Pakkende teksten

geworteld in het er-zijn

    door Nij, 11/12/2018 19:25. #47151. 1 reacties, laatste

Uit Pelgrimage van Henri Nouwen:

Adams vrede is allereerst een vrede die geworteld is in het gegeven dat hij er is. Adam is niet in staat om iets te doen. Ieder uur is hij volkomen afhankelijk van anderen. Zijn gave is pure aanwezigheid in ons midden. Elke avond als ik me naar huis spoed om Adam "te doen", dat wil zeggen hem te helpen bij het eten en hem naar bed te brengen, ben ik me bewust dat het beste wat ik voor Adam kan doen gewoon maar bij hem te zijn. En ik ben ervan overtuigd dat dat het enigste is wat Adam wil: dat ik bij hem ben. Meer niet. En het is wonderlijk hoe het voor mij een steeds grotere vreugde wordt om al mijn aandacht te geven aan zijn ademhalen, zijn eten, de voorzichtige stappen die hij zet. Ik houd ervan te zien hoe hij een lepel naar zijn mond probeert te brengen of hoe hij zijn linkerarm een beetje optilt om het voor mij makkelijker te maken zijn overhemd uit te trekken. Ik merk dat ik me voortdurend afvraag of hij misschien ergens pijn heeft, wat hij me niet kan vertellen maar waar toch iets aan gedaan moet worden. Ik ben er eenvoudig, bij mijn vriend. Wat een eenvoudige waarheid is het die ik van Adam leer, maar wat moeilijk is het om ernaar te leven. Er-zijn is belangrijker dan doen.
Het grootste deel van mijn leven tot nu toe , ben ik ervan uitgegaan dat mijn waarde afhangt van datgene wat ik doe. Ik heb de lagere school, de middelbare school en de universiteit doorlopen. Ik heb mijn diploma's en mijn graden gehaald en heb carrière gemaakt. Ja, net als veel anderen heb ik mezelf omhoog gevochten naar de eenzame top van een beetje succes, een beetje populariteit en een beetje macht.
Maar wanneer ik naast de langzaam en zwaar ademende Adam zit, begin ik in te zien hoe gewelddadig mijn weg is geweest. Wat was die weg naar de top vol van verlangen beter te zijn dan anderen wat was gekenmerkt door rivaliteit en competitie, doortrokken van dwangmatigheden en obsessies, bedoezeld door gevoelens van achterdocht, jaloezie, vijandigheid en wraak. Ja zeker, wat ik deed werd "dienst" genoemd, de dienst van vergeven en verzoenen, de dienst van helen en genezen. Maar wanneer zij die de vrede willen net zo geïnteresseerd zijn in succes, populariteit en macht als zij die de oorlog willen, wat is dan in feite het verschil? En als vrede waarvoor ik werk eveneens van deze wereld is als de oorlog en als wij als werkers voor de vrede de diepste waarden van anderen geweld aandoen, waar moeten we dan voor kiezen?
Zonder woorden zegt Adam me telkens weer: bij vrede gaat het niet om doen. Het is bovenal de kunst van het er zijn. En ik weet dat hij gelijk heeft, want na vier maanden bij Adam ontdek ik in mezelf een begin van een innerlijk thuis-zijn dat ik tevoren niet kende. Ik heb zelfs het ongekende verlangen om veel minder te doen en er veel meer te zijn, bijvoorbeeld bij Adam. Wanneer ik hem ingestopt heb en het licht uitdoe, bid ik met Adam. Hij is dan altijd heel rustig alsof hij weet dat mijn stem bij het bidden een beetje anders klinkt dan bij het gewone praten. Ik fluister in zijn oor: "Mogen al de engelen je beschermen", en dan kijkt hij naar me op vanaf zijn kussen alsof hij begrijpt wat ik tegen hem zeg. Sinds ik ben begonnen met Adam te bidden, ben ik ook beter gaan begrijpen waar het bij het bidden om gaat. Bidden is bij Jezus zijn en gewoon tijd bij hem doorbrengen. Dat leer ik van Adam.


Ontroerend mooi.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.