Groeiend inzicht

Emotioneel dagboek

    door Bram, 30/06/2007 11:55. #6435. 334 reacties, laatste

Trudy, publiceer hier maar je dagboek.


vrijdag 29 juni 2007

11.30 opluchting
11.45 blijdschap
12.15 opgewonden blijdschap
13.00 opgewonden blijdschap met tranen
13.30 angst
14.00 moe
14.30 blijdschap, begin van het werk
15.15 verbazing
15.20 teleurstelling
15.30 verbazing
en eigenlijk nadien alleen maar boosheid, verwardheid en een ontzettend opgejaagd gevoel. Ben dit eigenlijk niet meer kwijt geraakt.
22.30 blijdschap en opluchting
23.00 rust en tevredenheid.


9.00 uitgeslapen maar niet echt fit
9.15 liefde
10.15 erkenning
rust
10.15 gevoel teveel te zijn
10.30 rust
12.15 zinvol
12.45 angst
13.00 rusteloos
13.30 gevoel teveel te zijn
alleen voelen
angst
14.00 alleen voelen
verliefdheid
verlangen
angst
14.55 geluksgevoel, heel even intens
15.00 warmte
spijt
18.00 pijn
19.15 nieuwsgierig
leergierig
21.30 jaloezie
22.30 trots
23.30 rust


06.15 goed geslapen
06.30 angst
07.00 boosheid
09.30 voldoening
11.30 opgelucht
15.00 voldaan, prettig
15.45 trots
16.35 blij
17.00 ontroering
18.30 opluchting
18.45 ontroering
19.30 warmte, liefde
22.20 liefde
vriendschap
voldoening
verbazing
22.45 ENERGIE!


08.00 uur goed geslapen
08.05 uur opgewekt, prettig
09.10 uur liefde
10.25 uur sterk,krachtig
14.00 uur nieuwsgierig, leergierig
16.30 uur liefde
17.45 uur "rijk"
19.30 uur nieuwsgierig, leergierig
21.00 uur rust
22.00 uur verbazing
22.30 uur geluk


Dag Trudy,
Wat een boeiend leven heb je.
Ik ga het ook eens een tijdje bijhouden.
Dank voor je moed om het hier te melden.
Betsie


06.10 uur onrustig geslapen
06.30 uur geluk
10.30 uur prettig, fijn
16.00 uur voldoening, geluk
17.15 uur verbazing,herkenning
18.00 uur leergiering, nieuwsgierig
20.15 uur ongeduldig
21.50 uur trots
22.30 uur "rijk"


07.30 uur goed geslapen
08.00 uur verward
08.05 uur boos
09.00 uur nieuwsgierig
boos, angstig
11.55 uur liefde
13.30 uur blij
14.00 uur meelevend
gelukkig, "rijk"
23.00 uur vrolijk


06.10 uur uitgeslapen, energierijk
07.00 uur vrolijk
10.00 uur lekker
voldaan
11.00 uur plezier, gedreven
15.00 uur voldoening
17.00 uur warmte
19.00 uur ontroering
begrip
"verliefdheid" waarbij ik wil opmerken dat ik hier even geen ander woord voor kan vinden.
intens geluk
tevredenheid
20.00 uur nieuwsgierig, leergierig
21.00 uur verbazing
22.00 uur liefde
23.00 uur compassie, "rijk"


07.30 uur goed geslapen, opgewekt
08.00 uur gevoel mezelf te moeten verdedigen
09.00 uur inspiratie
09.30 uur liefde, warmte, bergip
12.30 uur voldoening
14.00 uur "overgave"
17.00 uur herkenning
nieuwsgierigheid, leergierig
19.00 uur broederliefde, zeer intens
21.00 uur verbazing, herkenning
22.30 uur onbegrip, liefde


Mooi Trudy, je hebt nu ruim een week een emotioneel dagboek bijgehouden. Ik vind dat je dat perfect gedaan hebt. Wat mij betreft gaan we over op een volgend hoofdstuk.
Maar eerst: hoe kijk je daar nu zelf op terug?


Hallo Bram,


Je overvalt me een beetje met deze vraag.
Ga vanaf dag 1 proberen te omschrijven hoe ik het heb ervaren.

De 1e dag was erg moeilijk, ik moest die middag nog gaan werken. Het leek wel alsof ik steeds angstiger werd. Niet voor het werk maar meer van mijzelf.
Ik was ontzettend gejaagd die middag, zo ook de avond. Voor het eerst was ik ECHT blij dat mij dienst erop zat en ik naar huis kon gaan.

De 2e dag, eigenlijk was het begin van die dag hetzelfde als de dag ervoor. Minder angst maar wel het gevoel van "raar"en onbegrip voor mijzelf.
Ik begon wel geleidelijk aan te merken hoe snel een gedachten opkomt na een emotie. Maar ook ....... hoe ten gevolgen van een gedachten een emotie kan worden opgewekt.

Het leek gaande weg alsof ik me hier steeds bewuster van werd.

Ik heb wat afgejankt. Maar wel prettig. Vaak nog niet eens vanwege verdriet of pijn maar meer van geluk.

Voel dat er veel oude gedachten, met de daarop volgende emoties, in de weg zitten. Ontdekte bij opstaan hoe snel een gedachte werd gecreërd en hoe snel dat invloed had op mijn stemming. In gedachte zei ik dan: "hè ben je daar weer?

Ik merkte dat ik afgelopen week niet alleen met eigen emoties bezig was, onbewust lette ik ook op de emoties van anderen.

Voel me eigenlijk heel "rijk" met wie ik ben.
Echter voel ik onbegrip t.o.v. mijzelf. Er komen emoties naar boven die soms "raar" aanvoelen.

Groet, Trudy



oja!

Ik denk ontzettend veel. Dat was een van 1e dingen die mij opviel.

Zou dit bijna vergeten.

Groet, Trudy


Goedemorgen Bram,

........... op naar het volgende hoofdstuk?

Groet, Trudy


Trudy, ik kom daar vanmiddag op terug. Tot dan.


Hallo Bram,

Niet wetende hoe je dit gaat "aanpakken", mag ik je erop attenderen dat ik vanmiddag niet on-line ben. Heb namelijk vanmiddag/ avond dienst.

Groet, Trudy


Trudy, je hoeft niet meteen te reageren.


Hahahahaha,

Okè ....... dank je wel.

Fijne dag, Trudy


Trudy, ik ben gisteren heel erg opgehouden en ben niet meer aan een reactie op jouw emotioneel dagboek toegekomen. Met excuus.
Vandaag ben ik de hele dag weg. Dus het wordt pas vanavond. Met excuus.


Hallo Bram,

Dank je wel.

Ik begrijp dat je een man bent met vele activiteiten. Ben al erg blij dat je de tijd wilt nemen om samen met mij die ontdekkingsreis aan te gaan.

Tijd is in deze niet zo belangrijk.

Vriendelijke groet, Trudy


Touché Bram,

22.20 uur: teleurstelling
23.30 uur: boos

Lig inmiddels in mijn bed en ben boos. Tja ..... dat is een emotie waaraan vooraf gedachten zijn gegaan.

Gedachten zoals: niet opdringerig willen zijn, niet forceren, aardig blijven enz.....

Nu merk ik dat deze gedachten niet bepaald voor me werken maar tegen mij werken. Ben vooral boos op mezelf.

Waarom kan ik niet gewoon zeggen wat ik voel? Bang om anderen te kwetsen?

Zonde toch, van al die kostbare tijd? Had ik eerder gezegd wat ik dacht dan had ik mezelf wat vervelende emoties kunnen besparen.

Probeer toch weer de slaap te pakken te krijgen.

..... ik zou het erg fijn vinden als je mij weer een eindje op weg kon helpen.

Vriendelijke groet, Trudy


Dag Trudy,
Ik ben best onder de indruk van je terugblik van de afgelopen week op je emotionele dagboek.
Twee dingen vallen me op.
Ten eerste hoe goed je kennelijk hebt bespeurd dat gedachten aan de meeste emoties voorafgaan.
Het moeilijke van omgaan met emoties is dat je die gedachten zelden bewust ervaart. Je ervaart wel bewust de emoties.
Meestal is een emotie volkomen correct ten opzichte van de gedachte. En als je dan probeert die emotie te onderdrukken, los van de niet bespeurde voorafgaande gedachte, moet je jezelf geweld aandoen, en dat werkt niet.
Als je dus iets wilt veranderen aan je emotionele huishouding, dan moet je op zoek naar de voorafgaande gedachten. Dus ben ik blij dat je dat mechanisme zo goed in de gaten had.
Het tweede wat ik knap vind is dat je bespeurde dat er ook emoties zijn die soms 'raar' aanvoelen.
Ik weet niet precies welke emoties je bedoelt maar ik heb wel een vermoeden. Ik onderscheid namelijk emoties die opgeroepen worden door een gedachte, denkemoties dus, en emoties die ontstaan door wat ik steeds noem 'de geraaktheid van je hart', hartegevoelens.
De emoties die opgeroepen worden door een gedachte kunnen die hartegevoelens volkomen overschreeuwen, zodat je die hartegevoelens niet bespeurt. Want die zijn veel zachter.
Maar als je leert om naar je emoties te kijken, zoals je zo perfect gedaan hebt met je emotionele dagboek, en je dus als toeschouwer buiten de arena van die denkemoties komt, dan kun je inderdaad die hartegevoelens gaan ervaren als anders dan de denkemoties, en zelfs als 'raar', omdat je niet weet waar ze vandaan komen.

Wat jou nu te doen staat, is om de gedachten op te speuren die je dagelijks je denkemoties opleveren. De kans is heel groot dat er maar heel weinig van zulke gedachten zijn, en dat de denkemoties ook heel stereotiep zichzelf almaar herhalen. Ik noem dat elders de emotionele tredmolen. Je beleeft wat af, maar het is steeds hetzelfde, terwijl de hartegevoelens altijd nieuw en oorspronkelijk zijn.
De denkemoties zijn meestal vervelend. Dus als je op zoek gaat naar het patroon in de denkemoties, moet je die maar eens bij elkaar harken.
Zou je dat willen doen? Ik denk bijvoorbeeld aan die auto die dwars op de weg stond, en die een bepaalde emotie in je opriep. Dat is een typisch voorbeeld van de emotionele tredmolen.
Dus: wees in de komende tijd alert op gevoelens van onbehagen. Verzamel ze en zoek naar een overeenkomstig patroon in de situaties. Bijvoorbeeld: ‘Ik heb dit soort gevoel altijd als er ....’

Zou je dat de komende week eens willen proberen? Breng maar weer verslag uit op het forum als je wilt. Je hoeft de gebeurtenis niet letterlijk te beschrijven als je dat bezwaarlijk zou vinden, maar meer als abstracte situatie. Bijvoorbeeld wat die auto betreft: ‘Ik werd vandaag gedwarsboomd.... en toen kwam dit gevoel bij me op.’


Hallo Bram,

Mag ik je vriendelijk bedanken voor dit antwoord, geeft me weer wat om verder te gaan.

Op dit moment bevindt ik me midden in een mangel van gedachten en emoties. Als ik heel eerlijk ben kan ik wel zeggen dat ik dit niet als onprettig ervaar.

Mijn gedachten en gevoelens gaan als volgt:

"De ontembare vrouw"

Ik ben altijd op zoek, niet precies wetende naar wat. Maar er is altijd iets wat mijn interrese wekt. Gisteren het boek "de ontembare vrouw". Ben er meteen in gaan lezen. De volgende tekst sprak me aan en gaf mij direct een gevoel.

"Een gezonde vrouw heeft veel weg van een wolf: robuust, boordevol sterke levenskracht, levengevend, bewust van haar territorium, inventief, loyaal en zwervend."

Ik herkende direct zo'n beetje alle eigenschappen van deze "gezonde"vrouw.

Gisteren had ik visite, een zeer dierbare vriend kwam langs en ik heb daar de meest waardevolle gesprekken mee. We "voeden" elkaar. Hij vroeg me: denk jij niet teveel. Mijn antwoord: jawel ik denk veel maar ik pieker niet.

Vanmorgen las ik de bijdrage van Annemiek:"Op de knieen, getemd, contemplatief en alleen. Ik geniet hier zo, ik hoef niet op vakantie."

Het woord contemplatief viel mij onmiddelijk op, en zo nieuwsgierig als ik ben altijd zoekende, zocht ik dit woord op.

Wikipedia: Contemplatie is een andere term voor beschouwing. De term stamt van het Latijnse contemplatio, waarin templus afstamt van het Griekse werkwoord templein. Letterlijk betekent contemplatie "het scheiden van iets uit zijn omgeving". Contemplatio is de Latijnse vertaling van het Griekse 'theoreia'. Contemplatie is verwant aan meditatie.

Daar mijn nieuwsgierigheid nog niet geheel bevredigd was ben ik vanmorgen wijze raad gaan vragen bij een man. Deze man daar kom ik al 3 jaar, samen met zijn vrouw. Ze zijn 85 jaar, alleen en hebben geen kinderen om hen bij te staan. Ooit ben ik er begonnen uit financieële noodzaak. Inmiddels meer uit vriendschap met deze 2 geweldige mensen.

Meneer, ik noem hem uit respect meneer, heeft voor mij het woord nagezocht in een Frans woordenboek. De exacte vertaling weet ik niet zo direct uit mijn hoofd maar het bleek een prettig soort van denken te zijn. Beschouwen op een prettige manier.

Hiermee is mijn denken voor mij eigenlijk beantwoord.

Wat betreft die ontembare vrouw, ook daar wederom een gedachte. Ik wil helemaal geen ontembare vrouw zijn. Misschien wil ik onbewust juist getemd worden.

Ben daar nog niet helemaal aan uit. Misschien ook wel, maar ik durf dit nog niet 'an publiek' prijs te geven. Laat dit nog even doorsudderen.
Wel wil ik duidelijk maken dat ik deze ontdekkingsreis als enorm prettig ervaar.

Ga er mee aan de slag, geef het een en ander prijs op dit onderdeel van het forum.

Vriendelijke groet, Trudy



Ik heb een keer nee gezegd. Ben, voor ik antwoord gaf, eerst eens niet in mijn gedachten "gesprongen" maar heb eens "geluisterd" wat mijn gevoelens "vertelde".

Het bezorgde me wel een schuldgevoel maar ook een bevrijding. Ik heb mijn nee goed en vooral eerlijk kunnen motiveren.

Heb het gevoel dat ik mezelf niet heb verlochend.


Sinds een jaar of 2 werk ik samen met een man, hij is autistisch. Is 46 jaar, cognitief redelijk goed ontwikkeld emotioneel echter ongeveer 6 mnd.

Een half jaar geleden is deze man in een ernstige depressie geraakt.

Sinds een paar weken gaat het hem weer wat beter. Langzaam gaan we hem weer laten wennen aan de dagelijkse prikkelingen. Echter met 1 groot verschil, de prikkelingen zullen nooit meer zijn zoals voorheen. De vele overvragingen hebben hem uiteindelijk depressief gemaakt.

De laatste weken liep hij regelmatig vast, het was dus zo af en toe toch weer teveel voor hem. Dat riep bij mij "frustratie" op. Machteloosheid.

Vanmorgen heb ik eens geluisterd wat hij mij te vertellen had. Zoals vaker vertelde hij vanmorgen: Trudy, stapje voor stapje. Natuurlijk, dacht ik bij mijzelf. Iemand met autisme wil niet anders. Dat geeft duidelijkheid.

Maar ineens had ik het, aha!
Ik heb het andersom gedaan. Heb de man gevraagd of hij mij zijn stapjeS wilde vertellen. Zo heeft hij zich vanmorgen, voor het eerste, door de dag heen geloodst. Een genot om te zien hoe trots hij was, hoe goed hij wist hoe dat zijn dagprogramma verloopt. En de stappen precies wist te vertellen.

Onbewust heb ik een "beroep" gedaan op zijn eigenwaarde. Ik ben dolgelukkig om hem eindelijk weer eens goed de dag te zien starten, lachend en tevreden.

IK HEB EEN SUPERJOB! :-)



Schuldgevoel.........

Na deze fantastsiche ervaring en het zien van plezier volgt een gevoel van schuld.

Zo eigenzinnig als ik kan zijn heb ik het gevoel dat ik ben afgeweken van een afspraak.
Die afspraak: begeleidingen worden op elkaar afgestemd. Iedereen doet hetzelfde, alleen in overleg wordt er afgeweken van een begeleidingslijn.

Dit geeft mij een schuldgevoel, daar ik ben afgeweken van de begeleidingslijn.

Dit geeft mij een machteloos gevoel.
Vanavond mag ik weer ......... doe ik het weer zoals gisteren of ....... ga ik mee in het geheel zoals is afgesproken?


Ik wil graag het woord machteloos vervangen door : krachteloos.

Ik wil geen macht maar wel de kracht om noch hem ( de man in kwestie) als mezelf tekort te doen.


ha trudy

Je hebt de man denk ik met je hart benaderd en niet volgens de regels en je hebt hier zoveel moois in gezien.
Hier zit ook je kracht denk ik
Misschien kan er afgeweken worden als je dit voorlegt? Wat dedenk je?


Wat jammer Trudy, dat er een schuldgevoel achteraan kwam.
Je verhaal van gisteren klonk zo mooi...


Trudy, zou je logion 21, 103 en 104 eens willen lezen?
En daarna logion 35?
Laat je asjeblieft nooit, nimmer, never verleiden door welke autoriteit ook om verraad te plegen aan je eigen hart.
Ik ga zo een aantal dagen weg, dus ik kan waarschijnlijk niet reageren op een antwoord van je. Maar ik kom daar later zeker nog op terug.



Hallo Bram,Nij en Francis.


Wat fijn dat ik "hier" mag zijn.

Ik had mijn antwoord al. Natuurlijk ga ik verder met waar ik was gebleven.

Ik pleeg geen verraad op eigen gevoel.
Dat is meteen het antwoord op dat "rare" Bram.

Deze gevoelens zijn soms erg intens. De innerlijke strijd. Mijn eigenzinnigheid :-)

Een hele fijne week toegewenst Bram.
Dank jullie wel.

Liefs Trudy


Trudy, wees jij maar lekker eigenzinnig.
Doei.


Arrogant?

Is het arrogant om te geloven in eigen kracht?

Mijn hele leven heb ik bewandeld over grove keien, en steeds werden deze keien kleine kiezels.
Steeds deed zich een nieuw pad voor en steeds heb ik deze kunnen bewandelen.

Steeds heb ik met mijn voeten, op eigen kracht, deze grove keien kunnen vertrappen tot kleine kiezeltjes.

Steeds met liefde en met trots.

Nooit maar dan ook nooit zal ik mezelf verloochenen.

Ik koester mijn "pijn" omdat ik heb ervaren hoe vanuit iets pijnlijks iets moois
kan ontstaan.

Ik hou van mijzelf.


Bram, ben je er nog?

Wil ik weer even sprokkelen in de door jou aanbevolen logion's......104, niet beschikbaar, klopt dat?



Hoi Tturdy,
ik las net in een boek de mooie woorden

"koesterende kracht"

ik moest aan jou denken...
Ja, Trudy, hou van jezelf! En koester je eigen koesterende kracht!


Trudy... Truusje... Tturdy....
nieuw koosnaampje :-)


Hallo Francis,

Ha!

Alles okè met kip, kippetje, kippie?

:-)


104 is bereikbaar


Thanks......fijne dagen. Geniet en kom weer heelhuids thuis.



Ja hoor Tturdy!


:-)


Lang, erg lang heb ik nagedacht of ik dit verhaal, een van de velen, zou op gaan schrijven.
Daar ik kijk naar de dood met mogelijk andere ogen. Mogelijk is er iemand die iets aan dit verhaal heeft. Er kracht uit mag halen. Dit verhaal bestaat uit woorden. Ben me bewust dat woorden niet DAT kunnen weergeven wat ik voel. Doe mijn best.


Mijn zelfportret:


Ik heb het voor deze gelegenheid even gepakt.
Een mooi stuk karton van ongeveer 30 cm bij 50 cm. Roomkleurig met daarop, liefdevol door een vriend gedaan, een bewerking van mijn hoofd.
Roestbruin, camel en donkerbruin zijn de "hoofdkleuren".

Het is een zijgezicht. Toch zie ik niet mijn gezicht, ik zie iets veel diepers. Ik zie mijn tong, waar ik mee praat. Ik zie mijn neusschot, waar ik mee kan ruiken. Ik zie mijn oogkassen, waarmee ik kan kijken. Ik zie mijn tanden, waarmee ik kan eten. En ik zie mijn keel waarmee ik het vervolgens kan wegslikken.
Ik zie iets, het allerbelangrijkste voor mij, ik zie mij hersenen. Waarmee ik kan "denken".

Dit zelfportret heb ik een paar jaar geleden laten maken. Noodgedwongen, ik had geen keuze. Dit zelfportret zette mij voor een noodgedwongen feit: hersentumor.

Ik heb een week gehuild, op de bank gezeten en naar Sunshower geluisterd.

Na die week heb ik mezelf "opgepakt" en ben mijn tumor gaan koesteren. Ik heb een paar operaties ondergaan. Helaas niet met gewenst resultaat.
Keuze is er niet, het is afwachten. Afwachten? Geen denken aan!

Weinigen in mijn omgeving kennen dit verhaal van mijn tijdbommetje, zoals ik het nu liefdevol noem. Het is van mij. Ik koester het.

Ik heb de scan op papier laten drukken,
Een mooi stuk karton van ongeveer 30 cm bij 50 cm. Roomkleurig met daarop, liefdevol door een vriend gedaan, een bewerking van mijn hoofd.
Roestbruin, camel en donkerbruin zijn de "hoofdkleuren".

Dit ben IK.



Pffff....Trudy..


lieve Trudy,
Mag ik je omhelszen, hier, in stilte?
Ongefilterd jou even heel nabij zijn?
Mag ik je een beetje moed, liefde, hoop en kracht doorgeven?
De verdere dag, ik heb een drukke werkdag, ga jij met me mee, Trudy.
Dag, XXX
Francis


Voor dat ik zo mijn zelfportret weer opberg heb ik Sunshower nog even "opgezet". Even weer heel diep naar mijn gevoel.

Wat heeft het met mij gedaan?

Ik ben "rijk" geworden.

Tijd is ineens niet meer belangrijk.
Materie heeft zijn "waarde" verloren.
Er is zoveel "simpelheid" gekomen.
De "simpelheid" van het leven.

Maar er is nog iets gekomen, onmacht, onkracht.

Met leden ogen zie ik de strijd die velen leveren. Dit geeft bij mij een gevoel van wanhoop.
Het kan zo "simpel" zijn.

Bram, daar zit de kern!

Ik berg mijn zelfpotret nu weer op, ga verder in mijn "simpelheid". Wat voel ik me toch ontzettend "rijk".

Liefs Trudy


Ik voel me onmachtig een passende reactie te geven..... Maar ja wat is een passende reactie. Iets wat goed voelt te zeggen. Niet omdat je daartoe verplicht voelt. Ik weet even niets. Oh ja, toch wel: ik vind je knap.


Trudy, het komt goed, hoe dan ook ben daar van overtuigd.
Liefs


Trudy,

Ik weet ook even niets te zeggen, maar je bent nu in een omgeving die je wel verhaal kent. En ik sluit me daarom bij wat johan zegt aan!


Het komt goed:


Na vanmorgen barste ik van de energie, werd er onrustig van.
Het zal toch niet zo zijn dat ik hier "ben" zonder dat ooit iemand begrepen heeft waarom ik hier "ben".

Ik zal toch niet het "loodje" gaan leggen, gaat nog lang duren wat mij betreft, voor ik mijn eindeloze liefde heb mogen tonen. Ik barst van de energie en kan het niet kwijt.

Als ik mijn liefde toon, wordt het in "bezit" genomen. Ik voel me dan gevangen.

Dit maakt me boos, bang .......
De ander keert zich tegen mij, ik voel me niet begrepen.

Ik wil geven/ ontvangen zonder gevangen te worden gezet.



Trudy@ De ander keert zich tegen mij,

Wat bedoel je daarmee?


Gebeurt dat nu of is dat wat in het verleden gebeurde. Je bent heel erg veranderd en maakt nu toch andere keuzes?


Hoi Linda,

Ik maak inderdaad andere keuzes. Maar dat wil niet zeggen dat anderen dat ook doen.
Dat is natuurlijk ook begrijpelijk. Toch voel ik me daarin soms onbegrepen.

In het verleden ging het vooral om het "hebben" van. Nu is dat verdwenen. Daar is iets anders voor in de plaats gekomen. Ik kan dat heel moeilijk omschrijven.
Ik ben veranderd en daarmee mijn kijk op mijn omgeving ook.

Daar heb ik nog niet ECHT de goede woorden voor gevonden.
Ik noem het maar steeds mijn energie. Maar daar kan je ook zoveel betekenissen aan geven. Vanuit die energie ontstaan gevoelens en van daar uit weer gedachten. Niet van die piekergedachten maar fijne creatieve gedachten.

Soms ziet mijn omgeving mij bruisen van energie, ik geniet er enorm van. Echter zij snappen er niets van. Heb het gevoel dat ik mij moet verantwoorden voor mijn energie, mijn creatieviteit..



And all I can do is be true to Myself,
I don't need permission from nobody else...

Mutya Buena (Real Girl)

Ken je het liedje?

Best een slimme meid die Mutya. En dat zo jong. Ik ben ook niet zo oud, maar soms ben ik wel jaloers op jonge, zelfverzekerde meiden. Terwijl het alleen maar hartstikke goed is. Teken des tijds. Je ziet het steeds meer.

Ik zou zeggen, geniet er lekker van, van jouw unieke energie. Ik begrijp je probleem wel, maar je hoeft een ander geen verantwoordelijkheid af te leggen. Maar dat wist je zelf al denk ik, alleen lukt het gevoelsmatig nog niet.

Ik kan er tegenwoordig wel om lachen als mensen me niet snappen. Als je maar lol hebt, is mijn nieuwe levensmotto. Dat en, hoe minder je plant des te leuker het wordt!

Ik ben planverslaafd ofzo. Had vannacht hele sollicitatiegesprekken in mijn hoofd, terwijl ik nog niet eens mijn CV heb gemaakt en een brief heb gestuurd. Loslaten is een kunst.


Jawel......dat liedje.

daar had je het al eens eerder over gehad.

En natuurlijk weet ik dat ik trouw moet blijven aan mijzelf.
Het is echter ook zo dat ik rekening wil houden met de mens in mijn omgeving.
Zoals ik al schreef "niet alleen nemen, ook geven".

Daar heb ik de "gulden" middenweg nog niet in gevonden. Ik wil noch mezelf noch de ander tekort doen.

Ik wens je veel succes met voorbereiding en het maken van CV.


Ik denk dat je een ander tekort doet door voor die persoon te gaan denken.

Sorry, dit komt zomaar bij me opborrelen. Ik hoop niet dat het op een of andere manier kwetsend is. Kan me voorstellen dat het voor jou gevoelig is, gezien je beroep en recente ontwikkelingen.

Dit is voor mij een goeie, want ik denk te vaak voor een ander en dat is zonde. Het doet afbreuk aan de situatie, want je kijkt door een filter.


Die CV, ja, rotklus....


Ben van plan het dit weekend te maken, moet er nog aan beginnen :-)


Trudy,

Ik denk dat je een lange neus aan het maken bent naar je schaduw..(logion 98)!


Daar zouden jullie zomaar eens gelijk in kunnen hebben.

:-)


Tjeetje,

Daarom vind ik het zo fijn om "hier" te mogen zijn.
Dank jullie wel weg"wijz"ers.

Liefs Trudy


Dag Trudy,

Hoewel dit lijntje zou gaan over jouw emotionele dagboek......voeg ik zomaar even mijn emotie toe. Dit n.a.v. je zelfportretverhaal.
Ik voeg daarbij mijn grote bewondering voor je.
Ook zie ik je dansen op het smalle koord van inzicht, rijkdom, eenvoud en wanhoop, onmacht, onkracht.
Ik zou je graag willen zeggen, blijf trouw aan jezelf. Leef met vrede in je hart en verlies de blijdschap om de simpele dingen niet.
Doe dit zonder te letten op andere mensen.
Hoe of een ander er mee omgaat.
Net als iedereen, ben jij alleen verantwoordelijk voor jezelf, je eigen woorden en daden.
Als jij weet, dat het voor jou van binnen goed zit........dan doet het er niet toe of een ander je snapt, toch!
Ik ben met jou blij, dat je hier bent, zo je bent en dat je hier nog heel lang mag zijn.
Ik leer van je.

Met warme groet,
Carla,


@Net als iedereen, ben jij alleen verantwoordelijk voor jezelf, je eigen woorden en daden.

Dank je wel Carla.


Eens dacht ik dat ik mijn ervaringen los moest laten.

Begreep dit nog niet helemaal, zie logion 101.

Toch krijg ik steeds meer het gevoel dat ik de gevoelens (kracht) van de ervaringen niet los moet laten.

Een kleine onthulling, ik heb een klein schorpioentje met een appeltje. Dit staat getatoeerd op mijn buik. Precies zo dat niemand het kan zien. Daar omheen staan 6 kleine sterretjes.
Ieder sterretje vertegenwoordigd een gebeurtenis. Ieder sterretje heeft gemaakt wie ik NU ben.

Zoals beschreven in logion 98:Schaduw = dat deel wat we ontkennen
Dat deel van ons wezen dat we ontkennen of niet toelaten in ons bewustzijn, gaat echter niet verloren. Het is een deel van onszelf dat er altijd zal zijn, ook al leidt het een verborgen bestaan. Het kleeft aan ons zoals een schaduw. Je kunt doen wat je wilt om je los te maken van je schaduw, je echte schaduw bedoel ik zoals die gevormd kan worden door de stralen van de zon, of van een straatlantaarn, maar we we-ten allemaal dat dat niet lukken zal.
Precies zo gaat het met dat deel van onszelf wat we ontkennen. Het blijft altijd bij ons, ook al zijn we ons daar niet van bewust. En het wil voortdurend erkend worden, het wil mee doen aan het leven. En dat heeft gevolgen.

Ik zie mijn ervaringen als 2, ik en mijn schaduw. Die schaduw heeft mij verwarringen gebracht.

Het schorpioentje met appel staat voor "krachtige vrouw". Toen reeds wetende dat de ervaringen mij ergens toe zouden gaan leiden. Steeds meer begin ik mij te beseffen waar naar toe.

Mijn relatie is geeindigd vlak na de ervaring zoals gisteren omschreven. Juist toen ik iemand zo hard nodig had bleef ik alleen achter.

Hier wil ik 2 opmerkingen aan toevoegen:

1. Ook mijn voormalige partner had in die periode een paar ernstige ervaringen te verwerken. Het overlijden van zijn enige zoon. En kort daarna het krijgen van een hartinfarct. Hij was toen 42 jaar jong.

2. Ik riep steeds: wij worden hier steeds sterker van. Hier maakte ik DE grote vergissing. IK werd hier steeds sterker van, zag niet dat mijn voormalige partner steeds verder van mij afgleed. Ik kon hem niet bieden wat hij zo hard nodig had.

Deze scheiding heb ik reeds beschreven in "een daad van liefde?

Ik was bezig om te overleven, zo ook hij.
Hoeveel je ook van iemand houd, iedereen probeerd te overleven op zijn/ haar manier.
Hier staat "houden" van los van. Het is elkaar dan gunnen om dat te doen wat men doen moet.

Liefs Trudy



logion 103:
Gelukkig is de mens die weet waar de dieven zullen
binnenkomen, zodat hij wakker kan zijn, zijn huis verzamelen,
en zich bewapenen vóór ze inbreken.

Dit gunnen, zoals beschreven in #7465, is iets waar mijn omgeving geen begrip voor had.

Ik voelde me vaak nadien alleen, niet omdat mijn voormalige partner weg was. Daar had ik nog het meeste begrip voor, het was het onbegrip van de omgeving die kwamen als "dieven in de nacht".




* toekijken
* toelaten
* de vrucht en de "ontsnapping".
* handelen
* aanvaarden
* loslaten


Lieve Trudi!

Loslaten van ervaringen, belevenissen, uit je 'verleden' en zo, wil niet zeggen dat je dat dat kwijt bent; het wil zeggen dat je er niet meer aan gehecht bent. Je sleept het niet meer mee, je leeft NU!
En de Kracht die je uit ervaringen hebt opgedaan die is deel van je geworden, dat ben je Zelf geworden, die zul je nooit meer loslaten!

Ik wil hier ook nog even zeggen dat ik grote bewondering voor jou heb, ook hoe je met je leven en je situatie omgaat!

Ja als je zo doorgaat, dan komt het goed,
daar kun je alle vertrouwen in hebben, net als in jeZelf en je in eigen kracht!

Het Leven-Zelf laat nooit een mens in de steek die het lééft, en die van het Leven houdt!

Liefs, Kracht,
Leo


Moeilijke ervaringen, prachtige openbaringen, krachtig, mooi, prachtmens. Je bent een inspiratie, Trudy.

xxxx


Maar jij ook hoor Linda!

:-)
X, Lé


:-)

X


Dikke X

:D


Hé zeg,
ik zag hier zojuist in 't voorbijgaan een wegwijzertje staan, naar een of andere Herberg,...uh.., Lach en Traan,.. of zoiets,
.. ooit van gehoord..??


Inderdaad Leo :-)

Kom jou daar straks weer tegen.

Nog even het verhaal afschrijven, barst van de energie!

:-)


Trudy@ Iedereen doet hetzelfde, alleen in overleg wordt er afgeweken van een begeleidingslijn.

Dit geeft mij een schuldgevoel, daar ik ben afgeweken van de begeleidingslijn.

Dit geeft mij een machteloos gevoel.
Vanavond mag ik weer ......... doe ik het weer zoals gisteren of ....... ga ik mee in het geheel zoals is afgesproken?

Trudy, hoe is het gegaan eigenlijk?

XX
Linda


Hoe bedoel je Linda, schuldgevoel?
Ben je ondeugend geweest..?
Lijkt me wel mee te vallen hoor!
?
Leo


Leo toch. Je leest het verkeerd. Ik heb een stuk van Trudy gekopieerd en daarna komt een vraag van mij aan Trudy. Heb je 'm?


Wie heeft ons in een 'patroon' gedwongen?
Nee, Bram niet, hij vraagt of je wilt opetten dat je je Zelf niet uit het oog verliest en je gedachten en emoties een beetje in de gaten wilt houden.

Als ik, net mis heb Bram, geef me er dan maar van langs hoor!

Groetjes,
Leo


Nee, ik had 'm kennelijk niet, :-)
maar ga 'm nog ff na!


Ben je ondeugend geweest..?

Haha, leuke vraag. Nee hoor, gaat goed met afkicken!


:-))


En? Snap je #7501 al? Zie boven #7296...


Dat was # 7296 als ik me niet vergis, is ander gesprek, sorry.
Maar volgens mij is het antwoord in het daarop volgende al wel gegeven.

Trudi kent inmiddels haar eigen kracht,
en dat geloof en vertrouwen daarin zal versterkt worden door de innerlijke Levensbron, die in ons allen aanwezig is!


Denk het ook, maar ik was het nog even aan het lezen en was benieuwd of het in die specifieke situatie was gelukt en of ze zich moest verantwoorden en hoe dat ging. Gewoon nieuwsgierig hoor. Vind namelijk ook dat ze een superjob heeft en het is leuk als ze erover verteld. Ze hoeft er geen antwoord op te geven.


#7518.

Leo heeft hierbij een prachtig antwoord gegeven.

Dank je Leo.


Trudi,

Laat 'schuldgevoelens' los, die dienen nergens voor, alleen om jezelf miserabel te laten voelen en machteloos!
Zonde en schuldgevoelens zijn een 'wapen' van de 'duistere' machten die je willen verhinderen de weg van het Licht te gaan!
Niets en niemand kan je dat verhinderen!

!! :-)

Leo



Ik? Schuldgevoelens?

;-)

Lief van jou Leo, het springt zo mijn beeldbuis binnen.


You go girl!


Hi, je beeldbuis..?
Jij hebt soms van die grappige uitdrukkingen, die ik niet zo duidelijk weet te plaatsen...
Hierin schijnt Linda weer een ster te zijn.
:-))),


Ja dat heb ik al vaker gehoord, aparte humor. Och iedere g.k z'n gebrek. Ik de mijne! ;-)

Als het je verward gewoon zeggen hoor, leg ik het gewoon uit. Ik vindt het soms leuk om met woorden te spelen.

Tru...



#7509:Wie heeft ons in een 'patroon' gedwongen?
Nee, Bram niet, hij vraagt of je wilt opletten dat je je Zelf niet uit het oog verliest en je gedachten en emoties een beetje in de gaten wilt houden.

"De emotie waar ik het meest tegen aanloop en mijn ontlokt tot boosheid is wanhoop, onkracht."
--------------------------------------------


logion 103:

"Gelukkig is de mens die weet waar de dieven zullen
binnenkomen, zodat hij wakker kan zijn, zijn huis verzamelen,
en zich bewapenen vóór ze inbreken."


Zoals reeds eerder verteld: ik wil niet "gevangen" noch "bestolen" of in "bezit" genoemen worden.

Toch ook ik moet bekennen dat ik me soms een "dief in de nacht" voel en inbreek.

Probeer hier mezelf van bewust te zijn, dit lukt mij overigens vaker niet dan wel.




In vrijheid mag ik hier mijn gevoelens / gedachten schrijven. Bewust van de anonimiteit, zelfs genietend van deze anonimiteit.

In deze vrijheid mag ik geven en ontvangen, geheel naar eigen wens.


Trudy,

Zo te lezen is voor jou het virtuele Koninkrijk Gods al uitgespreid over dit netwerk. Mooi!


Lieve Trudy,

'Tijd is ineens niet meer belangrijk,
er is zoveel 'simpelheid'gekomen'.

Geniet van die 'simpelheid'!!

Ik heb bewondering voor hoe je met 't leven omgaat,Trudy.
Powerful!
Veel liefs,Gea.


Vannacht heb ik gedroomd.

Elke nacht droom ik, soms van die onbegrijpelijke dromen. Enge dromen, angstige dromen en soms droom ik realistische beelden. Word meestal wakker en onthou de droom. Dit is bijna altijd op hetzelfde tijdstip.

Vannacht droomde ik over M.

M. is een bewoner van de woonvoorziening waar ik werk. Ik ben een van zijn begeleidsters. Voer uit wat is beschreven in zijn Bijzonder Zorg Plan. Dit plan is samengesteld door Orthopedagoog, psychiaters en artsen en zijn persoonlijk begeleidster.

M. riep vannacht in zijn droom: "ik vindt het moeilijk!"
Tijdens mijn diensten is dit een uitspraak die hij vaak doet. Hij spant zijn gezicht dan samen en zijn handen beginnen hevig te wapperen.

Met regelmaat heb ik dit aangegeven aan de disciplines, het antwoord: "hij weet niet eens wat het woord "moeilijk"betekend, daar is zijn niveau te laag voor"."

Steeds als ik dit voor leg, en het standaard antwoord steeds weer terug krijg, voel ik me krachtenloos.

Ja M. ........ ik weet het, het IS moeilijk!

;-)


Dank je Trudy,voor het delen van je droom.
Graag wil ik het volgende delen met jou.

Jaren geleden werd ik wakker met de volgende woorden:

"Dromen zijn Boodschappen.
Noteer dromen'.

Sindsdien heb ik die raad opgevolgd.
Elke droom noteer ik dan ook trouw in een schrift naast m'n bed.

Soms leek 't inderdaad in eerste instantie te gaan over een gevoel van 'onmacht'.
Maar achter die onmacht kwam altijd een boodschap van Kracht.
Aangereikt op een zachte en liefdevolle wijze
en absoluut niet mis te verstaan!
Via dromen een ingang naar Leven...,
ja,dromen zijn voor mij ook Boodschappen.

(Eigenlijk zoals ik ook het Thomas-evangelie wil leven als een weg om te gaan)

Liefs,Gea.









Dag Trudy,

Je hebt je zelfportret (#7412) weer opgeborgen, schreef je.
Het heeft vast een mooi, veilig plekje gekregen.
Ik heb de afgelopen dagen hier even niet gelezen of gepost. Even los van alles.
Maar, zoals ik je al schreef, jij ging met me mee.
Jouw woorden, jouw kleuren. ik maakte er een gedichtje op. Heb wat moeite het te plaatsen hier. Want het gaat niet om een complimentje of zo. Nee, doe dat niet..
Het gaat gewoon om jou!


Er is kleur...

Er is kleur
in wat ik zie of hoor,
komend op mijn weg.
Vluchtig, voorbijgaand,
iets waardoor
mijn aandacht zich verlegt.

Er is kleur,
verfrissend, de koelte
van ultramarijn of kobaltblauw,
vervagend naar schemer,
het niet weten, veel vragen
van zeegroen naar grijs, soms grauw.

Maar ook
een bonte mix van paars, rood, roze, geel
stralend in mijn tuin.
En dan... op mijn netvlies
het warme beeld
van jouw roest, camel en donkerbruin.

Er is kleur
in wat ik voel of vind,
mijn dagelijks palet.
Nu overheerst
de mooie bruine mengel-tint
die mij in beweging zet.

Je cirkelt rond
en van wat er komt
- jouw kracht (!), jouw wil, jouw moed-
maak ik voorzichtig
mijn schilderij
vol warme bruine gloed.

Slechts gedachten,
dit schilderij,
maar uit gevoelens ontsproten.
Misschien maakt het, lieve Trudy,
jou een beetje blij.
Je hield mij even omsloten.

Francis


Dank je Francis,

nee geen compliment.

Een mooi moment voor bekentenis:

20 jaar geleden,

Ik werkte bij het gevangeniswezen, moordenaars, zeldendeliquenten noem het maar op. Alle "zondaars". Gelukkig ....... ik heb steeds geprobeerd de intentie van de mens te vinden. En vond die ook met regelmaat. Toen reeds onbegrip voor mijn manier van zaken "bekijken".

20 jaar geleden, een "ongebonden" liefde. Zwanger! Ik riep al vanaf mijn 12e dat ik geen kinderen wilde, wederom zo'n gedachten waar ik mij tegen heb moeten verdedigen.

De keuze voor het afbreken van de zwangerschap was dan ook al gauw gemaakt. Een bloedafname was een noodzakelijk bijbehorende zaak. Bloedgroep bepaling voor als het mis mocht gaan gedurende deze ingreep.

Een paar dagen na de ingreep kreeg ik een verontrustend telefoontje van mijn huisarts. Ik moest snel naar hem toekomen. Ik bleek te zijn besmet met Syfilis. Een virus die op langere termijn krankzinnigheid veroorzaakt.

Gelukkig heeft mijn lichaam het virus zelf al voor 95% afgebroken. Het bleek dat ik 5 jaar daarvoor was besmet, mijn vriendje die mij mishandelde. Ik had immers tussentijds geen relatie noch seks gehad.
In die periode kwam ook Aids opzetten.

De boodschap die ik hier voor mijzelf uit heb gehaald zijn meerderen.

Oordeel en veroordeel niet!
Mijn zwangerschap is mijn redding geweest, er was namelijk geen aanleiding om mezelf te laten testen op Syfilis.

Nee ......... ik ben al heel lang niet meer gevoelig voor complimentjes.
Mensen doe wat je doen moet!


Trudy,
Jeschreef:
"M. riep vannacht in zijn droom: "ik vindt het moeilijk!"
Tijdens mijn diensten is dit een uitspraak die hij vaak doet. Hij spant zijn gezicht dan samen en zijn handen beginnen hevig te wapperen.

Met regelmaat heb ik dit aangegeven aan de disciplines, het antwoord: "hij weet niet eens wat het woord "moeilijk"betekend, daar is zijn niveau te laag voor"."

Steeds als ik dit voor leg, en het standaard antwoord steeds weer terug krijg, voel ik me krachtenloos."

Er kwamen bij mij een aantal vragen omhoog. Mag ik ze noemen?
Ik gooi ze in de lucht, ik hoef er geen antwoord op en als je vindt dat ik met het stellen van deze vragen buiten mijn boekje gaat, fluit me maar terug.

Waar staat M., in jouw beleving, symbool voor?

Het antwoord van M. wordt niet serieus genomen door anderen persoonlijkheden, (hij weet niet wat ie zegt) ook al geef je regelmatig signalen.

Wat denk jij wat hij bedoeld? Wat wil hij eigenlijk zeggen?

Is er een "moeilijk" deel van jouw eigen persoonlijkheid dat niet gehoord en serieus genomen wordt door een ander deel in jezelf?

Wat zou je moeten doen om dat wel serieus te nemen?

Wat zou er dan gebeuren?





Hallo Wil,

Deze droom is niet alleen een droom, het is de realiteit.

M. is een bewoner van de woonvoorzeining waar ik werk. De situatie die ik schetste is een realistische situatie.

Ik reflecteer deze situatie niet op mij persoontje.

Ik vindt het alleen zo jammer dat M. niet serieus genomen wordt, althans niet door de discipline's.

Mogelijk dat ji er het volgende uit leest? Ik vindt het moeilijk?
Ja ...... ik vindt het voor M. erg vervelend dat hij niet gezien wordt voor wie hij is. Als je dat gaat projecteren op mij. Jawel ..... ik wordt daar soms wel 'ns wanhopig van. Geloof me ik ben iemand die met regelmaat zegt wat ze denkt, er zit dus geen verborgen boosheid.

Maar vertel, ik ben nu nieuwsgierig geworden. Deze vragen komen vanuit gevoel / gedachten.

Groet, Trudy


Trudy,

Los van de realiteit is een droom een droom. Voor mij ga ik er van uit dat ik de droom ben en de personages bepaalde kanten van mijzelf symboliseren. Dromen geven mij het eerlijkste inzicht en advies in mijzelf. Daar kan niemand aan tippen, Geen Bram, geen gnostiek forum, geen naasten.
In je ligt een grote, rijke bron van eigen wijsheid en liefde.
Dromen kun je ook negeren, niet serieus nemen of buiten jezelf plaatsen.

Niemand kan een droom beter intepreteren dan hij/zijzelf. Een ander kan wel vragen stellen.

Volgens mijn ideeen over dromen zou bij jou M. staan voor een kant (symbool) in jouzelf. Maar dat is alleen maar mijn idee. Dus daarin hoef je mij beslist niet serieus te nemen.

.
Een kwestie van keuze.


Hallo Wil,

Ik hecht waarde aan dromen. Ben er niet zo in gespecialiseerd. Probeer soms wel eens een betekenis te achterhalen maar daar blijkt men toch al wat meer ervaring te moeten hebben. Dromen kunnen verkeerd worden geinterpreteerd. Dus ook door mij, vandaar dat ik er zelf niet te veel in ga graven.

Ik neem jou serieus, wederom toch die intentie.

Ben je een beetje ervaren in dromen?

Ik heb er namelijk nog een, die maakte een paar weken geleden een diepe indruk op mij.

Trudy



Overigens, er is een "moeilijk" deel in mijzelf wat ik moeilijk kan accepteren.
Wordt er inderdaad wel eens bang van en raak in verwarring.

Maar dat durf ik echt niet uit te spreken.


Oh hallo. Was niet van plan wat te schrijven, maar jullie hebben het over dromen. Wil daar graag over meepraten. Ik wordt vrijwel elke dag vanuit een droom wakker en kan vaak meerdere dromen helder herinneren. Ik schrijf ze zelden op, tenzij het een terugkerend thema is of grote indruk heeft gemaakt en ik er een boodschap in voel. Dit gebeurt niet vaak, meestal gaat het helemaal nergens over en is het een verwerking van gedachten en gevoelens waar ik mee zit, verpakt in absurde situaties, waar ik vaak erg om kan lachen als ik ze aan iemand vertel.

Vannacht heb ik heel vreemd gedroomd. Ik wilde van mijn man ontsnappen. Ik was niet echt ik en mijn man was niet mijn man. Het waren andere types. We hadden 2 zoontjes geloof ik. Ik zat onder ons raam, buiten (wat ook weer niet echt buiten was, alles was overdekt, het hele gebied. Ik wilde daaruit ontsnappen) en "mijn man" kreeg in de gaten dat ik daar zat en was naar me aan het graaien. Iemand zei tegen me "hij ziet je niet, hij is slechtziend". Dus kroop ik langzaam over de grond bij het raam vandaan, zijn graaiende handen ontwijkend. Het was heel eng, maar tegelijkertijd vond ik het zielig voor hem, maar wist dat ik uit zelfbescherming bij hem weg moest.

Ik zocht in een gebouw met grote trappen en veel hout, naar een uitgang. Ik kwam een vrouw tegen, het was een collega ofzo. Ik voelde me een beetje vreemd dat ik wilde ontsnappen. Bezwaard ofzo, maar ik ging door.

Er was nog iets met een bom, maar dat komt denk ik omdat mijn man (in het echt) een hele serie 24 achter elkaar zit te kijken.

Ik wordt vaak slecht wakker doordat ik in een droom zit en dan wil ik verder dromen. Het kan heel vermoeiend zijn, omdat het meestal hele avonturen zijn.

Groetjes,
Linda


Trudy, ik lees # 7633. Wat heb je toch veel meegemaakt. Ik lees en zie je.

Trudy en Wil, wat een mooie interactie tussen jullie.
Ik wens jullie wijsheid, inzicht en inspiratie toe!

XXX Francis


Trudy, niet zo gek die theorie van Wil....

Kan me voorstellen dat het moeilijk is.

XX
Lin


Trudy,

Wat ik vannacht droomde hield me de hele dag bezig, want ik schaamde me dood voor mezelf, tot ik inzag wat die droom betekende en dan valt de schaamte weg en is het inzicht confronterend maar vooral waarachtig. Een inzicht waar ik automatisch consequenties aan verbind.
Overigens zou ik deze droom voor geen goud hier op dit forum zetten.

Ja, ik heb ervaring met mijn eigen dromen. Ik droomde altijd al veel totdat na een aantal gebeurtenissen in mijn leven de dromen spiritueel van aard werden.
Ik schreef ze op en een aantal keren ben ik bij Ronald Pino geweest, een hele integere psycholoog/droomtherapeut die een feeling had met dit soort dromen.

Ik heb bij hem mijn eigen droomtaal geleerd. Ik heb ook geleerd dat een ander mij wel op weg kan helpen met het stellen van een vraag of het geven van een suggestie, maar de uiteindelijk interpretatie bij mezelf ligt.

Als ik je ongevraagd een tip mag geven over "moeilijke dingen in jezelf": schrijf ze eerst maar eens op, zonder te oordelen, zonder oplossingsgericht te zijn.
Alleen maar, uit je hoofd, buiten jezelf brengen.




Trudy, ik lees # 7633. Wat heb je toch veel meegemaakt. Ik lees en zie je.

Och ......... ik kan er een boek over schrijven......... wie weet.

Weet je, ik heb dit volgens mij al vaker gezegd: het heeft mij ontzettend rijk gemaakt.

Waarom ik dit allemaal met jullie deel? Geen flauw idee, uit gevoel, intuitie? Ik weet het niet.

Nu ik dit schrijf wordt ik weer overmand door emoties. Waar die nu weer vandaan komen?

Liefde!


Dank je Wil,

Misschien een overweging om daar eens iets mee te gaan doen.

Trudy


Oja ...... Wil, ik heb het opgeschreven.

;-)


Je lijkt de Overtoom wel!


Snel? Ik ken mijzelf wel een beetje hoor :-)
Daar hoef ik niet lang over na te denken.

Groet, Trudy


Hallo Bram,

Ik kon niet slapen voor dat ik dit even nog ga ventileren.

Jawel, ik heb jou advies opgevolgd.

"Wat jou nu te doen staat, is om de gedachten op te speuren die je dagelijks je denkemoties opleveren. De kans is heel groot dat er maar heel weinig van zulke gedachten zijn, en dat de denkemoties ook heel stereotiep zichzelf almaar herhalen. Ik noem dat elders de emotionele tredmolen. Je beleeft wat af, maar het is steeds hetzelfde, terwijl de hartegevoelens altijd nieuw en oorspronkelijk zijn."

Ik heb mijn hele hebben en houen hier op het forum verteld. Steeds met de gedachten dat ik mogelijk "schade" had opgelopen door deze ervaringen.

Daar ik verder geen vervelende gedachten had noch de daarbij behorende emoties ben ik mijn verleden maar eens gaan "toetsen".

Jawel, ik weet het: ïk ben een "rare".

Maar juist dat "rare" heeft mij wel door mijn leven heen geloodst. Zoals ik je al eens schreef, ik heb soms "rare"gedachten, correctie:gevoelens. Ik noem het intuitie. Deze intuitie heeft mij nog nooit in de steek gelaten. Ik ben een einselganger, altijd geweest. Voel me daar het prettigst bij. Heb geen goed- afkeuring nodig van mij omstanders. Nee ...... ik heb me altijd prima kunnen redden.

Trots op wie ik NU ben, ik heb niet veel, een leuk appartement,een leuke job, een 11 jaar "oude" boliede. Maar een ding is mijn kostbaarste bezit: ik zelf!

Ik voel me rijk en heb me eigenlijk altijd rijk gevoeld, in mijn relatie heb ik me erg eenzaam gevoeld. Consessies gedaan, eigen schuld. Dacht dat het zo hoorde. NU nooit meer. Niet met anderen noch met mijzelf.

Het feit dat ik me af en toe verward voel is omdat ik nog steeds herstellende ben van een 17 jarig leven met consessies. Ik leer mezelf weer opnieuw ontdekken. En man! ( sorrie voor dit taalgebruik) wat voel ik me sterk!

Nee ....... ik ben trots op mijn ervaringen en nog sterker omdat ik ze allemaal op EIGEN KRACHT heb doorstaan.

NU geniet ik wederom van het "alleen" zijn. Nou ....... prima! Eenmaal een "rare" altijd een "rare".

:-)

moest dit ff kwijt.



Linda,

Graag zou ik even naar jouw droom willen
kijken.

Wat Wil zegt is waar.De interpretatie ligt
geheel bij je zelf. Toch wil ik je wat suggestie´s geven.

1. Jij en je man zijn andere type´s.Wellicht zijn het een gegroeide jij en je man.

2.Jullie hebben twee zoontjes.Een zoon
is een nieuwgeboren, groeiende vrucht,een
groeiende gedachte.Omdat het er twee zijn
is er waarschijnlijk dualiteit in deze gedachte.

3.Je zit onder het raam van je huis.Je hebt
je veilige huis verlaten maar kunt toch nog even naar binnen kijken naar waar je vandaan komt.Uit je veilige huis.

4.Je bent nog niet echt buiten want het is nog overdekt.Je zit in een middengebied en bent nog enigzins beschermd door de
overdekking.

5.Je man is slechtziend omdat hij jouw
gedachtengang niet makkelijk kan volgen.

6.De trappen in het gebouw zijn mogelijkheden om te stijgen en te dalen
naar diepere delen van je onderbewustzijn
en terug.Het zoeken naar de uitgang staat
voor integratie tussen onderbewustzijn en
bewustzijn;de oplossing.

7.Het vele hout staat voor gegroeid en
gerijpt zijn.

8.De collega staat voor het tegen komen van iemand die hetzelfde doet.Voor herkenning dus.

Misschien heb je hier wat aan.


Hahaha, wat leuk, wauw.....bedankt! Het spreekt me gevoel aan, dus zal de interpretatie wel goed zijn. Hoe kom je aan die kennis?

Het is wel een positief verhaal dus, mijn droom. Ik had er een raar gevoel over, maar dat komt omdat het een beetje een vervelende fase is, hoewel positief, maar niet echt lekker. Verklaart misschien mijn zuchten wel van gisteravond. Ik kon het niet verwoorden, maar had de behoefte even naar de Herberg te komen met mijn gevoel, ondanks dat ik niks te zeggen had.

Bedankt, ook Leo, voelde warm. Sorry dat ik zo wegliep, lag niet aan jou :-).....

XX
Lin




Ik heb je zuchten wel begrepen.
Je wilt ook graag gehoord worden.


Omdat dit het stekje is van Trudy, en ik toch ook iets wil zeggen over dromen in het algemeen heb ik maar een nieuw lijntje geopend: Dromen doe je zelf



Sorry Trudy. Het was niet netjes van mij om in jouw dagboek, aan een ander wat
te schrijven. Hierin moet ik Karel gelijkgeven.


Mea culpa


Dank je Karel,

Ik koester dit plekje, 't geeft mij die ruimte om dat te schrijven wat ik wil.

Even een paar "dieven" op mijn pad, maar ik heb ze herkend.

Ik kan me voorstellen dat sommigen soms schrikken van mijn verhalen. Soms lees ik uit reactie,s vormen van steun.

Deze verhalen zijn echter niet geschreven om steun of medelijden te ontvangen. Deze verhalen spelen af in verleden tijd.Elk verhaal wordt afgerond met een boodschap.
Een boodschap waar IK heilig in geloof.

Die boodschap vindt ik belangrijk, inderdaad IK wil gehoord worden.


Hai Trudy,

Koester inderdaad, dit, jouw plekje.
En schrijf maar, zoveel je wilt.
Geen steun....geen medelijden.....ervaar mij nu niet als een "dief"op je pad, maar als iemand die even wil laten weten je te lezen en vervolgens te zien met groot respect.
Ik schrik niet zo snel en lees en zie je graag.
Ik hoor je en leer van je.
Dag krachtige vrouw.

Met warme groet,
Carla.



Vooruitziende blik?

Iedere woensdagochtend ga ik naar Mevr. en Dhr. B.
Een echtpaar van oudere leeftijd, beiden 85 jaar. Dhr.B. Is erg fit, actief en bij de tijd. Mevr.B. is dementerend en heeft Parkinson. Ze hebben geen kinderen dus zijn genoodzaakt "zorg" in te huren.

Ooit uit financiële noodzaak, net gescheiden en de eindjes aan elkaar knopend, ben ik per toeval bij hen terecht gekomen.

Inmiddels kom ik er al 3 jaar, Dhr.B. gaat dan lekker zijn eigen ding doen en ik hou Mevr.B. gezelschap. Altijd gezellig!

Vanmorgen was het weer zover, kom binnen en vertel in grote blijschap dat ik iets te vertellen heb. De eerste reactie van Mevr.B. " je bent zwanger!"
We kijken elkaar, met z'n 3en, aan en beginnen hartelijk te lachen.

Vanmorgen zijn we met z'n 3en naar België gereden. Een Medihotel bezocht, voor de aankomende vakantie. Een prachtige omgeving, rust en vooral heel belangrijk ......zorg!
We hebben daar lekker met z'n 3en koffie gedronken en een appelpunt op.

Eenmaal weer terug werd ik zoals altijd betaald. Sinds een hele tijd voel ik me daar erg over bezwaard. Vanmorgen hield ik het niet meer. Ik heb het zo ontzettend naar mijn zin, ik voel me erg bezwaard!

De reactie van Mevr.B. : "MOND DICHT!"
De reactie van Dhr.B. : inderdaad je bent chargé! Wat een last! In Frankrijk zeggen ze namelijk tegen een zwangerschap - bezwaard!

Had Mevr. B. een vooruitziende blik ;-)


Veiligheid,

Ben net naar een vriend geweest, heeft sinds vandaag zijn eigen flatje. Trots als een pauw!

Na 25 jaar huwelijk staat hij er voor het eerst weer "alleen" voor.
Veiligheid? Ooit dacht ik veiligheid te kennen. Veiligheid in mijn omgeving.

Inmiddels beseffend dat die veiligheid eigenlijk een schijnveiligheid is. Gedacht die veiligheid te hebben ....... en voor je het weet ben je het kwijt.
Hoe betrekkelijk die veiligheid lijkt te zijn ziet men meestal achteraf. Zo ook ik.

Hoe beroerd het er op DAT moment ook aan toe gaat, het is veilig! Midden in die veiligheid lijkt het alsof er geen andere opties zijn. Eenmaal als observator van eigen verleden blijkt pas hoe onveilig het was en hoe blind men kan zijn.

Waarbij ik me NU alweer bedenk: hoe veilig is het NU?

Heel eerlijk, diep afgaande op eigen gevoel besef ik pas hoe ik eigen gevoel heb genegeerd.


Kan het zijn Trudy dat je veiligheid verward of verwisseld met afhankelijkheid?


Ha! Hans ........ you'v got it!

;-)


logion 101:
Wie zijn vader en zijn moeder niet haat, zoals ik,
kan geen leerling van mij worden.
En wie zijn vader en moeder niet liefheeft, zoals ik,
kan geen leerling van mij worden.
Want mijn moeder baarde mij voor de dood,
maar mijn ware moeder, die schonk mij het leven.


Reeds meerdere malen heb ik dit logion gelezen, en steeds komt daar voor mij dezelfde vraag naar boven.

Dit logion is geschreven voor "kinderen" kijkend naar hun "ouders". Maar hoe mag ik het andersom zien?

Een maand of 2 geleden kwam de volgende gedachten om de hoek kijken.

Sinds het verrkijgen van de anticonceptie is het krijgen van een kind in een ander perspectief komen te staan. Waarbij ik het woord perspectief ook letterlijk wil overnemen uit mijn woordenboek: vooruitzicht, toekomst.

Daar er een "keuze" is onstaan lijkt het krijgen van kinderen meer een "hebben" te zijn geworden.

Ik juig natuurlijk, als geemancipeerde vrouw de komst van de anticonceptie toe. Toch kan ik er niet omheen dat deze "keuze" mogelijk er niet een van vrijheid is maar van "hebben".

;-)


Fijn om te horen Trudy... that you've got it too!


Hallo Bram,

Ook ik ben de afgelopen week aardig in de weer geweest ..... of juist niet.

Ik heb de afgelopen week vrij gehad van werk. Op 2 "escapades" na, ben ik de hele week alleen geweest.

Een week waarin ik probeer de sigaret uit mijn leven te bannen. Tjeetje wat een strijd tussen wil en gedachten. Een bewuste waarin ik ervaar hoe de 1 de ander voor de gek kan houden. Ik mag bekennen dat mijn rookgedrag aardig is gereduceerd en inderdaad alleen op mijn balkonnetje. Waarbij ik wil bekennen dat dat balkonntje een aardig escape is ;-)

Verder ......... wat een hoop angst zit er in mijn lijf.
Vooral angst voor mijn "rare" gedachten. Merk dat ik ze probeer te ontkennen. Waardoor er uiteindelijk alleen maar meer angst ontstaat. Eerlijk? Ik heb afgelopen week een paar maal gedacht: ik wordt gek!


Mijn intuitie reikt mij gevoelens aan en meteen worden ze omgezet naar gedachten.

Ik heb het gevoel dat ik me moet verdedigen, maar tegen wie of wat? Steeds meer lijkt het alsof ik me alleen maar hoef te verdedigen tegen mijzelf.

Snap je het nog een beetje? Verder mijn "denken", ik kan dat vaak niet stoppen. Zou dat wel willen.

Er komt iets "binnen"en gelijk wil ik daar het mijne van weten. Ga het internet op of lees er een boek over. Met het gevolg ........ mijn hoofd loopt over van van alles en nog wat.

Van de ene kant wil ik dat "denken" niet loslaten maar van de andere kant lijkt het me ook fijn om eens niet te hoeven "denken".

Ik hoop dat je het een beetje begrijpt, als observator zie je vaak meer dan als speler.

Ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb gekregen om ongewongen en vrij mijn gedachten te mogen schrijven op dit gedeelte van het forum. Waarbij ik nogmaals wil bevestigen dat vooral de anonimiteit mij vrij heeft doen voelen.

Groet, Trudy


lieve Trudy

Ik heb je gedachten/berichten afgelopen weken gevolgd. Soms was het dat ik wilde reageren maar het lukte niet, woorden verstomden of zoiets..
Je was in gedachten bij me.
Nu vind ik het fijn te lezen dat je blij bent
vrij en ongedwongen je gedachten te hebben kunnen uiten.
Ik wens je veel lichtlampjes op je reis.

liefs
Nij



Hoi Trudy,

Erg hè te merken dat je denkt en dat je geen controle over dat denken hebt.

Ik heb geleerd om niet tegen iedere gedachte te vechten maar ze oordeelloos welkom te heten bijvoorbeeld door in mezelf te zeggen "Gedachte aan een sigaret... welkom". Meestal blijft zo'n welkom gehete gedachte maar een fractie van een seconde in mijn bewustzijn om onmiddelijk opgevolgd te worden door een nieuwe. Voor mij was het grappig om al die gedachten zo aan me voorbij te zien trekken zonder dat ze met mij aan de haal gingen.

Ik heb ook gerookt, ruim twee pakjes per dag, en ben van de ene op de andere dag gestopt en heb er nooit meer een aangeraakt. Wel heb ik nog heel vaak aan sigaretten gedacht, ik zag overal mensen roken en in het begin vond ik het ook nog lekker ruiken. Iedere keer dat de behoefte aan een sigaret in mijn gedachte opkwam heb ik die gedachte welkom geheten en stelde mezelf de vraag: "Als je nu een sigaret opsteekt rook je er morgen weer 40, wil je dat?". Een paar seconde later was de behoefte om te roken weer weg. Wat mij hielp was de erkenning in mezelf aan de behoefte, dat was voldoende om te behoefte te bevredigen, de sigaret was altijd slechts een surrogaat-invulling van een behoefte geweest.

Sterkte!!


Dank je Hans,

Mogelijk dat ik dit al vaker heb gezegd:

heerlijk die herkenning!

Nu nog het erkennen van mijzelf.
Maar ik ben er van overtuigd dat me dat gaat lukken.

Ontzettend bedankt ;-)



PS Trudy,

Ik denk overigens dat je niet bang bent om "gek te worden" ik denk dat je gedachten er alles aan doen om je voor de "gek te houden" opdat je niet zult veranderen.

Durf te veranderen en je zult misschien wel merken dat je altijd "gek bent geweest".

Probeer van een afstandje oordeelloos naar je gedachten te kijken, je zult merken dat je niet je gedachtes bent! Niemand heeft last van jou gedachtes waarom zou jij dat dan wel moeten hebben?


Een beetje gek?

Mag ik even zeggen dat ik dit ontzettend lief vindt.

Ga nu echt escapen, zie herberg lach en traan.

X


Ha Hans,
wat een goeie van jou om 'angst voor gek doen' te veranderen in 'jezelf voor de gek houden'!
Als er bij mij vandaag hoe dan ook angst op komt borrelen, zal ik hieraan denken:
ik hou mezelf voor de gek.


Dag Trudy,
Ik heb alles wat hier staat nog eens zorgvuldig doorgenomen. Daar springt boven alles uit dat ‘portret’ van je hoofd. Wat ik daarom allereerst zou willen weten: hoe is het nu daarmee? Heb je enig idee van de prognose? Houdt het je bezig? Ben je bang voor de dood, of juist niet? Ik wil deze vraag los zien van mijn andere overwegingen, die ik in een volgend bericht zal plaatsen.


Beste Trudy,
Al je berichten doornemend vallen me enkele thema’s op.
In de eerste plaats stel ik vast dat je heel goed naar jezelf kunt kijken en jezelf kunt beschrijven. Je humor, je gekkigheid, helpt je daar zeker bij, maar tegelijkertijd laat die innerlijke afstand je ook toe ons onverbloemd te laten zien hoe het leven jou heeft aangegrepen. Ik zie met tevredenheid dat je daarbij niet in de rol van het slachtoffer schiet, maar steeds strijdlustig op zoek gaat naar je eigen kracht, ondanks alles. Dat vind ik heel mooi, en dat bewonder ik in je.

Opmerkelijk is bovendien hoe ondanks die kracht als thema in jouw leven, er kennelijk ook vele momenten van machteloosheid zijn. Je noemt dat ‘onmacht, ontkracht, wanhoop.’ Het is natuurlijk kenmerkend voor een sterk iemand dat die zichzelf soms als machteloos ervaart. Machteloosheid is gewoon de andere kant van jouw talent: kracht.

Wat mij ook opvalt is hoe je in staat bent te handelen los van de regels, van ‘hoe het hoort.’ Dat is natuurlijk een deel van die kracht, dat je dat durft.
Maar ik proef daar toch ook nog iets anders in, namelijk liefde. Hoe je schrijft over jouw gevoel bij die man die almaar uitroept ‘Het is moeilijk’ en het scherpe contrast met de koude ‘officiële’ opvatting vind ik heel bijzonder.
En natuurlijk zul jij je met die hartegevoelens in jouw professionele omgeving, die gedomineerd wordt door koude oordelen over mensen als abstracte objecten, vaak machteloos voelen. Dat begrijp ik heel goed.

Maar wat een mooie combinatie kracht en liefde!

Natuurlijk wordt die eindeloze liefde van jou in bezit genomen. Die is namelijk heel gevaarlijk voor het systeem. Dus die moet op allerlei manieren onschadelijk gemaakt worden.
De beste manier om liefde onschadelijk te maken is het opleggen van schuldgevoel, zodat je meent dat jouw liefdeskracht eigenlijk een fout van jou is, dat je ‘dus’ niet deugt omdat je het systeem ontkracht. Daar ben jij kennelijk erg gevoelig voor. Ach, we hunkeren allemaal naar erkenning, dus dat kan ik wel navoelen.

Toch, maar dat had je zelf ook al in de gaten, ga jij je daar niet door laten meeslepen en jezelf ontkennen. Ook dat is me duidelijk als iets wat bij jou hoort. Jou krijgen ze niet klein, heb ik zo de indruk.

Tegelijkertijd is de vraag: hoe kom je van dat schuldgevoel af? Zoals met al dit soort gevoelens lukt het niet daar vanaf te komen door er tegen te vechten. De enige manier is om het in de ogen te kijken. Dus, als het zich voordoet, kun jij jouw talent om goed jezelf te kunnen observeren in stelling brengen, door open en eerlijk dat schuldgevoel te durven voelen. Het moet als het ware liefdevol erkend worden. Alleen dan kun je er op dat moment afscheid van nemen, door er met jouw andere talent, je humor, op te reageren. Lach jezelf uit, omdat het weer gebeurd is, maar neem het jezelf vooral niet kwalijk. Het helpt ook als je er een soort affirmatie bij uitspreekt, die enerzijds een liefdevolle erkenning is van het schuldgevoel, maar anderzijds een helder nee is. Vriendelijk nee zeggen is de allergrootste levenskunst. Maar dat lukt jou wel.
Ik ga morgen voor een paar weken weg. Daarna spreken we elkaar wel weer.


O ja, Trudy, er is niets mis mee dat je veel denkt. Kennelijk ben jij gewoon een denker. Leer jezelf aan om ook naar die gedachten te kijken en accepteer ze als raadgevers waar je wel of niet iets mee doet. Jij, jouw liefde, is de baas.


WAUW!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Bram,

Eigenlijk belachelijk voor woorden dat ik, van jou, de bevestiging moet krijgen om te mogen HOUDEN VAN ..........

Ikke een voor jouw onbekende vrouw die van een net zo onbekende man die bevestiging nodig heeft.

Maar man, jawel daar is dat woord weer, het doet me zo ontzettend goed!'

Stom dat ik dus gewoon een schuldgevoel heb gekregen! Alsof HOUDEN VAN ........ een vies woord is.

Vertwijfeling over liefde ........ oja sterk dat ben ik, maar die liefde dat zat mij behoorlijk in de weg.

Bram, joh dikke XXX
Ik print jou antwoord uit en als ik zo af en toe weer ga twijfelen dan lees ik dit antwoord weer voor.

Je bent een goed mens, je doet veel goeds! Ben zelfs jaloers op je dat je dit zo mag doen voor anderen.

Ha! Mijn tijd komt nog, wat!!!!!!!!! Die begint te komen.

;-)


Liet me ff gaan, aan de "andere kant" zit er een de sigaret te promoten. Oh nee, ik zag het verkeerd.

Och waar het "hart"van vol zit, daar lopen de ogen van over. Och nee, de mond van over.

;-)

Ik wil overigens nog graag terug komen op de vragen die jij had gesteld #7960.
Wil deze op een later tijdstip beantwoorden.


De Prognose?

Is niet aanwezig, ik heb dit jaar voor het eerst afgezien van de jaarlijkse scans. Merkte dat steeds als er weer een onderzoek (scan) aan zat te komen het mij meer belaste dan ontlaste.

Na de diagnose en de daarop volgende operatie was al snel duidelijk dat de tumor niet operabel is. Natuurlijk, er leiden meerdere wegen naar Rome. De vraag is alleen of IK die weg wel wil bewandelen.

En mijn antwoord daarop is: nee. Het risico dat ik dermate schade zal gaan oplopen en daardoor kwaliteit van leven zal gaan inleveren is het mij niet waard.

Op dit moment functioneer ik prima, volgens eigen maatstaven. Heb af en toe wat vervelende bijverschijnselen zoals duizelingen maar daar blijft het dan ook bij.

Hoe het zich in de toekomst gaat ontwikkelen is "koffiedik kijken". Mocht er voor mij noodzaak zijn dan kan ik altijd nog beslissen hoe te gaan handelen.
Dit kan zich in de toekomst gaan manifesteren d.m.v funktieuitval.

Of ik bang ben voor de dood? Nee, nooit geweest. Wel voor het onbekende maar heb me daar inmiddels overheen gezet.
Bedenk me zelf: ik weet niet hoe ik me voelde bij mijn geboorte en mijn ontstaan daarvoor, zo zal het ook zijn met de dood.

Ik werk op een terrein waar ook een Hospice is gevestigd, steeds loop ik daar even langs. Het is er mooi, rustig en vredig. Och ...... mocht ooit mijn tijd komen dan hoop ik dat ik daar rust en vrede mag vinden.

Ik zie de dood zoals het leven. Heb me er in berust.

Vriendelijke groet, Trudy


Lieve Trudy,

....mocht ooit mijn tijd komen dan hoop ik daar rust en vrede te vinden...

Misschien hoef je helemaal niet te wachten tot je 'daar'bent...,

rust en vrede mag je ook nu ervaren.

Liefs, Gea.


Gea zegt hier iets zeer waars!

Die rust en vrede zijn de heel makende en genezende krachten van de Bron van Liefde, die ook op dit moment , in elk NU, al in jou aanwezig is!
Heb er vertrouwen in, heb het lief, want Het heeft jou onmetelijk lief !

Veel kracht, vrede en liefde,
Leo


Trudy je schreef in 7964 aan Bram: Je bent een goed mens, je doet veel goeds! Ben zelfs jaloers op je dat je dit zo mag doen voor anderen.

Machtig lief van je meid... je maakt het zelf in de mensen los. Weet je wel wat een schat aan liefde jij ons hier al hebt laten zien!


Hoi Hans,

Besef je wel hoeveel liefde jij mij vandaag gegeven hebt?

;-)


Ik vind je gewoon een dappere meid... eigenlijk weet ik verder niet zo goed op je compliment te reageren dan met een gemeend dank je wel Trudy.


Gewoon niets zeggen.

Oja....... mag ik gewoon verder gaan met mijn verhalen?

Er zit er weer een te broeien......
please?


Tuurlijk


Referentiekaders?

Gisteravond heb ik fijn met mijn jongste broer gebabbeld. Wij houden van gesprekken met enige diepgang.
Al gauw kwam het gesprek op relaties, in elke vorm.

Ik ......... gehuwd en gescheiden, mijn broer ...... ontzettend gelukkig gehuwd.

Oeps ........ daar gaan we al snel over op 2 verschillende visie's. Onze beiden inzichten blijken nog meer van elkaar af te wijken als we het hebben over "vreemgaan".
"Nooit, maar dan ook nooit zal ik vreemdgaan" is de uitspraak van mijn lieve broer. En natuurlijk ....... ik heb daar alle vertrouwen in.

Eenmaal na ons gesprek bedenk ik mij: waar ligt toch ons verschil in inzicht? Heeft dit te maken met mijn referentiekader als zijnde "bedrogen vrouw" of zie ik het referentiekader van de vreemdganger, die gehandeld heeft vanuit zijn referentiekader?

Nog langer nadenkend bedenk ik me: maar wat zijn mijn referentiekaders? Zijn die wel zuiver? Kan ik nieuw opkomende ervaringen wel toetsen aan reeds eerder opgedane ervaringen?

Als ik ga nadenken over mijn referentiekaders komt daar een haast logische vraag achteraan.

"wie ben ik?"

;-)


Wie ben ik?


- Een kind van God?

- Beschouwend bewustzijn?

- God zelf?

- Liefde?

- Een veredelde aap?

- ..............


Als je het niet weet kun je in ieder geval een dobbelsteen gooien.

Dan weet je in ieder geval wie je vandaag bent.

Wie weet wie je morgen bent?


Wie?

;-)


Wees nooit een 'wie'..
Wees jezelf!


Ha Leo,

Daar ben IK het helemaal mee eens, Wie trouwens ook.

Nog een fijne avond,
liefs Trudy


Leo en trudy,

Persoonlijk ben ik huiverig voor uitspraken als:

"Wees nooit ...
Wees jezelf!"

Daarmee kun je ook dingen uitsluiten zoals bijvoorbeeld "wie".
En wie zou zonder kunnen/willen leven?


Wie weet!


Precies!


Wie?

........ willen we het wel weten? De ontdekkingreis op zich is al een genot. 't Zou zo saai worden als er niets meer te ontdekken of te leren valt.


Naar het antwoord op de vraag Wie ben ik wordt al heel lang gezocht, dit is het gebied van de filosofie, al sinds ongeveer de 7e eeuw vóór Christus."

Sinds enige tijd heb ik me ook op dat gebied gewaagd. Pfff wat een hoop moeilijke woorden er aan je voorbijtrekken zeg als je antwoord zoekt op een ogenschijnlijk simpele vraag als "Wie ben ik?" Maar wel bere interessant vind ik.

Wat het antwoord op je vraag betreft moet ik je nog teleurstellen Trudy, ik heb geen flauw idee en ik denk dat ik ook niet zo gauw het antwoord wél zal weten.

Wat mij aanspreekt in sommige stromingen is de idee dat als er een oplossing bestaat voor het grote raadsel de sleutel voor de oplossing dan alleen daar kan liggen waar het geheim van de natuur zich van binnenuit voor ons openbaart, dus in ons eigen binnenste. De gnostiek valt hier wat mij betreft ook onder.

Eigenlijk heb je dus maar één referentiekader... je eigenste binnenste.

Als je in jouw tekst "inzicht" eens vervangt door "vooroordeel" veranderd er dan wat?


Potjandorie Hans .......

Heb JIJ me weer betrapt!

;-)


Overigens ........ ik wil niet verder terug gaan dan 1961, wordt zo'n gigazoektocht als ik helemaal terug moet naar 7e eeuw v.C

;-)


Ik ben nog aan het verwerken wat Socrates me heeft geleerd... Ik weet dat ik niets weet... snik


Komen we uit op ........... niets!

En dat kan toch lekker zijn ;-)

snik van opluchting.


Jep, schiet me in een keer te binnen dat er ook van die filosofen zijn die zeggen:

Niets is Alles

Kan er weer een lachje van af...

Grijnzzzzzzzzzzz


Dan jokt Socrates.


foei! .........


ja, ondeugend hè..?


:-)


Zonder oordeel is er ogenschijnlijk niets.

Dat is alles.

......

;-)


Hee, er stond per ongeluk s.e. achter mijn naam. Is mij te veel een starre "wie". "Wie" is veranderlijk en niet te vangen. "Wie" is volgens mij een combinatie van alles in je, niet je bron, Volgens mij is dat geen "wie". Volgens mij is dat "alles". En/of "niets".


Prachtige woordspeling Linda in #8112!


"vriendelijk nee zeggen is de allergrootste levenskunst"

Bram Moerland 20-07-2007

Vruchtbare Zondag,

Zoals jullie waarschijnlijk weten ben ik in een vrij korte periode gepromoveerd. Van "niets" in ongeveer 3 jaar tot "alles".

Na een ego confrontatie, bij mijzelf, vorig jaar wederom een aanbod. Deze had ik echter in overweging genomen. Gaf me zelf de kans, zolang als het leuk ik zal ik ervoor gaan. Merk ik dat ik inlever aan kwaliteit, die overigens voor iedereen anders kan worden ingevuld, dan stop ik er mee.

Angst! Wat gaat mijn leidinggever ervan vinden, wat zullen mijn collega's wel niet denken, wat zullen mijn dierbare in mijn directe omgeving wel niet zeggen?
Vragen die de afgelopen 2 weken door mijn hoofd speelde.

Inmiddels 4 maanden actief in de nieuwe functie, die voor velen het ultieme lijkt te zijn, voel ik mezelf steeds meer tekort gedaan. Mezelf tekort gedaan.
Alsof ik MIJN doel voorbij ben geschoten regelrecht naar dat "ultieme".

De functie van verantwoordelijkheden, macht enz........ een functie waarvan ik al sinds een paar weken voel: ik voel me hier niet zoals ik ben.

Vandaag heb ik dit gevoel voor het eerst uitgesproken, mijn gevoel?

Wat een opluchting!

Aankomende week ga ik in gesprek met de leidinggevende en wil gaan vertellen dat ik "terug"wil naar mijn vorige functie. Een waar ik ongedwongen lekker mijzelf mocht zijn, prettig, eigenzinnig, ontdekkend. Uit het keurslijf!

Wat een bevrijding :-)


Perfect Trudy!



De strijd!

Na een nacht ontzettend goed te hebben geslapen een evaluatie.

Zelf bedacht ik me net: Cognitief goed ontwikkeled, emotioneel prima! Echter .......
niet voor deze functie.

Ik werk met mensen met een verstandelijke beperking. Een groep van 9 mensen. Ik ben graag actief,creatief. Een soort van trubble shooter. Door deze nieuwe functie te aanvaarden werd ineens erg veel van mij verlangd. Ineens kon ik niet meer "links noch rechts" of "onder en boven". Ik zat 'vast'op 1 punt.

Door meer verantwoordelijkheid te "krijgen" heb ik het gevoel gekregen meer vrijheid te hebben ingeleverd.

Tevens blijkt toch de intentie waarmee ik deze baan heb aangenomen niet de goede te zijn geweest, prestice. Vooral een prestice ten opzichte van mijzelf. Een waar bij ik wilde laten zien wat IK kan.
En gebleken is dat ik het kan, toch heb ik niet DIE voldoening die ik had verwacht.

Oei! Verwachtingen, dat is een gevaarlijk woord. Maar onbewust ben ik er toch weer ingetuint.

Toch ben ik erg opgelucht en blij. Heb geprobeerd, gedaan en ondervonden. Weet nu wat ik weten wilde.

Nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Wie weet wat voor spannende en leuke dingen er op mijn pad gaan komen.

Nu ga ik 2 dagen genieten in Friesland, het hoge noorden. Genieten van de rust.

Liefs Trudy


ja, mooi zeg Trudy!
Ik wens je sterkte bij dat gesprek.
Maar met Brams wijze raad in gedachten, gaat het vast goed lukken!
...vriendelijk nee zeggen...
ik stap zo in een voor mij wat lastige situatie en neem deze woorden mee.
Dank je Trudy :-)


dit sloeg dus op #8149
ga nu je volgende stukje lezen


Trudy, ik herken wat je schrijft. Zie dit om me heen gebeuren.
Mensen die om wat voor reden dan ook een stap hoger zijn geklommen en veel minder genieten van hun werk, want wat een geregel allemaal. Wat een bijkomende rompslomp.
Ook moeten ze soms veel te veel combineren, denk ik vaak. Thuis druk, op hun werk druk, ga meer door.
Zelf werk ik daarom het liefst aan de basis, met een niet al te groot contract.
En dat bevalt me zo ontzettend goed!


Hallo Francis,

Ik zie dat jij HET herkend, uit de bovenstaande reactie. Inderdaad die rompslomp. Waarbij ik het gevoel heb dat met die rompslomp voor mij de essentie of het doel uit het oog wordt verloren.
Ik was het ook bijna kwijt. Alhoewel ....... tegen eigen gevoelens kan men niet "liegen". Dat komt er toch op een of andere manier weer uit.

Dank je Francis, ik wens jou succes bij wat JOU staat te doen.

Liefs Trudy


wat mij te doen staat...
eigenlijk heel simpel,
op koffievisite bij buren, een verjaardag. Maar ik heb er moeite mee als er zo gekletst wordt, geoordeeld, als anderen negatief doen en denken dat ik dat wel beaam...
nou ja, je kan je daar misschien ook wel wat bij voorstellen. Anderen willen je weleens meezuigen...
vriendelijk nee zeggen, dus :-)


......... inderdaad ik herken dat.

Tegelijk betrap ik me dan op het volgende:
"zij weten niet beter, maar weet ik het wel zo goed?"

Probeer me niet mee te laten zuigen en hou zo de energie bij mijzelf. En inderdaad ....... dat kan soms erg moeilijk zijn.

Ik wens je veel succes en toch veel plezier
:-)


#8149
Trudy,wat mooi te lezen over moed in jezelf om uit 't keurslijf (functie)
te stappen.

Zonder toeters en bellen in alle eenvoud opstaan in jouw eigen waarheid.
Echt heel mooi.

Fijne dagen in Friesland!
Groetjes,Gea.


Na een paar dagen onrust vandaag de bevrijding!

Heb vanmiddag een fantastisch gesprek gehad met mijn leidinggevende (rotwoord trouwens). Ze had onmiddelijk begrip voor mijn voelen en hulde in stilte mee. Ze was ontroerd door mijn ontdekking. Streven naar erkenning en het zo ontzettend moe zijn daarvan. We hebben zo'n uurtje met elkaar gesproken. Het was heerlijk en ...... ik vond herkenning!

Als klap op de vuurpijl, niet iets wat echt meespeelde in mijn hoofd, mijn functie gaat wel een stapje terug maar ik blijf het zelfde salaris ontvangen.

Zoek ik eens niet erkenning krijg ik het toch zo in mijn schoot geworpen. Onvoorstelbaar :-)


Wat te doen met de ervaring?

Even niets! Laat het allemaal maar eens over me heen gaan. Niet meewaaien en niet tegensputteren. Gewoon z'n gangetje laten gaan.

Een antwoord zal mogelijk vanzelf tevoorschijn gaan komen. Wie weet :-)


Wat geweldig Trudy! Van harte gefeliciteerd!
Wat te doen met deze ervaring, vroeg je. Geniet ervan met volle teugen!


Heerlijk je bericht te lezen Trudy.
Proficiat.
Een pareltje aan je levensketting.

Ben het roerend eens met Karel....koester het maar. Dat mag.

Liefs,


Echt te gek Trudy!
XXX


Fantastisch Trudy!

Liefs,


Dank jullie wel,

Ik voel me enorm opgelucht, en inderdaad ik ga genieten met vollen teugen. Dat is uiteindelijk de reden dat ik die stap terug heb gezet. Weer bezig zijn met het uiteindelijke doel. De bewoners van de woonvoorziening waar ik werk.


:-)


ha Trudy

Ik wil je nog feliciteren met de stap terug die je gemaakt hebt om zoals ik het van je begrepen heb dichter bij jezelf te kunnen zijn!
Chapeau!


Dat ene verhaal wat ik nog niet met jullie heb gedeeld, mijn grootste angst!

Ik was ongeveer 21 jaar jong, mijn moeder was destijds 46 jaar. Inmiddels heb ik deze leeftijd ook bereikt. NU het moment om het met jullie te delen.

Mijn moeder werd depressief. Ze werd van het kastje naar de muur gestuurd. Niemand die haar kon helpen met als eind punt ....... een psychiatrisch ziekenhuisopname. Mijn moeder dreigde met zelfmoord en heeft ook een paar maal een poging ondernomen. Mijn vader geraakte vervolgens ook in een depressie, hij kon het allemaal niet meer bolwerken. Ik vond hem uiteindelijk met een overdosis aan slaappillen in de badkamer. Als oudste kind van het gezin heb ik destijds toestemming moeten geven voor een opname in hetzelfde psychiatrisch ziekenhuis waar mijn moeder al verbleef. De zorg van beiden broers kwam op mijn terecht. Dit heeft enkele maanden geduurd. Niemand die destijds aan mij vroeg of ik mogelijk enige hulp kon gebruiken. Mijn vader en moeder verbleven in afzonderlijke groepen en elke dag ging ik hen bezoeken. Vaak wisten zij nog niet eens dat ik er was.

Na enige tijd, dankzij wisseling van psychiater en het juiste medicijn, mochten zowel mijn vader als moeder naar dagverpleging en kwamen zij s'avonds gewoon weer thuis. De angst heeft er bij mij nog lang ingezeten.

Nadien is er nog zelden over gesproken en mijn ouders weten, mede vanwege hun "afwezigheid", tot op de dag van vandaag maar amper wat er destijds is gebeurd.
Mijn moeder zal de rest van haar leven haar medicijnen moeten blijven slikken. Dit om herhalingen te voorkomen.

Zelf werk ik sinds 3 jaar op een woonvoorziening met verstandelijk gehandicapten met psychische ziektenbeelden. Ook bipoliare stoornissen.

Hoe tegenovergesteld ik dit nu ervaar. Ooit zelf het kind van 2 cliënten. Nu begeleider.

Nee ...... ik ben geen psychiater. Ik ben het kind van ouders die niet meer durven te praten over het "grote taboe".
Met een ervaring die zij probeert toe te passen ......... een verhaal heeft namelijk altijd 2 kanten. Die van de patient en die van de dierbaren die erbij betrokken zijn maar helaas nog te vaak worden beschouwd als "buitenstaanders".

Inderdaad ik ben bezorgd!


Hoi Trudy,

fijn om weer van je te horen! Hartstikke goed van je dat je hier over het grote taboe durft te praten. Ik snap dat je zowel bezorgd als bezorgd over bezorgd bent.

Ik ben ook geen psychiater maar ik geloof wel in de genezende werking van het uiten van gevoelens. Wat dat betreft heb jij een reuze stap gezet meid!

Ik moet wat je allemaal schrijft nog op me in laten werken maar mijn eerste gedachte was dat je de "traditie" van je ouders doorbroken hebt. Dat is geweldig, dat is groeien, zónder daar je ouders mee te kort te doen.

Petje af voor je!


Trudy, je ontroert me.
Wat een weg en wat een moed,
dikke knuffel, Francis


Ik snap dat je zowel onbezorgd als bezorgd over onbezorgd bent.


Vergeet ik te vermelden:

Het gaat goed met me. De stap terug in functie heeft me ruimte gegeven om na te denken en in te voelen.

Ondersteuning is iets wat mij drijft. Ik ben op dit moment bezig om me voor te bereiden op een nieuwe cursus die ik wil gaan volgen in het volgend jaar.

Het is een cursus van Jaqceus Heijkoop. Een methodiek die begeleiders bewuster moet gaan maken van hun eigen emotie in relatie tot de cliënt.
Te vaak wordt er nog gezegd: ik heb moeite met deze cliënt en wordt deze dus ook als dusdanig benoemt. De methodiek Heijkoop probeerd de begeleider bewuster te laten zijn van eigen handelen en de daarbij behorende emotie t.o.v de cliënt.

Medewerking van leidinggevende ( het blijft een rotwoord) heb ik al. Doel is om uiteindelijk meerdere begeleiders te gaan begeleiden en trachten een andere kijk aan te nemen t.o.v. "moeilijke cliënten".

Uiteindelijk kan dit als een watervlek uit gaan spreiden over de gehele instelling.


Wat prachtig, zo'n cursus.
De begeleider bewuster te laten zijn van eigen handelen en de daarbij behorende emotie t.o.v. de cliënt.
Wat een uitdaging! Succes Trudy.


Dag Trudy,
wat een enorme stap om "het grote taboe" van je ouders te uiten..
Daar is moed voor nodig hè!
Kan me helemaal voorstellen dat daar 't nodige aan vooraf gegaan is...
Echt dapper van je Trudy.

En dan je mooie cursus die je gaat volgen,
'...kan als een watervlek uit gaan spreiden over de hele instelling',

Wie weet waar nog meer...
Mooi hoor!

Fijn dat je weer wat van je hebt laten horen Trudy;)




Ik kijk weinig tot geen televisie.
Zo heel af en toe zet ik 'm aan en zap dan een beetje. Zo ook gisterenavond ........ een film! Ik weet de titel niet meer en weet de namen van de betreffende acteurs niet meer. Ik bleef "hangen". Een stel dat verliefd was maar waarvan de man in deze vriendschap moeite had om los te laten. Los te laten van zijn overleden vrouw. Dit belemmerde hem om een nieuwe relatie aan te gaan.

Op het eind van de film, geen happy end, begon ik te huilen. Niet zomaar een paar loze traantjes, maar een flinke huilbui.

Waarom? bedacht ik mezelf ...... waarom moet ik NU zo huilen?
Sinds 3 jaar ben ik weer "alleen". In het begin van mijn alleen zijn op zoek geweest naar een opvulling van die leegte die was ontstaan. Na een 1/2 jaar realiseerde ik dat DAT niet de methode voor mij was. Ik nam die tijd en aanvaarde de "leegte". Ik benutte de "leegte"om mezelf te leren kennen, herkennen en erkennen.
Ik heb poteniële "kandidaten" voor een nieuwe relatie bewust genegeerd ( was er gewoon nog niet aan toe).

Maar gisterenavond voelde ik dat daar een verandering in zit te komen. Ik ben weer toe aan LIEFDE geven en ontvangen. Ik mag weer van mijzelf.

Mijn referentiekaders weer bijgesteld. Ik ben 17 jaar gelukkig getrouwd geweest. Het laatste 1/2 jaar van deze relatie was pijnlijk. Dat 1/2 jaar van pijn mag niet langer meer duren. De 17 jaren daarvoor mag ik weer erkennen.

Ik mag weer :-)


Nu schiet zomaar ineens 't kaartje door me heen, welke jij een poos geleden voor jezelf trok....(maar dit even terzijde)

Héél mooi Trudy,...liefde voor jezelf...,
en misschien juist ook in momenten dat 't half jaar van pijn tóch weer even om een hoekje komt...om in liefde te worden ontvangen...

Fijn, dat je dit deelt met jezelf en allen,
dank je, lieve Trudy!


Ha Trudy,

Je beschrijft een mooie ervaring.

Mooi, omdat je jezelf de pijn en het verdriet toe staat. Wat mede naar aanleiding van die film weer even bij je boven kwam.

Verdriet is een snaar die heel makkelijk geraakt kan worden. En dat gebeurde bij jou. Voor mij wil dat zeggen dat je duidelijk een gevoelsmens bent. ( dat was me trouwens al eerder duidelijk :-))

Je hebt het laten gebeuren, aangezien en je laatste woorden van deze post zijn......ik mag weer.

Je ervaring doet me denken aan het woord welke Hans gisteravond noemde: HEAL.
Ik ben hem daar dankbaar voor, heb ze uitgeprint en hangen nu voor mijn neus.

H.....herkennen,
E.....erkennen,
A.....accepteren,
L.....loslaten.

Ik leen ze maar even van Hans, om ze hier zo te plaatsen.

Jij hebt ze gisteren toegepast. En volgens mij is het je nog gelukt ook.


ha Trudy

Je zegt: ik mag weer!

Ik wil alleen maar zeggen: ik heb niet anders bij je gezien..de liefde...de uitwisseling in het geven en ontvangen!
van de pijn en de vreugde en de stilte! van zijn..
X



Mijn vader had na ruim veertig jaar huwelijk
en na een drie jaar durende strijd tegen de kanker van mijn moeder,binnen eenhalf jaar een andere vriendin.

Dit heeft mij bijzonder pijn gedaan.


Het lijkt me niet te verteren Harry als je dit overkomt als zoon zijnde ...te zien dat er al zo snel een vervangster voor je moeder lijkt te zijn...

Hoe is het nu? Is je vader gelukkig? Biedt deze relatie hem misschien troost?

En..hoe is het nu voor jou?
Went het...of kun je hier aan wennen?


Hallo Harry,

Met enige voorzichtigheid probeer ik jou iets te vertellen wat mij enorm heeft geholpen bij de pijn.

Mijn voormalige partner had voor dat hij mij leerde kennen al een huwelijk achter de rug.

Toen wij eenmaal elkaar wat langer kende wilde ik dolgraag trouwen. Mijn voormalige partner heeft dit echter 5 jaar uitgesteld met de volgende woorden: Nee ..... voor mij nooit meer! Toch zijn wij na die 5 jaar getrouwd.

Na ons huwelijk, eigenlijk tijdens ons huwelijk, heeft mijn voormalige partner zijn huidige vrouw leren kennen. Al na minder dan 1 jaar zijn zij getrouwd.

Ik zie dit als een compliment t.o.v. ons huwelijk. Voor mij een teken dat het huwelijkse leven hem goed is bevallen en dit graag weer wil herbeleven met zijn nieuwe partner.

Ik begin me steeds meer te realiseren dat mensen negatieve ervaringen proberen te vermijden en juist DAT wat goed voelde proberen opnieuw te ervaren.

Dit roept bij omstanders soms onbegrip op. Zo ook de stelling die ik hierboven heb vernoemt.

Begrijp je het wat ik je probeer te vertellen?

Liefs Trudy



Wanneer je me toestaat je binnen je eigen dagboek het volgende te vertellen:

Hoewel het huwelijk tussen mijn ouders als
redelijk harmonieus kan worden aangemerkt, lijkt het zo te zijn dat mijn vader nu met deze nieuwe vrouw gelukkiger is.

Ik gun hem van harte dat nieuwe geluk,hoewel het voor mij persoonlijk lastig is om hier in balans naar te blijven kijken.

Uiteraard vermijden wij zoveel mogelijk pijnlijke situatie's. Hoewel pijnlijke situatie's de hardste leerscholen voor ons zijn.


Mogelijk dat jouw vader zo ontzettend veel heeft geleerd van jouw moeder?

Overigens ...... je bent van harte welkom in "mijn" dagboek.


Dank je Harry voor wat je laat zien.


Heb grote bewondering voor je openheid Harry.


#10694
"Mijn vader geraakte vervolgens ook in een depressie, hij kon het allemaal niet meer bolwerken. Ik vond hem uiteindelijk met een overdosis aan slaappillen in de badkamer."

Harry jouw woorden laten mij niet los. Het helpt mij weer verder.

Mijn vader verviel in een zware depressie toen mijn moeder het leven niet meer langer zag zitten. Eigenlijk gaf mijn vader het nadien op, met bovenstaande gevolgen.
Ik weet dat, mocht mijn moeder komen te overlijden, mijn vader wederom in een zelfde situatie gaat belanden. Mijn vader houdt intens veel van mijn moeder. Overigens op ZIJN manier. Ik hoop dan ook, dat als dit zou gaan gebeuren, er weer snel iemand komt die hem wederom de gelegenheid geeft om op ZIJN manier van haar te houden.

Dit heeft niets met mij te maken. Dit heeft alles te maken met de man die toevallig mijn vader is.



Waarom?

Waarom stellen wij zo'n hoge eisen aan anderen? Waarom stellen wij zo'n hoge eisen aan onszelf?

Terugkijkend in mijn emotioneel dag boek kan ik voor mijzelf maar 1 conclusie bedenken.

Tijdens het gesprek met mijn leidinggevende n.a.v. stapje terug in functie, vertelde zij mij : "je bent een krachtige persoonlijkheid, iets waar velen jaloers op zullen zijn."

Dat krachtige ervaar ik ook zo en toch .....

De inbreng van Harry laat me denken: Waarom toch zo veel eisen? Mijn bijdragen en ervaringen hier op het forum heb ik kunnen volbrengen vanwege de annonimiteit. Veilig. Jullie "zien" die krachtige persoon door de verhalen die ik schrijf. In "mijn" wereld zien de mensen mijn uiterlijk, mijn drijf, mijn oogopslag en horen mijn stem. Toch weten zij niet mijn "geschiedenis". Die hou ik voor mijzelf. Het gevoel dat als men weet wat ik heb meegemaakt veroordeeld ga worden. Er geoordeeld gaat worden.

Maar wie doet dat? Zij of ik? Steeds meer begin ik te beseffen dat diegene die het grootste oordeel geeft ik zelf ben. Ik stel die eisen aan mijzelf en daarmee ook aan anderen. Ik oordeel over mijzelf en daarmee ook de ander.

Mijn excusses aan Onbezorgd, dat wat ik juist niet wil dat anderen doen over mij heb ik gedaan bij Onbezorgd. Ik heb geoordeeld.

Door te oordelen heb ik geoordeeld over mijzelf maar ook over mijn ouders. Het is HUN keuze om niet meer te spreken over DAT wat was. De pijn die ik destijds voelde is MIJN pijn. Inmiddels voelende dat deze wegzakt door te erkennen, herkennen, accepteren en loslaten.

Wie ben ik om te oordelen over de keuzen die zij maakte? Hoe arrogant mag ik zijn om eisen te stellen?


:)) gewéldig je schrijven hierboven Trudy!!

Voor mij werkt 't zo dat ieder oordeel over...
me een stukje verwijderd van me-zelf.
Dan doe ik een ander tekort én mezelf.


Trudy@Die hou ik voor mijzelf.
Het gevoel dat als men weet wat ik heb meegemaakt veroordeeld ga worden. Er geoordeeld gaat worden.

Het voor jezelf houden herken ik voor mezelf als een vrije keuze mezelf te beschermen.
Voortmijmerend....
..zou het ook kunnen zijn Trudy dat als jij of ik, de mens dus, het oordelen echt doorzien en jezelf steeds minder veroordeelt en dat alles er mag zijn...zou het kunnen dat het dan niet meer echt uitmaakt wat een ander vindt of doet...en zijn/haar oordelen niet (meer) met jou (mij) te maken heeft? En jij (ik)werkelijk los staat en tegelijk verbonden met al er is?
Zelf kies ik hier nog bewust in en tegelijk zie ik soms dat het moment zelf weer anders kan zijn en dat wat ik weg wilde houden en gewoon mag zijn... wat een ander daar ook mee mag doen...




..ik bedoel...dan voel ik me maar rot door het oordeel van de ander...zeg dan tegen mezelf...voel het maar...en door te durven voelen...durf ik steeds meer te zijn...en soms met beven...dan beef ik maar...het mezelf toestaan maakt me minder bang voor het oordeel...merk ik...


Ja Nij ....... ik denk dat DAT kan.
Ik merk en heb het gemerkt.

Ja Gea ...... zo voel en heb ik het gevoeld.

Wat is het soms toch fijn om even die pijn te mogen voelen om er vervolgens iets mee te mogen doen.
Verlossend en bevrijdend.

Liefs Trudy

:-)


Mijn excusses aan Onbezorgd, dat wat ik juist niet wil dat anderen doen over mij heb ik gedaan bij Onbezorgd. Ik heb geoordeeld.

Trudy, 20/08/2007 13:13. #11007

Trudy je hoeft je excusses niet aan te bieden,wees blij met wat ik je heb laten zien.


Op eigen kracht.

;-)


Ik zei toch dat je bijzonder bent :)


2m bij 2m.

Al zittend op mijn balkonnetje
overzie ik MIJN ruimte.

Een spinnenweb
kleine druppeltjes maken
het zichtbaar.
De spin wachtend op
zijn prooi.

Een grote boom
groene bladeren
dansend bij iedere druppel
die valt.
De takken glanzend van
het water dat neervalt.

Ik kan het aanraken
maar doe het niet.
Het zou dit prachtige
aanzicht verstoren.

Wat voel ik me rijk.
En dit alles op 2m bij 2m.



# 11295: Ik kan het aanraken
maar doe het niet.
Het zou dit prachtige
aanzicht verstoren.

Ik heb jullie advies nodig.
Afgelopen week heb ik iemand leren kennen. Een aardige man. En toch .......

Eigenlijk vrijwel onmiddelijk maakte hij een opmerking over mijn roken, mijn make-up en mijn korte koppie. Dit raakte mij!
Eigenlijk zoals ik het nu opschrijf merk ik dat het wederom iets verevelends oproept.

Iets in mij zegt deze lieve man verder te laten voor wat het was. Ben ik te kritisch?

Ik voel me kompleet, rijk ........ zijn opmerkingen pleegde afbreuk op wie IK ben. Met mijn kleine onhebbelijkheden.

Wat vinden jullie van mijn gedachten en het gevoel wat het bij mij oproept?


Trudy, de echte vraag is niet of je met deze man verder moet. De vraag die in mij opkwam is: waarom heb jij deze man niet meteen duidelijk gemaakt dat je van zijn gekat niet gediend bent?
Als je iemand voor het eerst ontmoet die je de moeite waard vindt, begint welhaast onmiddellijk het verkennen van elkaars grenzen. Jij hebt je laten kennen als iemand die een ander commentaarloos over jouw grenzen laat gaan en dan zelfs bereid bent het er maar stilzwijgend bij te laten en toch met die persoon verder te gaan. Dat wordt natuurlijk niks.
Als je al verder gaat met deze man, maak dan meteen duidelijk dat je van zijn nare opmerkingen niet gediend bent. En kijk hoe hij daarop reageert. Daarna weet je precies of hij jou respecteert of niet.
Wel jammer dat je meteen met strijd moet beginnen. Het is geen goed voorteken. Maar geef hem - en jezelf - nog een kans.



Mijn ex wilde een mooie vrouw en koos mij.
Een paar jaar na in ons huwelijk,en ik de badkamer uitkwam zei,dat hij mij lelijk vond zonder make-up.
Dat raakte mij vreselijk.Durfde ook bijna niet in de spiegel meer te kijken zonder make-up.

Toen ik mijn tweede man leerde kennen zei hij,je hoeft het voor mij niet te doen,die make-up.
Want als ik je niet mooi vind,zou ik de verkeerde keus hebben gemaakt.

Uiteindelijk ben ik make-up blijven dragen,maar het is niet meer zo,n moeten geworden.Ik den dat je jezelf moet kunnen blijven zien,dat dat de boodschap is van die Lieve man.
Bijna 3 jaar geleden ben ik met roken gestopt,ik was het zat.
De afkick liet mij toch even weten,dat ik zo afhankelijk was geworden van iets buiten mij.Mijn rookgordijn loste langzaam op en ik zie nu dat ik niet afhankelijk hoef te zijn van iets buiten mezelf.

Laat wat die lieve man zegt maar even inwerken op jou,en vraag je af waarom het je raakt.

En Trudy,je mag kritisch kijken naar wat een ander zegt,als je je voordeel maar mee doet.
Dat is gnosis


Dank je Bram,

Die strijd hè? Daar heb ik geen zin in.
Ik bedank je voor je reactie. Voel me opgelucht!

Trudy


Dank je Onbezorgd,

Weet je wat het zo fijn maakt om hier te zijn? Zo af en toe mag ik mijn gedachten even toetsen.
Mijn gevoelens zijn mijn wegwijzers maar zo heel af en toe is het fijn om even te mogen toetsen.

Dank jullie wel :-)


Bram,

"Trudy, de echte vraag is niet of je met deze man verder moet. De vraag die in mij opkwam is: waarom heb jij deze man niet meteen duidelijk gemaakt dat je van zijn gekat niet gediend bent? "

Deze neem ik mee, weer zo'n leermomentje voor mij :-)

Groet, Trudy


Ik mag weer! Iets wat ik afgelopen week heb uitgesproken. Maar wat mag ik weer?

Gisteren ben ik samen met Mijzelf lekker een dagje weg geweest. Heb terrasjes gepikt, lekker gewinkeld en genoten van het heerlijke weer. Ik genoot van het gezelschap van Mijzelf.

Die strijd? Het lief willen zijn, aardig gevonden willen worden.

Zal ik eerst maar n's stoppen met lief willen gevonden worden door anderen? Zal ik maar n's stoppen met de gedachten dat liefde iets voor 2 mensen is?

Zal ik niets eens gewoon beginnen met mezelf lief te vinden, mezelf aardig vinden?

Zal ik eens gewoon beginnen met weer eens gewoon te genieten van MIJZELF?




Heel mooi onbezorgd, zoals je het oplossen van je 'rookgordijn' beschrijft :-)
Zo'n 25 jaar geleden is dat van mij ook opgelost, en ik kan me nu nauwelijks meer voorstellen dat ik die rommel ooit met zoveel genot naar binnen heb gehaald.

En ook jouw inzicht in Gnosis bewonder ik, bedenkend dat je iets meer dan een week geleden hier zo 'bezorgd' kwam binnenwandelen! :-)

Fijn dat je er bent!

Leo


;) weet je wat ik zo graag doe? mezelf een vette knipoog geven via de spiegel;))


Kleine opmerking:

Ik rook nog steeds, op mijn balkonnetje. Ik probeer op mijn manier in mijn tempo iets te doen aan het roken.
Het roken is inmiddels aardig gereduceerd. Toch blijf ik het nog steeds lekker vinden.

Ik erger me enorm aan mensen die ooit hebben gerookt en nu zo fel reageren op mensen die roken. Ik hoop dat als ik stop met roken ik de mens achter het "rookgordijn" mag blijven zien.


Ja Trudi, zo is dat! Geniet maar eens lekker van jezelf!
En vandaag is het helemáál mooi weer, dus lekker niet thuis blijven zitten.

( of op je 2m bij 2m is natuurlijk ook mooi :-)


Ik weet even niet met welke intentie ik dit moet lezen Leo.


P.S. Trudi, wat ik over roken zei, was niet als anti-reactie bedoeld, ik wist trouwens niet dat je rookte, maar zie heus wel heel huidelijk de mens achter dat 'gordijn' :-)


:-) nu is het duidelijk, dank je Leo


Met alle beste intenties die je maar kunt bedenken alsjeblieft, Trudi.
Hoe bedoel je het anders..?


Trudy,in ieder geval vond ik het stinken in huis,dus ik verhuisde naar buiten met mijn roken.Dat heb ik zo,n 2 jaar gedaan,in regen en in de kou.
Ik wilde niet meer aan die stinklucht in huis mee werken,kocht me een ongeluk aan die "lekkere luchtjes"voor in het stopcontact.
Door het buiten roken ging ik wel minder roken.Soms wachtte ik ook op de reclame van een film.
Ik geloof er echt in dat je vanzelf weer een stapje maakt naar minder,dat je weer een "reden"krijgt,om eentje minder op te steken.
Overigens mijn moeder is 80 en die rookt nog steeds.

Als je weet wat plastic in een bos kan veroorzaken.Dat er misschien een hert of een wild zwijn aan kan knabbelen.
Dan neem je vanzelf wel je rest afval van je Mc.Donalds menu mee naar huis.
Ik denk dat de tien geboden ook op die manier ontstaan.




Dat ging ff net langs mekaar heen :-))
X,
Leo


Weet je dat ik net zo'n 2 bij 2m balkon heb als jij, Trudi. De hele middag tot laat in de avond 't zonnetje.
't Heeft wel lang geduurd voordat ik zo'n plekje gevonden had, maar nu woon ik er al weer precies 10 jaar.
Time flies,,


Hallo Leo, Ja dat ging even langs elkaar heen. Mooi toch om zo tot elkaar te komen?

Joh! Onbezorgd, mischien wonen we wel "naast" elkaar :-)


Ik bedoelde Leo, misschien wonen we wel "naast"elkaar.

Onbezorgd: herkenbaar, ook ik vindt de stank verschrikkelijk. Mogelijk de eerste stappen naar herkenning, erkenning, acceptatie en loslaten?


Ik zit ergens mee en twijfelde om het hier te zetten, maar na het verhaal van Trudy doe ik het toch:

Net als ik me lekker voel en enthousiast over mezelf ben dan reageert Bob niet zo leuk, ik bedoel niet bevestigend, maar eerder negatief. Dan voel ik het enthousiasme wegsijpelen. Is het jaloezie waarom hij zo reageert? Waarom hecht ik zo aan bevestiging? Ik weet het antwoord wel, ik moet mezelf leuk vinden, maar het zou wel leuk zijn als mijn partner me ook leuk wanneer ik mezelf leuk vind. Hij zit niet zo lekker in zijn vel, maar is naar zijn zeggen er niet aan toe er iets aan te doen. Ik vind het niet leuk dat ik mijn enthousiasme niet met hem kan delen. Als ik doorvraag waarom, dan zegt hij dat het door mijn wisselvalligheid komt, dat hij niet bevestigend reageert. Dan heb ik zoiets van, zo ben ik, take it or leave it.

Hij mist het vertrouwen. Een vertrouwen die ik ook nog maar sinds kort heb verworven, dus kan hem niets kwalijk nemen, maar het is soms wel vervelend.


Linda, als je je lekker voelt en enthousiast over jezelf, ben je vrij. Dan ben je niet te vangen en niet te bezitten.
Die vrijheid kan voor een partner heel bedreigend aanvoelen, zeker als die vrijheid in de relatie een nieuw element is. De negatieve reactie daarop is dan bedoeld om je weer in het oude patroon terug te krijgen, waarvan die vrijheid geen deel was.
Hoe moet je daarmee omgaan?
Gun die ander allereerst z'n onzekerheid. Want die komt voort uit liefde. Hij wil je gewoon niet kwijt. Z'n negatieve reactie komt voort uit angst om je te verliezen.
En stel hem gerust, en maak duidelijk dat jouw vrijheid niet betekent dat je niet meer van hem houdt.
Er is geen grotere liefde dan liefde in vrijheid. Maar daar is niet altijd iedereen aan toe.


Lief van je Bram, je reactie. Nadat ik het geplaatst had kwam wat jij uitlegt ook in me op, maar het is fijn door jou bevestigd te zien en jij geeft er een positieve draai aan waar ik wat mee kan.

Ik zal hem wat meer geruststellen en proberen geen bevestiging van hem te vragen of te verwachten. Die zal ik mezelf maar moeten geven. Zalig zij die even niet bevestigd werden en toch nog vonden dat ze leuk waren.

Bedankt,
Linda


Knuffelbeertjes:

Wat heb ik de afgelopen dagen weer veel geleerd.

N.a.v.#11463
Heb de knuffelbeer niet herkend, pas later besefte ik dat de knuffelbeer op mijn pad was. Heb het toegelaten en er niet onmiddelijk op gereageerd met de gevoelens van ongemak nadien.

Morgenavond heb ik de betreffende man uitgenodigd voor een hapje. We gaan lekker eten in een restaurant. Mede door de afgelopen ontmoeting heb ik de gelegenheid gekregen iets van Mijzelf te mogen ontdekken.

Ik wil geen concessies maken noch hoeft hij ze te maken.

Jawel ik geef Mijzelf die kans.


Jeetje,wat ben jij snel vooruit gekomen zeg.Wat een vertrouwen straal je uit.
Ik ben zo blij voor je.
Denk ik weer even aan je droom,dat je je salamanderstaart los laat.


Hallo,

Mijn etentje morgenavond gaat niet door, de heer in kwestie heeft er van afgezien.

Hij had zich voor morgenavond, per mail, bij mij thuis uitgenodigd. Ik had hem gisteren geschreven dat ik graag nog wat wilde bespreken en dat onder het genot van een etentje.

Dat bespreken van mij werd afgedaan als zijnde : mogelijk denk je teveel.

Ik heb hem daar op geantwoord dat ik het gevoel heb dat hij mij niet serieus neemt en dat ik me graag wil houden aan eerder gedaan voorstel nm. het etentje.

Antwoord: ik zie voorlopig af van een samenkomen, ik zou te snel conclusies trekken.

Liefs Trudy


Okee, dan weet je nu wat je aan hem hebt. Niets dus. Toch goed dat je jezelf nog een kans gegeven hebt. Die heeft, hoop ik, voldoende helderheid geschapen.
Maar denk eraan: laat je door de afwijzing niet verleiden tot twijfel aan jezelf! Je hebt het prima, kordaat en waardig gedaan zo. Petje af!


Bram,

Je hebt het prima, kordaat en waardig gedaan zo. Petje af!

Zo voeld het ook :-) en ...... ik heb weer wat van Mijzelf (bij)geleerd.
Oja ....... en het kost me geen energie, integendeel het geeft me juist energie omdat ik dicht bij Mijzelf ben gebleven.

Ik voel me erg prettig. Dank je.



Dat zijn zo van die ervaringen waar je wijs van wordt!
Mijn petje gaat ook even voor je af!


Hallo Bram,

Ik zie dat je actief bent op het forum. Ik heb een vraag voor je waarvan ik niet direct weet waar ik hem kan plaatsen. Dus doe dit maar onder "dagboek".

Hoe staat de Gnostiek ten opzichte van seksualiteit? Voor mij een belangrijk onderdeel van mijn individu en mijn medemens. Kan er echter niet direct iets over terug vinden.

Groet Trudy


Trudy, vanuit de kerkelijke bestrijders van de gnostiek (in het begin dus door de RK-kerk) is altijd verteld dat de gnostici seksualiteit zouden verwerpen. Dat is heel vreemd, omdat de RK-kerk zelf het celibaat van de priesters baseert op de verwerpelijkheid daarvan.
Later zie je ook dat Luther en Calvijn dat van de RK-kerk overnemen. Luther zegt bijvoorbeeld dat 'het besef van eigen zondigheid van geen nut is als die niet samengaat met de verwerping van het vlees'. Van Calvijn komt de bijna spreekwoordelijke uitspraak 'de zondigheid des vlezes'.
Eén van de grootste gnostici, Valentinus, zegt dat niets op zichzelf verkeerd is, alleen de intentie waarmee het gebeurt. Als je een medemens alleen als lustobject ziet ter bevrediging van je eigen begeerte, schrijft hij, dan verwijdert dat je van God. Maar als seks een expressie is van liefde voor je medemens dan verbindt het je juist met God. Dus: seks is niet goed of slecht, maar het is de intentie die de betekenis eraan geeft.
Seks met wederzijds plezier en respect is heilig en leidt de mens tot God. Seks met die op macht en onderdrukking is gebaseerd schept afgescheidenheid van God.
God is liefde. Alles wat in liefde wordt gedaan verbindt je met God.
Zoiets.


Dank je Bram,

Een citaat uit het boek "Mystiek en spiritualiteit" van Jacob Slavenburg sprak mij enorm aan.

"Waar twee elkaar lijfelijk ontmoeten, is de kwaliteit en het "effect" lijfelijk. Waar twee elkaar geestelijk ontmoeten, is de kwaliteit en ook het effect geestelijk, en daardoor vaak ook vluchtig. Waar twee elkaar geestelijk en lijfelijk ontmoeten, is de kwaliteit en het "effect"die van een vol orkest. Waar twee elkaar geestelijk en lijfelijk ontmoeten, en in weten zijn - d.w.z. wéten wat ontmoeten wezenlijk kan zijn- daar tenderen kwaliteit en "effect"naar heelheid.

Ik denk dat de uitspraak van Valentinus en dit citaat elkaar erg benaderen zo niet elkaar erg treffen.


Afgelopen Donderdag voor het eerst weer naar school, met een minder "volle" tas.
Doelstelling, mogen leren. En ik heb geleerd, door los te laten ben ik vrijer in het uiten van Mijzelf. Wat een bevrijding.

Vrijdag heb ik mijn inschrijfing weggedaan voor de cursus Heijkoop methodiek. Mijn leidinggevende zag mijn inschrijfformulier en vroeg of ik haar er ook 1 wilde toesturen. Ze gaat de cursus samen met mij volgen. :-)

Gisteren samen met een bewoner van de voorziening een middag gaan midgetgolfen. Samen met zijn voetbalteam. Allleen maar mannen, 15 puppilen en 5 begeleiders. Ik heb genoten, hoefde niets alleen maar er te zijn voor geruststelling van de bewoner die ik op dat moment begeleide.

Wat is niets ( loslaten) toch fijn!


Ja, heerlijk hè Trudi!


Dat was een misser op 't toetsenbord;
Lei moet Leo zijn :-)


"Als je een medemens alleen als lustobject ziet ter bevrediging van je eigen begeerte, schrijft hij, dan verwijdert dat je van God."

Ik heb me lang zorgen gemaakt dat ik Bob niet zag als lustobject. Ik werd op geestelijk niveau verliefd op hem. Hij is de enige bij wie ik dat ervaren heb. Het seksuele contact hebben we op moeten bouwen, en het leuke is, dat zit nog steeds in een stijgende lijn!

Ik geloof dat God ons heeft samengebracht en bij elkaar houdt.

Ik raak alleen van slag van romantische, passionele verhalen in films. Dan vraag ik me af, bestaat dat echt? Hans vertelde in zijn verhaal dat dat inderdaad bestaat, maar dat het vluchtig kan zijn.

Door alles wat ik hier leer geloof ik dat hetgeen ik naar verlang niet buiten mezelf te vinden is. Vandaar dat ik net als Hans op zoek ben.

Toch ben ik weleens bang dat er ineens iemand voor me staat waar ik geestelijk én lichamelijk verliefd op wordt. Ik hoop maar dat het Bob is!

X


Hoi Linda,


Wat ik ervaar is ........ veel van jezelf houden en vooral het "moeten" (verwachtingen, verlangen en presteren) loslaten.
Verliefd zijn op jezelf zowel geestelijk als lichamelijk om dan volledig jezelf te mogen en durven te zijn.

Liefs Trudy X


Hoi Trudy,

Lichamelijk zit wel goed, geestelijk begint te komen en "moeten" loslaten is lastig en gaat met kleine stapjes (niets moet!).

Nou ja, we komen er wel!

XX


Oh, wat grappig, Onbezorgd schrijft ook net "we komen er wel" !!


Hoi Lei :-) 02/09/2007 #12147

Ja het is heerlijk.....
beter laat dan nooit toch?


:-) beter ooit dan nooit!
Lei


1984, november New Delhi Indïa.

Ik ben net uit New Delhi vertrokken en reis met een groepje Shiks. Indira Gandhi is vermoord.

Ik moet ( bij toeval) voorlopig verblijven in een hotel in Jaipur die wordt gerund door Kolonel Bakshi en zijn vrouw. De dochter van de kolonel gaat trouwen en er wordt op een van de avonden dat ik daar verblijf een wijze man uitgenodigd. Er wordt door hem een geschikte datum gekozen voor het komende huwelijk. Als gaste krijg ik de gelegenheid voor een reading. Hij verteld mij dat ik zal "sterven" op mijn 42e jaar.

De hele (verdere) reis en deze reading met alle indrukken heeft bij mij nadien een behoorlijke indruk achtergelaten.

Maar ik ben "gestorven" op mijn 42e om nadien weer herboren te worden. Ik werd wakker :-)

Waarom ik dit nu schrijf? Ik zit net naar een CD met Klassieke Hindimuziek te luisteren, een die ik destijds had gekocht en weer was verloren. Bij toeval heb ik de meeste muziek weer terug dank zij een staigiare die vorig jaar de moeite heeft genomen om voor mij een nieuwe CD samen te stellen waar bij toeval een paar nummers terugkwamen die ik destijds ook had.

Dit alles per toeval?


een late p.s. ;-)

"Maar ik ben "gestorven" op mijn 42e om nadien weer herboren te worden. Ik werd wakker" :-)

om vervolgens elke dag een beetje te sterven te worden en om elke dag ook weer een beetje te wakker te worden.


Mijn "thuis".

Sinds 3 jaar "alleen". Een start van knokken en behouden van een veilig thuis. Vaak gaat het bij scheidingen om het opdelen van de boedel en allerlei andere zaken. Natuurlijk ook bij ons. Mijn grootste zorg? Het behouden van een dak boven mijn hoofd. Na 3 spannende maanden een positief bericht ....... ik kon in de flat blijven wonen waar wij samen hadden gewoond. Een last viel van me af. Bij het ondertekenen van de akte bij de notaris zei de secretaris: "ik wens jou heel veel sterkte en zal jou binnenkort wel weer zien". Waarop ik vroeg wat hij daarmee bedoelde. Zijn antwoord: "het zal voor jou een zware financïele dobber gaan worden, dit ga je nooit redden".

Dit is inmiddels alweer 3 jaar geleden en natuurlijk heb ik in het begin ieder dubbeltje wel tig keer om moeten draaien. NU ....... ik voel me zo ontzettend sterk, rijk met DAT wat ik "heb".

Elke dag als ik beneden kom denk ik:"wat heb ik toch een heerlijk thuis". Dit alles alleen bewerkstelligd. Nee ...... geen hulp van derden gehad, bewust "alleen" gedaan. Ik moest voelen dat ik er voor moest knokken, ik wilde knokken.

Mijn thuis ...... waar ik tot rust mag komen, mag eten, slapen. Mag huilen als ik verdrietig ben, mag dansen en lachen als ik me gelukkig voel. Waar ik mag zijn wie ik op DAT moment ben ...... Mijzelf.


Goed zo Trudi! :)


Trudy, wat héérlijk voor je!! :)))


Super Trudy.
Voel helemaal met je mee.

Overigens vraag ik mij af waar die secretaris zich mee bemoeide.
Sjongejonge zeg......hij kan je sterkte wensen, zeker, dat had je nodig ook, maar hardop zijn vermoedens uitspreken naar jou.......foei.

Geniet maar van jouw heerlijk (t) huis......en blijf de moedige vrouw die ik her met regelmaat mag zien.


Hoi Carla,

Ik dank deze man voor zijn opmerking, mogelijk dat juist deze opmerking een kracht in mij heeft losgemaakt.

Alhoewel ....... ik ben wel 'n knokkertje, in de positieve zin van het woord.
En ben erg trots op mijzelf.

Dank je Carla


"Zou mijn eenzaamheid niet eigenlijk mijn volheid kunnen zijn? Zoals de vol-ledigheid? "

Dit is een klein zinnetje wat Ricardo op 7 september heeft geschreven. Een klein zinnetje waar ik graag op wil reageren. Niet op het forum maar op "mijn" emotioneel dagboek.

Zoals ik laatst schreef: ik geniet van mijn alleen zijn en zo af en toe voel ik me eenzaam en zoek dan het gezelschap op. Om vervolgens weer terug te keren naar mijn alleen zijn.

Als ik me eenzaam voel is dat meestal omdat ik me laat beïnvloeden door anderen en ik mezelf bedenk dat mijn alleen zijn niet "normaal" is. Ik begin dan te twijfelen en zoek het gezelschap op. Eenmaal in het gezelschap verlang ik naar het alleen zijn.

Vaak heb ik het gevoel me te moeten verdedigen. Alsof mijn alleen zijn niet mijn keuze is maar een gewongen feit.
Opmerkingen zoals: je zult wel kritisch zijn of ...... er zal wel iets met je aan de hand zijn, zijn nogal eens opmerkingen die ik te horen heb gekregen.

Dit zijn reacties van mensen waarvan ik weet dat zij het erg moeilijk vinden om alleen te zijn.

Toch voel ik steeds weer die aanval en steeds weer heb ik die neiging om mezelf te verdedigen. Waarom laat men mij niet gewoon met rust?


Ha Trudy

Een prachtige uitspraak van Meester Eckehart.
Hij zat onder een boom, verzonken in de Bron, in zijn aloneness en een man kwam naar hem toe en zei: "Meester Eckehart, U zit er hier zo eenzaam bij. Kan ik U gezelschap houden?" Waarop Eckehart zei: "Ik zat hier alleen met mezelf. Uw komst doet mij eenzaam voelen."








Hallo Nij,

Nou ..... met deze bijdrage geef je precies DAT aan wat ik bedoel.

Dank je wel, doet me goed :-)


Hoi Trudy,

Ik las je bericht en terwijl ik jouw 'dagboekje' even zat terug te lezen, waarin ik een prachtige ontwikkeling, komt Nij met een schitterende uitspraak van Eckehart. Een uitspraak die ik herken en meevoel. ( bedankt Nij, heel mooi.)

Fijn dat je er wat aan hebt Trudy.
Verder zou ik je willen zeggen, probeer weer even terug te gaan naar het onderscheid van gevoel en emotie.

Lees je lijntje nog eens door, je geeft gaandeweg zelf reeds antwoorden

Laat je bij deze ook graag even weten dat ik je lachen van Woensdagavond ( in de herberg ) bijna hoorde. Heerlijk.

Kop op hoor. ik ben erg trots op mijzelf schreef je 2 dagen terug.......blijf dat.

een warme groet,



Dank je Carla,

Ik ben trots :-)

Liefs Trudy


En dan ineens......

sta ik daar in mijn uppie, al dansend in mijn "thuis" op de klanken van James Brown's "get Up offa that thing" te swingen en word wederom overvallen door kippenvel en een intens geluksgevoel.

Wat is het leven toch heerlijk :-)


Heerlijk voor je Trudy.....geniet maar.....en fijn dat je ook dit gevoel hier even brengt.....;-))


Ik maak een dansje met je mee, als je 't goed vindt. Trudi.
En als je 't niet goed vindt doe ik het ook!
:-))


:-)

:-)


Hee Trudy.....ik heb vandaag je hele dagboek gelezen.
Ik heb echt heel veel herkening gevoeld.
De verhalen waar mee je steeds meer een deel van jou levenswandel bloot legt.
Deze scorpio vrouw, ik dus, herkent heel veel in jou verhalen.....ook ik ken veel scherpe randen in dit bestaan..soortgelijke.

Toch werd ik ook een beetje blij na het lezen van jou dagboek. Blij omdat de scherpe randen mij het meeste hebben geleerd, over mijzelf en mijn medemens.
Blij, omdat ik daar een grote groei door heb kunnen maken...ik ben nog niet klaar hoor, er zitten nog resten , er zijn nog echos .....maar ik weet wel dat ik er rijker door geworden ben in plaats van armer.

Ik merk dat ook bij jou, als ik jou verhaal lees....daar word ik blij van Trudy. Dank je voor je openheid.


Hallo Jolanda,

Ik ben blij dat je blij bent, het geeft mij een gevoel van voldoening.
Dank je ...... en die ego's? Dat herken ik.

:-)


Verlangen of hebben?

Eigenlijk heb ik alles wel een beetje op de rit. Denk ik.

Toch is daar steeds weer 1 ding wat om de hoek komt kijken.
Is het een verlangen of is het "willen hebben"?

Is het verlangen naar liefde of is het willen hebben van liefde?

Zo af en toe steken deze gevoelens en gedachten de kop op en komt daarbij een gevoel van angst.
Is mijn alleen zijn een veiligheid, een wereld waarin ik controle heb over dat wat gebeurt en wat ik laat gebeuren?
Is mijn alleen zijn een wapen tegen "boze bedoelingen"?

Ben ik inderdaad niet "te vangen".

Heb er geen antwoord op ........


Hoi Trudy,
denk je ook niet dat liefde juist tot zijn recht komt in het geven? In het willen geven? En dat het zich niet laat vangen in 'willen hebben' ?


ik liet mijn gedachten nog zo eens gaan, Trudy.
Ik denk, zal het niet het verlangen naar liefde zijn, liefde die stroomt van de één naar de ander en weer terug, wat het leven zo mooi maakt.
Tegen die liefde wil je je toch niet wapenen? Daar zijn toch geen boze bijbedoelingen?

Dikke knuffel, Trudy, met liefde, Francis


En Trudy, zou je het alleen-zijn niet als een doorgangsfase kunnen zien?
Tussen toen en wat gaat komen?
Een moment van luisteren naar jezelf en open staan voor je eigen hartetaal?
En dan maar zien wat en wie er op je weg komt....


Ik herken je angsten Trudy.
Zo ook je gedachte je te moeten wapenen tegen "boze beboelingen".
Heb wel een vraagje Trudy, maar voel je vrij wel of niet te antwoorden hoor:)
Wat bedoel je eigenlijk met "boze bedoelingen"?
xGea.


Dank je Francis en Gea,

Sorrie voor mijn late reactie, kom net van school en had mijn bijdrage nog net daarvoor geplaatst.

Inderdaad Francis, ik denk dat het een fase is tussen wat is geweest en wat gaat komen.

"Boze bedoelingen"? Tja ...... daar ga ik de mist in, angst Gea. Ik denk dat ik bang ben om weer een leuke vriendschap aan te gaan. Het alleen zijn is een veilig alleen zijn. En toch ...... nu ik dit zo opschrijf heb ik meteen mijn antwoord.

Ik ben altijd alleen :-)

De "boze befoelingen" is angst voor gekwetst te worden. Maar ook daar heb ik zelf regie over. Ik laat het toe ...... of nee ...... ik laat het niet toe.

Waarom mij dit zo bezig houdt? Een aardige man heeft mee uit gevraagd en ik merkte dat ik bang werd. Niet voor die man, nee voor mijzelf.

:-)


Hoi Trudy, angst toelaten... of niet...
ik las eens iets van
Chögyam Trungpa. Ik weet verder niet wat van hem, maar vond het heel mooi en heb het in mijn eigen woorden opgeschreven.

Onverschrokkenheid

Chögyam Trungpa

Voorbij de angst gaan begint wanneer we onze angst onderzoeken:
onze onrust en bezorgdheid.
Als we zo verder kijken dan het vernis,
is wat we vinden droefheid, kalm en zachtaardig.
Droefheid raakt je in je hart en je lichaam produceert een traan.
Voordat je huilt voel je iets in je borst, dan komen er tranen in je ogen.
Je voelt je bedroefd en alleen en misschien ook romantisch.
Dat is het eerste stukje onverschrokkenheid,
het eerste teken van echte krijgsmanschap.
Misschien denk je dat je de openingsmaten van Beethovens 5de symfonie hoort
of een grote explosie ziet
als je onverschrokkenheid ervaart,
maar nee;
Onverschrokkenheid wordt ontdekt vanuit de zachtheid van het menselijke hart.


Dank je Francis,

en ik krijg tranen in mijn ogen.

:-)


Trudy ik herken wat je schrijft Toch is daar steeds weer 1 ding wat om de hoek komt kijken. Is het een verlangen of is het "willen hebben"? Is het verlangen naar liefde of is het willen hebben van liefde? ik wil graag mijn ervaring hiermee delen.

Ik kom er langzaam aan achter dat liefde zich niet laat strikken door een verlangen of een willen hebben. Iedere keer dat mijn verlangen of willen hebben bijna ingevuld wordt begin ik peentjes te zweten... ik wil het niet, ik durf het niet.

Ik weet niet precies waarom niet maar ik begin te vermoeden dat ik met mijn verlangen of willen hebben mezelf op de een of andere manier te kort doe en dat vertaald zich in een signaal dat ik maar even angst noem. Die angst verstond ik tot voor kort als het gevoel dat ik niet weet wat liefde is, dat ik mensen kwets. Mijn laatste relatie haalde ik er als een bewijs daarvan bij.

Ik ben inmiddels het verlangen en willen hebben aan het loslaten en dat geeft in me in ieder geval rust. Ook neemt de angst af dat ik niet kan liefhebben en begin ik het leuk te vinden mezelf lief te hebben.

Ik merk aan mijn omgeving dat naarmate het me lukt om meer los te laten dat ik meer liefde krijg. Ik geniet er met volle teugen van.

Liefs


Zie je stukje Francis... wat mooi.


Hans,

Wat ontzettend lief van jou om dit met mij te willen delen. Tegelijk erg fijn om te mogen lezen hoe jij mijn gevoelens en gedachten herkend en erkend. Je benaderd zo ongeveer hetgeen ik voel.

Vooral het stukje:
"Ik weet niet precies waarom niet maar ik begin te vermoeden dat ik met mijn verlangen of willen hebben mezelf op de een of andere manier te kort doe en dat vertaald zich in een signaal dat ik maar even angst noem. Die angst verstond ik tot voor kort als het gevoel dat ik niet weet wat liefde is, dat ik mensen kwets."

Doet mij enorm goed. Ook ik heb zo af en toe het gevoel dat ik mezelf tekort doe als er een "verlangen" onstaat. Mogelijk dat dit veroorzaakt wordt door onbewuste invloeden van "buitenaf" waarbij ik wederom moet denken aan het stukje van Meester Eckhart wat Francis laatst nog aanhaalde. De ander verstoord mijn "alleen" zijn en geeft mij het gevoel van eenzaamheid. Mogelijk dat daar mijn verlangen uit onstaat.

Liefs Trudy


Trudy, fijn om te horen dat het je goed doet!

Ik heb dat stukje van Eckehart niet gelezen helaas maar als je zegt de ander verstoord mijn "alleen" zijn en geeft mij het gevoel van eenzaamheid dan roept dat herinneringen bij me op aan mijn laatste relatie.

Nu weet ik echter dat ik de ander heb toegestaan om mijn alleen zijn te verstoren en dat heb ik als een heel belangrijk inzicht ervaren. Nu ik dit weet kan ik altijd voor mijn eigen alleen zijn kiezen en heb ik daar geen verlangen meer voor nodig. Tuurlijk gaat het ook nog wel eens mis hoor ;-)


Dat klopt Hans, ik sta de ander toe.

Dat is iets wat ook ik steeds meer ontdekt.
En ....... natuurlijk zal ook het ook bij mij af en toe mis gaan ;-)


"Ik lees: geheimen willen immer ontrafeld worden...
gek toch, dat het een sport lijkt om mensen op een afstand te houden, door je 'geheimen' goed voor jezelf te houden. Zo van: met mij gaat het goed....
maar onderhand knaagt er veel!"

Inderdaad Francis, onderhand knaagt er veel. Ik merk dat het alleen zijn bij mij knaagt. Niet het alleen zijn op zich maar het verlangen. Steeds als er iemand op mijn pad komt begint de twijfel en komt het "verlangen"weer om de hoek kijken. En die twijfel ....... daar wil ik voor eens en voor altijd vanaf. Gewoon door een keuze te maken.

3 jaar geleden heb ik een keuze gemaakt, in een prachtig parkje in Amsterdam. Heb die dag alleen doorgebracht en voelde de "kracht". Morgen ga ik naar Amsterdam, alleen. Wil met deze dag symbolisch afscheid nemen. Afscheid van steeds weer het toelaten en het steeds weer twijfels krijgen. Keuze maken!

Morgen kies ik voor mijzelf! Nee ...... die keuze is al gemaakt!

Mijn kwartje is gevallen!


"Morgen kies ik voor mijzelf!"

Heeft dat nog consequenties voor je optreden op het forum vanaf overmorgen?



Verklaar je vraag nader Wil.

:-)


Trudy, kom je ook naar de veluwe op 7 oktober? Zie de Herberg van vandaag...We willen de herberg 1 dagje in het echt spelen...


En alle anderen natuurlijk ook van harte uitgenodigd! Kan ik eindelijk zien of Henk wel echt bestaat! En hoe (ON)bezorgd is...


Moeten ik/wij dekken in de loopgraven?

Wie weet wie er morgen opstaat?


Ha Trudy,
Een mooie dag toegewenst, morgen!
Dat al ons schrijven hier een beetje tot richtingaanwijzer mag zijn. Maar vooral de stem van je eigen hart!



'Wie weet wie er morgen opstaat?'
Een lekker mals zwijntje bid ik!


Zeker Francis,

Ik ben blij dat ik al mijn "rare" gedachten en gevoelens hier mag ventileren. En dat ze ook herkend en erkend worden. Zeldzaam mooi :-)

Nee Wil, ik weet dat er heel diep in mij heel veel liefde zit. Ik moet het alleen nog op Mijzelf toepassen en het niet bij de ander willen vinden. Dat bezorgt mij onrust.


Annemiek,

Je bent een "moordwijf" ik heb veel bewondering voor je. Vooral die lef!

Thanx Trudy :-)


Trudy, je herkent gewoon jezelf toch? Jij hebt juist lef! Veel plezier morgen enne...Is er ook nog een weggetje waarop je En mag verlangen En alleen kan zijn EN ontmoeten kan? Is een heel grappig binnenwegje dat ik pas heb ontdekt. Hartstikke fijn paadje vind ik het..


"Nee Wil, ik weet dat er heel diep in mij heel veel liefde zit. Ik moet het alleen nog op Mijzelf toepassen en het niet bij de ander willen vinden. Dat bezorgt mij onrust."

Weet je dat je daarvan heel vaak met een stompzinnige grijns op je gezicht wordt aangetroffen?

Daar zou ik ook onrustig van worden.



En je gaat ook nog in jezelf praten....


Dank je Annemiek, daar wordt ik even stil van. Dat lukt overigens iemand niet gauw ;-)

Hahahahahaha, Wil! Die grijns? Die heb ik inderdaad en dat in mezelf praten? Hoe herkenbaar.

Ik wens jullie een fijne dag toe, ga zo weer aan de slag.
En morgen? Het wordt lekker weer. Heb er enorm veel zin in! Rondvaartje, terrasje, museumbezoek en ............ even naar dat prachtige parkje aan de Middenweg.

Liefs Trudy


Bidt jij voor wild, Annemiek.....

Ik doe mijn handjes samen
ik doe mijn oogjes dicht
en bid dat na het Amen
mijn gehaktbal er nog ligt......

Schoot me ff. te binnen.....

Je hebt me overigens weer even laten kijken naar S.
Het is goed wat je deed.....die man een geurtje brengen.
Ik vermoed dat hij Etty heeft gedragen naar het moment van overgave.

7 Oktober......alweer een meubelkoopzondag......
Weten jullie wel wat zo'n dagje me kost...;-)?

Fijne dag Zondag Trudy.
Maak die dag een keuze en als het ff. kan Maandag weer en Dinsdag en Woensdag....enz.

Komt allen vrienden en vriendinnen 7 Oktober.
Elektronische knuffels omzetten in echte.
Ook ik heb verlangen.....( hihi).



Wil......klets dagelijks in.....met.....en tegen mijzelf.


Ha Annemiek, wat een schitterend binnenwegje, met de herberg als pleisterplaats, he!


Dank je Carla,

Inderdaad een heerlijke "binnenweg".
Probeer er 7 oktober ook bij te zijn.

Fijne dag allemaal enne ....

X


Lieve Carla, nu je het er toch over hebt: Het is inderdaad schitterend om te lezen hoe Etty haar Julius ontgroeit. Dat gaat precies over dat wat Trudy morgen gaat doen. Etty ging in haar liefde voor die ouwe Spier van obsessief verlangen en bezitsdrang naar gulheid en overgave. Juist in dat hele gewone waar wij het ook steeds over hebben is die rare Etty juist zo'n schatje. Daarom moest ik mn parfum offeren aan die Spier. Ach, ik hoop dat ik morgen een glimp van je opvang Trudy!


en nu moet ik even in mn uppie naar t Vondelpark..



@Mijn kwartje is gevallen!

Dat moet je weer oprapen want dat heb je nodig voor de parkeerautomaat.


You naughty boy!


Terug ........ terug van weggeweest.

Op het bankje zittend in dat prachtige parkje kwam veel verdriet naar boven. Pijn!

Het gevoel van zoeken naar van alles en nog wat buiten mij om is voorbij. De pijn zit er nog .......

Drie jaar lang gezwoegd, gewerkt, geploeterd. Drie jaar lang ontkend. Pijn!

Opgelucht, weten dat de pijn er nog is. Weten waar toch steeds die onrust en dat steeds maar willen zoeken vandaan komt.

Dat "zwijntje" zal ik in de ogen moeten gaan kijken.

Verder ......... gisteren liep een antwoord zomaar aan mij voorbij.

Een voormalige bewoonster die ik ooit heb mogen mee "opvangen". Ze heeft Korsakov, is zwak begaafd en heeft diabetes. Steeds weer als ze mij ziet zie ik in haar ogen een herkenning, en steeds zal ik me aan haar voorstellen; "hè, weet je nog wie ik ben? Steeds komt die zeldzame glimlach op haar mond en steeds weer die knuffel, nog niet wetende wie ik ben. En dan ineens, bij het noemen van mijn naam, de blijdschap. Gisteren zo ook weer. A. is in het verleden misbruikt, slecht verzorgd. Ze is wantrouwend en achterdochtig. Vandaar uit haar agressie tegen onbekende.
Gisteren liep daar mijn antwoord, A. heeft geen sociale contacten, mede vanwege haar "vastgelopen gedrag". Ze heeft alleen nog maar haar zus die ze 1x in de paar weken ziet. Ik wil meer tijd door gaan brengen met A. mogelijk dat ik als vrijwilligster iets voor haar mag en kan gaan betekenen. Is dit een "binnenweg"?

Die knuffel van haar aan mij, maar ook de knuffel terug gaf mij zo'n sterk gevoel van liefde. Nu er weer aan terugdenkend voel ik het weer.

Ik zie mijn pijn, maar ook Liefde. Voor Mijzelf en voor A.

X


Trudy
Ik heb eergisteren je verhalen gelezen.


dikke pakkert

ga je ook mee 7 oktober ?
Lijkt me fijn!!!!!

X margreet


en Yolanda??????


Er staat voor mij die dag een avonddienst gepland, ik zal er alles aan proberen om die dag vrij te krijgen. Wil jullie allemaal zo graag in de ogen kijken.

:-)


Gaat lukken!
en anders een snelle andere keer


Daar ben ik weer ...... even hardop denken:

Na vandaag gaat er steeds weer 1 gedachten door mijn hoofd "hij wenst mijn liefde niet meer".

Ik bedoel hier geen fysieke, tastbare of materiële liefde mee. Maar DAT was IS.
Tegelijk denk ik: natuurlijk kan iemand DAT ook niet te aanvaarden.
En toch ........ waarom doet het dan pijn?

Opvallend dat ik het verhaal van A. plaats in 1 verhaal met mijn pijn. A. is verstandelijk beperkt. A. heeft niet zoveel behoeften. Hooguit haar basale behoeften waar liefde er 1 van is. Maar A. geeft ook alleen maar DAT terug. Ze heeft eenvoudig niets meer.

Wat leer ik ineens weer veel van een ander.

:-)


Ha Trudy,

Fijn te horen dat je ondanks je pijn en verdriet, toch een fijne dag hebt gehad.

Ik hoop voor je dat inderdaad ook de liefde blijft zien en ervaren.....in en door jezelf en in en door de ander.

Voor mij heeft dat niets met het fysiek te maken maar alles met een .......allesdoordringbare stroom van warmte, belangstelling, wederkerigheid, LIEFDE dus.
Wie kan zonder?


Is dit een "binnenweg"? Vast en zeker Trudy maar welke weg jij ook bewandeld... het is precies de goede voor jou... voor nu!


........... en steeds weer voel ik die enorme kracht.
Soms lijkt het alsof ik van het "spoor" geraak, toch voelt het niet zo.

Fijn om deze gedachten op deze "binnenweg" te mogen plaatsen.

:-)


Het grote misverstand:

Door de inbreng van verschillende forumleden over ouders is bij mij de behoefte ontstaan om het volgende te schrijven.

Ik ben de "nagel aan mijn ouders doodskist". Maar is dat werkelijk zo?

Ik ben van kleinsaf aan al een persoon die niet in het gareel wil lopen. Alles willen ontdekken, net even anders dan anderen. Op mijn manier. Was als puber tegendraads. Zwarte kleding, kaal geschoren hoofd, ging naar ongure gelegenheden.
Riep al jong "geen kids, geen witte trouwjurk".
Mijn ouders hebben mij gelaten, en daar waar nodig was vingen zij mij op.

Op mijn 26e raakte ik ongewenst zwanger, wie zijn er met mij meegeweest naar Stimeso? Juist mijn ouders. Zonder te oordelen, zonder enig verwijt. Ze waren er voor mij.

Ik ben volgens de norm mogelijk geen voorbeeldkind. En mijn ouders zijn dan mogelijk ook geen voorbeeld ouders. Maar we hebben elkaar, zij toen voor mij en ik nu voor hen, geaccepteerd. Geen ouder geen kind maar op de 1e plaats .... mens.


Welk een zegening Trudy! Fijn zulke ouders die je zo hebben kunnen laten en er zo voor je konden zijn!
Mooi hoor!


p.s.

Ik ben nu 46 jaar, nog steeds niet in het gareel.
Mijn ouders kijken naar mij en zien Mij.
Ik kijk naar mijn ouders en ik zie hen.

Over parels gesproken :-)


Het is maar net wat je van je ouders verwacht hebt hè.Zo ineens kan je dan zien wat ze wel voor je gedaan hebben,dan kijk je anders dan zie je ze echt.
Fijn ook dat ze elkaar nog hebben,mijn vader is 52 geworden.


"Het is maar net wat je van je ouders verwacht hebt hè."

Inderdaad Onbezorgd, en ....... wat zij van mij hadden verwacht en verwachten.

Ik prijs me bijzonder gelukkig dat ik beiden nog heb.



correctie:Ik prijs me bijzonder gelukkig dat ik beiden nog (heb) mag genieten.

Wat 1 woordje toch een verschil kan maken hè?

;-)


Trudy , ik lees je bijdrage # 14031, als reactie op wat je gelezen hebt over ouders.

Mag ik je even wat vragen?

Je verteld een heel mooi verhaal over je eigen ervaringen.
Waarom noem je het: Het grote misverstand....??

Ik begrijp die koptekst niet t.a.v. de gesprekken die je hebt gelezen, nog t.a.v. je eigen mooie verhaal.



Het grote misverstand?

Eigenlijk vanwege het feit dat ik pas sinds èèn jaar ECHT ben gaan kijken naar mijn ouders.

Ik keek voorheen door, zoals ik het noem, mijn filters. Filters die zijn ontstaan door allerlei gedachten en invloeden
van "buitenaf".

Verder besefte ik dat, okè ...... als kind kan dat nog niet, maar NU verantwoording draag ik voor dat wat ik "draag". Ik heb de kracht om daar verandering in te brengen. Ik heb de kracht om mijn gedachten te veranderen en zo ook mijn gevoelens. Ik heb de kracht om ECHT te zien en mijn niet te beperken tot alleen maar kijken.

Eenmaal mij bewust van invloed van gedachten heb ik een gesprek gehad met mijn ouders. Zoveel was gebaseerd op verschillende visie's, verschillende behoeften, verschillende gevoelens en gedachten met uiteindelijk maar een doel ..... liefde!

Zoals ik al schreef ...... een woord kan zoveel verschillende betekenissen hebben en ieder geeft daar een eigen interpretatie aan.

Vandaar "het grote misverstand".

:-)


Dank je Trudy voor je snelle antwoord.
Ik begrijp je nu beter.

Beter even te vragen dan een onjuiste interpretatie, toch!

groet,


............ volgens mij is er nog nooit iemand dommer geworden door vragen te stellen.

Liefs Trudy


#14122
p.s.

ver-anderen

Iets wat mij de laatste tijd steeds meer van pas komt als ik met vragen, gedachten of gevoelens zit.

:-)


Even hardop denken:

Figures in the snow Paris, van de schilder:
Laloue Eugene Galien.

Daar werd ik vanmorgen op geattendeerd. Ik keek naar dit schilderij en werd er door ontroerd.

Hoe komt het toch dat door 1 oogopslag ik zo ontzettend ontroerd of geroerd kan raken? Dit is IK. Dit gevoel is echt.

Zoals iedereen gaat mijn levenspad over pieken en dalen. Steeds heb ik voor mijzelf een weg kunnen vinden om van de dalen weer pieken te maken.

Het gevaar is echter dat een steeds weer nieuwe ervaring na zo'n dal maakt dat je hierin gaat geloven als zijnde "de waarheid". Door dit als een vanzelfsprekend te gaan zien ontneem ik mezelf de mogelijkheid om verder te kijken.

Ik ontneem me die momenten van geroerd raken. Ik neem anderen de mogelijkheid om me te laten beroeren.

Over een balk voor je ogen gesproken?

:-)




Trudy@Over een balk voor je ogen gesproken?

??

In je schrijven Trudy getuig je op z'n minst van zelfonderzoek, toch?


hoi Trudy,

@Het gevaar is echter dat een steeds weer nieuwe ervaring na zo'n dal maakt dat je hierin gaat geloven als zijnde "de waarheid". Door dit als een vanzelfsprekend te gaan zien ontneem ik mezelf de mogelijkheid om verder te kijken.

Ik vraag me af, waarom verder wil je dan verder kijken?
Waarom niet op dat moment de ontroering toelaten? Dat is toch iets heel moois?
Ik geloof zelf niet in dat gevaar, zoals jij het zegt. Omdat ik ontroering ervaar als een gevoel dat er is, niet als een waarheid die ik wil beredeneren.
Als het er is ben ik er blij om.


Voor mij is ontroering een moment van diep geluk.
Het gevoel dat ik helemaal leef.

Vijf minuten geleden zag ik zo'n mooie lucht.
Een grillige wolkenpartij, daarachter de zon die 1 lichtbundel de lucht in liet schieten.
Ontroering verwonderen geluk.
Pak elk moment en geniet ervan.

X Margreet


Mooi Trudy...ontroering in jezelf door 't zien van een schilderij vanmorgen:)
Dit moment kwam zomaar even bij je binnen. Ik zie niet hoe je jezelf dat ontneemt... zie alleen dat je je juist wel laat raken.
Liefs,



Misschien spreekt zo'n schilderij wel zó tot je dat er helemaal geen woorden voor zijn dan alleen 't gevoel van geraaktheid;)


'@Het gevaar is echter dat een steeds weer nieuwe ervaring na zo'n dal maakt dat je hierin gaat geloven als zijnde "de waarheid". Door dit als een vanzelfsprekend te gaan zien ontneem ik mezelf de mogelijkheid om verder te kijken.

Ik vraag me af, waarom verder wil je dan verder kijken?
Waarom niet op dat moment de ontroering toelaten? Dat is toch iets heel moois?
Ik geloof zelf niet in dat gevaar, zoals jij het zegt. Omdat ik ontroering ervaar als een gevoel dat er is, niet als een waarheid die ik wil beredeneren.
Als het er is ben ik er blij om.

Francis, dat is heel mooi gezegd van je!

Ik begrijp heel goed wat Trudy bedoelt:je krijgt een nieuwe ervaring en neemt dat als de waarheid aan en dan blijf je daar misschien in steken, terwijl er nog meer kan zijn. Maar jij bedoelt: laat het je waarheid zijn op dat moment en je komt vanzelf verder, toch?


#16573

Ik begrijp heel goed wat Trudy bedoelt:je krijgt een nieuwe ervaring en neemt dat als de waarheid aan en dan blijf je daar misschien in steken, terwijl er nog meer kan zijn. Maar jij bedoelt: laat het je waarheid zijn op dat moment en je komt vanzelf verder, toch?

Dat is inderdaad wat ik bedoel Leni, dank je wel.

Ik heb ontdekt dat er juist zoveel meer IK is dan dat ik durf te laten zien. Dat niet durven is een onbewust groeien of vasthouden aan bepaalde overtuigingen. Overtuigingen die voor DAT moment opgingen maar voor heel veel andere momenten niet. Door vast te houden aan deze overtuigingen ontneem ik mezelf zoveel moois.

Met deze woorden wil ik al mijn ervaringen en de daarbij toen behorende gevoelens en beslissingen niet ondermijnen. Ze golden voor toen en doen het niet meer voor NU.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.