Mystieke ervaring

Mystieke ervaring

    door Bram, 04/02/2014 16:09. #45284. 30 reacties, laatste

Het menselijk bewustzijn kan geopend worden voor een mystieke ervaring die dwars door de alledaagse ervaring heenbreekt, als een lichtstraal die plots van achter de wolken tevoorschijn komt en het hele bestaan verlicht. Die ervaring gebeurt. En die gebeurtenis heeft heel eigen kenmerken.
Het is een besef van verbondenheid met al-wat-is, die ervaren kan worden als een ondergedompeld zijn in liefde.
In die bewustzijnstoestand is er ook een besef van totale vrijheid, maar dan wel een vrijheid die onlosmakelijk gekoppeld is aan liefde.
Het is ook een zijnservaring. Het geeft je een besef van een onwankelbare grond onder je bestaan. Je kunt niet meer uit de boot vallen, wat er ook gebeurt.
Een ander kenmerk van de mystieke ervaring is de tijdloosheid. Het lijkt wel alsof er in de mystieke ervaring geen tijd bestaat, alsof alle tijdelijkheid verdwenen is.
En dat alles is gevat in een onmiskenbaar besef van ‘dit is het’, dit is waar het om gaat.


Wat een mooie ervaring. Je ware identiteit brak even door en dan weet je met heel je wezen dat je hier niet zomaar op deze wereld bent, doelloos en klein en verloren.En het mooie is dat wanneer eenmaal begonnen de reis verder gaat. Als
alice in wonderland en inderdaad; The rabbithole goes deep. groeten, sara


Ik herken deze ervaring ,zoals ik al eerder op deze site beschreef hoe ik een licht ervoer wat mij vervulde van een gevoel van
een zijn met een spel van krachten die mij heel nietig deden voelen maar beslist niet beangstigend waren.Net zoals je bijvoorbeeld bij de niagara waterval staat die ongelofelijk veel energie in zich heeft die je verzwelgt in een fractie van een seconde als je niet voldoende afstand houdt maar je ook in vervoering kan brengen als je beseft hoe je er op een juiste manier mee om moet gaan.
Een vergelijkbare beleving ervaar ik als ik in mijn tuin ben en het spel van de zonnestralen door de bomen en struiken observeer,of wolkenpartijen die voorbij trekken en door de zon beschenen worden.om nog maar te zwijgen over het schouwspel van de sterren die aan de hemel verschijnen nadat die zon ondergegaan is waarvan sommige al niet meer bestaan terwijl het licht dat ze uitstraalden nog steeds onderweg is,in een ruimte waar krachten aanwezig zijn waar nog geen woorden voor zijn bedacht.
Mocht het jullie interesseren dan wil ik wel uiteenzetten welke verbanden ik zie tussen deze dingen en de gnosis.

Groeten

Paul



Mij interesseert dat zeer, Paul. Ik wil het graag weten. Ik heb gemerkt dat er veel mensen zijn met mystieke ervaringen die niet weten hoe te vertellen wat er met ze is gebeurd en wat ze er mee aan moeten. Ik wil daar graag een beeld van krijgen omdat ik daar nog eens over wil schrijven. Je helpt me met zoveel mogelijk daarover te vertellen.


Bram, als dit niet is wat je bedoeld haal je het maar weg hoor, maar dit was voor ons een enorme ervaring.

Maandag 7 januari 2013

Lichtflits

Maandag hadden mijn man en ik een bijzondere ervaring.
Mijn man zat in de stoel en knuffelde wat met de hond, ik stond in de keuken.
Keuken en kamer zijn één geheel.

Plotseling zie ik een mooie blauwe felle lichtflits, vlak voor Henk, ongeveer in het midden van de zitruimte.
Ik werd niet bang, het gaf geen naar gevoel of zo. Eigenlijk was het mooi.

Ik dacht, ik verbeeld het mij zeker, zal maar niets zeggen.

Zegt mijn man, Nou zeg, zie ik ineens een blauwe lichtflits, hier vlak voor me!!

Ook hij werd niet onrustig of zo. Het rook niet verschroeid, ik probeerde alle lichten enz, maar alles deed het gewoon.

Het kwam niet van buiten, het was echt binnen.
Kan niet van auto's of zo zijn want er kan hier geen verkeer rijden.

Het kwam echt vanuit het midden, waar uiteraard geen elektriciteit is.
Heeft iemand ervaring? Wij vinden het bijzonder en leuk dit me te mogen maken.
Het was een blauwe “zuil” met helder wit erom heen en het doofde met oranje vonk.
We voelden ons vooral prettig en bevoorrecht. IETS was er. Maar we gaan het niet benoemen, want we weten niets. Het was mooi en goed en dat houden we zo.


Heel bewust heb ik de wonderlijke ervaring van de lichtflits op FB en op andere forums gezet om te zien hoe de reacties zouden zijn.

4 sceptici, grappenmakers. Mag van mij hoor, ik had het verwacht dat dat zou gebeuren en ik heb er geen moeite mee. Juist leuk al die verschillende reacties en jullie weten dat ik graag lach.

1 wetenschapper, die erbij blijft dat er een wetenschappelijke verklaring moet zijn, alleen de dingen die hij tot nu toe aandroeg waren niet van toepassing. Misschien komt dat nog.

1 mevrouw heeft dit bij een medium gelegd die zich op ons, voor haar onbekenden, concentreerde en aangaf dat het wellicht het knipperen van ogen is van een persoon uit de andere wereld, wellicht een baby. Is er een baby op komst was haar vraag. Ik ben 63 jaar dus het lijkt mij onwaarschijnlijk, maar mocht dat nog komen beloof ik jullie allemaal op de hoogte te houden en het kind zal Johannes heten.

1 jongeman schreef dat hij er ook ervaring mee heeft, maar hoe of wat heb ik niet gevraagd en hij niet vertelt. Maar het is goed, zegt hij.

7 mensen vonden het erg leuk voor ons en een aantal zou het zelf graag meemaken en een vrouw wees mij op sites waar ik er meer over kon lezen.

Volgens sites waar Henk op kwam toen hij ging googelen, is het een entiteit, iemand uit de andere wereld die zich kenbaar maakte.

Wij weten het niet, maar voelen ons er goed bij, vooral omdat wij het beiden zagen. Mocht het zijn dat het een speling in ons brein is, dan zijn wij nog steeds samen op een gelijk niveau en dat is prettig. Maar… wij voelen ons bevoorrecht, wat het dan ook was. Misschien gebeurt het nog eens ooit.


Annette, met dit soort ervaring kun je op een heel andere manier omgaan dan je af te vragen 'wat' het was.
Ik heb al vaak gezegd dat je om de gnostische teksten te kunnen begrijpen anders moet leren lezen. Niet met de waarheidsvraag op de achtergrond, zoals dat ons door het traditionele christendom en de wetenschap is geleerd. Dus niet: 'wat is de objectieve letterlijke waarheid van deze gebeurenis? 'Maar wel: 'Wat wordt mij hier verteld over mijzelf?' Misschien wel niets, dat kan dus ook.
Zo kun je ook omgaan met de ervaring die je beschrijft, door je niet af te vragen 'wat was dit', maar 'wat deed het met ons.' Misschien zelfs: 'Hoe heeft het ons veranderd? Dat is van alle mystieke ervaringen de gebeurtenis die er toe doet.


Annette, ik lees je verhaal als een prachtig voorbeeld van beschikbaar zijn voor dat wat er gebeurde.
En dat is voor mij liefde, gewoon zoals een moeder er is voor haar kind.


Je vroeg of ik meer wilde vertellen over welke verbanden ik zie tussen de dingen die ik eerder beschreef en de gnosis,ik moet het voor nu kort houden maar het komt er in het kort op neer dat ik steeds meer de overtuiging krijg dat de natuurkrachten zich in talloze vormen manifesteren en dat deze krachten steeds op zoek zijn naar een evenwicht.
In een atoom bijvoorbeeld heb je protonen en neutronen,positieve en negatieve deeltje die op een bepaalde manier met elkaar in evenwicht zijn.in mijn observatie bestaat de mens uit atomen en in zijn handelen en denken herken ik het patroon van streven naar een balans tussen krachten net alsof het patroon zich steeds herhaalt wanneer atomen tot moleculen vormen,moleculen tot cellen,cellen tot levende wezens,levende wezens tot mensen ,mensen tot samenlevingen.Onze zoektocht naar verlichting of geluk lijkt heel erg op deze balans van krachten,onze verlangens,behoeften.Net zoals atomen altijd naar de edelgas configuratie streven,een toestand waarin alle ringen van electronen volledig zijn(ik weet niet zeker of dit de juiste weergave is maar het komt neer op een toestand van evenwicht).In de hindoe cultuur noemt men deze toestand het nirvana,christenen zouden het de hemel noemen.De gnostiek is mijns inziens een streven om deze toestand te bereiken.Steeds zie ik ditzelfde patroon.Het zou nog wel eens kunnen dat we eigenlijk een verschijningsvorm van dit krachten spel zijn denk aan het jin jang principe uit het oosten en dat na ons overlijden deze krachten in een andere vorm voortbestaan,wat het ook is,het doet je beseffen hoe onvolkomen en nietig je bent.Ik moet het hier nu bij laten maar ik zou een andere keer nog verder kunnen gaan.

Groeten,

Paul


Beste Paul, het verband dat je ziet tussen de mystieke ervaring en de wereld van de atomen ontgaat mij, eerlijk gezegd.
Ik zou het fijn vinden als er mensen zijn met een mystieke ervaring die daar hier over zouden willen vertellen, dat wil zeggen over hun ervaringen, maar niet over speculatieve theorieën die geheel los staan van de betekenis en het effect van een mystieke ervaring.
Dus hartelijk dank voor je uiteenzetting, maar dit was niet wat ik bedoelde.


Hallo Bram,

Ik heb al eerder gedeeld over eenheidservaringen op deze site, en daar zijn ook mooie gesprekken uit voortgekomen. Hoe meer ik lees over dergelijke ervaringen, en ik in mijn eigen interpretatiebehoefte duik, hoe meer ik bemerk dat er geen strikt wetenschappelijke duiding te maken is voor dit begrip. Het is een volkomen subjectief ding, dat vreemd genoeg wel te onderscheiden is van andere ervaringen, zoals bijvoorbeeld contemplatie of meditatie. Wat mij heeft verrast, is dat er verschillende momenten in mijn leven zijn geweest die ik achteraf niet anders kan duiden dan als eenheidservaringen. De omstandigheden waren steeds verschillend, en oppervlakkig bezien zijn die ervaringen onderling nook erg verschillend in hun verschijnselen en impact. In hun essentie zijn ze bijna onmogelijk te beschrijven. Een eenheidservaring beschrijven is als een foto maken van een prachtige wolkenlucht: wat je in het moment ziet en ervaart komt er op de gevoelige plaat doorgaans niet uit, hoewel alles het zelfde lijkt (Ik ben niet zo'n goeie fotograaf, dat speelt daar ook een belangrijke rol in denk ik......). Toch kan ik zo'n ervaring achteraf wel duiden als een eenheidservaring. Wat voor mij heel erg kenmerkend is, is de volheid van die ervaring, terwijl alle bekende en mij vertrouwde parameters als tijd en ruimte volkomen ontbreken (en ik mis ze ook niet). Dus niet eens een veranderde perceptie van tijd en ruimte, er is gewoon geen perceptie meer van tijd en ruimte. Ik kan dat ook niet Grenzeloos en Oneindig noemen, want dat veronderstelt al een meetbaarheid die grootheden nodig heeft. Die ontbreken. Ik heb vaak de ervaring met de impact ervan op mijn emotionele, intellectuele of mechanische staat verward, maar die impact staat los van de ervaring. Zij is wel intens, alsof je je hele leven naar een 3d film hebt zitten kijken, maar dan zonder zo’n raar brilletje. Je zet dat brilletje op, en opeens vloeit alles samen. Er zijn geen vragen meer, niet eens antwoorden, er is zijn, en dat is het. De impact is doorgaans ook intens: Achteraf komt de behoefte om te duiden, te plaatsen, het rendement te berekenen en vooral om hartstochtelijk terug te verlangen naar dat ene moment dat geen moment genoemd kan worden. Daar kan ik nog steeds niet zo heel goed mee omgaan. Naast impact is er vaak ook aanleiding: een wandeling in de natuur, het bespelen van een instrument, het verwerken van een groot verlies, alles wat me tot in het diepst van mijn ziel raakt kan een dergelijke ervaring entameren. Alle filters verdwijnen als sneeuw voor de zon lijkt het wel, en zonder er bij stil te staan zie je de grenslijnen van je bestaan niet meer. Daarvoor in de plaats komt de volheid van je bestaan.


Dank je wel Baudolino, dat is een heel mooie beschrijving van de aard van de mystieke ervaring. Je zegt, en dat vind k heel treffend: "Het is een volkomen subjectief ding, dat vreemd genoeg wel te onderscheiden is van andere ervaringen."
Maar je kan niet beschrijven wat het eigene is, dat lukt alleen indirect.
De ervaringen hebben dus wel eigen kenmerken, maar het heeft geen zin ze achteraf te duiden binnen een kader. Dat kun je wel proberen, maar dan verbleken juist die eigen kenmerken. Door ze denkend te duiden worden ze weer 'gewoon', van de wereld. Dat is wat die eerste drie roodborstjes ook doen in mijn verhaal daarover.
Het is enerzijds heel subtiel om te herkennen of een beschrijving van een vermeende mystieke ervaring echt is, maar het is ook onherkenbaar duidelijk als het klopt.
Zo is er een uitvoering van Herbert van Karajan van de zevende symphonie van Brucker. Ik heb een paar CD's van andere uitvoeringen. Maar geen daarvan kan de jubel aan het eind van het langzame deel majesteitelijker weergeven dan Karajan. En dan daarna die adembenemende stilte met die fluitsolo! Om kippenvel van te krijgen. En dan denk ik: die Karajan moet een mystieke ervaring hebben gehad. Kan niet anders, anders ken je dit niet en kun je het ook niet tot expressie brengen. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de componist Bruckner.


Je hebt gelijk Bram, je kunt je wel van alles afvragen, maar je komt er toch niet achter, dus beter is genieten. Wat zo bijzonder was was dat we wel verbaasd waren natuurlijk, maar niet angstig of zo.
Wat het met ons deed? Dankbaar vooral dat we het samen mochten zien, dat er IETS is.


Nou, annette, wat wil je nou nog meer? Gelijk krijgen? Maar dat had je toch al? Je had het toch zelf gezien, samen nog wel.


Beste Bram (en ook alle anderen)
Hier was ik al bang voor,ik had beter meer tijd kunnen nemen en mijn verhaal in een keer vertellen.Wat ik uit wilde leggen was dat deze overdenkingen mij wel degelijk in een toestand kunnen brengen die jij beschrijft als mystiek,maar ik kan me voorstellen dat dit bizar overkomt.
Als ik je goed begrijp gaat het je meer om wat het met je doet,welnu het lijkt erg veel op wat Annette en Baudolino beschrijven,bevrijd van beperkingen die we normaal ervaren opgaan in een geheel dat goed voelt en je inderdaad het gevoel geeft dat er iets is.Je beschrijving van de zevende symfonie van bruckner die op de ene cd wel en op de andere niet of minder kippenvel bezorgt herken ik.Hetzelfde heb ik bijvoorbeeld met de uitvoering van de mondscheinsonate van beethoven door vladimir askenazy,ik heb er van andere pianisten maar ze hebben niet dezelfde impact hoewel je eigenlijk geen verschil zou moeten merken.
Hopelijk heb ik jullie nu het gevoel gegeven dat we over hetzelfde praten wat ik erg op prijs zou stellen


Hallo Bram, ik begin voor de derde keer aan mijn reactie, want ze veranderen allemaal in hele romans. Er is zoveel hierover te zeggen. Bijvoorbeeld over de impact. Je kunt een eenheidservaring laten voor wat deze is, maar de kunstenaar, de musicus, de componist wiens vruchten zo je ziel aanspreken, heeft dat niet gedaan. Die heeft van de twee één gemaakt. Geest en stof, art and craft. Dat is best wel uniek, zij hebben een biotoop gecreeerd, die samenvalt met wie ze zijn, en niet met wat van ze verwacht wordt.

Ik heb gemerkt dat ik in mijn biotoop vrij snel kan overgaan tot de orde van de dag, maar zodra ik op de top van de berg sta, en mijn longen zich openen, dan voelt die biotoop soms echt als een moeilijk doorwaadbare plaats diep in de vallei. En dan voel ik weerstand, en ontstaat een worsteling. De ervaring gaat niet verloren, maar hij is uit beeld. Het heeft me moeite gekost om dat te erkennen, en te zien dat ik zelf mijn eigen context maak, en dat mijn houding tegenover die eenheidservaring alleen bepalend is voor het beeld dat in het moment ontstaat. Ik hoef het dus niet te koesteren, ik hoef er ook niet naar te verlangen, alle beelden mogen langsflitsen. De echo van de essentie van die ervaring zoemt gewoon mee (alleen voor oren die kunnen horen).


Een gedicht van Jan Luyken (1649 -1712).

De ziele betracht de nabyheyt Gods

Ick meende oock de Godheyt woonde verre,
In eenen troon, hoogh boven maen en sterre,
En heften menighmaal myn oogh,
Met diep versuchten naer om hoogh;
Maer toen ghy u beliefden t’openbaren,
Toen sagh ick niets van boven nedervaren;
Maer in den grondt van myn gemoet,
Daer wiert het lieflyck ende soet
Daer quamt ghy uyt der diepten uytwaerts dringen.
En, als een bron, myn dortstigh hart bespringen,
Soo dat ick u, ô Godt! bevondt,
te zyn den grondt van mynen grondt.


Wat is hier aan de hand?
Jan luyken had aanvankelijk een geloof. Hij geloofde in een god die zich op grote afstand van hemzelf bevond: ‘In eenen troon, hoogh boven maen en sterre’.
Maar dan beleeft hij kennelijk een bijzondere ervaring: ‘Maer in den grondt van myn gemoet, Daer wiert het lieflyck ende soet.’
Die ervaring is wat die is, meer niet. Maar Jan Luyken, als gelovig protestant, kent daar achteraf, denkend, een betekenis aan toe: het was de God van het christendom die zich aan hem openbaarde. Die toegekende betekenis is echter geen eigenschap van de ervaring. Die betekenis is een duiding achteraf, het is een gedachte, en met die gedachte plaatst hij achteraf de oorspronkelijke ervaring binnen het grote verhaal van het christendom.
En dan lijkt het net, door die duiding, alsof die ervaring het bewijs is van de waarheid van het christendom. Maar dat is niet zo. Deze ervaringen zijn zichzelf, ze zijn wat ze zijn, en gebeuren los van elke duiding. Deze ervaringen zijn dus niet het bewijs van het gelijk van het boeddhisme, niet van het hindoeisme en ook niet van het christendom. Ze zijn van mensen. Geen enkele spirituele traditie kan daar een claim op leggen.


#45320 Bram
Deze ervaringen zijn zichzelf, ze zijn wat ze zijn, en gebeuren los van elke duiding. Ze zijn van mensen. Geen enkele spirituele traditie kan daar een claim op leggen.

Precies.
Net zomin als iemand, die blijkbaar intens genoten heeft van een sublieme uitvoering door Herbert van Karajan van de 7e symfonie van Bruckner, kan claimen dat het niet anders kan dan dat beide heren een mystieke ervaring gehad moeten hebben. Dat zij anders niet in staat waren geweest om deze symfonie tot expressie te brengen.

Dan lijkt het net, door die duiding, alsof deze uitvoering van de symfonie het bewijs is van de waarheid van het grote verhaal van de Mystiek. Maar dat is niet zo. Deze unieke uitvoering van de symfonie is zichzelf, is wat ze is, en gebeurt los van elke duiding.
De symfonie is door componist, dirigent en uitvoerend musici ter expressie gebracht, en is op cd vastgelegd, zonder achteraf-duiders.
Geen enkele spirituele of mystieke traditie kan deze uitvoering van de symfonie annexeren.

Ook de luisterervaring van degene die een cd beluistert van deze specifieke uitvoering van de symfonie is wat ie is.
Of de luisteraar, of anderen, deze ervaring van hem achteraf kwalificeren als een al dan niet heuse ECHTE mystieke ervaring, en of de oren van de luisteraar wel of niet subtiel genoeg bevonden worden om binnen de categorie 'oren die ECHT horen' te vallen, staat los van de oorspronkelijke luisterervaring.

Zo’n duiding achteraf zegt iets over het interpretatiekader en de zelfdefinitie van de duider zelf. Meer niet.

Ik wens iedereen veel luistergenot!

Agaat


Hallo Agaat, ik geef gewoon antwoord op een vraag, en die gaat over mijn persoonlijke beleving en omgang met mystieke ervaringen. Ik ben geen spirituele traditie en ik claim niets. Dit is wat mijn oren horen, andere oren horen weer wat anders. Dat mag je wat mij betreft veroordelen, maar ik ben me bewust van het verschil tussen mijn persoonlijke beleving en de ervaring zelf. Als dat niet duidelijk verwoord is, jammer dan.


Dag Baudolino, ik denk dat de reactie van Agaat op mij gericht was, maar ik kan me vergissen. En, Agaat, ik vind je opmerking wel gepast hoor.
Alleen heb ik net vernomen dat ik nog maar twee weken tijd heb voor het inleveren van het manuscript voor het boek over gnosis en gnostiek waarvan ik hier eerder een link naar het eerste hoofdstuk gaf.
Dus ik duik onder. Ik ben er even niet.


Is waar, excuses. Succes!


#45325
Dag Baudolino, je hoeft wat mij betreft helemaal geen excuses te maken hoor. Een mens zwenkt in zo’n oceaan van woorden zomaar weleens onbedoeld een onbedoelde richting uit, toch? Maar nu je excuses al gemaakt hebt, nu dat al zo is, neem ik ze van harte van je aan. Dan is dat misverstaan weer uit de wereld. Schoon. Schoongeveegd. Klaar.
Ik vind trouwens dat jij jouw persoonlijke beleving en omgang met je ervaringen heel helder en mooi verwoordt op Bram’s forum.

En dat ‘jammer dan’ van je, aan het eind van je bericht, deel ik ook van harte.
Al die woorden putten vooral uit. En helpen je geen zier. Dat is ‘t ‘m nou net, dat bestaande taal- en ordeningskaders ongepast zijn om ervaringen, waarbij er plotseling een gat, een opening, een doorbraak ontstaat in je ‘normale’ werkelijkheidservaring, en alles opeens bezield vervloeit en vliedt, je heel ‘anders’ ziet, hoort, voelt, en een heel ‘ander’, onbegrensd en ongehinderd ik-besef hebt en alle gevestigde categorieën van werkelijkheidsbeleving als sneeuw voor de zon zijn verdwenen, te beschrijven.
Al dat geduid, gekarakteriseer en geclassificeer doet “het” eerder verschralen en vertroebelen en verwarren dan verhelderen.
Ook een duiding achteraf vanuit een zogenaamd mystiek interpretatiekader.



Afsluitdijk

De bus rijdt als een kamer door de nacht
de weg is recht, de dijk is eindeloos
links ligt de zee, getemd maar rusteloos,
wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht.

Vòòr mij de jonge pas-geschoren nekken
van twee matrozen, die bedwongen gapen
en later, na een kort en lenig rekken
onschuldig op elkanders schouder slapen.

Dan zie ik plots, als waar 't een droom, in 't glas
ijl en doorzichtig aan de onze vastgeklonken
soms duidelijk als wij, dan weer in zee verdronken
de geest van deze bus; het gras
snijdt dwars door de matrozen heen.
Daar zie ik ook mezelf. Alleen
mijn hoofd deint boven het watervlak
beweegt de mond als sprak
het, een verbaasde zeemeermin.
Er is geen einde en geen begin
aan deze tocht, geen toekomst, geen verleden,
alleen dit wonderlijk gespleten lange heden.

Uit: M. Vasalis, Parken en woestijnen


Of dit gedicht van Vasalis als ‘mystiek’ geduid wordt, of het predicaat ‘echte mystiek’ krijgt toebedeeld, of ‘vals’ bevonden wordt naar de maatstaven van zelfopgeworpen- of door officiele instanties erkende en gecertificeerde taal-deskundigen (welke van de vele?), maakt mij helemaal niks uit.
Of het aan voldoende algemene criteria en onderling overeengekomen kenmerken voldoet om opgenomen te worden in een canon van mystieke poëzie ( bestaat er zoiets trouwens? of zijn daar ook allerlei denominaties die elkaar bestrijden? vast wel!), vind ik volstrekt irrelevant.
Dé Mystiek – a-historisch, los van een bepaalde culturele, religieuze, filosofische, psychologische, sociale, of gender-specifieke context - bestaat natuurlijk helemaal niet.
En sterker nog, ik denk dat mystiek helemaal niet kán bestaan lós van een specifieke verbeeldingswereld.
Poëzie = mystiek. De mystiek is IN de poëzie. Is IN de taal.
Dat ís al zo.

Het lezen van het gedicht is genoeg, om huivering en herkenning bij een lezer op te roepen.
Daar hoeft geen leeswijzer of uitleg bij verstrekt te worden.

Net als een sublieme uitvoering van de 7e van Bruckner geen luisterwijzer behoeft om een luisteraar kippevel te laten krijgen.

Open aandacht van de lezer/luisteraar is voldoende.

Het herkent zichzelf.
Vice~Versa.
Onmiddellijk.
Trefzeker.
Direct. En zonder aarzeling.
Daar komt geen bemiddeling of uitleg of predicaat of goed- of afkeuring van wie of wat dan ook aan te pas.
Dat is ‘t ‘m nou juist. Dat daar niks, helemaal niks meer tussen staat. Dat er helemaal niks en niemand meer in de weg zit of staat. Dat het HETZELFDE is. Niet in evenwicht, niet in balans, maar: hetzelfde is. Vice=Versa.

Het is in mijn ervaring en beleving echt de wereld op z’n kop, wanneer die ‘opening’ (zeg ik nu maar even voor m’n gemak) die zich baart, wordt toegeschreven aan een duidingskader-achteraf.
Eerst is het Bestaan. Dan pas het Verstaan van het Bestaan. In die volgorde.
Het Bestaan trekt zich geen donder aan van het Verstaan.
Dat hoeft helemaal niet verstaan te worden om te bestaan.
Want dat is ‘er’ al.
Het bestaan bestaat.
En verstaat zichzelf.


Wie het weet, zich daartoe gerechtigd en geroepen meent, het niet laten kan, mag het van mij zeggen, en zeggen wat ze/hij wil.
Ik zie dat als een hobby. Als intellectuele arbeid. Als een manier om je te vermaken, van de straat te zijn of je brood mee te verdienen. Als determineren. Als spelen. Meer niet.

Maar de wereld-van-de-duidingen- en-concepten staat voor mij volledig los van de intensiteit, subtiliteit, sensitiviteit en onontkoombare bezieling van het gedicht.
Het gedicht is het gedicht. Onaantastbaar.
Wie ook maar daar achteraf een kader of saus of net of lasso overheen werpt. Hoe drosteblikachtig en paradoxaal en intelligent en subtiel en verleidelijk of dwingend dat verklaringskader ook in elkaar is gezet. En hoe oeroud of gloednieuw het ook is.

Dat maakt dat gedicht helemaal niks uit. Dat gedicht blijft gewoon recht overeind staan, als een paal boven water. Net zoals een goeie compositie van een symfonie niet zomaar uit z’n voegen en van z’n stutten te krijgen is, óók bij uitvoering door minder getalenteerde en geoefende musici.
Die kan heel wat hoekse en haakse krachten doorstaan.



Ik weet niks van poëzie, en ik weet niks van Vasalis, maar ik hoop van harte voor haar, dat het haar ook worst zal zijn geweest. Het enige wat ik van haar weet is dat ze onder pseudoniem schreef, het jaren een raadsel is geweest wie die Vasalis nou toch wel was, zelfs of Vasalis een man of een vrouw was, en dat ze zelden als dichter in de publiciteit en in de openbaarheid trad.
Ik neem aan, omdat ze vond dat ze daar weinig te zoeken en te vinden had.
En, blijkbaar was er voor haar geen financiële noodzaak om haar gedichten actief te promoten en te vermarkten.

the author brings the words,
the reader the meaning.

Nou, Boudolino, ik ga nu maar eens over tot de orde van de dag.
Een fijne dag!

En ja, Bram, als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel!
Zo de kastelein is, zijn zijn gasten.

Agaat


Hallo Agaat, dank voor je mooie reactie. Ik zit soms verwikkeld in een heftige worsteling, en als ik me daarvoor openstel dan komt er interessant materiaal uit voort.

Uiteindelijk zijn het allemaal rimpelingen in de vijver.

Ik ben daar weer aan herinnerd, dank je


#45326

Dag Agaat, wat een genoegen om je te lezen, heel helder en puur! Dank je wel.




#82354

ik zie je, lees je, lach je



God spreekt in stilte.
Al het andere is een slechte vertaling.


#45326


Vice ~ Versa & Versa ~ Vice
&
Versa ~ Vice & Vice ~ Versa


Dubbele Tweeling
Tweeling Tweeling
Thomas de Tweeling



Bram,

In 1990/1991 ging ik 'dood'. Niet zoals de gnostici bedoelen maar ik mocht genieten van een ervaring die mensen een BDE noemen. Daar ga ik nu niets over vertellen, behalve dat het mijn leven totaal op zijn kop zette en dat nog steeds doet. Mijn leven is bijna een brok mystiek. Mijn ervaring dus.

Wat ik je graag wil beschrijven is dat ik in 1994 in de USA was met drie vrienden en wij op in de Bryce Canyon uitkwamen. Misschien ken je het, maar de Bryce Canyon zijn die rode rotsen met uitgsleten 'pilaren' die de NAtive Indians vereren als voor ouders...

Op een gegeven moment zijn mijn drie vrienden gaan paardrijden en ik ben gaan wandelen tussen de rotsen door op een smal 'bergpaadje'. Ik was daar alleen..., prachtig helder en warm weer... en helemaal alleen in die 'woestijn'. Althans in dat gebied waar ik toen was...

Ik liep op dat stukje tussen de rotsen en het weggetje maakte een kromming naar links en... op het moment dat ik het bochtje omga, zie ik 1 klein kl... bloemetje met van die gele blaadjes. Prachtig!!!! Zo eenvoudig en zo mooi!!! Ik zal het omschrijven als een soort van madeliefje...

Het moment dat ik dat prachtige bloemetje zie, werd ik bevangen door (opnieuw / BDE) de eenheid en was het alsof ik naar dat bloemetje toe zweefde.

Nu ik dit schrijf, voel ik alles weer!

Alles was weer 1! Alles weer verbonden! Ik begreep alles en totaal begrip en Liefde omringde mij. Het was alsof ik in een soort van transparante bal zat.

Het was jammer genoeg een korte sensatie! Heb wel het bloemetje op de foto gezet en dat beeld is tot nu een metafoor voor mij om mij te herinneren hoe het is... zoal het is!

Ik groet jullie in Liefde en Licht
Arie Stolk


Heel erg bedankt voor je verslag van die ervaring Arie. Dat is precies wat ik bedoelde. Ik kom er later nog op terug. Ik ben nu nog een paar weken druk met iets anders.
Ik vind het heel interessant dat je het vergelijkt met een BDE.


Je zegt te willen schrijven over de mensen met een mystieke ervaring die vervolgens niet weten wat te doen. Daar hoor ik ook bij.
Maar zou het niet mooi zijn deze mensen bijeen te brengen en te horen wat er dan verteld word. Te horen hoe ze samenkomen in gevoel en gesprek? Zowel voor deze mensen als voor de 'buitenstaander'. Want ik heb gezocht naar anderen met deze grootse ervaringen, maar nog steeds niet gevonden.
Schrijven hierover brengt mij niet in contact met anderen. Terwijl dat voor mij belangrijk is. Voor ons allemaal lijkt mij. We hebben een zeer groot cadeau ontvangen, en tijdens mijn ervaring is o.a. duidelijk geworden dat we samen alles weten. Breng ons samen aub?
Groet Leonie


@Leonie #45398


Geef het op!

www.youtube.com/watch?v=3dNeLjmk0gA

Groet Agaat


Agaat,

Duidelijk.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.