Groeiend inzicht

Moment van inzicht

    door Baudolino, 07/08/2010 20:03. #37961. 52 reacties, laatste

Het moment dat ik toegaf verslaafd te zijn, was het moment dat ik toegaf dat de illusie sterker was geworden dan mij. De illusie dat ik mezelf, de vrede en de inspiratie kon aanraken door in een roes te raken. Ik erkende dat ik verder van mezelf verwijderd was dan ooit. Het moment dat ik stopte, begon mijn herstel. Een ongekende vermoeidheid en depressie overvielen me. Ik bracht veel tijd door in mijn tuin, schrijvend, slapend, muziek makend. In de tweede week brak de zon door, en die zon brak ook door tot mijn diepste wezen. Het gif was uit mijn lijf. Zo boven zo beneden. Ik schreef het volgende:

Quinta essentia

Door het waas
Blikkert het blauwe licht

Lokkend en verlangend
Toon ons je ware gezicht

Je hart springt op
Als je ons ziet

Laaf je aan onze kracht
Geef ons je licht

Het zal schijnen
Met ongekende macht


Baudolino, welkom!

Mooi wat je beschrijft!
Moedig te stoppen en de sprong te wagen!

Zoals ook in logion 78 geschreven staat:

Je bent geboren om deel te nemen aan het leven vanuit je eigen kracht en om je eigen bestemming te zoeken. Maar om dat te kunnen, moet je wel de moed hebben om die niet-bestaande kleren af te leggen, zoals logion 37 ook zegt, om naakt te worden met alleen je eigen wezenskern


Baudulino, graag wil ik mijn waardering uitspreken voor wat je niet alleen hier laat zien van jezelf, maar ook bij logion 101.

Het lijkt mij toe dat je flink wat hobbels bent tegengekomen op je levenspad.

Fijn dat je de vrijheid voelt het hier met anderen te delen.

Er komen vast ook lezers hier die niet posten maar door jouw ervaring te kunnen lezen, zich bemoedigd weten, dat het mogelijk is om te komen tot nieuwe perspectieven.

Dat je de zon mag blijven zien schijnen in je leven.

Mag ik je vragen......had je al eerder belangstelling voor het Thomas-Evangelie? Of ben je hier bij toeval terechtgekomen?

Weet je in elk geval welkom.




Dank voor jullie warme reacties. Ik voel me welkom en ben daar dankbaar voor. Ik heb langzaam geleerd dat we allemaal wel een huwelijk aangaan met onze drama's. Het definieert onze schijnwerkelijkheid. Het bevestigt ons ego. In zekere zin is het een zegening te noemen dat mij een zo concrete en zekere gang naar een katharsis werd geboden, mogelijk heb ik daar zelf op aangestuurd. Ik heb veel gezocht, in Stirner en Nietzsche tot Tolstoi en Emma Goldman, in Gurdjieff en Ouspensky, Bakoenin, Marx, reizen, berusten en wanhopen. Ergens heel vroeg in mijn leven sloop er een verbetenheid in die zoektocht, die de ware aard ervan versluierde. Het had allemaal weinig zin, omdat ik steeds verbitterder raakte. Aan die cirkel kon ik ook niet goed ontsnappen. Sluier na sluier wordt nu weggenomen. Toch heb ik in al die geschriften wel een flonkering gezien van universele wijsheid, die lijkt te resoneren met een in onszelf besloten wijsheid. Veel daarvan resoneert ook in wat ik op deze site lees. Eerlijk gezegd heb ik mij nog niet gezet aan het intensief bestuderen van het Thomas evangelie. Maar wat ik lees in de stapstenen en in de verhalen van de mensen op deze site geeft erg veel inspiratie. Ik prijs me gelukkig dat ik daar nu ontvankelijk voor ben geworden.


# .... Ik prijs me gelukkig dat ik daar nu ontvankelijk voor ben geworden....#

Baudolino, je zal hier vast en zeker ook vaak het woord ' loslaten' lezen en ik vermoed dat je dat heel goed zal verstaan. Echter laat de laatste zin van je reaktie, die ik herhaalde, maar niet los.

Want die ontvankelijkheid heeft je tot hier gebracht. Hoop dat je nog veel rijkdom mag distileren uit wat je tegenkomt aan inspiratie op je levenspad.




Baudolino, bijzonder dat je schrijft dat sluier na sluier wordt weggenomen en dat je fonkeling hebt herkent van de universele waarheid.
Iedere keer zal je het meer grijpen en begrijpen, wordt de flonkering steeds groter, en kan jezelf uit die bron putten en ben jezelf die bron.
Ook namens mij, hartelijk welkom en mooie in-zichten toegewenst.


Er zijn zoveel momenten in een mensenleven waarop je kunt terugkijken, en waarop je kunt ingrijpen. Het besef dat er geen verleden of toekomst bestaat, alleen het Nu, zie ik hier heel concreet terug. Op het moment dat je afstand kunt nemen van je handelingen, en vanuit de premisses van je Zelf kunt kijken naar die handelingen, kun je de schaamte voorbij weer verbinding maken. Voor die premisses bestaan veel namen: sefirot, potentialen, tien geboden, archetypen. Er zijn veel wegen om daar te komen. Movements, het Werk, labyrinth lopen, sjamanistische technieken, muziek maken, mediteren, bidden, biechten... soms werkt het een, soms werkt het ander. Al die technieken vragen onbevangenheid, ontvankelijkheid, onbevreesdheid. Terugkijken op gebeurtenissen waar ik erin geslaagd bent om dergelijke doorbraken naar het Zelf te maken geven me moed om die energiebronnen aan te spreken. Mijn grootste valkuil is denk ik cynisme, dat zich vaak ontpopt in wolfskleren van redelijkheid en relativisme. Altijd gevoed door angst om los te laten. Inzichten zijn niet zo moeilijk, ernaar handelen wel. Zie daar de worsteling.


Baudolino,
Ik zou je cynisme maar tot vriend en raadgever maken, misschien wel jouw belangrijkste, vooral omdat die bij je past. Het is een waardevolle behoeder tegen de vele valkuilen van absolute waarheden.
Zie van de stapstenen beginsel 7: "Alleen door twijfel kun je groeien".


Bram, dank je voor dit prikkelende advies. Mijn cynisme heb ik altijd veroordeeld als een negatieve invloed. Het staat dicht bij ontvankelijkheid en nieuwsgierigheid. Cynisme is een vlaggetje voor het feit dat ik al conclusies heb getrokken, en moeite heb om die los te laten.


Baudolino,
Ga eens naar 'Teksten' (via Startpagina links boven, en dan Teksten in rechterkolom) en lees dan het artikel 'Ego, schaduw, zelf'.
En zie dan eens of jij je cynisme daarin terug kunt vinden als een negatieve etikettering van iets moois.
Je zegt over je cynisme: 'Het staat dicht bij ontvankelijkheid en nieuwsgierigheid.'
Misschien is je cynisme wel de behoeder van die twee mooie eigenschappen.
Zou je je cynisme ook anders kunnen noemen?


Dank je Bram, deze tekst sluit zo goed aan op wat een tijdje terug op dit forum gebeurde: ik reageerde met veel sarcasme op één van de gesprekslijnen. Een week later las ik die tekst terug, en zette me aan een analyse van mijn beweegredenen om die tekst zo te schrijven. Het werd een heleboel tekst, waarin ik mijn cynisme uitgebreid aan het woord liet, en vervolgens hele concrete vragen ging stellen. Het is een lang verhaal, dus dat wil ik je besparen. Ik erkende daar dat mijn ego Zieltogend is, waarmee ik bedoelde dat het een eenzaam leven leidde en niet zonder mijn bezieling kon. Ik vroeg uiteindelijk in de tekst aan Ego en Zelf om zich met elkaar te verbinden, door elkaar te erkennen en met elkaar te delen. Het zegt ook iets over de innerlijke strijd die zich sinds mijn abstinentie in mijn wakende bewustzijn heeft afgespeeld:

"Je bent jezelf aan het straffen voor alles wat zich in het afgelopen jaar heeft voorgedaan. Je bent in de greep van angst, cynisme, wrok en verongelijktheid. En het is vooral een grote strafexpeditie (tegen je ego) die al je resources opeist. Sluizen die al een paar jaar op een beetje open stonden, zijn zich nu weer aan het sluiten.

Erken je ego. Waardeer het om zijn acties, maar neem zelf het heft in handen als het nodig is. Je ego is je eigen schepping. Je ego is een schatkist vol opgeborgen kennis, die je graag in Wijsheid wil transformeren. Je hebt hem nodig, zoals hij jou nodig heeft."

Door die tekst, die overigens verassend spontaan tot stand kwam, bleek ik in staat om op het forum te reflecteren op mijn voorgaande, sarcastische commentaar. Met dankbaarheid, omdat het me een nieuw inzicht had opgeleverd.
Het werkt goed om open te staan voor impulsen van woede en wrok, en ze te ontvangen met nieuwsgierigheid naar hun bron. Het lukt me steeds vaker om dit met die intentie te doen, zonder steken in mijn hart of buik (waarschuwingssignalen, do no touch this, red alert, hier spreekt een demon!).


Mooi, Baudolino.
Mooi ook dat je zegt dat je woede en wrok kunt toelaten en nieuwsgierig onderzoeken. Maar, en dat is wellicht als opmerking overbodig, ga niet op zoek naar hun bron. Kijk er gewoon nieuwsgierig naar en laat die gevoelens zichzelf aan je meedelen. Laat ze zijn, meer niet.
Voor je het weet heb je er een claim op gelegd als iets waar je recht op hebt, als je naar een oorzaak in het verleden gaat zoeken. En dan kleeft het weer aan je.


En, Baudolino, als je dan toch zo bezig bent, lees dan ook eens de Bramhartigheid over het ego.


Bram, in antwoord op je laatste vraag: Argus. In de mythologie oorspronkelijk een instrument voor jaloezie, dankzij Hermes getransformeerd. In de moderne tijd een kritische wachter die alle facetten van een verschijnsel in ogen houdt, en daarvan verslag doet. Voor mij een instrument voor zelfherinnering. Zijn energie: presentie.


Precies, een instrument voor zelf-herinnering, niet biografie-herinnering. Wezenlijk verschil.
(Ik ben overigens vandaag niet meer op het forum. Tot morgen.)


Baudolino, van de menselijke eigenschappen
is cynisme iets wat ik het minst van alles begrijp en hiermee bedoel ik sarcastische( net een niveau lager) en cynische opmerkingen, vaak gevat in humor maar ook als levenshouding.

In mijn omgeving is het er wel, dus ook al ben ik vaak het naïeve 'slachtoffer'(ik voel me niet zo), ik bestudeer de eigenschap wel en kan ook de ontwikkeling zien van hoe deze eigenschap kan groeien van niet kwetsende humor naar een totaal afwijzen van het andere en dat wat anders is.
Mijn idee is hoe meer een mens teleurgesteld is in de maatschappij, hoe meer cynisme iemand ontwikkeld.

Nu lees ik dat cynisme een tegenhanger is van nieuwsgierigheid, dit inzicht had ik nog niet. Van/ door mij is bepaald dat nieuwsgierigheid juist één van mijn negatieve eigenschappen is, maar juist hierdoor kom ik dingen te weten die mensen mij niet willen of kunnen vertellen en zo wordt voor mij waar wat geschreven is en niet beschreven kan worden omdat het ervaring wordt.
Bij deze ik ben dus ook cynisch omdat ik bij dingen waar ik mijn twijfels over heb, me ga afvragen waarom het zo is.

Nog iets wat ik herken, toen ik in het begin deze site las met vooral het zeven stappenplan(wat ik geloof ik nog steeds niet helemaal begrijp), ik ook zoiets had van dit is niets voor mij veel te hoog gegrepen, ik begrijp helemaal niet waar Bram het over heeft.
Ben toen in gedachten eerst wat reacties gaan plaatsen alvorens ik werkelijk ging posten en toen ik ging posten was ik hogelijk verbaasd over de reacties die kreeg.


Linda, toch nog even voor ik vertrek.
Cynisme als behoeder van ontvankelijkheid en nieuwsgierigheid werkt wellicht op die manier voor Baudolino (maar het is aan Baudolino om het daar wel of niet mee eens te zijn.)
Het cynisme waar jij het over hebt is iets heel anders. Dat lijkt me meer een agressief verdedigingsmechanisme voor raakbaarheid in sociale relaties.


Mooi om dat onderscheid te maken tussen biografie-herinnering en zelf-herinnering. Kijken naar gebeurtenissen op mijn levenspad en gevoelens die daaraan gekoppeld zijn gebruik ik om de energie die erin besloten ligt te ontsluiten, te bevrijden. Ergens schreef ik, dat ik tot het besef ben gekomen dat er geen verleden of toekomst bestaat. Dat besef ontstond in de context van mijn relatie tot mijn ouders. Die energie die ik door in het verleden te graven wil ontsluiten, is aanwezig in het hier nu. Ze kleurt de biografie-herinnering. Een signaal dat ik op een hele mechanische manier vasthou aan lineair denken, terwijl ik vaak zie dat die manier van denken niet toepasbaar is. Ik zit nu op een overtuiging te kauwen, waarvan ik nog niet weet of de smaak wel zo goed is. Mijn pen beweegt in ieder geval sneller dan mijn bewustzijn.


Baudolino,

"Mijn pen beweegt in ieder geval sneller dan mijn bewustzijn."

Einstein beweerde ook dat zijn relativiteitstheorie uitgevonden was door zijn pen en niet door hemzelf. Ha, ha.
(Ben nu echt weg.)


Bram, dank je dat me laat zien dat het tweeledig is.


trouwens, bij mij is het niet mijn pen die sneller beweegt dan mijn bewustzijn, schrijven kost mij veel moeite in de zin dat deze vaardigheid mij moeite kost en ook omdat ik altijd moet denken wat ik wil schrijven.
Bij mij is het het toetsenbord dat sneller is dan mijn bewustzijn.Niet dat het typen bij mij zo supersnel gaat, maar als ik ga typen, komt het vanzelf.
De ervaring is dan eigenlijk ook, dat iets of iemand mij overneemt en ik het middel of de mogelijkheid ben, in plaats dat het toetsenbord het middel tot communiceren is.


Hallo Linda,

Cynisme heb ik ook altijd beoordeeld als negatief en dodelijk. Gedurende de draad met Bram ontstaat een inzicht bij mij, dat het erkennen van cynisme het mogelijk maakt om het te ontvangen als een bijdrage aan mijn spirituele ontwikkeling. Dat vind ik ook erg verassend. Bram nodigde me ook uit om dit cynisme een andere naam te geven. Argus Panopticus sprong als een lichtje aan in mijn gedachten, en ik pakte dat. Voor mij is die figuur een metafoor voor de transformatie van een argwanende, allesziende blik naar een open, allesziende blik. En daarmee ook een transformatie van paranoia naar zelfherinnering. Als ik het in mijn calvinistische paradigma zou vatten: deugden kunnen omslaan in zonden, en vice versa. Polybius beschreef de ontwikkeling en fermentatie van staatsvormen, en de cyclus die ze fris houdt. Clive Barker (ik geef toe, een wat bizarre bron, maar de man kan prachtige dingen schrijven) beschreef de ontwikkeling en fermentatie van de jaargetijden, en de bewondering voor de cyclus die hun vruchtbaarheid tot hun recht laat komen. Zo is ook cynisme geen statisch begrip, het maakt onderdeel uit van een cyclus die de zuiverheid en authenticiteit van je pad in stand houdt.


Bram, bedankt dat je me tot deze inzichten hebt kunnen inspireren.


Baudolino, het maakt niet uit waar je inzichten vandaan komen, het zijn vaak de woorden anders geformuleerd, die het besef brengen.
Ik las een fictieve roman, deze auteur had een fictieve wereld geschapen met alles er op en eraan inclusief geloof en een zin over dat geloof gaf mij inzicht, dat wat je deelt vermeerdert wordt en wat je vermenigvuldigt gedeeld wordt.
Het raakte aan niets, kon de zin niet begrijpen maar als een flits was er inzicht, waar ik ook leuke inzichten uit haal is Harry Potter en herken in mythologie ook overeenkomsten.
Het beeld kan raken aan jouw eigen beeld van iets in jouw waar je eigenlijk geen woorden voor hebt.


Hallo Linda, er is zoveel te vinden in muziek, kunst, lieratuur, films, theater. Zij maken net zoveel onderdeel uit van de werkelijkheid als de werkelijkheid die wij menen te ontvangen als realiteit. Overigens heb ik nieuwsgierigheid niet geplaatst als een tegenhanger van cynisme. Ik zie nieuwsgierigheid meer als een gereedschap, samen met ontvankelijkheid. Argus voorkomt dat zaken uit de bocht vliegen. Voor mij een grote uitdaging, omdat het zover ging in het behoeden dat het ging afweren. In plaats van bescherming bood het een gestaalde veste en keerde het zich tegen me.


Baudolino, ik ben met je eens dat het abstracte net zo'n groot deel van de werkelijk is als het concrete, het abstracte reikt aan het gevoel het het concrete aan het verstand. Soms zijn het feiten die iets aanreiken, soms is eigenlijk onbenoembaar en onmeetbaar. Met het abstracte kan niet iedereen uit de voeten, want hoe moet je met iets 'vaags' iets concreet maken, het concrete ja dat kan je vinden in boeken dat zijn feitelijkheden, maar misschien is het wel kunst in al zijn aspecten die de mens het ware aanreikt.

De tegenstelling cynische/nieuwsgierigheid is misschien mijn eigen veronderstelling.
In mijn omgeving is er cynisme en de mening van die mensen is de maatschappij deugt niet, mijn reactie op de maatschappij is niet dat die niet deugt, maar dat ik me afvraag hoe de maatschappij of de ander het bedoelt zodat ik het kan begrijpen.
In deze dus mij herkenning, het is niet hetzelfde maar lijkt hetzelfde te doen of de zelfde uitwerking te hebben.
Herkennen van iets wat anders is, maar ergens toch gelijk helpt mij om te zien dat wat in mij is, ook in de ander is in een andere vorm.


Grappig, Baudolino, die Argus Panopticus, de Alziende Argus.
Zie ook logion 54 van het Thomas-evangelie.


Mooi, Linda, hoe je zegt:
"Herkennen van iets wat anders is, maar ergens toch gelijk helpt mij om te zien dat wat in mij is, ook in de ander is in een andere vorm."
Zie logion 108.


Hallo Bram. De naam Argus kwam deze week ergens ter sprake, hij paste goed in de context. Mijn perfectionistische ego heeft me reeds over de vingers getikt over de term "Panopticus", het blijkt Panoptes te zijn....Ik heb daar een spannende relatie mee, zoals je zult begrijpen. zoals in de mythologie is hij ook in mijn leven tot stand gekomen uit wantrouwen. Logion 54 inspireert om hem zijn rol toe te bedelen.


Het is Argos Panoptes in het Grieks en Argus Panopticus in Latijn.
Het is alletwee goed wat mij betreft..


Bram, dank je. Veel stof om mee aan de slag te gaan.


Baudolinbo, sla hier maar wat slagen in het wilde weg. Voel je vrij. We merken het wel.


Bram, ik vind het bijzonder dat jij mij al diverse keren hebt gewezen, op logion 108, deze vind ik ook heel mooi, als ik in tegenstellingen de overeenkomst ontdek denk ik zelf aan de twee één maken, maar logion 108 maakt wel op een hele mooie wijze de twee één.


Ik weet niet welk boek van of over Augustinus je leest, Linda, maar de passage die je noemt komt me bekend voor.

Augustinus voerde een fel debat met ene Pelagius. Dat ging over de erfzonde. Volgens Augustinus was een kind al bij de geboorte zondig. Pelagius daarentegen ging uit van de zondeloosheid van een kind. Pelagius kon daarbij wijzen op Jezus die zei "Laat de kinderen tot mij komen." en "Zo gij niet wordt als kinderen zult gij het koninkrijk niet binnengaan."

In de passage die jij vermeldt wil Augustinus "bewijzen" dat een kind al vanaf zijn geboorte alleen maar zondige begeerte is. Het is om te beginnen ter wereld gekomen "inter urinam et faeces", tussen pies en stront dus. Het bevuilt vervolgens zichzelf ook nog voortdurend. Enzovoort, enzovoort, pagina's lang. Deze uiteenzetting over de zondige begeerte van een kind past in het debat met Pelagius.

Een kind begint dus in louter zonde en kan alleen met een strenge hand, van kerk en staat, omgevormd worden. De kerk is het genade-instrument van God, en de keizer moet de kerk steunen omdat de keizer slechts keizer is bij de gratie Gods. Een kind moet niet spelen maar leren, namelijk wat de kerk, met steun van de keizer, vindt dat ze moet leren. Spelen is zondige verspilling van de door God geschapen tijd.

In de publieke opinie vond het standpunt van Augustinus weinig aanhang. Zelfs de toenmalige Paus koos de kant van Pelagius en deelde in een brief aan de bisschoppen mee dat Pelagius het officiële standpunt van de kerk vertegenwoordigde.

Dus stuurde Augustinus een gezant naar keizer Theodosius die op dat moment in Zuid-Frankrijk oorlog voerde, en klaagde dat er een oproerkraaier in Rome was, Pelagius dus, die daar het keizerlijk gezag ondermijnde. De gezant schonk namens Augustinus aan de keizer nog tachtig paarden als klein en onbeduidend cadeautje. Zonder bijbedoeling uiteraard.

Pelagius werd vervolgens door de keizer verbannen en het bisschoppelijk paleis van de Paus werd door de keizer belegerd. De keizer eiste dat de Paus zijn brief over Pelagius zou herroepen en Augustinus zou steunen en dreigde de Paus af te zetten en het pauselijk paleis plat te branden als hij dat niet deed.
En dat deed de Paus. Hij schreef aan de bisschoppen dat hij zich vergist had en dat bij nader inzien Augustinus het enig juiste standpunt, namelijk Gods wil, had weergegeven.
Theodosius verbood vervolgens ook nog alle heidense vormen van godsdienst in het Romeinse rijk. De zienswijze van Augustinus verklaarde hij tot de officiële en enige toegestane staatsgodsdienst.

Zo is het dus gekomen.

Ik las een paar weken geleden nog een schitterend artikel van Elaine Pagels waarin ze laantoont hoe Augustinus het christendom in een richting heeft gestuurd die volkomen in strijd was met de opvattingen daarvoor. Augustinus legde de theologische basis voor de kerk als staatskerk. Daarin passen geen mondige mensen. Elaine Pagels laat zien dat daarvoor geestelijke vrijheid een wezenlijk kenmerk was van het kerkelijk christendom en hoe die vrijheid oor Augustinus en Theodosius om zeep is geholpen.





Bram, ik ben belijdenissen aan het lezen, het verhaal wat ik lees is in feite een soort biografie met biecht en ben niet alles tegen gekomen wat jij nu zegt, maar herken wel het nodige.
Nu is mijn grootse zonde waarschijnlijk dat ik het toch probeer te lezen, er zijn namelijk maar weinig boeken waar in de schrijftrant en wat geschreven is mij zo tegenstaan. Waarschijnlijk lees ik het ook niet helemaal uit, maar in boek x zou hij volgens de omslag het licht hebben gezien en ik ben wel benieuwd of hij dan ineens verandert is.
Maar wat naar mijn idee dan zonde is, dat ik er door worstel en nu geen plezier in lezen heb, is volgens Augustinus dus een grote deugd, want ik kan voor mezelf niet bepalen wat goed voor me is.
Zo houden we in ieder geval het dualisme in stand.


Solfeggio is een oude, 6 tonige frequentieschaal. De frequenties resoneren met de stapstenen voor spirituele groei. De muziek van Arvo Pärt heeft mij al diep geïnspireerd, deze tonen zijn magisch...

www.youtube.com/watch?v=vRemijqNRoQ&feature=related


Bijzonder, dit kende ik nog niet, of eigenlijk wel ten dele, een zeer mooie zielservaring.


In de bronnen wordt met Solfeggio een verbinding gelegd tussen natuurwetenschap en spiritualiteit. Ik ben daar een beetje huiverig voor. De kosmos als louter energetisch principe, waarbij toonfrequenties energetische velden beïnvloeden. Solfeggio van Arvo Pärt heb ik gehoord voordat ik hierover las. Het bracht me in een staat waarin ik enerzijds heel alert aanwezig was, en anderzijds ook heel alert maar als buitenstaander naar mijn handelen keek. Alles leek in een flow te gaan. Ik ervoer het niet als surrealistisch, ik trad niet buiten mezelf, maar het was wel heel anders. Onthecht, content, scherpzinnig zonder gedachten.


Baudolino, laat zulke momenten gewoon zijn. Meer niet. Ga daar verder niet over nadenken. Ga er vooral geen betekenis aan geven.
Je kunt er wel verslag van uitbrengen, zoals je hier deed, maar laat het verder los.
Zie logion 10.
Dus die suggestie voor een duiding in verband met energetische principes is louter bedenksel achteraf. In de prullenmand ermee!
Je was er al huiverig voor. Accepteer je huiver als gepast.
Deze ervaring is ook geen eigenschap van de muziek of van de stapstenen. Laat ook dat los. Het is een ervaring van dat moment, en dat is voorbij.


Bram, dank hiervoor. Ik zie de valkuil en laat hem los.


Door de muziek en door de stapstenen wordt er kennelijk iets gewekt in jou. Dat is dus niet van de muziek en ook niet van de stapstenen maar van jou.
Zodra je er een duiding aan gaat geven als iets wat niet van jou is, is het niet meer van jou. Dan ben je weer afgescheiden van dat wat van jou is.


Bram # 38057.......schitterend!


Baudolino, mijn leven lang krijg ik te horen dat ik niet kan zingen, ik zit nu op een koor. De gedachte hier is iedereen kan zingen, het gaat niet om de vaardigheid maar om het plezier. Ik kwam binnen als alt, maar werd al snel bij de sopranen gezet, niet omdat ik de hoge noot kan zingen, maar ik zing beter het riedeltje van de sopranen.

Dit was iets vreemds, want ik kan hoge tonen niet horen, ik kreeg dan hoofdpijn, dus ook bij het zingen.
Na een aantal keren bij de sopranen brak als het ware dat plafond open, ik kan nu hoger zingen en heb geen hoofdpijn meer.
Een tijd later hoorde ik soort gelijke tonen, als bij jouw link, maar deze tonen hoor ik dus niet in het hoofd, maar lijkt alsof ik het hoor buiten mij, boven mij.
Toen ik dat hoorde was ik geraakt, het was een bijzondere ervaring, ik ervoer alsof de zang naar een hoger niveau getild werd.
Gisteren hoorde ik dat ook en tranen begonnen te stromen, geen pijn, geen vreugde en naar mijn idee ook niet van ontroering, er was geen gevoel, maar ik was wel aangeraakt.



Ach Linda, wat zeg je dat zuiver en prachtig: "geen pijn, geen vreugde en naar mijn idee ook niet van ontroering, er was geen gevoel, maar ik was wel aangeraakt."
Dat is precies wat ik bedoelde met mijn vertaling van het Aramese Onzevader:
"Bron van zijn die ik ontmoet in wat me ontroert".
Je kunt "wat me ontroert" verstaan als jouw aangeraakt zijn. Ja, dat is het.


Bram,
Ik was me er niet van bewust dat ik het buiten mezelf plaatste. Dat geeft me meer inzicht in mijn hunkering naar externe stimuli. Mijn ontvankelijkheid is niet naar binnen, maar naar buiten gericht.


Bram, alsof daar ergens boven mij de golven geluid omgezet wordt in licht, wil niet weten of dat mogelijk zou zijn, maar het komt op mij over of ik licht hoor.


Het is niet verkeerd dat je ontvankelijkheid naar buiten is gericht. Natuurlijk is ontvankelijkheid naar buiten gericht. Je sgtelt je open naar buiten om te ontvangen. Zo ga je om wat mij betreft met muziek, met gedichten, met beeldende kunst, met je medemens in een goed gesprek.
Maar als je dan echt ontvangt kun je dat herkennen als herinnering van jezelf. Dat is waar kunst of een waarachtig medemens je toe uitnodigt.


Tja, Linda dat kan dus niet, geluid omzetten in licht. En toch gebeurt het. Een wondertje misschien?


Het zijn maar woorden, de ervaring is niet te beschrijven, maar geeft naar mijn idee wel aan dat het voor mij een hele bijzondere ervaring is.
Of het een wonder is, is dat niet alles wat we niet kunnen begrijpen en verklaren?


Bram, ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb er ook geen behoefte aan om mij te verliezen in pseudo-wetenschappelijke verklaringen. Het verduistert de ervaring, die authentiek en eigen is.


Onlangs begroette ik op een verjaardag van een vriend een kennis die trompet speelt met de woorden: "Hoe is het met onze muzikant", dat heb ik geweten want hij vertelde me dat hij een musicus was. Hij had muziek gestudeerd en een muzikant bespeelt een instrument.
Daarna heeft hij de hele avond mij proberen uit te leggen wat muziek eigenlijk is (technisch verhaal).
Later thuis in alle rust heb ik nagedacht over muziek (ik ben een echte muziekliefhebber) en kwam tot de conclusie (voor mij zelf) dat muziek in welke vorm dan ook in de werkelijkheid al aanwezig is.
Alleen hebben we een instrument of bv de stem van Linda nodig om dit voor ons hoorbaar te krijgen.
Dat er zo'n schoonheid in werkelijkheid aanwezig is raakte me diep, ik dacht hierbij aan een uitspraak in de bijbel: "wat geen oor heeft gehoord", gaf mij het zelfde gevoel als jou Linda, ik werd naar een hoger niveau getild en was er geen gevoel maar toch was ik aangeraakt.
Fijn Linda dat je me opnieuw herinnerde
aan die ervaring van een tijdje terug.

En Bram, een wondertje?, zo ervaar ik het wel en ik houd daarbij je reactie in #38057 scherp in de gaten.
" Door de muziek en door de stapstenen wordt er kennelijk iets gewekt in jou. Dat is dus niet van de muziek en ook niet van de stapstenen maar van jou.
Zodra je er een duiding aan gaat geven als iets wat niet van jou is, is het niet meer van jou. Dan ben je weer afgescheiden van dat wat van jou is."
Zo zuiver uitgelegd, ook dat raakte me diep.


Wim, muziek is er altijd al , maar we hebben iets nodig om het om te zetten naar de aardse realiteit, net als bv schoonheid.
De Matheüs passion, zou Bach gezien hebben als kant en klaar, hij moest het 'alleen' maar neer/overschrijven.

Iets wat gevoeld wordt, een beleving is, wordt dmv instrumenten realiteit voor de zintuigen en het verstandelijke tot een ervaring gemaakt.
Ik weet niet hoe, maar blijkbaar is er een medium nodig om dualiteit te slechten., alleen een 'tolk' kan beide verstaan en tot begrip brengen.

Trouwens was de beleving een iets zonder gevoel of gedachten, het is er nu allemaal wel.



IK wil dit mooie draadje nu afsluiten, anders komen er nog teveel woorden en gedachten bij.
Terug naar de stilte.


Reageren op dit bericht is niet meer mogelijk.

Plaats zelf een nieuw bericht.