De Geheime Woorden

Toelichting bij het Thomas Evangelie

Bram Moerland

Spring direct naar logion of naar het volgende logion »


De zachte kracht

32

Jezus zei:
Een stad, die men bouwt op een hoge berg
en versterkt,
kan niet vallen,
maar ook niet verborgen blijven.

 

Hoe mooi sluit dit logion toch weer aan bij de vorige. Het maakt opnieuw duidelijk dat de volgorde van de logions in het Thomas evangelie niet willekeurig is, maar een zorgvuldige didactische opbouw bezit.
Het vorige logion ging over het verzamelen van moed om je eigen weg door het leven te gaan vanuit de verbondenheid met je innerlijke bewogenheid.
We beschreven daar dat de angst voor de eenzaamheid een grote barrière kan zijn om je eigen weg te durven gaan. En ook dat die eenzaamheid helemaal niet opdoemt als je de sprong in de leegte durft wagen, maar dat zich in die leegte van het niet-weten een alles overkoepelend gevoel van verbondenheid kan manifesteren.
Eenmaal die sprong gewaagd, kun je ontdekken dat er een weten in je schuilt waar je allengs meer en meer op zult durven vertrouwen. Dat oervertrouwen legt langzamerhand een soort fundament onder je handelen in de wereld. Dat fundament van vertrouwen wordt steviger en steviger. Het wordt, zegt dit logion, een rotsvast vertrouwen als een hoge berg.
Dat vertrouwen is niet louter een idee, een gedachte. Het is innerlijk ervaarbaar als een aanwezigheid. Het maakt je bijna letterlijk onkwetsbaar. Hoe verdrietig het leven soms misschien ook is, hoe verraden je je misschien soms voelt door je medemens, in jou schuilt een zachte, maar onoverwinnelijke kracht die zelfs door de zwaarste levenspijn niet meer kapot te krijgen is.
Ja, het is een zachte kracht. In onze westerse wereld heerst de afspraak dat kracht en hardheid samengaan. En dat liefde week is. Maar liefde is juist een grote kracht. De kracht van de liefde dwingt echter niet en breekt de tegenstand niet en jaagt ook geen angst aan. Als je de kracht van de liefde in jezelf gewaar wordt, biedt dat jou de mogelijkheid om zowel sterk als zacht te zijn, sterk in jezelf en respectvol jegens je medemens.
Ja, dat zal opvallen. Dat kan niet verborgen blijven.
Wat heb je dan gedaan? Je hebt een uiterlijke leer vervangen door een innerlijk weten. Wie zijn leven ophangt aan een uiterlijke leer zal geneigd zijn die leer uit te dragen aan anderen. Alsof dat de bedoeling zou zijn: anderen bekeren tot je eigen geloof.
Maar als je handelt vanuit de zachte kracht van de liefde in jezelf, hoef je niemand te bekeren. Je wijze van zijn in de wereld is je boodschap, een boodschap die niet verborgen zal blijven. Liefde dient geleefd te worden, meer niet. Liefde is besmettelijk, daar kun je op rekenen.


De vertaling en toelichting van Bram Moerland bij het Thomas-evangelie is ook uitgegeven in boekvorm. Wil je dat boek bestellen? Je vindt de gegevens hier.



 


Parallellen

De parallellen zijn bedoeld voor nadere studie. Ze zijn zeker niet altijd in overeenstemming met het Thomas-evangelie. Want ook contrasten met bijvoorbeeld citaten uit de Bijbel zijn van belang voor het verstaan van de betekenis.
Ken je zelf een tekst die past bij dit logion? Het zou fijn zijn als je die hieronder wilde publiceren.



Matteüs 5:14
Gij zijt het licht der wereld; een stad boven op een berg liggende, kan niet verborgen zijn.

 


Reacties (8)

Als je volhoudt ondanks alle negatieve reacties ''van de vorige logion'',dan zal je opvallen door je vastberadenheid.
Dan kan een ander niet anders als van je houden.


Hoge bomen vangen veel wind, toch...mijn liefste Yeshua?

Afiijn.
Diezelfde boom heeft meer wortels dan takken, is op een zenwijze volkomen in staat van zijn en ogenschijnlijk eenzaam...


Dit logion doet me ook sterk aan de Montségur denken....




Een stukje uit mijn boek over de katharen, voor Passante. Het woord Montségur roept bij mij sterke herinneringen op.

Montségur
Als littekens van deze bloedige strijd herinneren nu nog slechts enkele ruïnes van de zogenaamde katharenkastelen in het landschap van Zuid-Frankrijk aan de bloeitijd van het katharisme. Eén van die ruïnes is de burcht van Montségur.
Montségur is een berg in een uitloper van de Pyreneeën. In 1204 werd bovenop die berg een burcht gebouwd die later werd ingericht als een bestuurlijk centrum voor de katharen.
Van die burcht is nu niet veel meer over dan wat kale muren.

Wat ik er zie als ik er voor het eerst kom, zijn de schamele restanten van het verleden. Door die ruïne lopend ervaar ik vooral de vergankelijkheid van het voorbije. Dat was de gedachte waarmee ik daar heenging, en die gedachte vond ik weerspiegeld in de stenen.

Maar op enige afstand is dat anders. Later, kijkend vanuit het dorpje Roquefixade, tast ik met mijn ogen de horizon af. Je moet natuurlijk wel ongeveer weten waarheen te kijken. Het helpt als iemand anders je de richting wijst en je iets vertelt over wat je kunt verwachten. En dan ineens, daar in de verte, zie je: een berg tussen de bergen, die ene, met bovenop het rafelrandje van de oude burcht: Montségur, trots en ongenaakbaar.
Dat beeld van Montségur trof mijn netvlies de eerste keer als een schok. Het paste niet in mijn voorstelling van de katharen als de verliezers. Het was alsof zich een eerst nog ongeziene werkelijkheid bij verrassing aan mij meedeelde. Maar... trots en ongenaakbaar?

Toen tijdens de belegering van Montségur allengs bleek dat de verdediging geen stand zou houden, werd een wapenstilstand gesloten van veertien dagen. Daarna zou de burcht zich overgeven. Aan de verdedigers werd de mogelijkheid geboden om vrijuit te gaan, mits ze hun kathaarse overtuiging zouden afzweren.
Er gebeurde toen iets wat nog steeds grote verbazing wekt. Onder de verdedigers waren er velen die aanvankelijk geen kathaar waren. Ze bekeerden zich tijdens die wapenstilstand van veertien dagen alsnog tot het katharisme, en ontvingen de rituele kathaarse zegening, het consolamentum.
Ze wisten wat hun daardoor te wachten stond: de vuurdood. Maar ze verkozen even trots en ongenaakbaar te zijn als Montségur zich nu nog op afstand toont. Zij sloten zich uit eigen vrije wil aan bij die anderen die verbrand zouden worden.
Waren zij wel de verliezers? Had de kerk wel gewonnen?


Als je loskomt van je opvoeders en de bron (liefde) in jezelf aan het woord laat zul je ontdekken dat innerlijke kracht veel groter is dan je ooit gehoopt had. Waar je rotsvast op kunt vertrouwen. Je staat bewust in het leven. In plaats van je licht onder een korenmaat te zetten kom je er heel natuurlijk als van jezelf mee voor de dag. Dan zul je opzien baren. Want het gaat om opzien en erkenning. Je bent jezelf en voegt zelf iets toe. Vanuit onbaatzuchtige Liefde met begrip en barmhartigheid. Zachte maar sterke krachten. Je kunt zelfs een ijkpunt voor anderen zijn geworden. Dat kost veel inspanning in jezelf op de weg binnendoor. Maar je hebt zelf het grootste deel. Want je geluk neemt toe en daarmee kun je stralen.


Liefde

Liefde is als een hoge rots,
ongenaakbaar en trots.

Liefde is een grote kracht,
sterk en toch zacht.

Liefde is een stralend licht,
toekomstgericht.

Liefde geeft van zichzelf,
altijd om niet.

Liefde: steeds mijn gevoel,
begin en uiteindelijk doel.

Peter


'Het huis op de oever'

Daar op de oever
Daar naast de rivier
Je huis gebouwd
Je leven
Daar op de oever
En de rivier stroomt
Lonkend voorbij

Daar op de oever
Je wortels gezet
En de rivier
Wast je verlangen
Lest je dorst
En de rivier stroomt
Lonkend voorbij

Daar op de oever
Met watervrees
Doordrongen
De onrust verwekkend
Slechts voetenbadend
En de rivier stroomt
Lonkend voorbij

Daar op de oever
Bij het ochtendgloren
De witte zwaan
Een engel gelijk
Lijkt je te roepen
En de rivier stroomt
Lonkend voorbij

Daar op de oever
De zwaan verdwijnt
Door een hemelse poort
Het felle licht
Oogverblindend
Met de sprong wagend
Stroom je voorbij



Dag Pieter,
Wat een prachtig inzicht geef je in dit mooie levensverhaal.
Mijn gedachten gingen als vanzelf terug naar het kleine dorpje aan de Waal waar ik ben geboren.
Nu, wonend op een andere plaats en een stuk ouder raakt 'Het huis op de oever' mij op een bijzondere manier.

Iedere dag zie en hoor ik nu de zee, die mij ook zijn verhaal probeert te vertellen.
"Wie oren heeft die hore"

Dank voor het delen Pieter.



Dag Wim,

Wat fijn dat het wat bij je raakt. Wat ik zo mooi vindt aan dit Logion is de moed verzamelen voor de sprong. Vooral deze tijd van het jaar; moed verzamelen om naar binnen te keren en nieuwe kracht op te doen voor sprong die zich elk voorjaar weer aandient.

Zelf woon ik bij de zee. Altijd anders en toch zo vertrouwd. Ja mooi!

Groet, Pieter.


 


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen worden berichten met http:// geweigerd.


Naam:
E-mail:
Reactie: