Groeiend inzicht

Over lichaam en bewustzijn deel 3

    door Harry, 28/09/2010 06:48. #38948. 19 reacties, laatste


Even voorafgaand.Ik ben geen narcist.Ik ben niet bijzonder trots op mijn lichaam,noch op mijn psyche,noch op iedere samenwerking daarvan.
Bovendien ben ik me niet bij voortduring bewust van mijn lichaam.Het voltrekt zich
allemaal vrijwel automatisch, ook al lijd ik soms aan P.H.P.D..(= Pijntje Hier Pijntje Daar)

Wanneer ik echter mijn focus, dus mijn aandacht,mijn attentie,leg op mijn lichaam dan kan ik het allemaal wel waarderen,dat wonder dat ik heb gekregen.

Laat ik even een paar aspecten van het wonder der lichaam buiten beschouwing.Hoewel het me zeer doet een wonder buiten beschouwing te laten.Het hart met de bloedsomloop en het vaatstelsel, de longen met de levengevende zuurstoftoevoer,het spijsverteringskanaal met maag,darmen en stofwisseling.Zo kan ik nog wel even doorgaan.Al deze wonderen plaats ik even terzijde, er gemakshalve aan voorbij gaand dat al deze lichamelijke aspecten voortdurend met elkaar samenwerken en correleren en voortdurend dynamisch biologisch evenwicht bewaren.

Hoewel ik niet graag een platitude gebruik,doe ik het even toch.Ik wil niet een levend organisme met een machine vergelijken maar ik doe het even toch.Het soma (het feitelijke lichaam) en het genoom (de DNA-structuur)vergelijk ik met de hardware van een computer.
Er is een onbeschreven harde schijf.We steken de stekker in het stopcontact en er gebeurt nog niets er gaat alleen een lampje branden.Zie hier de ongeboren vrucht..

Vanaf de eerste celdeling (wonder!) ligt al vast wat het embryo met zichzelf gaat doen.Het is niet zo dat het zich onderweg bedenkt en wat anders gaat doen.Iedere, in zichzelf al wonderbaarlijke lichaamscel, gaat volkomen automatisch naar de juiste plaats om daar te doen wat hij moet doen.
De eerste celdeling is dus al een wonder.Er komt iets uit het niets.Datgene dat er eerst niet was,is er nu wel.

De computer groeit en groeit en groeit en.. op een gegeven moment( ik zou niet weten welk moment) wordt het systeem vatbaar voor software.De eerste bewustwordingen laten zich gelden.De harde schijf is al niet meer onbeschreven.

Het kind wordt geboren.Het is maagdelijk.Het BIOS (Basic Input Output System)is klaar voor gebruik.

Met veel plezier verlaat ik nu de platte vergelijking met een PC.Er is de primal scream van het maagdelijke kind en er zijn de eerste bewustwordingen van de wereld waarin het geboren is.
Het organisme heeft zich,met ziel en al,aangesloten op de stroom van het leven.

Laat ik nu het zenuwstelsel eens isoleren van de rest van het lichaam en daar eens nader naar kijken.Wat zie ik dan? Ik zie het centrale zenuwstelsel met hersenen en ruggemerg en ook het perifere zenuwstelsel dat weer kan worden onderverdeeld in een willekeurig (beweging)en een autonoom(spijsvertering,maar ook reacties op input van buitenaf, zoals reflexen,emoties
en gevoel) gedeelte.

Al deze functies worden gecentraliseerd in de hersenen die dan ook voor het bewustzijn een centrale rol spelen.Maar bewustzijn is niet alleen de hersenen.Het gehele lichaam is op subtiel niveau doortrokken van bewustzijn.Iedere lichaamscel werkt op hoog energetisch niveau daaraan mee.

In 1604 publiceerde Johannes Kepler zijn Astronomiae pars Optica. Hierin beschrijft hij de lenswerking,de lichtbreking en de juiste anatomie van het oog.

Kijken naar het oog. Daarover wil ik het in deel 4 hebben.


Hoi Harry,

Knap geschreven hoor, dat wel!
..Maar ik denk dat ik het analyseermes maar laat vallen..
:)
groetjes,
leo


Het lichaam blijft voor mij een onverklaarbaar wonder.


Ja, het blijft een wonder. Toch merk ik ook dat voor mij geldt dat ik in een soort van afscheiding terecht kom als ik er op die manier naar kijk. Kijken naar kan alleen als ik een zekere afstand bewaar en dat leidt mij juist af van waar het mij om gaat. Het diep, diep ervaren van dat wat woordeloos is en juist daarom zo'n kompas kan zijn.
Neemt niet weg dat ik het heel leuk vind dat jij er op zo'n manier mee bezig bent en dat jij het zo verwoordt.


Het kan alletwee toch, Marieke, al gaat het wellicht niet goed tegelijkertijd?
Het op afstand bekijken maakt je bewust van het wonder.
Het lichaamsbewustzijn is weer anders en heeft zijn eigen geldigheid.

Misschien brengt het besef van het wonder en het bewust ervaren van het lichaam je wel bij dezelfde allesomvattende dimensie.


Pfieuw! Harry ...... wat heb je dit mooi omschreven. Duidelijk, helder en voor mij goed te volgen.

Ben benieuwd naar het vervolg, kijken naar het oog i.p.v. met het oog.

:-)


#38963
Ja, Bram, het kan zeker tegelijkertijd. Ik merk alleen bij mezelf dat ik dan toch makkelijk in dat afgescheiden gevoel terecht kom. Alsof mijn mind dan met me op de loop gaat, te sterk wordt waardoor ik er buiten, buiten de ervaring kom te staan. Zoiets. Dat zegt dus iets over mij en niet dat het een beter zou zijn dan het ander. Het uitgebalanceerd samen kunnen laten gaan zou helemaal mooi zijn. Maar ja, die klei, he, waar we uit zijn gebakken...


Het is een beetje scherpslijperij van mij, maar toch...
De afgescheidenheid is een mogelijke toestand van het bewustzijn. De verbondenheid is een andere.
Er is niets mis met de één, noch met de ander.

Zoals ik al eerder heb betoogd is het bij het schaakspel handig om je geheel te kunnen afsluiten van de rest van de wereld. Dat is een bewuste en zinvolle afgescheidenheid.
In jouw werk streef je echter naar verbondenheid. Ook prima.

Nu zijn er mensen, misschien wel de meeste, die alleen maar in de afgescheidenheid verkeren. Verschillende spirituele paden bieden je een mogelijkheid om die permanente afgescheidenheid te doorbreken. Dat is mooi, maar het betekent niet dat je nu permanent in verbondenheid zou moeten verkeren.

Voor mij is belangrijk dat je die twee tot je beschikking hebt. Soms het gesloten bewustzijn, soms het open bewustzijn.
Maar het kan niet tegelijkertijd; in elk geval hoeft dat niet.
Wat je kunt leren is: bewust schakelen, van de ene naar de andere toestand van je bewustzijn.

De afgescheidenheid is, inderdaad, zoals je zegt, een mentale toestand. Maar daar is op zich niks mis mee. Het overgaan naar de verbondenheid van het open bewustzijn doe je met je lichaam, en daar werk jij dus kennelijk mee.

Ik weet ook wel dat je als mens in een mentale kramp kunt verkeren, dat wil zeggen in een permanente staat van afgescheidenheid, als een emotioneel gepantserde persoonlijkheid. Die kramp kan heel goed voortkomen uit angst voor een stuwmeer van emoties waarvan de dam dreigt door te breken. En jij zult vast ook heel vaak ervaren hebben, neem ik aan, dat het herstel van het lichaamsbewustzijn een emotionele doorbraak kan oproepen en daarmee ook het opheffen van de emotionele pantsering. Dat is mooi, maar het gaat mij altijd om de hele mens. Het is soms ook goed om je te kunnen afsluiten; dat hoort er ook bij.

Overigens voor alle extra duidelijkheid: de benadering van Harry ervaar ik niet als gesloten. De verwondering die er uit spreekt maakt het voor mij juist open.


Ha Bram, ik was een paar dagen heel druk en ik ben niet in de herberg geweest. Dank voor je reactie. Als ik het lees, klopt het. En toch....er is iets wat mij onrustig maakt en daar kan ik nog niet helemaal bij. Vandaag heb ik alle rust, ik ga lekker wandelen, luieren en lummelen en ik hoop het helderder te krijgen. Ik kom terug!


Daar ben ik weer. Het was niet zo heel ingewikkeld om te ontdekken wat er speelt. Het eerste wat in me opkwam was het woord 'huiverig' en daaronder zat 'eenzaamheid'. Tranen en een gevoel van dat nooit meer. Ik herinnerde me een gedicht wat ik jaren geleden heb gemaakt. Een gedicht wat weergeeft hoe ik mij vanuit de afgescheidenheid weer terug beweeg naar de heelheid, naar het lichaam.
Hier komt het:

"Langzaam de weg terug
naar wat het lichaam ooit was voor mij;
de blauwdruk licht en helder, vrij en blij
Uit een wereld met de glans van goud

Maar eenmaal hier gekomen
bleek de omgeving zwart, mistig, koud
Alleen, op een zwarte rots die Aarde heet

Niets meer zien en niets meer weten,
de herkomst was vergeten
Niets meer horen, het contact verloren
De sluiers waren neergedaald

De reis begon
met net zo veel vallen als opstaan
ben ik op zoek gegaan
naar wat mijn bestemming op Aarde was
Maar alles was zwaar;
de aarde, de lucht, de mensen, het eten
De zwaarte sneed mij af van het heilig weten

Ik kon niet meer voelen,
ben weggegleden uit mijn lijf
en vond rust in het Hoger Zelf
waar licht en liefde is

Maar, zo sprak mijn Hoger Zelf,
je lichaam is niet pijn en moeite,
ziekte en zwaarte,
gehoest en geproest,
gesnotter en benauwd
Het is juist gebouwd om jou te dragen,
om thuis op Aarde te zijn.

Ga, en woon
Open de lijn en luister
naar het ritme, het refrein
naar de taal die het lichaam eigen is

En eindelijk, eindelijk reis ik in mij
en voel mij rondom steeds meer vrij
Steeds meer tintelend bovendien
En eindelijk, eindelijk begin ik mijzelf te zien"

Als ik nu terug kijk heb ik het gevoel alsof op een bepaald moment in mijn leven een grote disbalans is ontstaan tussen mijn heldere verstand en wat ik aankon, wat ik kon dragen. Het was zo eenzaam! En blijkbaar heb ik toen ook besloten dat ik dat nooit meer wilde. Alsof ik bang ban een vlinder open te snijden om te kijken waarom die toch zo mooi vliegt....
Schakelen tussen de ene toestand en de andere kon ik heel moeilijk. Nu blijf ik misschien te angstvallig aan de ene kant. Als ik daar zo mee bezig ben is het ook wel heel mooi om te voelen dat op de achtergrond daar het denken aanwezig is als een soort stille bondgenoot, die ondanks mijn huiver om weer in die eenzaamheid te schieten altijd bij me is gebleven en ook nu mij weer rustig en kalm maakt. Het is ook raar om te merken dat ik bij het weer bezig zijn met dat gedicht en de daaraan voorafgaande eenzaamheid weer die benauwdheid ga voelen en weer begin te hoesten....Dat lichaamgeheugen toch...
Ik kan nu wel voelen dat ik nu veel meer subtiliteit heb verworven en dat het niet moeilijk, misschien wel makkelijk voor mij zou moeten zijn om te schakelen tussen de verschillende bewustzijnstoestanden. Ik zie het plaatje voor mij van zo'n spiraal wat steeds een treetje hoger gaat en dat het wellicht heel goed voor mij zou zijn om er op te vertrouwen dat ik er niet meer in verdwaal.
Dus Bram, natuurlijk een enorme scherpslijperij van jou en ook heel scherpzinnig. Hier kan ik nog echt een slag maken. Dank je wel.



Marieke,je hebt hierboven een mooie reactie geschreven vind ik.Een mooi gedicht ook.

Het gaat heel diep.Ik vind het mooi dat je die diepte van jezelf laat zien.

Ik sta in de tuin.Het is nacht.Het waait en het regent.Ik laat me natregenen.De wind huilt om de bomen en om mijn hoofd.
Vanuit de huiskamer dringen flarden muziek tot mij door.Een Japanse fluit.

De mix van de Japanse fluit, de huilende wind en de regen laten mij in een vreemde gemoedstoestand schieten.Ingekapseld in een woordeloze gemoedstoestand.Maar wel één van kou,mistroost en volkomen verlatenheid.

Ik moet uitkijken hier niet in te blijven hangen en floep terug in mijn lichaam.

Bovengenoemde toestand heb ik niet kunnen of willen oproepen maar overkwam mij.Omdat dat niet prettig was forceerde ik mezelf terug in mijn lichaam.

Bewustzijn kun je schakelen.Van binnen je lichaam naar buiten je lichaam,van boven naar beneden,van groot naar klein, van ver weg naar dichtbij,van het heden naar het verleden. Maar het bewustzijn raakt niet de leegte en het onnoembare.


Harry, je schrijft: "Maar het bewustzijn raakt niet de leegte en het onnoembare."
Hoe weet je dat zo zeker?


Hoi Harry,
Ja, ik kan me voorstellen wat je beschrijft. Jouw ervaring en dan het schakelen van het een naar het ander. Dat is waar ik meer mee kan gaan spelen.
Ik vermoed dat er diep in mij een vastgeroest soort overtuiging aanwezig was van dat ik een beetje bij de afgescheidenheid, of bij dat wat ik met afgescheidenheid associeerde, vandaan moest blijven uit angst om te verdwijnen.
Ik heb ook even lopen puzzelen op jouw laatste zin waar Bram ook een vraag over heeft. Want ik vermoed dat mijn bewustzijn in sommige situaties wel de leegte lijkt te raken en daar werd ik zo huiverig voor. Ik stel me nu zo voor dat ik nu in zo'n soort situatie " de duivel aan moet durven te kijken en terug ga grijnzen" (volgens mij een beeldspraak uit jouw hoed ergens anders op het forum).



Bram,ik heb moeten nadenken over je vraag.

Aan de ene kant:Daar waar mijn bewustzijn ophoudt begint de leegte.

Aan de andere kant: ik schep vanuit de leegte.Dus er moet ergens een "kanaal"tussen de leegte en mijn bewustzijn zijn .Of op zijn minst een overgangssituatie.

Zodra ik met mijn bewustzijn de leegte kan binnendringen, kan ik het geen bewustzijn meer noemen.En anderszijds de leegte ook geen leegte.

Gedachten komen tot mij vanuit de leegte.
Eerst is er geen gedachte en dan is er vanuit het niets een gedachte.De leegte voedt mijn gedachten.Anderszijds voeden mijn gedachten de leegte want ik krijg respons.Er ontstaat een serie gedachten in dezelfde richting.Er moet dus ergens een subtiel overgangsniveau zijn.Maar of ik dat bewustzijn kan noemen?

De leegte is een onbeschreven blad.

Of misschien een "nulpunt."Daar waar materie en anti-materie elkaar in evenwicht houden.De leegte zou dan wel ergens een positieve lading moeten hebben,die voorkomt dat wij met z'n allen in anti-materie vervallen.

In feitelijke zin is mijn dag van morgen ook al een leegte.Die dag ligt nog niet binnen mijn bewustzijn.Ik kan me er wel enigzins een voorstelling van maken maar wat er echt gebeuren gaat dat weet ik nog niet.

Wat wel duidelijk is,is dat alles wat wij doen en laten voortkomt vanuit de leegte.

Ik vind het wel leuk om hierover van gedachten te wisselen.



Marieke,Mijn scheppingen willen altijd tot vervolmaking komen.Wanneer mijn schepping ergens halverwege wordt gestaakt dan vindt hij dat niet leuk.
Ook al is dat een negatieve schepping.

Wanneer ik een schepping als negatief ervaar dan trap ik op de rem.De schepping heeft dan echter de neiging om na te ijlen omdat hij wordt onderbroken en eigenlijk tot vervolmaking had willen komen.Nog een hele tijd nadat ik op de rem heb getrapt blijven gedachten rondom de negatieve schepping zich in mijn hoofd persen.

De enige remedie die ik dan heb is om dat hele stelsel van negatieve gedachten verloren te laten gaan in de leegte en ze in te ruilen voor positieve gedachten.
Ik besteed dan geen aandacht meer aan de negatieve gedachten en ben verlost van alles wat in de slipstream mee komt.

De gedachte,of het stelsel daarvan,dat je
magnetisch wordt aangetrokken door de afgescheidenheid waar niemand je kan bereiken en dus volslagen eenzaam bent,
tegen wil en dank zo ik begrijp,is maar een stelsel van gedachten.

Een schepping die zichzelf wil vervolmaken.
Een simpel clustertje subtiele energie dat er voor zorgt dat jij je afgescheiden gaat voelen.Een simpel clustertje subtiele energie dat daarmee eigenlijk een veel te grote impact heeft op jouw welbevinden.

Met dat simpele clustertje subtiele energie moet toch af te rekenen zijn?


Dag Marieke en Harry,
Als een theekopje gevuld is met thee, is het duidelijk een theekopje. En dan kan er ook niets anders meer bij.
Maar is het ook nog een theekopje als het leeg is? Want dan kun je er ook koffie in doen, of water. Je kunt er zelfs whisky in doen en anderen laten denken dat er thee in zit.
Ons bewustzijn is als een theekopje. Je kunt dat vullen met een duidelijke identiteit, dat wil zeggen met een beeld van wie je bent, iets waar je volgens afspraak met jezelf ‘ik’ tegen zegt. Alle ervaringen worden dan ervaren als ervaringen van dat ‘ik’, met alle daarbij behorende oordelen die aan dat ‘ik’ vastgekoppeld zitten (bijvoorbeeld de angst om narcist genoemd te worden).
Hoe zou het zijn als je je ervaringen loskoppelt van een ‘ik’? Dan zijn er nog wel ervaringen, maar die zijn dan gewoon wat ze zijn, zonder oordeel. Want oordelen over ervaringen komen altijd voort uit een ik-beeld.

Marieke, jij koppelt nu een ervaring uit het heden aan een verondersteld verleden. Door ervaringen in het hier en nu te beoordelen vanuit een verondersteld verleden, houd je een bepaald ik-beeld in stand. In wezen construeer je zo zelfs een verleden, een verleden dat als oorzaak en verklaring moet dienen van de ervaringen in het hier en nu, en daarmee tot instandhouding van je ik-beeld. Dat kun jij heel goed, want je bent heel intelligent. Het is zelfs een slimme toepassing van je analytisch talent. Maar je zou dat nadenken over die ervaringen ook kunnen nalaten en dan zien wat er gebeurt. Doe maar. Ook dat kun je volgens mij heel goed.

Als je ervaringen laat zijn voor wat ze zijn, dan raken ze losgekoppeld van een ik-identiteit en een ik-oordeel. En dat is al een hele stap op weg naar de leegte van het bewustzijn, ofwel naar het lege theekopje.
Maar er is meer aan de hand met die leegte.
De leegte van het bewustzijn speelt in nagenoeg alle mystieke tradities een fundamentele rol – dat in tegenstelling tot religies die het bewustzijn juist permanent gevuld willen zien met een geloof en een gefixeerd mensbeeld.
Alle mystieke tradities melden het volgende.
Als het bewustzijn geheel leeg is van voorstellingen en daarmee verbonden oordelen, zal zich een nieuw soort ervaring aandienen. Dan is het bewustzijn weliswaar leeg van voorstellingen en oordelen, maar het kan juist daardoor vervuld worden met de ervaring van wat je de grond van het bestaan zou kunnen noemen.
In de gnostiek heet die toestand van het bewustzijn de volheid. Die volheid is weliswaar leeg van voorstellingen en oordelen, maar juist daardoor geheel vervuld van iets anders.
Als het bewustzijn leeg is, dat wil zeggen leeg van beelden en oordelen, of wanneer het zichzelf althans niet met beelden en oordelen identificeert, is het als het ware één met zichzelf. Dan is het bewustzijn weliswaar leeg, maar het is nog steeds bewustzijn. Het heeft weet van zichzelf.

Overigens kan de volheid van het lege bewustzijn zich op heel verschillende manieren manifesteren. Elke traditie worstelt met de benoeming daarvan, maar het zijn de dichters die er wat mij betreft het dichtst bijkomen.
Zo is er het gedicht van Rutger Kopland dat Nij kortgeleden onder Pakkende teksten plaatste. Ik herhaal het hier nog eens:

Jonge sla
Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bomen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik werkelijk hard in.
Maar jonge sla in september,
net geplant. Slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

In het alledaagse leven heeft ook Kopland geleerd zich te wapenen tegen de pijnlijke ervaringen van dood en verval, zoals waarschijnlijk wij allemaal. Hij is daarin zelfs hard geworden, zegt hij. Dat moest hij misschien als psychiater ook wel, om staande te kunnen blijven bij alle ellende en narigheid die hij zal hebben meegemaakt.
Maar dan, in een onbewaakt ogenblik, als zijn bewustzijn bij wijze van spreken per ongeluk leeg is van de gebruikelijke voorstellingen en oordelen, vrij is van zijn 'ik', dan is er die jonge sla. Ik vind het prachtig hoe hij hiermee verbeeldt hoe je plots in ongewapende openheid door een bijna niet te harden tederheid en weemoed overvallen kunt worden. In zijn onbewaakte weerloosheid wordt hij in de grond van zijn wezen geraakt door de vergankelijkheid waarvan hij zich eerst zo bekwaam afgesloten had.

Misschien kun je dat herkennen Harry als soortgelijk aan de ervaring die ook jij beschreef:
“De mix van de Japanse fluit, de huilende wind en de regen laten mij in een vreemde gemoedstoestand schieten. Ingekapseld in een woordeloze gemoeds-toestand. Maar wel één van kou,mistroost en volkomen verlatenheid.”
Is dat niet ook zo'n moment van ongewapende weerloosheid?
Wat zou er zijn gebeurd Harry, denk je, als je daaruit niet ontsnapt was? Misschien was er dan wel een allesoverheersend gevoel van liefde tevoorschijn gekomen. Misschien durf je het er de volgende keer op te wagen?


#39048@ Maar dan, in een onbewaakt ogenblik, als zijn bewustzijn bij wijze van spreken per ongeluk leeg is van de gebruikelijke voorstellingen en oordelen, vrij is van zijn 'ik', dan is er die jonge sla. Ik vind het prachtig hoe hij hiermee verbeeldt hoe je plots in ongewapende openheid door een bijna niet te harden tederheid en weemoed overvallen kunt worden. In zijn onbewaakte weerloosheid wordt hij in de grond van zijn wezen geraakt door de vergankelijkheid waarvan hij zich eerst zo bekwaam afgesloten had.

dag Bram

Dank je voor jouw benadering van het gedicht jonge sla van Kopland.
Het ontroert en ik word er stil van.
Ik zie, voel duidelijk het verschil met de analyse die ik op internet gevonden had en als aanvulling op het gedicht plaatste.
Heel mooi hoe jij jouw licht weet laten te schijnen over woorden van Kopland waarin zoveel verborgen zit


Hoi Bram en Harry,
Ja, dit alles is weer een andere invalshoek en variatie op Tolle waar ik geen genoeg van kan krijgen...."Met dat simpele clustertje subtiele energie" is om te gaan hoor, Harry... Het gaat om licht erop krijgen wat er nu precies gebeurt en daar maak ik stappen in. Mijn ervaring is dat we helemaal niet hard hoeven te werken om dingen te veranderen, maar dat we alleen licht moeten krijgen op wat er gebeurt en dan veranderen dingen vanzelf. Voor mij is dat ook de definitie van 'verlichting', steeds meer licht...En als ik dat zo navoel voelt het als rustig en ik voel ook een soort nieuwsgierigheid. OK, als ik die overtuigingen nu eens los laat, wat gebeurt er dan?
Ik denk, Bram, dat je het goed inschat. Ik kan zowel het een als het ander. Mijn verstand kan vreselijk met me op de loop gaan en is soms zo slim dat het me lelijk in de tang heeft (Ha, wie is nu baas over wie eigenlijk??? Hoezo slim...maar ja, dat is weer een andere discussie) en tegelijkertijd kan ik ook heel onbevangen en zorgeloos zijn. Dus is het gewoon een kwestie van doen. Trial and error. Goed idee.
Dank jullie wel.
Al peinzende bedacht ik me dat het ook andersom kan werken. Wie zei dat ook alweer? Je bent nooit te oud om een gelukkige jeugd te creeren? Door de nieuwe inzichten van vandaag kun je de herinneringen van gisteren beinvloeden. Ook heel boeiend en het zou ons zoveel gelukkiger maken...
Bram, je hebt het over "@dan is het bewustzijn weliswaar leeg van voorstellingen en oordelen, maar het kan juist daardoor vervuld worden met de ervaring van wat je de grond van het bestaan zou kunnen noemen. In de gnostiek heet die toestand van het bewustzijn de volheid."
Dat deed me denken aan Erik van Ruysbeek die het juist de ongrond van het bestaan noemde. Ook weer zo'n omdraaiing, iets wat twee kanten op kan werken en wat beiden is wat het is. Ik googelde even op van Ruysbeek en daar kwam ik het volgende gedicht tegen:
Autobiografisch grafschrift
Tot het ruimteloze verinnigd
tot het tijdloze ingewijd
tot al vervolkomen,
leef ik de vreugde van het nu
in het onvatbaar ogenblik.

Nu niets meer kan veranderen
terwijl de stromen vloeien
kan ik liefdevol sterven:
vonk uit een leven dat nooit vergaat.

Pinksteren 1999



#39048.

Zoals de jonge sla, het lege theekopje

Mooi hoe in beide vergankelijkheid omschreven wordt zoals ook het begin van nieuw leven.

Dank je Bram. :-)


En dan gaat het verhaal toch nog verder, want ik merk dat het patroon van je ergens tegen verzetten vanuit bepaalde verwachtingen/ervaringen in meer lagen terug te vinden zijn (natuurlijk). Ik maakte me bijvoorbeeld bezorgd over een bepaalde situatie op mijn werk (naast mijn praktijk heb ik ook een reguliere baan) en ik sliep daar enigszins onrustig door. In die halfslaap wist ik niet goed een manier te vinden om mijn bezorgdheid los te laten. Om maar te zien wat er van komt. Ik had gedaan wat ik kon en ik begreep ook dat ik nu maar moest afwachten. En opeens voelde ik het in mijn lichaam. Het voelde als een soort meedeinen, alsof ik ergens doorheen zakte en weer rustig kon ademen. Alsof ik Bram kon horen zeggen: "doe maar. Zie maar wat er gebeurt" En dat gaf de sensatie van meedeinen. Ik vind het zelf altijd heel prettig om iets niet alleen in mijn hoofd te begrijpen, maar om het ook te kunnen voelen in mijn lichaam. Meedeinen...


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.