Groeiend inzicht

Waar kan ik heen?

    door Mark Wind, 10/04/2006 08:10. #824. 11 reacties, laatste

Er komt al aardig snel een tijd voor mij, waarin ik het roer wil omgooien. Mijn sociale kant is er een waar men me niet kan begrijpen en zijn alles behalve spiritueel.

Nu zoek ik een plek waar ik verder kan groeien, er word zo getrokken aan mijn hart dat ik het niet kan ontkennen. Zou ik het negeren dan ben ik slechts leeg en dood vanbinnen.

Ik zit vanbinnen vol toewijding, al 3 jaar, maar geen omgeving laat mij die toewijding volledig uitten.

Waar is dit mogelijk, wat kan ik doen. Een leven als monnik staat mij niet tegen.


Uit het.......in je naaste omgeving.....zeg wat er in je omgaat, zeg tegen je naasten dat je van ze houdt. Schrijf ze een brief, stuur een kaart, volg je hart, zeg wat je hart je ingeeft. Doe wat je hart je ingeeft. Volg je hart, volg de liefde.....ga mensen helpen. Ga vrijwilligerswerk doen, ga naar een kerk en ga daar mensen helpen. Wees een mensenmens.....leef. Met God.....die in jou is.


Hallo mark,

Groei begint volgens mij bij acceptatie van wat is.
Omarming van wat is de beste basis om vanuit te leven.
De dingen zijn immers zo zoals ze zijn.
Ik zeg niet dat verandering van omstandigheden per definitie niet goed zou zijn.
Wanneer er vanuit overgave, jou overgave aan de aan jou gegeven omstandigheden, veranderingen voordoen is dat natuurlijk helemaal ok.
Maar vanuit een niet acceptatie van wat is zoeken naar een [in jou ogen] meer gunstige omstandigheden, lijkt mij niet de weg.
ik heb sterk het vermoeden dat wanneer je een andere omgeving opzoekt [bv als monnik] er zich weer andere weerstanden om je heen zullen gaan manifesteren.
Wil je dan weer je situatie veranderen?
Ik ben ervan overtuigt dat er vanuit overgave deuren opgaan die niet open gaan vanuit weerstand.

Onbegrip of weerstand vanuit je omgeving [of welke beperking dit leven in deze vorm ook brengt] kunnen ook zeer positief zijn!!!
(een zaadje groeit beter door aarde en steentjes heen dan dat het open en bloot in de zon licht zonder weerstand dan ook).
[ je kunt je afvragen of het dan uberhaubt kan groeien ]

Je drive is overigens zeer herkenbaar.
Wat ook herkenbaar is, is het niet accepteren van de omstandigheden.
Dat niet accepteren is zo hardnekkig dat het de meest ideale situatie niet zal accepteren, en altijd wel iets zal vinden om over te klagen.
Misschien een lastige vraag maar toch:
Zou het kunnen zijn dat het veranderen van jou omstandigheden een slimme uitweg is van het geen in jou wat niet veranderen wil ?


Tot zover een paar gedachten die bij mij opkwamen en die op mij van toepassing zijn. Kijk maar of het wellicht ook op jou van toepassing is.


"Groei begint volgens mij bij acceptatie van wat is".

Een waar woord Daniel, ook volgens mij: ik heb het n.l. ook zo ervaren!
Bedankt voor je uitgebreide reactie!


Dank jullie wel mensen voor jullie reactie.

Maar ik denk dat mijn punt niet te verwoorden valt, en maakt je geen zorgen over acceptatie, ik begrijp wat je ermee bedoelt. Alleen er komt snel een tijd namelijk, wanneer Mijn tijd komt. Het zou wellicht kunnen helpen, als de omgeving waarin ik dan ben begrijpt wat er gebeurt, en vertrouwd. Mijn huidige omgeving kan dit niet. Hiervan is vervreemding onvermijdelijk, wanneer de diepe grotten van de geest word verkend, het hart word schoongemaakt, en de tempel gereed is.


Hallo mark,

Geen enkel punt is in essentie in woorden te vangen. Maar jou punt is wel door de regels heen te lezen.

Ik hoop echt dat je toch nog eens opnieuw naar je gedachten/indrukken wilt/kunt kijken.
En ik hoop ook niet dat je ,wat ik nu ga opschrijven, vanuit een verdedigende houding in jezelf leest. [lees het gewoon, ik kan het mis hebben]

Je zegt mijn tijd komt.
Maar dat is een fundamentele vergissing.
Je tijd is namelijk NU, in de vorm zoals het NU is.

Ik lees dus;
En je wilt dat je omgeving verandert.
En je wilt niet nu, maar ergens in de toekomt zijn. [of in ieder geval wacht je erop]

Ik zie en lees natuurlijk dat je aan het ontdekken bent wie je inwezen bent. Maar dat zal je niet in een toekomstige tijd zijn. Dat ben je al.
Dat heeft ook niets te maken met hoe je omgeving eruit ziet.

Natuurlijk groeien wij, maar wanneer je het nu verwerpt in zijn huidige vorm en status en met je geest in de toekomst bent [ wat helemaal niet bestaat en eerder een illusie is] mis je het leven zelf.
Acceptatie van wat is, is en blijft in mijn optiek de sleutel tot rust en het leven leven wat je proeft.

En wat ik ook denk kwijt te moeten, is
dat je niet bijzonderder bent dat je omgeving [ nogmaals ik val je niet aan, dit is menselijk en ik praat ook uit eigen ervaring]
Je omgeving is net zo goed onderdeel van alles wat is. En het Al zou niet zonder kunnen. Alles heeft zijn plaats in het totaal van wat is. Net als jij.
Maar als je probeert met alle goede intenties buiten de pas van het ritme van het Al te lopen, dan zal het je terug roepen.

Zie het alles wat is anders als een lichaam waarvan jij een onderdeel bent.
Het lichaam heeft een ritme, En als alle onderdelen meebewegen in dat ritme dan functioneerd het goed.

er is dus een proces gaande in jou. Maar verlies niet uit het oog dat jij niet het middelpunt bent van het universum.
Het is niet;
Jij tegen het universum.
Maar jij, groeiend, IN het universum.

Het niet accepteren van wat ook. zijn naar mijn inzicht ego bewegingen wat [nog] door jou wakker worden heen beweegt.
Het grote Nee tegen het nu wat je in jezelf hoort is je ego/je kleine mens/ je mens in de illusie/ je mens tegen het universum/de eenzame mens.

Kijk eens wat het lezen van hierboven met je doet.
Als er iets in je samentrekt dan kan je daar naar kijken.
Dat is je ego.

Misschien sla ik wel helemaal de plank mis, maar dat is aan jou om dat te bepalen.
Voel je ook niet geroepen hier een verdediging op te geven. Het gaat me niet om mijn gelijk. maar ik geef gewoon geluid aan wat ik meen te zien.
En ook compassie om eventueel [lijden] te voorkomen.
succes












Beste daniel,

Nogmaals bedankt voor je reactie.
Je woorden zijn waar.

Maar ik denk dat je niet geheel begrijp wat ik bedoel. Ik ben bekend met wat je zegt, echt. Ook wat betreft de illusie van tijd, natuurlijk. Maar dit intellectuele weten heeft geen nut om toe te passen in gesprekken wanneer het nog niet zo voelt. Mijn tijd is komt nog, duidt juist dat aan, dat mijn tijdloos bestaan nog niet is gerealiseerd, althans niet volledig. Niet op jezelf vooruitlopen, anders misleid je jezelf alleen maar door iets te zeggen, en iets anders te voelen.

Bijzonderder, dan mijn omgeving. Alsjeblieft vat mijn woorden niet zo op. Mijn woorden zijn enkel heel praktisch van aard: Mijn werk, mijn vrienden, vriendin, familie. Al deze zaken die mijn aandacht eisen, en ik het liefst niet wil geven, want ik kan mijn aandacht beter besteden; aan waakzaamheid, aan groei, aan bewustwording, aan het waakzaam zijn van je uitschieters van de geest, en terugbrengen naar vreugde en vrede.

Wanneer ik groei, komt er sowieso een vervreemding tussen mij en mijn huidige omgeving, niet omdat ik 'beter' ben dan hen, maar puur omdat ik anders zal leven. Dit heb ik in het verleden sterk ervaren, en dacht als er een kans is te leven op een plek daar waar dit op zoiets is ingesteld dat het dan praktisch gezien handig is. Conversaties die zovelen voeren worden onnodig, door het eenheidsbesef zijn deze vaak oppervlakkig. Vorm is enkel een gevolg van functie, laat woorden staan waar zij een werkelijke functie hebben in het licht van de waarheid.

Is die mogelijkheid er niet, dan niet, dan ga ik verder zoals ik nu verder ga. Ik zeg niet dat hier geen sprake is van ego, dat moge voor zich spreken. Het ego is niet zonder functie, doordat het ego is zoals het is, heb jij de dingen gedaan zoals je wilde, om te weten en te ervaren wat je nu weet/heb ervaren.

Je hebt woorden nodig om de nutteloosheid van woorden in te zien. Zelfde idee, dat iets absoluut gezien nutteloos is, betekent niet dat het geen functie heeft. Het eerste boek dat je oppikte van spiritualiteit, is ook het ego die daar verantwoordelijk voor is.

Maak je verder geen zorgen over mijn ontwikkeling, deze gaat zoals hij gaat, en tijd doet de rest. En bij deze kun je mijn eerste oproep verder ook negeren.

Spreek niet anders dan dat je voelt, maar als je iets anders voelt dan wat je wilt (ego) spreken, spreek dan simpelweg niet, totdat het gevoel en het spreken eenheid hebben bereikt, op dat moment is het 'willen' spreken van een boodschap zonder willen. Het is dan simpelweg zo, dan pas is de boodschap een ware boodschap.

Soms is het ego nodig, om tot inzicht te komen dat het ego onnodig is. Daarmee wil ik graag afsluiten :). Want er is hier simpelweg geen ruimte om het verder uit te leggen, of deze discussie voort te zetten.
Overigens om nog even terug te komen: Mijn eerste post, jazeker, was het ego.

bedankt nogmaals.


Hoi,mark.

Ik herken het wel.
Jij bemerkt door bepaalde inzichten dat de realiteit die vele mensen voor de enige houden (en waar ze soms angstvallig aan vasthouden) enkel een realiteit is binnen een grotere realiteit.
Jij ben je daar bewust van geworden en wil die realiteit nu het liefst met andere delen, maar daarbij vergeet je het proces (waar jij dus ook doorheen moest) waar hun ook doorheen moeten om bewust te worden van die grotere realiteit.
Je bent op het pad van je Zelf gekomen en begint je bewust te worden van het dialectische leven (het aardse leven met al zn groepen moslims,joden,christenen,atheist,socialisten,democraten enz.)
Maar verwacht dit niet van je medemens.
Vraag jezelf af waarom jij jezelf deze rol hebt gegeven?
Verwerkelijk jezelf en wordt als de vredesduif, vlieg over de aarde en breng de vrede door deze zelf te zijn (iets waar ik denk dat je nu naar onderweg bent, zoals velen op dit moment), maar let wel!!
Verwacht geen dank.
Heb geen oordeel.
Dring je niet op en heb geduld (de qo'ran schijnt er vol mee te staan;-)
En weet dat alles in jou realiteit in relatie staat tot jou.
Dat jij het jezelf laat ervaren.
De vraag is enkel:Waarom?

Carpe diem homo universalis.


hallo mark,

Het is duidelijk wat je beschrijft.
Zeer herkenbaar ook.
Vooral ook de bewustwoording van het grotere bewustzijn.
Die is transparant het is een innerlijk weten , het is zien, het is bewustzijn zonder gedachten en woorden maar met intelligentie die het verstand ver overstijgt.
En dan opeens loop je weer tegen de berperkingen aan, die deze vorm waarin dit zelfde bewustzijn aan het [wakker] worden is.
Herkenbaar ook de reactie; ik wil daar zijn waar alles zo is als het [ene] bewustzijn.

Toch ik ben nu hier, in dit lichaam, in deze vorm met alle beperkingen die dat biedt.
Ik persoonlijk zie dat als [mijn kruis opnemen] Een heilige taak waar je een grote vreugde uit kan putten.

M.a.w. Ik zie dus alleen maar herkenning. Ik val je niet aan omdat je nog een ego zou hebben. Dat zou krankzinnig zijn.
natuurlijk heb je die nog.
Het mag er zijn.
Sterker nog; waar je eerst in gevangen zat is en was nu [symbolisch en in een begepaald opzicht] hout waar het vuur op kan branden.

en voel je alsjeblieft niet beleerd door mij. We zijn elkaars leeraar. We zijn allemaal aan het wakker worden en schudden elkaar af en toe wakker of wakkerder. Daar hoeft geen discussie uit te ontstaan.
Alleen de kleine mens[het ego] in ons vindt dat niet leuk. Wat in ons wakker wordt omarmt dit omdat het bewust wordt vanzichzelf. we zijn in essentie allen 1.










Am,
je hebt gelijk:
Leef me geduld, en luister diep naar binnen, dan heb je de juiste acties, op het juiste moment. Dan weet je wanneer je moet stoppen, dan weet je dat woorden niet meer helpen. Aandringen, werkt niet. Ik geef ook het liefst niemand iets van wat ik 'weet', totdat ik werkelijk Weet. En wanneer dat komt, is het allemaal natuurlijk.

Daniel, ik geef toe, gister toen ik je reactie zat te lezen, was mijn lichaam aan het samentrekken. Maar mijn concentratie was verstoord, en helderheid weg op die avond.

Dus je woorden waren goed.

Zie de ziener in de geziene, zodat je weet wie je bent. De ziener die meekijkt, en alles ziet. Die die ziener, en eenheid in alles en allen in gerealiseerd.


complimenten Mark ik besef dat dit niet makkelijk was.
het durven kijken naar wat is doet soms pijn maar brengt het echte leven voort. Je bent niet weggelopen maar hebt gekeken. In dit proces is een stukje [onvergankelijkheid] geboren.
Bedankt voor je aanzetje, want ik heb hier ook veel van geleerd.
;-)


Daniel, zonder pijn geen les. Ik loop met toewijding, wanneer ervaringen diep genoeg zitten, dan wil je niet ergens anders meer lopen, dan op dit pad.

Ik wens je veel succes, net als de anderen die dit lezen. Mogen zij dit leven nog, tot realisatie komen, zonder haast, met geduld, en in het licht van De waarheid.

Laat zij die horen kunnen, Hore!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.