ontspannen"

Ik heb deze woorden gehoord. Dank je Bram.

Groet, Trudy


Hier in het kort de inhoud van Parsival, als aankondiging van mijn vertelling in St. Niklaas:

Het verhaal van Parsival is misschien wel de beroemdste vertelling uit de Middeleeuwen. Wagner heeft er zelfs een opera aan gewijd.

Het gaat over Parsival die als jongeman op zoek gaat naar koning Arthur om tot ridder geslagen te worden. Daarbij beleeft hij allerlei avonturen. Tenslotte wordt hij koning van de graalburcht.
Je kunt dit verhaal als een spannende vertelling zien, en dat is het ook. De levensweg van Parsival gaat bepaald niet over rozen. En dan loopt het verhaal ook nog eens heel anders af dan je oorspronkelijk zou verwachten. Parsival bereikt zijn levensdoel, maar dat blijkt iets heel anders te zijn dan zijn jongensdroom.
Maar dit verhaal is ook een verbeelding van de menselijke ziel die op zoek gaat naar de vervulling van haar diepste verlangen, en daarbij vele beproevingen en teleurstellingen moet doorstaan. Parsival is ook een vertelling over een louteringsweg die de ziel moet gaan om uiteindelijk haar bestemming te vinden.

Opmerkelijk is dat het oorspronkelijke verhaal opgeschreven werd in de tijd van de katharen, de gnostici in Zuid-Frankrijk. Er zijn twee versies overgeleverd, die van Chrétien de Troyes en die van Wolfram von Eschenbach.
Nu we de laatste decennia steeds meer weten over de gnostiek als een mystieke vorm van het christendom, blijkt vooral de versie van Wolfram von Eschenbach veel gnostische symboliek te bevatten. Die versie zal Bram Moerland volgen in zijn vertelling. Hij zal daarbij ook de aandacht vestigen op die prachtige symboliek.




Carla@Mijn oren hebben ook te maken met mijn bewogenheid, mijn stemming van het moment.
Wanneer ik los kan laten of mijn intuitie goed of fout is, komt er ruimte om de bewogenheid toe te laten.
En die bewogenheid is voor mij dan zeker zuiver.

Fijn Carla, je woorden maken dat ik kan zien en schiften.
Het waarom, hoe en wat doet er niet toe, de bewogenheid is zuiver.
Ik merk nu dat het moeilijke en verwarrende in de verleden tijd ligt..
lieve groet
Nij


Trudy, zie je vraag op #5960

Kan iemand die vioolles gaat nemen vanaf de eerste les het vioolconcert van Beethoven spelen? Ik denk het niet. Het zuiver leren verstaan van je intuïtie is net zo'n leerweg.
En zoals je een viool voortdurend moet stemmen, zo moet je op die leerweg ook steeds je intuïtie toetsen. Natuurlijk kun je je soms lelijk vergisssen, zoals soms de beste vioolspelers lelijk naast de toon kunnen zitten.

Daarom zijn bescheidenheid en voorzichtigheid voortreffelijk leermiddelen voor het oefenen van intuïtie.
Je mag nooit je intuïtie als waarheid gebruiken om een ander de les te lezen.


Grappig Bram, je antwoord in de zin van leren vioolspelen.
Ik had in mijn reactie er nog aan toe willen voegen dat ook ik het elke dag aan het inoefenen ben.

Je schrijft aan Trudy......Nij......stelde de vraag.....maar hopelijk heeft een ieder er iets aan.


Ik ben blij met je antwoord Bram op #5960
Dit blijft wel hangen!
Nij


Bram heeft in zijn antwoord op de vraag van Nij precies dat aangeraakt wat ik, Trudy, heb "gehoord". zie #5966


Carla de verwarring over intuitie was dus niet alleen heden en verleden maar ook de twijfel aan projectie. Dat werd me door de laatste zin van Bram duidelijk.
Ik mag weer helder gaan kijken!
Nij


"Daarom zijn bescheidenheid en voorzichtigheid voortreffelijk leermiddelen voor het oefenen van intuïtie.
Ik mag nooit mijn intuïtie als waarheid gebruiken om een ander de les te lezen".

En het doet geen pijn om dit voor mijzelf te mogen concluderen.
Dit is weer zo'n gevoel wat mij laat huilen en lachen tegelijk.

:-) :-(



Toen ik een jaar of 16 was kreeg ik van m'n vader het boek 'Parsivals Graaltocht' op míjn verjaardag.

Het was een prachtig boek met een rood kaft ( de kleur van Parcivals eerste wapenrusting dnek ik)

Het was een bewerking voor de jeugd, gebaseerd op de overlevering van Wolfram von Eschenbach.
Het werd mijn lievelingsverhaal.

Later heb ik het eens weggegeven aan iemand die mij zeer na stond; ik heb het dus niet meer, jammer eigenlijk, het zal wel niet meer bestaan na zo lange tijd.

Het was alsof ik toen al vermoedde dat dit meer was dan een gewoon ridder verhaal...

Nou ja, en zo is dus ook mijn graaltocht begonnen tot op de dag van heden! :-)

Groet, Leo


@En het doet geen pijn om dit voor mijzelf te mogen concluderen.
Dit is weer zo'n gevoel wat mij laat huilen en lachen tegelijk.
:-) :-(

Na de schuld en de schaamte doe ik met je mee Trudy



@Nij: De verwarring over intuitie was dus niet alleen heden en verleden maar ook de twijfel aan projectie.

Precies Nij, projectie is de grote misleider van intuïtie. Daar moet je dus op verdacht zijn.
En daarom moesten vroeger psychotherapeuten in opleiding een leeranalyse volgen om hun eigen projecties te leren kennen.




Scherpe liefdevolle Bram en ook Carla! Dit had ik net nodig! Ik kon er zelf niet doorheen prikken!
Dank!


Twee vliegen in 1 klap!

Dank jullie wel :-)


"En daarom moesten vroeger psychotherapeuten in opleiding een leeranalyse volgen om hun eigen projecties te leren kennen".

Deze 2e klap deed even erg pijn. Maar realiseer me dat ik mijn eigen lelijk heb laten misleiden door eigen "intuitie".

fijn om steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats te zien vallen :-)



Trudy

Zie wat dit betreft ook het "boek"waar we
mee bezig zijn.

Harry


Ik wil nog wat toevoegen over mijn eerdere advies aan Harry (en die schoen paste kennelijk ook anderen) over boosheid.
Ik weet uit ervaring dat men soms heel verbaasd reageert op wat ik eerder zei: dat je je eigen boosheid moet respecteren, liefdevol zelfs.
Hoe kan dat nou? Boosheid is toch geen liefde?
Wat ik bedoelde is als volgt. Pas als je van jezelf accepteert dat je boos bent, en jezelf daarin respecteert, en als je weet wie of wat het onderwerp is van die boosheid, zodat die boosheid je helder voor ogen staat, kun je die boosheid loslaten, als je dat zou willen. Pas daarna, en niet eerder, kun je degeen tot wie de boosheid was gericht weer opnemen in liefde. Zolang je jezelf verbiedt om boos te zijn, blijft die boosheid bestaan, wat je ook doet. Als je heel erg je best doet om die boosheid te onderdrukken, is de kans groot dat die zichzelf onderhuids zal omtoveren in wrok en verbittering.
Pas als je die boosheid respectvol en zelfs liefdevol accepteert, ik bedoel vooral liefdevol jegens jezelf, kan die boosheid omgezet worden in positieve levensenergie en vreugde.



Lieve Nij en Trudy,

Lachen en huilen......emoties die komen omdat je je hebt willen laten raken.
Mooi.
Schuld en schaamte zijn weer van die dingen, van die projectie's misschien die je geen stap verder kunnen brengen. Die je in de weg liggen om bij je zuivere intuitie te kunnen komen. Dwarsliggers.....hobbels.....die moeten worden opgeruimd.
Als dat lukt.....ook mooi.
Fijn te horen dat we elkaar steeds een stukje verder kunnen bengen. Heel mooi.

Dankzij deze site he....zomaar....je diamantje slijpen aan elkaar.....super mooi.

Liefs,
Carla.





Nog even een nabrander over het graalverhaal.

Vorig jaar is een prachtige nieuwe vertaling op rijm van Ard Posthuma van dit verhaal uitgekomen. Rijkelijk voorzien van toelichting. Echt een aanrader voor de schrijvers van graalverhalen onder ons!

Wil je meer over de achtergronden van de Graalverhalen lezen dan kan ik het boekje "De Graalmythe, van Chretien de Troyes tot Dan Brown" van het belgische schrijversduo Van Buyten en Vanderzeypen aanbevelen.

Hierin is onder andere te lezen dat het graalverhaal van Chretien waarschijnlijk als kerkelijk tegenwicht bedoeld was voor de sterk in opkomst zijnde beweging van de katharen.

Zelf is mijn interesse gewekt doordat ik het Bram heb horen vertellen.


Zeker Bram, zo had ik het begrepen.
Gewoon jezelf lekker toestaan om boos te zijn.
Ik denk zelfs, als je je boosheid niet toestaat er niet alleen wrok en verbittering kan ontstaan, maar ook lichamelijke klachten. Ik denk dat je er letterlijk ziek van kan worden.
Wat voor mij ook wel belangrijk is, dat je de ander weer liefdevol kan opnemen, nadat je hem/haar, hebt kunnen vergeven.
Wanneer je zelf de oorzaak van je boosheid bent, wees boos en vergeef jezelf daarna ook, als het even kan.
Zo geef je de liefde ook weer alle kans.


Hoi Carla,

Dwarsliggers en hobbels?


Ik loop door een straat. Er is een diep gat in het trottior. Ik val erin. Ik ben verloren.... radeloos.

Het is mijn schuld niet. Het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

Ik loop door dezelfde straat. Er is een diep gat in het trottior. Ik doe alsof ik het niet zie. Ik val er weer in. Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.

Maar het is niet mijn schuld. Het duurt nog lang voordat ik eruit ben.

Ik loop door dezelfde straat. Er is een diep gat in het trottior. Ik zie dat het er is. Ik val er weer in ......... het is een gewoonte. Mijn ogen zijn open. Ik weet waar ik ben.

Het is mijn schuld. Ik kom er direct uit.

Ik loop door dezelfde straat. Er is een diep gat in het trottior.

Ik loop er omheen.
Ik loop door een andere straat.

Sogyal Rinpoche


Die wijze Rinpoche....

Hoe hardleers kan een mens zijn?

Maar ook......na vele lessen.....komt het inzicht dan toch.

Hoopvol.



Het ene karakter is wat sneller boos dan het andere.

Of is de aandrang tot boosheid bij iedereen ongeveer gelijk en weet de één
daar beter mee om te gaan dan de andere?

Harry


Harry, het is van geen enkel belang hoe dat met boosheid bij andere mensen zit. Het enige wat er toe doet is hoe het bij jou zit.
En?



Ik herken mezelf wel in het wrokkige gedeelte.


Ha!


Carla@Schuld en schaamte zijn weer van die dingen, van die projectie's misschien die je geen stap verder kunnen brengen. Die je in de weg liggen om bij je zuivere intuitie te kunnen komen.

Ik weet niet Carla of schuld en schaamte mij geen stap verder kunnen brengen. Ik laat het toe en merk er gebeurt iets...
Alsof er aan vastgekoekte schuld en schaamte getriggerd is, nee niet alsof...
beweging alom
Ik sta het mezelf toe en verlies het etiket...merk ik..
klik


Nij, je hebt helemaal gelijk. Het is net als bij boosheid. Als er schuld en schaamte is, dan is die er gewoon. Pas als je die respectvol erkent - waar die ook vandaan komt - kan er iets anders voor in de plaats komen, als je dat zou willen.


Bram, zoals jij het zegt zo voelt het...
....en ja dat zou ik wel willen


Weet je Nij, dat gevoel van schuld en schaamte kan ook best wel terecht zijn. Wie weet? En misschien slaat het nergens op. Maar dat kun je pas weten als je het respectvol erkent.



Bram,

Je schrijft "waar het ook vandaan komt"

Is dat ook niet een vraag die een mens zich
mag stellen?

Wanneer ik altijd maar overal boos om zou zijn dan is dat geen pretje. Niet voor mezelf en niet voor de ander.

Wanneer ik mezelf altijd maar overal voor
schaam en mezelf schuldig voel dan komt
er helemaal nergens iets van terecht.

Een mens moet zich toch afvragen waar
die emotie's vandaan komen?

Om zichzelf te kunnen bijsturen?


Ik ben het eens met ook schuld en schaamte, respectvol aan te zien.
Evenals boosheid.
Maar zie ook heel wat mensen om mij heen, permanent struikelen c.q. in hun eigen valkuil stappen. m.n. schuld en schaamte spelen dan een grote rol. Waar dat ook vandaan komt. Je kunt wel zeggen: 'dan is die er gewoon...' mijn ervaring is ook, wanneer je er achter kan kijken, je beter tot het inzicht kan komen, hoe en wat te doen om je er niet door te laten verlammen.
Door handen en voeten te geven aan je onmacht, door in beweging te komen,
schep je ook ruimte om de volgende stap te kunnen zetten.


Hoi Carla,

Hardleers of eigenwijs?

Ik wil graag leren. Heb inmiddels in de gaten dat er weldegelijk een verschil zit in wetenschap en wijsheid.

Zoals geschreven in het bovenstaande gedeelte:"Ik loop door dezelfde straat. Er is een diep gat in het trottior. Ik zie dat het er is. Ik val er weer in ......... het is een gewoonte. Mijn ogen zijn open. Ik weet waar ik ben".

Toch laat ik nog ruimte voor de angst dat ik wederom zal vallen in dat diepe gat. Ondanks dat mijn ogen open zijn.

Is angst hier misplaatst?

Groet, Trudy


Het antwoord op de vraag waar het vandaan komt heeft betrekkelijk weinig zin om ergens vanaf te komen.
Het gevaar is veel groter dat je, door naar een antwoord op die vraag te zoeken, een verhaal over jezelf gaat maken waardoor je jezelf het recht toekent om de rest van je leven schuldig, boos of wat dan ook te blijven.
De Boeddha zei: 'Als je je in een brandend huis bevindt, moet je proberen aan het vuur te ontkomen en het huis verlaten. Je zult zeker verbranden als je in het brandende huis achterblijft om uit te zoeken hoe die brand ontstaan is.'


Trudy, er is niets mis met angst. Er is alles mis met een verbod om angstig te zijn. Daar wordt je namelijk heel angstig van in een duurzame staat.
Angst is een goeie raadgever. Als je al zo vaak in dat gat gevallen bent, en je hebt nu in de gaten dat het je eigen schuld is, houdt angst je scherp.


mmmm......ja, stom in het brandende huis te blijven. Redt je vege lijf.
Maar wanneer je kunt achterhalen hoe die brand is ontstaan, kan je de volgende keer maatregelen nemen om een nieuwe brand te voorkomen. Ook al kan die weer ontstaan, maar dan vanuit een andere oorzaak.
Alleen maar weglopen, of defensief permanent met een blusapparaat in je handen rond lopen, zal de feestvreugde niet verhogen.




Carla, jouw bericht 6009:

Dat is dus de vastgekoekte schuld en schaamte die niet als gevoel is ontstaan als reactie op een werkelijk gebeuren, maar die voortkomt uit een gedachte, of die vastgezet is in een verhaal.
Maar ook daarvan kun je pas af, als je daar respectvol mee omgaat.

Ik begrijp overigens heel goed dat het jou pijn kan doen als je ziet hoe andere mensen zichzelf zinloos kwellen met dogma's over schuld. Dat herken ik heus wel.



@Het gevaar is veel groter dat je, door naar een antwoord op die vraag te zoeken, een verhaal over jezelf gaat maken waardoor je jezelf het recht toekent om de rest van je leven schuldig, boos of wat dan ( in mijn geval: mijn waarheid) ook te blijven.

Bovenstaande bijdrage geeft goed aan waar mijn valkuil ligt.

Angst voor deze valkuil houdt mij scherp.
Dank je Bram.


Beste mensen, ik onttrek me voor de rest van deze avond aan het gesprek. Moet iets anders gaan doen. Jammer, we zijn goed bezig, vind ik. Tot later.


Aan het stuk Bram dat je van de week aan Harry schreef toen wist ik ter plekke, niet rationeel, maar heel diep en haarscherp waar schuld en schaamte en de pijn van het onvervulde verlangen zijn oorsprong had.

Harry@Wanneer ik mezelf altijd maar overal voor
schaam en mezelf schuldig voel dan komt
er helemaal nergens iets van terecht.

Harry ik stop met me af te vragen. Ik doe, ik ben niet meer te houwen..zo voelt het nu..
en weet niet wat er terecht moet komen
er is niets om terecht te komen
Bijsturen gaat vanzelf
Nij


Oke......vastgekoekte schuld en schaamte....kan ik met je meevoelen.
Ben het echter niet met je eens, met alle respect, dat die niet ontstaan zou kunnen zijn n.a.v. een werkelijk gebeuren.
Dat dit werkelijk gebeuren ook een gedachte of een verhaal zou kunnen zijn, zal k niet ontkennen.
Dus....als je inzicht krijgt op die gedachte, op dat verhaal of de werkelijke gebeurtenis, dan pas krijg je de ruimte het aan te zien. En kan je het aangekoekte afschrapen. Komen tot een kern, een zuiver, helder voelen.


Jammer Bram. Kreeg het gevoel dat je er zin in had.....hihi.....ik ook.


Ook jammer dat de uitwisseling gestopt is.

Lieve mensen, goede nachtrust.

Wellicht tot morgen.

Liefs,
Carla.


Angst een goede raadgever ?
Vind angst ,een slechte raadgever angst werkt verlammend.
Kan het eigenlijk niet echt verklaren, maar op een bepaalde manier is er zo veel vertrouwen/inzicht/weten, hoe je het ook noemen wilt, dat angst geen grip meer heeft op mijn denken/voelen, alleen de manier waarop, kan me bang maken omdat lichamelijke pijn, gewoonweg niet fijn is, maar wat er daarna komt zie het toch min of meer ,als een avontuur wat gewoon doorgaat hoe dan ook.

Ik denk dat sommige heftige emoties zijn oorsprong vinden, in het feit dat wij mensen niet in balans leven met ons innerlijk zelf en ons uiterlijk zelf.
Of je daar wat mee wilt of moet doen moet ieder zelf bepalen denk ik wanneer haar of zijn tijd daar rijp voor is.
Groetjes aan allemaal
Johan









Welterusten.

Groet, Trudy


Voor we verder gaan met emoties zou het fijn zijn als de deelnemers aan deze discussie eerst even de toelichting bij Thomas 54 zouden willen lezen. Dat zal enige helderheid in de discussie kunnen brengen, vermoed ik.



Bram,

De toelichting bij logion 54 heb ik gelezen.
Het is een aansprekende tekst vind ik.

Met het begrip "in satori gaan" ben ik
bekend.Velen malen heb ik door meditatie
getracht deze toestand te bereiken.

Een enkel keertje lukt het me ook doelbewust deze toestand van de
lege,oordeelloze waarnemer op te roepen.
Zij het dan actief er naar zoekend door
middel van meditatie.

Satori,vrij vertaald,aansluiting op de Bron,
dus het gewaarworden van alle mooie
elementen die jij omschrijft onder de
hoofdstukjes "vertrouwen,zijn en goedheid",lukt me niet op afroep.Er is geen aan of uit knop.Het overkomt me.

In mijn dagelijkse gang van heen en weer bewegen,van bezig zijn,van mijn bewustzijn door het verkeer heen loodsen,is die aansluiting er niet.

Die aansluiting heb ik wel nodig om op
afstand mijn eigen emotie´s waar te nemen.

Ter afsluiting.

Die toestand van "satori"heb ik op tweede Pinksterdag in de kerk mogen meemaken,
tijdens de stilte van Ton Lathouwers.

Harry


Hallo Bram,

Legion 54 heb ik met interesse gelezen.

Mogelijk heb ik, zonder dat ik het heb beseft, al in deze toestand mogen verkeren.
Het is mogelijk een vorm van meditatie al beoefen ik die niet bewust.

Mag ik je een voorbeeld geven?

Zo'n 4 jaar geleden zat ik in een diep dal, mijn relatie dreigde stuk te gaan lopen. Een eenzijdige keuze, van mijn voormalige partner. Ik had al weken lang verdriet, wantrouwen ....... pijn.

Op uitnodiging van een goede vriend ben ik toen naar Amsterdam gegaan. We hebben samen de 1e dag gehuild en gelachen. De 2e dag ben ik alleen Amsterdam ingegaan, heb een rondvaart gedaan, terrasje gepikt en genoten van het mooie zomerse weer.

Eenmaal weer terug bij die goede vriend zijn we naar een prachtige tuin gegaan achter een even zo mooi herenhuis. Ik ben daar gaan zitten en werd ineens overvallen door een intens gevoel van geluk.

Ineens wist ik dat ik de pijn kon laten stoppen, heb de volgende dag tegen mijn voormalige partner verteld dat ik geen vertrouwen meer had in de relatie en ik geen pijn meer wilde.Een maand later hebben wij rustig afscheid genomen van elkaar.

Ook hier betreft het emoties, de ene is pijn en de ander een gevoel van geluk. En dat in 1 moment?

Groet, Trudy



Wat me nog te binnen schiet is dat deze
"aansluiting op de Bron" er wel is op
momenten van gevaar of bedreiging.

Eigenlijk op de manier zoals dat door
Annemiek is neergezet in haar laatste
schrijverette van 25 juni.

Harry


Goedenmorgen Harry,

Leuk dat ik je vanmorgen weer mag onmoeten.

Kan je mij schrijven waaronder dat stukje van Annemiek, waar jij naar vewijst, is ondergebracht?
Ik kan het namelijk niet terugvinden.

Groet, Trudy



Goedenmorgen,

Je kunt het vinden op Rachab.nl de site
van Annemiek.

En dan onder de schrijverette van 25 juni
"good sport"

Groet Harry


Dank je wel, Harry.

Ik ga het lezen.

Groet, Trudy


Lieve mensen,

Mijn werkplichten roepen.
Neem mijn innerlijke waarnemer mee.

Heb een vruchtbare dag vandaag met elkaar.

Lieve groet
Carla.





Hallo Carla,

Dank je wel, een prettige dag vandaag.

Groet, Trudy


Carla@Waar dat ook vandaan komt. Je kunt wel zeggen: 'dan is die er gewoon...' mijn ervaring is ook, wanneer je er achter kan kijken, je beter tot het inzicht kan komen, hoe en wat te doen om je er niet door te laten verlammen.

Ik denk dat je daar helemaal gelijk in hebt Carla. Tegelijk is mijn ervaring bij mezelf en ook als ik om me heen kijk dat inzicht alleen niet genoeg is. Je kunt inzicht hebben en er toch niet echt bij kunnen.
Dat er echt bij kunnen denk ik dat dat voor ieder mens zijn eigen tijd heeft en zijn eigen unieke proces..
Ik heb vaak gewanhoopt en leek ik van de ene kant als een schildpad te gaan en steeds in dezelfde valkuilen te donderen.Van de andere kant was er altijd ook een enorme dynamiek aanwezig.
Laatst heb ik de berg van Karmel gelezen ik geloof ook hier geplaatst. Ik werd getroffen door de berg opgaan en steeds weer opnieuw halverwege de berg af te donderen en ook dat er niets is bovenop die bergis. Sindsdien is er een nieuw begrip gekomen en begrijp ik beter waarom ik donder.
Ik merk bv dat als er verlamming is en ik laat dit toe en verzet me niet, dus niets doe, komt er vanzelf weer nieuw leven.Ik sta vanzelf weer op.
lieve groet
Nij


#6027:"Ineens wist ik dat ik de pijn kon laten stoppen, heb de volgende dag tegen mijn voormalige partner verteld dat ik geen vertrouwen meer had in de relatie en ik geen pijn meer wilde".

Nu ik dit zo doorlees, eigen woorden, vrees ik dat ik hierin doorgeslagen ben.
Heb een stok gevonden en ben hier wild mee om me heen gaan slaan.

Verrassend :-)

Trudy


Bram@Ik begrijp overigens heel goed dat het jou pijn kan doen als je ziet hoe andere mensen zichzelf zinloos kwellen met dogma's over schuld. Dat herken ik heus wel

Ik weet niet Bram of er ook maar iets zinloos is. Het kan iedere keer als je wilt de betekenis krijgen van een uitnodiging, een kans te kijken, en zo kan het toch zonder druk, in eigen tijd tempo van kleur veranderen, misschien niet zichtbaar voor de ander, maar toch...
Dingen die zo ontieglijk diep en vast kunnen zitten.. is moeilijk vergelijkbaar..
als het al vergelijkbaar is.
Nij


Trudy@ en ik geen pijn meer wilde".
Nu ik dit zo doorlees, eigen woorden, vrees ik dat ik hierin doorgeslagen ben.
Heb een stok gevonden en ben hier wild mee om me heen gaan slaan.

:-)) Die stok hè schijnt een mens toch eerst nodig te hebben om hem ook weer weg te kunnen gooien.
Als ik geen pijn meer wil kan ik me beter opknopen geloof ik :-)
Leven betekent voor mij risico. Risico dus om teleurgesteld te worden, gekwetst, bedrogen etc te worden. Me blootstellen aan. Tegelijkertijd m'n eigen autoriteit zijn of zoiets..
Als ik wil leven kan ik pijn niet uitsluiten en neem ik risico. Soms is leven angst en beven, maar wel leven!
groet
Nij


Hoi Nij,


Ik denk dat ik het steeds beter ga begrijpen, anders gezegd: "ik denk dat ik mijzelf steeds beter ga begrijpen".

:-)
Trudy


Bram heb logion 54 gelezen, ben het deels met je eens, het gedeelte over de armen des geestes helemaal mee eens ,maar dat het niets te maken heeft over materiele zaken, daar ben ik het niet mee eens, je kan schatgraven in materiele zaken, hier word over gezegd ,hoe meer je bezit des te meer je bezeten wordt het bind je aan de aarde. (begeerte )
Wat neemt de mens uiteindelijk mee tijdens het dood gaan dat zijn naar mijn idee alleen zijn herinneringen.
Groetjes Johan








Hallo allemaal.
Wat is er de laatste dagen veel herkenbaars voorbij gekomen...,stukjes waarin ik mezelf zeker herken.

Emoties komen en gaan,buiten mijn wil om.
Ze zijn er gewoon,zoals Bram eerder schreef.

Steeds opnieuw deze golf uitzitten,mee laten voeren met...
Soms kopje onder,soms verzet.(hé dat rijmt!)

Maar nu,hoe om te gaan met emoties van anderen,wanneer de ander volop aan 't projecteren is?

Een voorbeeldje van gisteravond:
Iemand biedt mij praktisch een helpende hand en ik neem blij deze hand aan.
Vervolgens rollen er frustraties inclusief een dreigend vingertje en wantrouwen naar mij toe.
RAAK!
Op zo'n moment voel ik me niet gezien voor wie ik in wezen ben.(dit is m'n diepst-rakende pijn).

De ander heeft die bekende kleurrijke bril weer opgezet.
Ik weet dat deze persoon deze bril gewoon nodig heeft op dit moment.
Het is namelijk zijn houvast.

De enige overeenkomst welke ik zie, is pijn.
Allebei gaan we daar op onze eigen wijze mee om.

In mij is er even een gevoel om kopje onder te gaan..en ik ga ook..kan dan alleen maar huilen.
Met alle vertrouwen dat m'n vangnetje aanwezig is en me opnieuw opvangt.

De ander heeft ook zijn eigen vangnet,maar die ligt buiten hemzelf.
En wordt op zo'n moment destructief in werking gezet door...

Door mijzelf voelt het alsof ik dan fungeer als een soort vangnet voor die ander.

Iets voelt niet helemaal goed.
Iets ontgaat me.
Vanuit Liefde wens ik te zien.
Of is die wens een soort van luchtkasteel...

Hoe hiermee om te gaan?
Wat voor steun biedt 'Thomas'?
Wie??


Bram,

Je spreekt in de toelichting van logion 54 over "een innerlijke waarnemer" en "een innerlijke toeschouwer".
De waarnemer kan nog wel angst bespeuren in je gemoed, maar de toeschouwer is angstloos.
Zijn deze "innerlijkheden" een dualisme in ons of zijn ze toch wel als één te bezien uiteindelijk? Werken ze dus wel als één samen of "gebruik" je dan de één en dan de ander?


Dag Leni,
Wat een slimme vraag van je. In de inleiding bij het Thomas evangelie voor mijn boek zeg ik het volgende:

Overigens moet men zich de Christusnatuur van de mens niet voorstellen als een ding, als een op zichzelf staand object, zoals men wel denkt over de ziel van de mens, alsof de ziel op zichzelf los zou kunnen bestaan van het lichaam.
De ervaring van de persoonlijke natuur van de mens en van de Christusnatuur dient men te verstaan als verschillende toestanden van het ene bewustzijn. De persoonlijke natuur ervaren we als we ons bewustzijn verbinden met ons tijdelijk bestaan tussen de lichamelijke geboorte en dood. De Christusnatuur is een andere toestand van hetzelfde bewustzijn waarin we onszelf ervaren als deel van het geheel, als deel van ‘het Al’ zegt de gnostiek dan.


Er is dus nergens een grens tussen het een of het ander. Wij mensen kunnen ons bewustzijn open zetten en we kunnen hetzelfde bewustzijn ergens op richten. Dat is een vaardigheid waar we allemaal over beschikken.

Zoals bijna met alles, raken we gevangen in een beperkte bewustzijnstoestand als we daar waardeoordelen aan gaan hechten. Als we bijvoorbeeld zeggen dat angst en boosheid slecht zijn. Met dat oordeel hecht je je bewustzijn aan die emoties.
(Curieus genoeg is bijvoorbeeld het kerkelijk christendom helemaal geobsedeerd geraakt door 'de zondigheid des vlezes' juist door 'het vlees' zondig te achten. Of juist badend in materiële gulzigheid, zie de paleizen in Rome, door de materie te verachten.)

De innerlijke waarnemer, of de innerlijke getuige, is een specifieke toestand van het open bewustzijn. Emotionele openheid is een absolute voorwaarde voor het bereiken van de toestand van het open bewustzijn. Emotionele openheid betekent het loslaten van elk waardeoordeel over welke emotie dan ook, dus ook over de hier nu enkele malen besproken boosheid en angst. Alleen in emotionele openheid kun je vrij naar je emoties kijken en ook vrij besluiten wat je met die emoties doet.


Carla, je schreef in #6018:

Oke......vastgekoekte schuld en schaamte....kan ik met je meevoelen.
Ben het echter niet met je eens, met alle respect, dat die niet ontstaan zou kunnen zijn n.a.v. een werkelijk gebeuren.


Maar natuurlijk kunnen schuld en schaamte ontstaan door een werkelijk gebeuren. Het zijn hele normale menselijke gevoelens, als boodschappers van de ziel, die je vertellen dat er iets niet klopt.

Maar ik had het over het gevangen zitten in een emotionele toestand. Om je uit die gevangenschap te bevrijden is het weinig zinvol om je af te vragen waar het vandaan komt. Die gevangenschap heeft namelijk niets te maken met de gebeurtenis, maar met je eigen omgang met die gebeurtenis. En je kunt je pas bevrijden als je respectvol met de onderhavige zogenaamd negatieve emoties omgaat.

Laten we boosheid als voorbeeld nemen. Jij bent boos op iemand. Maar om wat voor reden dan ook mag jij niet boos zijn, bijvoorbeeld omdat je een liefdevol mens wilt wezen.
En dan denk je, let wel, dan denk je: ik ga die ander vergeven. Dan is die bedachte vergeving alleen maar weer een andere manier om die boosheid te onderdrukken. Dat werkt niet.
Echte vergeving is een beweging van het hart. Maar die is pas mogelijk nadat je jezelf hebt toegestaan om boos te zijn, en daarmee jezelf in je boosheid te accepteren.


Bram,

Als ik het dan goed begrijp: de persoonlijke natuur is de innerlijke waarnemer en de Christusnatuur is de innerlijke toeschouwer waarin we onszelf kunnen ervaren als deel van het Al tesamen?


Nee, Leni, dat bedoel ik helemaal niet.
We hebben een persoonlijke natuur en we hebben een christusnatuur. Zeg ik nu maar even zo, wat dat ook moge wezen.
De innerlijke waarnemer kan zowel de ene als de andere natuur waaarnemen.
Maar meestal zijn we alleen maar gericht op de persoonlijke natuur, dat wil zeggen op ons tijdelijke bestaan tussen geboorte en dood en sluiten we ons bewustzijn af voor de Christusnatuur.
Het openen van het gesloten bewustzijn - onder andere door emotionele openheid - maakt het ons mogelijk op de plaats van de innerlijke waarnemer te gaan staan.
Op één of andere manier kunnen we dan overal getuige van zijn, zelfs van de verschillende toestanden van het bewustzijn, en ook van onze verschillende naturen.


Nog een kleine toevoeging Leni:
De innerlijke waarnemer en de innerlijke getuige zijn voor mij identiek, alleen twee verschillende benamingen.


Nog een tweede toevoeging Leni:
Het is goed dat je zo doorvraagt, want dat dwingt mij om het helder te formuleren. En dat is wat ik zelf ook graag wil.


Hallo Bram,

Om het allemaal even goed te kunnen begrijpen, vat ik het even samen. Vertel me als ik me vergis.


# 6050 "Maar om wat voor reden dan ook mag jij niet boos zijn, bijvoorbeeld omdat je een liefdevol mens wilt wezen.
En dan denk je, let wel, dan denk je: ik ga die ander vergeven. Dan is die bedachte vergeving alleen maar weer een andere manier om die boosheid te onderdrukken. Dat werkt niet".

Als ik het nu goed begrijp komt voor deze "vergeven" pijn een andere emotie als compensatie? Zit je dus eigenlijk nog steeds waar je zat. Alleen de emotie is uiteindelijk een andere geworden maar de pijn is eigenlijk nog steeds de zelfde?

Het kan dus zomaar zijn dat je al jaren denkt dat alles op orde is maar onderwijl ebt de pijn zwijgzaam door?
Iets wat men wel voelt maar waar men de vinger niet op kan leggen?

Groet, Trudy




Ok, Bram,

Innerlijke waarnemer en toeschouwer (getuige) lijken ook hetzelfde..

Ik vroeg het je omdat je in de toelichting de waarnemer (alles) wel liet waarnemen en de toeschouwer angstloos noemde.
Maar dat ze identiek zijn beantwoord mijn vraag.


Leni, dank voor je scherpe blik. Ik ga de tekst aanpassen.

Trudy, ja, dat kan heel goed. Of het bij jou werkelijk zo is kan ik niet beoordelen, maar het is een heel reële mogelijkheid.


Dank je Bram.

Ik denk inderdaad dat die kans erg groot is.
Iets om wat mee te gaan doen.

Groet, Trudy


#5925:"Er bestaat geen toeval. Dingen vallen je toe. Zoals dit forum.

Liever nu ontdekken en ervaren dan blind door het leven gaan

:-)



Mooie uitspraak van Paul en Hanneke Hoekstra:
'Vergeven is het opgeven van de hoop op een beter verleden.'
Zij geven cursussen in vergeven.


Johan, #6040:

Zie mijn toelichting bij logion 111.
En over die herinneringen die je mee zou nemen: lees ook in de reacties op dat logion de citaten van Krishnamurti.


Harry, #6026

Je schreef:
In mijn dagelijkse gang van heen en weer bewegen,van bezig zijn,van mijn bewustzijn door het verkeer heen loodsen,is die aansluiting er niet.

Dat lijkt me ook heel verstandig. Dat hoeft toch ook niet? Soms moet je je met je bewustzijn heel gericht ergens op concentreren, en dus dat open bewustzijn sluiten, en op andere momenten doe je
dat weer open.
Vaardig jezelf zijn, betekent dat je beide toestanden tot je beschikking hebt. Soms ben je in de ene toestand, soms in de andere, afhankelijk van de omstandigheden.




Dank je Bram,

Schakelen tussen beide toestanden lukt mij nog niet.

Overigens zijn er in logion 111, twee stukken stukken tekst het zelfde.

Harry


Dank Harry, voor je opmerking over logion 111. Ik heb het gecorrigeerd.


Bram: 6061# bedankt dat je me daar op attent maakt logion 111 heb zelf ooit 1 maal dat gene gevoeld heel even tijdloos opgaan in alles om me heen het laat zich eigenlijk niet in woorden verklaren zo mooi dat moment.
Maar zoals Harry al opmerkte weet ik het niet te pas en te onpas op te roepen weet nog wel dat er een diepe ontroering aan vooraf ging daarna een enorme verbazing omdat niemand in mijn omgeving het zag.
Het is ook één van de momenten in mijn leven die me zeer dierbaar zijn gun dit alle mensen van harte om ook mee te maken.
Groetjes: Johan


Harry en Johan,
Over die 'andere' ervaring, en het al dan niet kunnen oproepen daarvan, en hoe je daarmee om zou kunnen gaan, zie de logions 10, 11 en 36.


Logion 36 is tijdelijk niet beschikbaar?


Nu weer wel.


Nij, je schreef, #6036:

Ik weet niet Bram of er ook maar iets zinloos is. Het kan iedere keer als je wilt de betekenis krijgen van een uitnodiging, een kans te kijken, en zo kan het toch zonder druk, in eigen tijd tempo van kleur veranderen, misschien niet zichtbaar voor de ander, maar toch...

Net zoals ik tegen Harry zei dat ik niet aan waarheid doe, zo doe ik ook niet aan de zin van het leven. Het leven heeft voor mij geen zin van zichzelf.
Het leven 'heeft' dus geen zin. Zin is van mensen. Zin is iets wat mensen kunnen toevoegen aan het leven. Dat zie ik zelfs als de goddelijke opdracht aan de mens: medeschepper te zijn van het leven door er zelf zin aan te verlenen.
Als je loslaat dat de dingen en gebeurtenissen van zichzelf een zin zouden moeten hebben, opent zich een oneindige ruimte aan zingeving. Voor ieder mens anders.
Zie logion 36.



Zet de vensters van je ziel open, elke dag weer

Fijn om dit logion te lezen Bram!
Ik stuur hem ook door naar m'n zus in Amerika. Zal ze blij mee zijn. En zij, zo weet ik stuurt hem ook weer door naar een nederlandse vriend die daar woont .
Dank je.





#6071 :Bedankt Bram , kan er mee verder
Groetjes Johan



Wat worden die draadjes ineens allemaal
lang en intensief !

Leuk hè..

Harry


Dat vind ik zo leuk om te vernemen, Nij, dat je dat logion doorstuurt naar je zus in Amerika. Ik neem aan dat je dat logion dan eerst als Word-document ophaalt? Want daar is dat voor.
Mijn teksten en toelichtingen worden ook veel gebruikt in kerkelijke studiegroepen, zelfs in een klooster!
Ik vind het fijn om die zo ter beschikking te stellen. Ik ben ook nadrukkelijk met de uitgever overeengekomen dat het zo blijft als die toelichtingen straks in druk zijn verschenen.
Dus, stuur maar op.


#6050
Bram je zei hier: echte vergeving is een beweging van het hart. Die is pas mogelijk als je jezelf toegestaan hebt om boos te zijn.
Wat ik moeilijk vind is dat als jejezelf toestaat boos te zijn, je dan niet zomaar wat kan doen met die boosheid...
Je hebt Harry gezegd, je pijlen te richten opdegene waar je boos op bent.
Als je niet wil kwetsen, als die wil om niet te willen kwetsen ook een beweging van het hart is, wat dan met die boosheid?


Ja Bram ik heb het Word-document opgehaald.
Ik heb haar al eerder ook 58 opgestuurd.
Ze was daar heel erg blij mee!
Wat fijn Bram dat je ze straks ook ter beschikking wilt blijven stellen als ze in druk verschenen zijn en het zoveel mensen kan bereiken! Geweldig!


Lieve mensen,

Wat valt er weer veel te lezen en te leren.
Weet dat de vragen en ook de antwoorden c.q. de reactie's mij aan het denken en/of voelen zetten.

Om te beginnen, Bram ik vind logion 54 een hele mooie en zeer herkenbaar mede n.a.v. mijn eigen ervaringen. Heel mooi.

Kom graag nog even terug op jouw # 6050......

laten we boosheid als voorbeeld nemen.....
Ja, ik was vreselijk boos op iemand. Niet alleen boos, nee ook machteloos, intens verdrietig, soms razend kwaad. Dit jaren lang. Ja, ik was gevangen.
Ik dacht echt niet zomaar: ik ga die ander vergeven, oh nee
Zo ik in die periode nog kon denken!
In vergeven om je eigen boosheid ( bewust of onbewust )te onderdrukken geloof ik ook niet.
Echte vergeving is er een van het hart.
Ja, daar ben ik het hardgrondig mee eens.
Om uit die gevangenschap te geraken, is het voor mij zeker wel zinvol gebleken, me af te vragen waar alles vandaan kwam.
Had het te maken met mijn eigen omgang met die gebeurtenis.....tuurlijk.....als je het inzicht nog niet hebt dan wel.
Als je in die machteloze situatie zit...ja dan wel. Wat kan je op dat moment anders.
Dat inzicht kwam, levende en gaande weg.
Als ik het zo mag zeggen: Mijn gesloten bewustzijn opende zich. ik werd mij bewust van mijn emotionele openheid.
Daardoor kon ik zuiver en helder naar de oorzaken kijken.
Met als gevolg een vergeving vanuit mijn hart.
Die niet alleen voor die persoon geldt, maar ook zeker voor mijzelf.
Ruimte, vrijheid, vertrouwen,goedheid,heel zijn openbaren zich dan.
Ik ben er zeer gelukkig mee. Dankbaar zelfs, dat dit alles mij is overkomen. Want
"ik ben" ( nu )


Snap je nu waarom ik toch wat bleef hangen bij het belang van het gebeurde aan te zien.

Door eigen ervaring, merk ik ook vaak die behoefte bij anderen.
Daarom zie je bij mij vaak het woord bewustwoording.

Carla X







Beste Francis, dat is nu juist wat de bedoeling is: de keuzevrijheid scheppen om te zien wat je er mee doet, met bijvoorbeeld die boosheid.
Als je denkend en moraliserend probeert een emotie te onderdrukken, dan gaat die emotie onderhuids opspelen. Die wordt dan op een stiekeme manier de baas.
Dus, als jij niet van jezelf boos mag zijn, is de kans groot dat je bijovoorbeeld iemand wordt die met een lieve glimlach het bloed onder de nagels van andere mensen vandaan haalt. Dat heet passieve agressiviteit. Het mechanisme is dit: als jij niet boos mag zijn, gaat je boosheid andere mensen boos maken, stiekum. En o nee, zo had dat lieve mens het echt niet bedoeld, maar ondertussen...

Dus, nog eens samenvattend: als je jezelf verbiedt een emotie te hebben, gaat die emotie rotzooi trappen in je leven. Net zolang tot die wel erkend wordt.
Dan is de emotie je de baas op een oncontroleerbare wijze.

Maar als je een emotie eerbiedigt, onvoorwaardelijk durft te voelen, dan ontstaat er merkwaardig genoeg vrijheid om daar wel of niet iets mee te doen. Als je dan tegen die boosheid zegt: nee, je past niet in mijn leven op dit moment, dan zal die boosheid na enige tijd oplossen en verdwijnen.
Als jij boos bent en je mag van jezelf niet boos zijn, is de kans groot dat je iemand zult kwetsen als je die boosheid uit.
Maar als je van jezelf boos mag zijn, kan zelfs boosheid zacht geuit worden met respect voor die medemens waarop je boos bent. Daar kun je dan nameijk creatief en invoelend mee om gaan.
Onderdrukte emoties worden giftig. Gerespecteerde emoties worden zacht, zelfs boosheid.




Hallo,

Ik zit met diezelfde vraag #6080.

Als ik mijn boosheid of teleurstellingen moet gaan uiten naar diegene waar het voor bestemd is, dan rakel ik meer op dan mij lief is. En ....... ga ik uiteindelijk mijn doel voorbij. Ik wil toch vredelievend zijn en anderen niet kwetsen, ondanks de pijn.
Blijf erbij, zoals ooit eerder vermeld dat een deel van verantwoordelijkheid bij mij ligt. Dus kan ik de boosheid op mijzelf richten. Maar ook dat gaat moeilijk want dan doe ik mijzelf ook weer pijn.
Is er niet meer te doen dan uiteindelijk mijzelf te vergeven?

Groet, Trudy


Carla, wat mooi hoe je dat beschrijft. En hoe wijs. De echt belangrijke stap, zo lijkt me dat nu, was dat je naar jezelf ging kijken. Ja, dat opent van alles. Dat leidt tot wijswoording.


Hallo Bram,

Onze bijdragen hebben elkander passeerd. Bovenstaande vraag wordt inmiddels beantwoord.

Groet, Trudy


Die erkende emoties blijven kennelijk verwarring oproepen.

Ik heb geen enkele keer gezegd dat het erkennen van een emotie ook betekent dat je die moet uiten. Dat zijn twee heel verschillende dingen.

Lang is gedacht dat je emoties waar je vanaf wilde, moest uiten. Bijvoorbeeld door bij boosheid hard op kussens te slaan of borden door het huis te smijten. Of hard te schreeuwen. Afreageren heette dat. Stoom afblazen.
Dat werkt van geen kanten. Het wordt er alleen maar erger van. Je voedt daardoor die boosheid met energie.
Zie verder mijn antwoord aan Francis hierboven.




Bram je schreef in #6050: "En je kunt je pas bevrijden als je respectvol met de onderhavige zogenaamd negatieve emoties omgaat."

Ik moest hierbij denken aan een andere uitspraak van je die destijds veel bij me losgemaakt heeft "Als je het lijden probeert te verklaren ben je onbarmhartig. Als je het lijden probeert te verklaren dan ga je voorbij aan de mens die lijdt"

Ik denk dat dit óók geldt voor boosheid, angst, onzekerheid of willekeurig welke andere emotie. Als onze aandacht uitgaat naar de vraag waar de "negatieve" emotie vandaan komt gaan we voorbij aan de mens, onszelf, die lijdt aan die emotie, blijven we hangen in die emotie. Wat heb je aan een antwoord als dat emotie niet oplost.

Dit is ook de strekking van het verhaal uit "Nietsches tranen" dat ik elders geplaatst heb. Zoek niet in het vuilnis van de geest naar de oorzaak van je onbehagen. Niet onbehagen is het probleem maar dat je je onbehaaglijk voelt over het verkeerde.

Ik denk altijd met plezier terug aan het moment dat die uitspraak van je bij me binnenkwam en herhaal die vaak voor mezelf door te zeggen "Als je het lijden probeert te verklaren ben je onBramhartig"


Carla@ ik werd mij bewust van mijn emotionele openheid.

lieve Carla
In heldere woorden laat je iets van je gevangenis en van je verworven vrijheid zien en je open hart zien.
Knap hoor en heel mooi!
Dank je Carla


Hans@ onBramhartig
Schitterend!!!


Stapje voor stapje .........

:-)


Trudy je schrijft: Als ik mijn boosheid of teleurstellingen moet gaan uiten naar diegene waar het voor bestemd is, dan rakel ik meer op dan mij lief is. En ....... ga ik uiteindelijk mijn doel voorbij. Ik wil toch vredelievend zijn en anderen niet kwetsen, ondanks de pijn.

Kan het zijn dat je je beroerder voelt over het risico dat je niet meer vredelievend gevonden wordt dan om je boosheid?

Kan het zijn dat hierdoor de boosheid alleen nog maar groter wordt en zich ook langzamerhand tegen jezelf gaat richten?


Hallo Hans,

Dat zou mogelijk zijn? Merkte vanmiddag dat ik boosheid voelde. Zo een die mij bang maakte. Bedacht me dat ik wel boos mocht zijn maar dat ik deze energie beter aan andere zaken kan besteden.
Die angst kan voortkomen door dat ik lang boosheid heb verstopt.
Durf het nog niet toe te laten. Ben er ontzettend bang voor.

Groet, Trudy


Lieve mensen, ik vind het heel fijn hoor, dat jullie almaar blijven doorvragen over die emoties. Het is nu eenmaal een lastig onderwerp waar veel misverstanden over bestaan.
Ik ben erg blij met de gang van zaken op het forum en met de deelnemers. Zo was het helemaal bedoeld!
Alleen zal ik er deze avond verder niet meer bij zijn.


Trudy, wat knap van je dat je ervaart dat je bang bent voor je boosheid! Dus die angst is het probleem!


Hans@En je kunt je pas bevrijden als je respectvol met de onderhavige zogenaamd negatieve emoties omgaat."
"Als je het lijden probeert te verklaren ben je onbarmhartig. Als je het lijden probeert te verklaren dan ga je voorbij aan de mens die lijdt"

Fijn Hans om die treffende en krachtige woorden hier in dit draadje te herhalen! Dank je wel!


Bram,

Ik schaam me voor wat ik nu ga schrijven.
Ik voelde de boosheid opkomen en was bang dat ik mezelf iets aan zou doen. Niet dat ik rare neigingen krijg. Ik hou van het leven maar ik was er echt bang voor. Lang geleden dat dit gevoel geweest pfffffffff

Trudy


Hoi,

Niet schrikken hoor mensen, het is een omschrijving van de heftigheid zoals ik die ervaarde.
Ik voel me desondanks erg gelukkig met deze ontdekking.

:-)


Nee Trudy ik schrik niet.Hoe was je dag verder? Was je erg van slag door het gebeurde?


Ik schrik niet zo gauw Trudy, maak je geen zorgen.
Maak jezelf nu ook geen zorgen dat je je gevoel hebt geuit.
Pfffffff.......ja, dat snap ik.
Geeft het je ook een gevoel van hehe.....dat is er uit?
Ik heb zelf zo'n donker bruin vermoeden, dat alles wat hier geschreven wordt, je de kracht heeft gegeven je te uiten nu.
En dat lucht op he!


Trudy,

Soms is angst een goede raadgever, soms is angst een slechte raadgever.

Ik herken boosheid die bang maakt. Ik was vooral bang om wat die eenmaal vrijgelaten, erkende boosheid zou doen met mij en wat ik dan met mijn omgeving zou doen.

Er gebeurde niets!! Het enige wat gebeurde was dat die enorme angst plaats maakte voor een intens verdriet. Daarna kwam er een zee aan ruimte voor nieuwe dingen... waaronder de gnostiek



Het wordt eigenlijk weer tijd voor

Wijn,Whisky,Sigaren en...Rock 'n Roll !


Lieve Trudy,
Je hoeft je hier nergens voor te schamen hoor. Je bent helemaal welkom. Ik vind het allemaal heel knap van je.
Knuf,
Bram

(En nu ben ik voor de rest van de avond echt weg.)


Dank je wel, dat ik zo vrij mijn gevoelens mag uiten.
Was me even bewust van de heftigheid die ik omschreef.
Ik ben zo blij dat ik eindelijk de eerste stappen mag zetten naar mijn bevrijding.

Voorzichtig ....... maar het gaat me lukken.

Dank jullie wel :-)


Lieve Carla,

wat mooi dat jij die weg, jouw weg hier #6082 zo indrukwekkend beschrijft.
Zovelen worstelen met hun emoties en allemaal willen we zo graag vergeven.
Jouw gesloten bewustzijn opende zich in emotionele openheid, waardoor je helder kon waarnemen en vanuit je hart vergeven,
waardoor ook aan jou zich ruimte, vrijheid, vertrouwen, goedheid en heel zijn openbaarde,
en waardoor je de behoeftes van anderen zo goed kan invoelen.

Carla je straalt uit wat je hier in woorden neerzette!


Hoi Nij,

Of ik van slag was? Even na het gevoel van boosheid. Herkende het gelukkig heel gauw en hoe raar het ook mag klinken. Eigenlijk een bevestiging van dat wat is.

Hoi Carla,
Ja dat lucht op :-)

Hey Harry.
Proost, ik zit al aan een wijntje

:-)


Hoi Hans,

Inderdaad, wat het ging doen met mij.

Zoals ik al schreef: stap voor stap.
Ben voorzichtig maar herken in ieder geval het gevoel. Een overwinning :-)

Liefs Trudy


Beste bram,
bedankt voor je bemoedigende woorden, #6083:
Als je van jezelf boos mag zijn, kan zelfs boosheid zacht worden geuit, met respect voor die medemens waarop je boos bent.
Daar kan je creatief en invoelend mee omgaan.
Weet je wat ik zo leuk vind.. creatief en invoelend boos zijn, dat geeft me nu een blij gevoel alsof ik creatief, invoelend mijn eigen schilderij ga schilderen.
Zo kan je zomaar van de ene in de andere emotie rollen, door bemoedigende woorden...


Harry
@ het wordt tijd voor wijn, whisky, sigaren, rock en roll en...
een heel bijzonder verhaal!
Eens zien hoe ??? verder gaat....
steeds één grote verrassing!

ieder ander die hier vanavond ook meegeschreven heeft, Trudy, Hans, Nij...
wat hebben we elkaar toch enorm veel te vertellen!
Dank jullie wel, ik lees graag! En voel me geraakt door die kleine, mooie, ontroerend eerlijke doorkijkjes!


Hallo,

Ik ga even ontspannen na alle gevoelens van vandaag.
Ik wens een ieder nog een fijne avond toe.


Trudy,
ontspan maar en geniet van die ontspanning. Komt je toe. Gaat je vast wel lukken na de knuf van Bram.

Harry,
rock maar lekker hoor. Als je het maar niet als uitlaatklep gebruikt, want je las het he.......helpt niet....haha.

Nij,
dank voor je reactie.
Ga je mee om alle gevangenisdeuren open te zetten?

Francis,
Sorry dat ik geen bijdrage lever aan je oproep een verhaal te schrijven.
Je reactie was lief en ik wens je heel veel creativiteit. Sterkte met al die over elkaar heen rollende emoties.

Bram,
Bedankt. Ben blij met je. X

Voor allen, slaap lekker zo of straks.
Lieve groet,
Carla.











Carla@Ga je mee om alle gevangenisdeuren open te zetten?

Die is leuk Carla! :-))
Maarre...ze staan al open! ha ha
Voor jou ook welterusten
X
Nij


Goedenmorgen,

Een frisse nieuwe dag, ben benieuwd wat deze nieuwe dag gaat brengen.
Heb wat deurtjes verder geopend en een paar anderen voor even gesloten.

Een fijne dag toegewenst,
Liefs Trudy


Jij ook goede morgen, Trudy.
En ieder ander hier!


...en toen sloeg ik een boek open en las dit schitterende gedicht.
Zo mooi om de dag mee te beginnen,
zo mooi passend in dit lijntje, dat ik het hier graag aan jullie doorgeef.


Het gastenverblijf

Dit mens is een gastenverblijf.
Elke morgen komt er een nieuwe gast.

Een vreugde, een depressie, een gemeenheid,
een enkel moment van bewustzijn komt
als een onverwachte bezoeker.

Verwelkom en vermaak ze alle!
Zelfs als het een menigte van smart is,
die met geweld door je huis trekt
en het ontdoet van meubelen,
behandel iedere gast toch met eerbied.
Hij kan je leegmaken
voor een nieuwe vreugde.

De duistere gedachte, de schaamte,
de kwaadaardigheid,
begroet ze lachend bij de deur,
en nodig ze uit binnen te komen.

Wees dankbaar voor wie komt,
want een ieder is gestuurd
als gids van daarginds.

(the Essential Rumi, Harper Collins, 1995)



Hoi Francis,
Kijk eens bij de parallellen van logion 65. Daar vind je diezelfde tekst, in een iets andere vertaling. Leuk.


Ik ben gestopt in het vuilnis te zoeken. Krijg af en toe vuilins naar mij kop geslingerd. Dan schrik ik even, maar probeer er dan oordeelloos naar te kijken. Dan lost de vuilnis op. De zin die ik had toen ik uit de zee terugliep heb ik echter niet meer gevoeld. Is dat logisch? Denk dat het een kwestie van geduld is. Geduld en vertrouwen voelen is voor mij echter moeilijk als ik me geblokkeerd van emoties voel. De ervaring leert dat het wel losloopt. Zal het angst zijn? Angst geen zin meer te krijgen? Oei, merk dat ik dat gelijk wil wegwuiven. Angst is ook een emotie, dus blijkbaar ben ik niet helemaal geblokkeerd. Ik mag bang zijn geen zin meer te krijgen. Als ik dat tegen mezelf zeg, moet ik in mezelf lachen. Doe niet zo mal, je krijgt vanzelf wel weer zin gekkie.

Heb ook angst toch terug te vallen in oude patronen. Ok, hier mag ik dus ook bang voor zijn. Ik heb mezelf opdracht te geven de liefde voorrang te geven, dus hoef ik niet bang te zijn. Maar wat als mijn aandacht verslapt? Ben ik bang voor. Ik merk dat hier mijn lusteloosheid vandaan komt. Bang om te vertrouwen en over te geven. Ik zeg wel dat ik het aanbod aanneem, maar ik werp toch weer een muur op.

Ik lees wat ik net opschreef en zie dat ik bleef steken bij angst terug te vallen in oude patronen. Ik zeg nu eerlijk tegen de liefde dat ik bang ben terug te vallen en vraag de liefde om mij te helpen.


Oh, ok. Hallo lusteloosheid. Wees welkom. Gezellig dat je er weer bent. Tijd niet gezien. Kan ik je wat te drinken aanbieden?

Zoiets? :-))


Ik las bericht #6129 nadat ik #6132 geplaatst had, vandaar.


Ik heb in ieder geval weer zin om met jullie mee te doen.


Ik was alleen maar bang voor een beetje lusteloosheid en zie, ik verzin er een heel verhaal omheen wat me nog lustelozer maakt.


Ha Linda,

ja, een kop koffie of thee, werkt verkwikkend!
Daar knap ik, lusteloosheid, van op.
Je zal zien, zo verwijn ik weer als sneeuw voor de zon. Dus hou je deur maar open! :-))

Er staat heel mooi:
hij kan je leegmaken voor een nieuwe vreugde.
Voel je het al gaan stromen?
Of wil ik te snel?

Ha bram,

ja leuk! Ik heb ze eens naast elkaar gelegd,
ze verschillen wat, hier spreekt de ene me meer aan, daar de andere. Allebei zo boeiend. Wat een wijsheid!
Ik heb logion 65 met jouw toelichting er trouwens ook gelijk bij gelezen. Zo raak!
Nu in de tuin aan het werk en al schoffelend en wroetend alles weer laten bezinken.
He is alweer een prachtige dag!


Hoi Linda,

Heb je die lusteloosheid ook al een drankje aangeboden? Of een kop koffie, dat wil wel eens helpen en een pint humor doet wonderen!

En ook hoi alle anderen!

Mij zul je de laatste en komende tijd wat minder tegenkomen op het forum.
Ik heb zo m'n eigen manier om met mijn emoties om te gaan. Eenzaamheid, teleurstelling, verdrietigheid, boosheid enz, enz. Ik verwelkom ze allemaal en dol wat met ze mee..; wat ze altijd bizonder op prijs stellen.
En meestal krijgen ze er dan na een tijdje genoeg van en gaan weer weg, verderop denk ik, naar het volgende café. :-)

Liefs en hartelijke groet,
Leo


hoi Leo,

ik heb zoveel moois, positiefs, opbeurend naar de ander van jou gelezen, hier de afgelopen maanden.
Mogen wij jou ook opbeuren?
Laat je ons ook toe?
Zou dat niet veel meer brengen dan dat je je wat verschuilen gaat?
Ik vraag maar, maar het is wel heel gemeend, Leo!

Warme knuffel, Francis


Ha Francis, ik stel jouw warme knuffel heel erg op prijs, dank je wel!
Maar ik ben ook nog niet helemaal weg hoor!

Liefs, Leo


.......en dan gaan ze weer, naar het volgende cafe.....
Hoi Leo,

Pas je wel goed op jezelf......want ohwee....als ze ( emotie's) te lang in dat cafe verblijven of zelfs nog een deurtje verder gaan voor de laatste slokjes......Willen ze misschien wel terug naar huis en staan ze straks weer met z'n allen op je stoepje, maar dan ladderzat.
Valt er dan nog met ze te dollen voor je?

Ik zou het jammer vinden om je hier niet meer tegen te komen. Gelukkig laat je o.a. aan Francis weten niet helemaal weg te gaan.

Voor nu dan maar even een dikke knuf,
Carla.





Hoi Carla,

Ja hoor, ik pas wel goed op mezelf. Dat was maar een manier van spreken, met dat café :-)
Maar mijn ervaring is dat ze daarna niet zo gauw meer terugkomen. Ik doe namelijk stiekum een een paar druppels heel sterk spiritueel tonicum in hun dranje en daar kunnen ze niet tegen.. en ik wel !...(..sst! niet verder vertellen hoor)

Dank je voor je bezorgdheid, Carla!
Liefs, X
Leo


Nee Leo, natuurlijk ben je niet helemaal weg. Zoiets kan ik me niet voorstellen!
Maar ik bedoelde, je benoemt nu emoties van jezelf als teleurstelling, verdriet en boosheid...
Hiervoor zag ik altijd een zo blije Leo. Zo positief en optimistisch.
Ik denk, die andere kant hoort ook bij jou en ik vind het ontroerend dat je het hier benoemt. Ik leef met je mee, denk dat je het niet zomaar plaatst.
Als ze met je dollen, ja, vermaak ze maar tot ze je leegmaken voor een nieuwe vreugde!
En als dat dollen gaat met alle deuren en ramen open...
dan haken wij, hier op dit forum, er zo op in, uit verbondenheid!

Dag Leo, heb goede moed!


Francis, Carla, ....., ...,allemaal

'Ze' dollen niet met mij, ik dol even, (niet te lang) met 'ze' en nadat ik ze een portie van dat spul heb gegeven komen ze echt niet zo gauw meer terug.

Trouwens dat 'tonicum', waar ik het over had kennen we allemaal ook wel, denk ik zo..

Dat komt uit dat immens grote reservoir, dat de Bron of Graal genoemd wordt. En daar kunnen ze blijkbaar toch niet zo goed tegen. ...Wij wel?!

Ja, wij wel!
Als je genoeg Liefde hebt, (want over dát 'tonicum' had ik het), laat ze dan rustig in je 'Gasthuis', of 'café', of hoe je het ook noemen wilt, binnen, ik verzeker je dat ze het er niet erg lang uithouden.
En als ze dan de volgende keer weer voor de deur staan zeggen ze: "nee, hier moeten we niet wezen, want wat er hier geschonken wordt is voor ons niet te verteren".

Lieve groet,
Leo


Hoi! Ik voel me al een stuk minder alleen met mijn emoties door jullie reacties. Ik doe gezellig met je mee Leo!

Ik ben met mijn lusteloosheid een stukje wezen fietsen. Ik heb een bijzondere weg door een natuurgebied gevonden. Was er al een paar keer doorheen gefietst en nu heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben achter een vervallen huis langsgelopen wat me steeds aantrok. De koeien aan de andere kant van de weg waren doodstil totdat ik het pad langs het huis opliep. Ik schrok van ze, want ik vroeg me af of ik er wel mocht lopen, maar er stond nergens een bord. Ik liep verder en kwam op een mooie, beschutte plek waar ik eindelijk ongestoord van de natuur kon genieten. Helaas wordt de rust daar verstoord door een drukke weg die aan de overkant van het water raast. Wellicht de reden dat de mensen hier zijn vertrokken. Maar ik vind het daar heerlijk. Mijn vriend de witte vlinder kwam op me af vladderen en vlak bij me op een blaadje zitten. Een of ander roofvogel (sorry, ben niet zo thuis in namen) vloog een paar keer krijsend over afvragend wat daar nu weer voor schepsel zat. Net of er al heel lang geen mens was geweest. Ik bleef net zo lang zitten tot het genoeg was voor mijn gevoel en voelde dat ik er vaker terug zou moeten komen om (...... weet eigenlijk niet wat, maar dat merk ik dan wel) Ik kreeg een beklemmend gevoel bij mijn keel, ter hoogte van mijn adamsappel. Ik weet niet wat dat is en probeer er ook maar geen verklaring meer voor te vinden. Ik stond op, witte vlinder vladderde ook weer verder, en liep weer terug. Het gevoel bij mijn keel werd erger, maar toen ik weer op de weg was, was het alweer weg.

Ben lekker uitgewaaid en in bad geweest en nu moet ik toch echt wat gaan doen. Voel me wel ok nu, niet bijster energiek, maar ook niet meer zo lusteloos.

Leo, veel lol met jouw emoties en we zien je graag weer terug.

Trudy, het deed me wel wat dat je zei dat me gemist had :-).

Knuffel voor Francis en Carla.

En Nij, heel goed dat je voor jezelf opkomt.

XX
Linda



Hee Leo, misschien is het voor mij wel een plek om in contact te komen met de bron.


..In bad?


Nee man, achter dat vervallen huis natuurlijk, grapjas :-)))

Of dacht je dat ik een verhaal had verzonnen in bad? Had ook gekund, maar nee, het is een waargebeurd verhaal. Het ligt wel aan het water. Ik heb een foto gemaakt. Zal mijn man vragen me te helpen het op de computer te zetten. Dan kan ik het mailen.

XX



:-)


Gea, 26/06/2007 13:17. #6045

Sorry voor de late reactie, maar ik begreep je post niet echt. Zou je nog een keer uit willen leggen wat je precies bedoelde met "kopje onder gaan" en dat "iets niet helemaal goed voelde"?


Nee hoor Linda, je snapte al dat dat een geintje was!

Het kan zeer bevorderlijk zijn voor meditatie of zelfreflectie, als je een plek hebt waar je je prettig voelt.
Maar dat contact zal toch in je eigen innerlijk moeten plaatsvinden, waar je ook bent.
Maar een mooi plekje in de natuur, of een rustige kamer waar je stil bij je Zelf kunt zijn, hebben wel de voorkeur.

Wat niet wegneemt dat het je ook kan overkomen, dat je midden in de drukte van het dagelijks bestaan ineens zo'n contact met die innerlijke Liefde Bron voelt!
Hij is immers altijd en overal in ieder moment aanwezig!

Liefs,
Leo


Linda je schreef Maar wat als mijn aandacht verslapt? Ben ik bang voor.

Ik denk dat je juist je aandacht moet laten verslappen anders ben je nóg helemaal gevuld met dat wat je nu juist wilt loslaten. Zo komt er ruimte voor nieuwe dingen... zoals nieuwe paden ontdekken.

Mocht het toch een keer "mis" gaan wees dan mild voor jezelf en put energie uit het feit dat je op de goede weg bent!! Naar de kroeg van Leo bijvoorbeeld om dat te vieren.


Haha :-) Wat een lieve, geestige en vooral hoopvolle berichtjes! Bedankt,
Linda


Oeps verkeerde knopje. Alias Linda s.e.


Ha, ha, Hans! 'De kroeg van Leo'... ;-))

Welkom hoor, jij ook!
Maar we hebben allemaal zo'n 'Gastenverblijf' zoals Francis in #6127 beschrijft, en Bram bij de parallellen van logion 65.

Dit forum is een grote verzameling 'kroegen' , waar de Universele Liefde 'Barkeeper' is!

Leve het Ene Leven!


Niet alle kroegen spreken me aan Leo maar deze hier op het forum zeker wel!

Groet Hans


Hallo en goedenavond,

Ben vandaag voor het eerst sinds mijn ontdekking weer eens flink onder de mensen geweest.
Tja ....... kon 2 dingen doen. 1. alsof mijn neus bloeit maar dat werkte natuurlijk niet meer, wie hou ik voor de gek?
2. Eens kijken hoe dat ik reageer op opmerkingen, reacties enz.......

Wauw! Wat giert er, nu ik daar eens op ben gaan letten, een hoop emoties door mij heen.
Vervolgens, de automatische reacties, subtiele aanvallen die ik vrijwel onmiddelijk, dus te laat :-) ontdekte.

Een heel klein stapje ........... maar wel een prettige ontdekking.

Jawel ....... ik heb een frisse en prettige dag gehad.

Liefs Trudy


Dat is mooi Trudy......na een goede nachtrust.....het volgende kleine stukje?



Trudy,
Je bent geweldig! Dit is de methode! Kijken naar de emoties en er voorlopig niets mee doen. Kijken, kijken en kijken. Dus nog niet proberen jezelf te gaan veranderen. Dat komt nog wel.
Het helpt enorm als je een soort emotioneel dagboek bijhoudt. Dus dan ga je 's avonds nog eens na wat voor emoties er allemaal door je heen schoten die dag. Probeer daar zo weinig mogelijk commentaar bij te bedenken. Dus oefen in waarnemen.
Ja mag daar best dit forum voor gebruiken.


Dank je Bram,

Ik heb gemerkt dat het schrijven, ongeacht de reacties, mij erg helpt bij het spiegelen.
Ik lees dat wat ik schrijf na, en nog eens en nog eens. Zo lees ik het als het ware alsof het niet van mij is. Zo voel ik uiteindelijk bij mijn eigen woorden soms hetzelfde, onmacht bv. te boven komen en bedenk me dan: IK zou het heel anders doen.

Hier en daar wat support en herkenning van andere forumlezers draagt uiteindelijk bij tot een scherper beeld.
En ........... de scherpe opmerkingen van enkelen onder ons doen bij mij het een en ander wakker schudden. Iets wat ik erg waardeer.

Groet, Trudy


Overigens, heel kort:

Het was voornamelijk het gevoel aangevallen te worden om vervolgens te moeten verdedigen.
Echt om flut dingen.
Ben inderdaad niet aan het proberen om iets te veranderen, denk dat ik voorlopig nog volop bezig zal zijn met het herkennen en erkennen van onbewuste emoties.

Trudy


Ja Bram,
Na alle gekkheid die we hier gemaakt hebben over 'gasthuizen, kroegen en café's waar we onze emoties ontmoeten; 'ont - moeten' in de ware zin van het woord hoop ik,
is toch ook het kijken naar..., het waarnemen ervan zonder er aan deel tenemen of te willen veranderen, een heel wezenlijk proces.

De Waarnemer in ons, we zien 'hem' maar al te vaak over het hoofd, want hij dringt zich niet op!
Emoties doen dat wel.

Groet,
Leo


Trudy, je schreef:
'Zo lees ik het als het ware alsof het niet van mij is.'
Precies, zo werkt dat zomaar vanzelf als je er naar durft kijken. Knap van je.


Morgen heb ik een IBM gesprek, tussen evaluatie, van de opleiding die ik volg.
Ik denk dat daar een hoop emoties los gaan komen.
Een onderdeel daarvan is persoonlijke ontwikkeling, erg gevoelig dus.
Zal dit morgen, nadien, opschrijven en wederom veel, heel veel nalezen.

Welterusten, Trudy


Succes en sterkte morgen Trudy.
Zal aan je denken.
Ik moet werken, anders stak ik ook nog een kaarsje voor je aan, om je in gedachten in het licht te zetten, tijdens je
I.B.M. gesprek.

Liefs,
Carla.


Leo, ook weer boven water.......!

Ontmoet jij je emotie's nou echt in de kroeg of......haha.

Gekheid hoor. Wel een vraagje, als je me toestaat.....
De waarnemer dringt zich niet op.....hm....
zou de waarnemer zich ook kunnen verstoppen? Hoe denk jij hier over?

Ga nu maar lekker slapen hoor, na die kroegentocht zal dat wel lukken,denk ik.

Morgen verder.
Groetjes,
Carla.


Nee Carla, die IS er gewoon altijd, die ben je ook zelf, alleen door al het mentale en emotionele kabaal dat we gewooblijk maken in het dagelijks leven valt 'hij/zij' helemaal niet op.
Pas als we stil worden en er onze aandacht op richten merken dat het ook een deel van ons Zelf is.

Welterusten,
Leo


Hallo Leni,
Natuurlijk wilde ik je vraag beantwoorden,maar heel eerlijk gezegd weet ik ook niet meer wat ik nou bedoelde.

Wat ik wel opmerk is dat ik zie dat ik blokkeer en me verbaal moeilijk weet te uiten op momenten van geraakt voelen.
En dan hou ik mijn mond.

Het is zo dat ik mezelf wel wil horen en zien...
maar tegelijk ook niet echt luister naar mezelf...,
en dan zit ik mezelf te straffen en te pijnigen

(kan nu door m'n tranen 't toetsenbord slecht zien,dus als ik spelfouten maak....:)
Dank voor je vraag Leni
het zet me even terug op m'n eigen plekje,waar alles goed is.

Gea









Gea,

Ik denk dat het sowieso zinvol is als je je uit, ook al begrijp je zelf, of iemand anders (nog) niet wat je precies bedoelt.
Al schrijvende worden je gedachten wel helder en wordt het vanzelf goed leesbaar en begrijpelijk uiteindelijk. Meestal heb je dan de helft van het antwoord meteen al te pakken!
Ik lees je vast weer?


Hallo Gea,

hopelijk ervaar je dat ook dit forum een plekje is waar alles goed is...
we delen en geven hier graag in liefde, ik hoop dat we je kunen bemoedigen.

Een lieve groet,


Ja Leni,het is ook goed mezelf dan toch uit te spreken,maar op 't moment zelf voel ik me een beetje bang.
Bang om met kwetsende woorden een ander te kwetsen,wat ik niet wil.
Maar ik laat 't niet onbespreekbaar

'Ik lees je vast weer?'
Dat doe je toch al:) ? ,en ik probeer mee te lezen,waarvoor dank




Wat lief Francis.
Dat ervaar ik inderdaad hier en dat is gewoon heel fijn.



Goedenmorgen,

Wederom een frisse dag met nieuwe potenties.

Lief van jou Carla, dat kaarsje wat je vandaag had willen aansteken voor mij.
Gelukkig ben ik niet zenuwachtig, heb er alle vertrouwen in. Zoals ik schreef het zal het een en ander gaan oproepen. Voornamelijk vanwege alle ontdekkingen die ik de laatste weken heb gedaan. Waaronder: prestatiedrang.

Ik heb een map vol met onderzoeken die ik heb gedaan. Prestatiedrang ....... kijk eens hoe goed ik het kan.
En ik heb een map met daarin mijn gevoelens, en wat het mij tot nu toe heeft gebracht. Daarin o.a. evaluaties over mijzelf.

Natuurlijk wist ik dat er ergens iets diep van binnen was wat mij tegenwerkte, al dacht ik dat het mij de kracht gaf die ik wilde.

Inmiddels merk ik dat deze kracht gevoed wordt, onbewust. Ik laat het voeden.
Heel onbewust zoek ik medestanders om mijn onbewuste gevoelens te voeden.

Ik voelde ook dat ik de laatste tijd steeds minder goed complimenten kan ontvangen. Terwijl het mij daar toch om ging?

Natuurlijk is het mooi om een compliment te mogen ontvangen, maar als complimenten worden ontvangen met een gevoel om mezelf te willen verdedigen dan is er toch iets wat tegenstrijdig is.

Groet, Trudy


Hans@ Linda je schreef Maar wat als mijn aandacht verslapt? Ben ik bang voor.

Ik denk dat je juist je aandacht moet laten verslappen anders ben je nóg helemaal gevuld met dat wat je nu juist wilt loslaten. Zo komt er ruimte voor nieuwe dingen... zoals nieuwe paden ontdekken.@

Heb heel veel aan dit advies Hans, bedankt! Ik ben de laatste tijd erg rustig en vredig met mezelf. Meer mezelf. Oordeelloosheid is best leuk, heb er wel lol mee.

Een vriendin was verbaasd dat ik het nog opgezocht had, toen ik vertelde dat het niet helemaal goed was gegaan. Haar reactie deed me pijn, maar ik begrijp wel waarom ze dat zegt. Ik ben alleen niet van plan het te vermijden. Ik geloof dat ik er van kan genieten zonder te ver te gaan. Maar ja, als ik er niet mee geconfronteerd wordt dan is er rust. Maar wat als ik er nou per ongeluk mee geconfronteerd wordt? Kan ik niet beter mezelf aanleren er mee om te gaan om te voorkomen? Nee, dan ben ik er te veel mee bezig.

Ik kan soms intens verdrietig zijn bij de gedachte aan wat ik heb gedaan en wat het kan veroorzaken.


Ik wou eigenlijk alleen even melden dat het goed met me gaat. Vond ik ook wel een vermelding waard. Ik heb eigenlijk geen behoefte aan een gesprek hierover. Ik laat het even rusten. A.s. dinsdag gaan we lekker een paar daagjes naar Zuid Spanje. Heerlijk, ik ga alleen maar op het strand liggen.

XXX


Goed te horen dat het goed met je gaat Linda.

Zet dat, wat je wilt laten rusten, maar even in een kastje. Deurtje op slot en de sleutel onder een potje in de tuin.

Daar worden de meeste sleutels gezocht als mensen op vakantie gaan en wie weet.....als jij met je dierbare heerlijk zit te genieten in Zuid Spanje, je bij thuiskomst mag constateren dat ook jouw sleutel is gepikt. ( alleen de sleutel van dat ene kastje hoor...haha..)

Wens je een goede reis, een heerlijk verblijf, en een behouden terugkeer.

Geniet er van.
Groetjes,
Carla. X


Heerlijk vooruitzich Linda!
Ik wens je een paar heel mooie ontspannende
'ligdagen' aan het Spaanse strand.
En..eh.., dan hou je je aandacht heerlijk bij die mooie song-tekst:

All I can do is be true to mijself..
I just take it day by day
'cause it's the only way
to be the best that I can be!

..en daar heb je niemands toestemming voor nodig!
:-)

X, Leo


Bedankt, Carla en Leo :-)))


Hey Linda,

Fijne dagen daar in het Spaanse, geniet van de zon, de zee het strand en de lucht.

Liefs Trudy


Rust maar uit Linda.


Bedankt lievies!


Veel plezier Linda in Spanje!
En vergeet niet zo'n leuke strokenrok in je koffer te stoppen om de flamengo te dansen.
Leef je lekker uit s.e.danseres!
Tot ziens hier weer op het forum!
Francis


Die overleden oma van jou Linda als je haar weer spreekt zeg je dan tegen haar dat ze een pracht van een kleindochter heeft!?
Ik wens je heel fijne dagen in het zuidelijke Spanje!
liefs
Nij


:-)))) bedankt!

Gisteravond was ik bij mijn ouders en vertelde over dat ik had opgepast voor mijn nichtje, zegt mijn vader "en dat voor een dom blondje". Het sloeg helemaal niet op wat ik aan het vertellen was, dus we hadden zoiets van waar slaat dat nou weer op. Zegt ie "is leuk zo". Hij bedoelde mijn haar. Dat vond ik wel lief en dacht: elke keer dat hij wat lulligs tegen me zei, wilde hij eigenlijk wat liefs zeggen. Nou, dan heb ik wel veel complimentjes van hem gehad
:-))) hihihi.

XX
Lin


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.