Zelfwerk 6. De dialoog met de ander

Gevonden en weer verloren

    door Birgit van Gellecum, 24/02/2010 22:25. #37619. 2 reacties, laatste

Mijn Labyrint,

Mijn leven is als een holografisch labyrint van weten en vergeten, dat zich afspeelt in mijn brein. Mijn nieuwsgierigheid doet me een leven lang zoeken naar de uitgang. Ik had alle mogelijke kennis aangewend om een manier te vinden er aan te ontsnappen. Ik bleek alleen maar verder te verdwalen. Een enkele keer dacht ik iets van een uitgang te ontwaren, maar vervolgens leek die op te lossen als in een droomlandschap.

Één maal heb ik de uitgang wel gevonden. Ineens stond ik buiten. Wat ik daar vond was van zo'n overweldigende schoonheid dat het me bijna de adem benam. Voor mij was het de hemel, en ik was niet eens dood. Integendeel, ik had me nooit eerder zo levend gevoeld. Ik zag dingen die ik nooit eerder had gezien. Niet omdat ze er niet waren maar meer omdat ik op die manier nog nooit gekeken had. En alles was goed zoals het was. En ik begreep dat alles precies gegaan was zoals het moest gaan. Er bestond geen twijfel, geen verdriet, geen eenzaamheid omdat ik ineens wist dat ik nooit alleen ben geweest. Ik hoefde me nergens meer tegen te verzetten want er was alleen nog maar een alles omvattende liefde. Mijn angsten waren verdwenen omdat ik begreep dat er niets is om bang van te zijn. Mijn fouten vergeven omdat ik mezelf vergaf en al mijn vragen werden beantwoord.

Ik zag ineens de absurditeit van mijn labyrint dat in werkelijkheid nooit had bestaan. Ik had grenzen gezien waar geen grenzen waren, en beperkingen die er niet zijn. Hoe was ik daar gekomen? Wat was er gebeurd dat ik ineens buiten stond? Het antwoord wat ik vond was vol liefde en groots in al zijn eenvoud. Overgave, liefde, geloof en vertrouwen. Dat was alles wat ik nodig had om daar te komen. Ik had de hang naar controle opgegeven. Ik had de behoefte alles logisch te willen verklaren laten varen. Ik was gestopt met het over alles na te denken. Ik had de angst losgelaten en had de moed te vertrouwen op mijn gevoel in plaats van op mijn verstand. En ik durfde te geloven dat ik ondanks mijn fouten een goed mens was met een groot hart.

Ik troostte mijn twijfelende angstige ik en stelde haar gerust in plaats van teleurgesteld en boos te reageren. Ik was voor het eerst lief en begripvol voor mezelf geweest. Ik had die troost, begrip, en medeleven altijd buiten mezelf gezocht in een niet bestaand labyrint, met diepe bronnen van vergetelheid over mijn ware zijn.

Ik wilde er zo graag blijven maar mijn hoogmoed deed me besluiten om toch om terug te gaan. Ik maakte me geen zorgen want ik wist de weg naar de hemel immers te vinden. Waarom ik terug ging was omdat ik iedereen zo graag wilde vertellen over het bestaan van de hemel en hoe daar te komen. Hoe dichtbij het was. En niet voor een enkeling maar voor iedereen, niemand uitgezonderd. Ik kreeg geen staande ovatie, eerder een lauw applaus. Ik had geen bewijs, kon niet onomstotelijk aantonen dat ik de weg naar de hemel wist. Maar ik was ongeduldig en praatte te veel. Voelde boosheid, onbegrip en verdriet. En raakte zo nogmaals in de ban van mijn labyrint, dronk uit de bron en vergat.

Nu weet ik weer wat ik toen gelijk al weer was vergeten. Ik had daar gewoon kunnen blijven. Ik hoefde de wereld niet te redden, want de wereld zal zichzelf wel redden weet ik nu. Iedereen zal uiteindelijk ontwaken en beseffen dat hun labyrint alleen bestaat omdat ze er in zijn gaan geloven en ze dronken uit de bron van vergetelheid. Ik hoef niemand te overtuigen en niets te bewijzen Ik kan alleen de weg wijzen aan degenen die vrijwillig hebben besloten op zoek te gaan. Ik kan niemand dwingen die weg te bewandelen. In die keuze staat iedereen vrij. Ik handelde tegen beter weten in. Zo snel vergat ik wat ik leerde. Ik had alleen het goede voorbeeld hoeven geven van dat wat me daar was verteld. Dus zoek ik weer mijn weg terug. Als ik mezelf heb vergeven dat ik vergat.

Vanaf nu zal ik weer lief zijn voor mijn angstige recalcitrante ik. Ik zal haar troosten en geruststellen als ze huilt en schreeuwt. En beloof haar naar de hemel te brengen als ze me vertrouwt en zich laat wiegen. Zodat ze het weer weet en het nooit meer kan vergeten. Ik zal niet meer doelloos ronddwalen in mijn labyrint, maar geduldig wachten tot ik weer genoeg moed verzameld heb om het bestaan nogmaals te ontkennen, zodat ik vol vertrouwen de hemel in kan lopen zonder nog ook maar één moment van twijfel te voelen.
En ik niet meer vergeet dat je alleen met onvoorwaardelijke liefde iemand overtuigt zodat hij kan vertrouwen en geloven om het uiteindelijk met eigen ogen te zien en te ervaren.


....stil.....

...met open mond ;)....

...wauw....

......

...geraakt...

....ontroerd....

...dankbaar...

Dank je wel Birgit....dit te delen....



GEWELDIG !


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.